ตอนที่ 1(2) ออสการ์! โชคชะตาของกุหลาบ (Oscar! The Destiny of the Rose)


          วันรุ่งขึ้น ณ ลานสวนสนามภายในพระราชวังแวร์ซายส์    ในสนามเต็มไปด้วยทหารที่ยืนเรียงแถว เพื่อรอต้อนรับการเสด็จมาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15   ตามขอบสนามก็เต็มไปด้วยขุนนางและชนชั้นสูงที่รอดูการประลองในวันนี้อย่างใจจดใจจ่อ

นายพลจาร์เจได้แต่ครุ่นคิดด้วยความกังวลว่า
"สถานการณ์วันนี้น่าตื่นเต้นมากเลยทีเดียว  บรรดาสตรีชนชั้นสูงในพระราชวัง ต่างออกมารอดูการประลองเต็มไปหมด  มันยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของลานสวนสนามแห่งนี้เลยก็ว่าได้"


เสียงของเหล่าสตรีชนชั้นสูงที่มารอดูการประลองต่างกระซิบกระซาบกัน "ในที่สุด วันนี้ชั้นก็จะได้เห็นหน้าท่านออสการ์แล้ว โอ้ว  ชั้นอดใจรอไม่ไหวแล้ว" 


ในขณะนั้น รถม้าของพระเจ้าหลุยที่ 15 ก็วิ่งมาจอดหน้าลานประลอง
เสนาบดีท่านหนึ่ง เดินเข้ามากระซิบทางด้านหลังของนายพลจาร์เจ ที่กำลังเหม่อลอยอยู่
เสนาบดี : "ท่านจาร์เจ ฝ่าบาทเสด็จแล้ว"
นายพลจาร์เจสะดุ้งเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นยืนรอรับเสด็จ
เสนาบดี : "ท่านจาร์เจ เหลือเวลาไม่ถึง 30 นาที การประลองก็จะเริ่มแล้วนะ   เค้ายังไม่มาอีกหรอ?
นายพลจาร์เจ : "ชั้นคิดว่าเค้าจะมา    เออ.. ไม่ ไม่  , เค้าต้องมาอย่างแน่นอน"
นายพลจาร์เจรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก  ชั้นไม่เคยคิดเลยว่ามันจะน่าตื่นเต้นขนาดนี้ รีบมาสิออสการ์  รีบๆมา

ระหว่างท่างที่เจโลเดลกับลูกน้องของเขากำลังขี่ม้าเพื่อมาที่ลานประลอง
ลูกน้อง :"ท่านเจโลเดล  ใกล้จะถึงเวลาแล้ว"
เจโลเดล :"อย่ากังวลเลย  เราใกล้จะถึงแล้ว"
ลูกน้อง :"ท่านดูไม่ชอบใจเอาซะเลยนะ"
เจโลเดล :"ไม่ชอบอยู่แล้ว  ฉันคงไม่ภูมิใจกับการเอาชนะผู้หญิงหรอก  ทำไมชั้นต้องได้รับตำแหน่งผู้บัญชาการด้วยล่ะ มันก็เป็นแค่แฟชั่น"
ทันใดนั้นเจโลเดลก็ต้องรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก เมื่อเห็นออสการ์กำลังยืนรออยู่ข้างทาง ด้วยชุดเสื้อผ้าธรรมดา เหมือนไม่ได้จะเตรียมตัวไปที่ลานประลอง
ออสการ์ : "ชั้นกำลังรอท่านอยู่  กัปตัน เจโลเดล   ชั้นคือ ออสการ์  ฟรังซัวส์ เดอ จาร์เจ"
เจโลเดลได้ยินดังนั้นก็รู้สึกตื่นเต้น
เจโลเดล : "อ๋อ ชั้นเคยได้ยินชื่อเสียงของท่าน   แต่ท่านช่างสง่างามจริงๆ   เรารีบไปกันเถอะ คนพวกนั้นตั้งตารอที่จะเห็นใบหน้าของท่านอยู่"
เจโลเดลกำลังจะควบม้าออกไป แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินออสการ์เรียก
ออสการ์ : "กัปตันเจโลเดล  ชั้นไม่อยากเป็นผู้บัญชาการกองทหารรักษาพระองค์"
เจโลเดล : "อ๋อ อย่างนั้นหรอ? งั้นชั้นจะไปบอกพวกเค้าว่า ท่านออสการ์ปฏิเสธ"
ออสการ์ : "แต่ชั้นไม่ได้หนีเพราะว่ากลัวท่านหรอกนะ   ชั้นอยากจะพิสูจน์ว่าท่านด้อยกว่า"  ออสการ์ท้าทาย
เจโลเดล : "งั้นจะประลองกันตรงนี้เลยมั้ยล่ะ?"  เจโลเดลกับลูกน้องหัวเราะอย่างเย้ยหยัน
ลูกน้อง  : "อย่าเลย ท่านออสการ์"
ออสการ์  : "ถ้าท่านยังคิดไม่ออก  งั้นชั้นขอพูดอะไรซักอย่าง  ..ชั้นไม่อยากจะทำให้ท่านต้องอับอายต่อหน้าผู้คน" เจโลเดลได้ยินอย่างนั้นถึงกับอึ้ง  "อ๋อ หรือว่าท่านกลัวแพ้ผู้หญิง?"
เจโลเดล : "ถ้าท่านต้องการอย่างนั้น  ชั้นก็จะเล่นด้วย  แต่ชั้นจะชี้ดาบไปบนหน้าสวยๆของท่านได้อย่างไรกัน"
เมื่อเจโลเดลหันกลับมาก็ต้องตกใจเป็นอย่างยิ่ง เมื่อออสการ์ชี้ปลายดาบที่แหลมคมไปที่หน้าของเจโลเดลห่างกันแค่ไม่กี่นิ้ว
ลูกน้อง : "ท่านจะทำอะไรเจ้านายของชั้นน่ะ"
ออสการ์  : "ได้โปรด  ชั้นอาจจะเป็นผู้หญิง แต่ชั้นก็เป็นนักสู้  นี่เป็นทางเดียวที่จะปกป้องเกียรติของชั้น"
เจโลเดล : "ก็ได้ ชั้นจะสู้กับท่าน"
เจโลเดลชักดาบออกมา ทั้งคู่จรดปลายดาบเข้าหากันเพื่อแสดงความเคารพ  ทั้งคู่เริ่มต่อสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร เจโลเดลได้โอกาสฟันออสการ์หลายต่อหลายครั้ง  แต่เธอก็หลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว
เจโลเดล : "สมแล้วที่เป็นผู้หญิง ท่านปราดเปรียวมาก"
ทั้งคู่ต่อสู้กัน จนออสการ์สามารถฟันเข้าที่กลางลำตัวของเจโลเดล จนเศษเสื้อผ้าติดมาที่ปลายดาบ ออสการ์ชี้ปลายดาบไปที่ใบหน้าของเจโลเดล เป็นสัญญาณของชัยชนะ  สีหน้าของเจโลเดลรู้สึกหวาดหวั่นเป็่นอย่างยิ่ง  ออสการ์ลดดาบลงแล้วพูดว่า
ออสการ์ : "ขอบคุณ ชั้นพอใจแล้ว" ออสการ์ทำท่าจะเดินจากไป  แต่เจโลเดลยังไม่ยอมจำนนต่อความพ่ายแพ้
เจโลเดล : "เดี๋ยวก่อน! มันพึ่งจะเริ่มต้น"  ทั้งคู่เริ่มประมือกันอีกครั้ง แต่คราวนี้เพียงแค่ไม่กี่ดาบเท่านั้น ออสการ์ก็สามารถทำให้ดาบหลุดลอยออกจากมือเจโลเดล ลงมาปักอยู่ที่พื้นดินได้  เจโลเดลแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขาแพ้แล้ว

        ที่ลานประลองทุกคนต่างตั้งตารอดูการประลอง แต่ทั้งออสการ์และเจโลเดลก็ยังไม่ปรากฏตัวทั้งคู่ ทุกคนต่างพากันหัวเสีย  พระเจ้าหลุยที่ 15 รู้สึกโมโหเป็นอย่างยิ่ง
พระเจ้าหลุยที่ 15 : "ออสการ์กับเจโลเดลมารึยัง?!" พระเจ้าหลุยที่ 15 ตะคอกด้วยความโมโห
เสนาบดีจึงต้องหันมาถามนายพลจาร์เจว่า
เสนาบดี : "เค้าท์จาร์เจ เกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของท่าน?"
นายพลจาร์เจ : "ชั้นต้องขอโทษด้วย" นายพลจาร์เจกลุ้มใจจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งเหงื่อแตก
พอดีกับที่ลูกน้องของเจโลเดลควบม้ามาถึงลานประลองพอดี เค้ารีบควบม้ามายังหน้าที่ประทับ สีหน้าตื่นตกใจ
ลูกน้องเจโลเดล : "มีเหตุฉุกเฉิน มีการดวลกัน  ท่านออสการ์ มาดักรอเจ้านายของชั้น และท้าทายเค้า"
นายพลจาร์เจรู้สึกตกใจมาก
นายพลจาร์เจ : "อะไรนะ! ออสการ์...!"

      นายพลจาร์เจรีบกลับมาที่บ้าน และตรงเข้าไปหาออสการ์ที่อยู่ในคอกม้ากับอังเดร  นายพลเดินเข้าไปตบหน้าออสการ์อย่างแรงสองฉาดจนออสการ์ทรุดลงไปกองกับพื้นต่อหน้าอังเดรที่ตะลึงงัน
นายพลจาร์เจ : "แกเป็นบ้าอะไร  แกไม่เข้าใจคำสั่งของพ่อรึไง  ฟังนะ ยังไงก็ตาม ฝ่าบาทจะทรงตัดสินโทษในวันนี้ ที่แวร์ซายส์   กบฏอย่างแกก็ไม่ต้องมาแก้ตัวอะไรทั้งนั้น! เตรียมตัวเอาไว้ได้เลย!"  แล้วนายพลก็เดินจากไป ทิ้งให้ออสการ์รู้สึกผิดอยู่อย่างนั้น

แนนนี่นั่งดื่มไวน์อยู่คนเดียวในห้องครัวจนเมา แล้วก็เริ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง
แนนนี่ : "ชั้นไม่เข้าใจเลยจริงๆ" แล้วก็ยกแก้วดื่มจนหมด "ไม่รู้ว่าทำไมนายท่านจะต้องซีเรียสขนาดนั้น" แนนนี่เอื้อมมือออกไปจะหยิบขวดไวน์มาเติมอีก แต่อังเดรเข้ามาคว้าขวดไปก่อน
อังเดร : "เดี๋ยวก่อน! ควบคุมตัวเองหน่อยสิยาย" อังเดรเข้ามาห้ามยายเอาไว้ไม่ให้ดื่มไปมากกว่านี้อีก "ดื่มไปกี่แก้วแล้วเนี่ย"
แนนนี่ : "นานๆดื่มทีไม่เห็นจะผิดตรงไหน" แนนนี่เถียงหลานชาย  แล้วก็เริ่มระบายความในใจต่อ "คืนนี้ชั้นห้ามตัวเองไม่ให้ดื่มไม่ได้จริงๆ   ถ้าชั้นเป็นท่านออสการ์นะ  ชั้นก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน  ชั้นจะไม่ใส่เครื่องแบบทหารนั่นหรอก"  อังเดรนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัวใกล้ๆกับยาย  แล้วก็เริ่มบ่นพึมพำออกมาบ้าง
อังเดร : "ยายไม่ต้องซีเรียสไปหรอก ในเมื่อไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับออสการ์ที่ทำตัวเป็นกบฏ..." อังเดรยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงดัง  โครม! พอหันไปก็เห็นแนนนี่เซล้มลงไปจากเก้าอี้   "ยาย! ชั้นว่าแล้ว" อังเดรรีบเข้าไปประคองยายที่เมากองอยู่บนพื้น   แล้วก็ได้ยินแนนนี่พูดออกมาด้วยความเมามายว่า
แนนนี่ : "ท่านออสการ์ นี่คือการต่อสู้ระหว่างความเป็นชายและหญิง  เอิ๊ก...!"  อังเดรพอได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
หลังจากที่อังเดรไปส่งแนนนี่เข้านอนแล้ว เค้าก็คิดถึงคำพูดของแนนนี่ที่ว่า "นี่คือการต่อสู้ระหว่างความเป็นชายและหญิง" แน่นอน  มันอยู่ในใจของออสการ์...
ในห้องนอนของออสการ์  ออสการ์ยืนจ้องมองรูปของแม่ที่แขวนอยู่บนผนังอย่างครุ่นคิด  พอได้ยินเสียงเคาะประตู เธอก็รีบกลับมานั่งบนเก้าอี้ แล้วแกล้งหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน เพื่อบิดบังความกังวลใจของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ใครรู้
ออสการ์ : "อังเดรหรอ? เข้ามาสิ" อังเดรเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับยกถาดใส่เหยือกน้ำเข้ามาวางไว้ในห้อง
ออสการ์ : "ในที่สุด สงครามร้อยปีก็สิ้นสุดลงวันนี้ ใช่มั้ย?"
อังเดร : "ใช่  ถูกแล้ว"  เสียงฟ้าผ่า   และลมพายุพัดเข้ามาทางหน้าต่าง
ออสการ์ : "พายุฤดูใบไม้ผลิ”  อังเดรกำลังจะเดินไปปิดหน้าต่างให้  แต่ออสการ์บอกว่า "เปิดเอาไว้อย่างนั้นแหละ" อังเดรหันกลับมามองหน้าออสการ์ด้วยความแปลกใจ
ออสการ์ : "มันรู้สึกดีเมื่อเราได้วิ่งอยู่ท่ามกลางน้ำที่ท่วม แต่เมื่อเธอหยุดแล้วมองลงไปที่เท้าของเธอ  เธอก็ต้องแปลกใจว่าเธอกำลังจะไปไหน  มันเคยเกิดขึ้นกับเธอมาก่อนรึป่าว?"
ออสการ์เอ่ยถามอังเดรไปตามตรงว่า
ออสการ์ : "เธอกำลังแปลกใจใช่มั้ย ว่าทำไมฉันถึงไม่ยอมใส่ชุดเครื่องแบบทหารนั่น?" แล้วออสการ์ก็ขว้างหนังสือที่อยู่ในมือใส่กำแพง ด้วยความขุ่นเคืองใจ "ให้ตายสิ! ใครจะอยากไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กกันเล่า"
อังเดร : "นั่นเป็นเหตุผลเดียวใช่มั้ย?  บางทีเธออาจจะอยากเป็น..." อังเดรไม่กล้าที่จะเอ่ยมันออกมา แต่ออสการ์ก็รู้อยู่แก่ใจว่าอังเดรหมายความว่าอะไร ก็หมายความว่าบางทีเธออาจจะอยากเป็น"ผู้หญิง"นะสิ ออสการ์ถึงกับตกใจในความคิดของอังเดร ลมกระโชกแรงพัดเข้ามาดับแสงเทียนภายในห้องให้มืดลง
ออสการ์ : "ออกไป! ได้โปรดออกไปเถอะ" ออสการ์ก้มหน้ากุมขมับด้วยความสับสนภายในใจ  อังเดรเดินออกจากห้องไปพร้อมกับกล่าวคำอำลาอยู่ในใจว่า  "ราตรีสวัสดื์ ออสการ์"

ออสการ์ยืนมองเม็ดฝนที่โปรยปรายลงมาอยู่ข้างหน้าต่าง  ท่ามกลางสายฝน รถม้าของนายพลจาร์เจกลับเข้ามาถึงบ้านพอดี  นายพลจาร์เจรีบตรงเข้าไปเคาะห้องนอนของอังเดรอย่างไม่รอช้า  อังเดรรีบลุกขึ้นมาเปิดประตู แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นท่านนายพลตัวเปียกปอนเพราะตากฝน และท่าทางกระหืดกระหอบ
อังเดร : "ท่านนายพล!" ทั้งคู่เข้ามานั่งคุยกันในห้องของอังเดร
นายพลจาร์เจ : "มีบางอย่างที่ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเกิดขึ้นจริงๆ   ตอนแรกฝ่าบาทอารมย์เสียมากเลยทีเดียว  แต่หลังจากนั้นกัปตันเจโลเดล ผู้ซึ่งพ่ายแพ้แก่ออสการ์ ได้เสนอว่า ออสการ์เหมาะสมที่จะได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการกองทหารรักษาพระองค์  ฝ่าบาทจึงเปลี่ยนพระทัยและให้อภัยในความผิดของออสการ์  ฝ่าบาทจึงได้แต่งตั้งออสการ์ให้เป็นผู้บัญชาการกองทหารรักษาพระองค์แล้ว" อังเดรนั่งฟังอย่างตั้งใจ "ออสการ์ไม่มีทางเลือกอีกแล้ว มันเป็นรับสั่งของฝ่าบาท    อังเดร   ออสการ์เชื่อฟังคำพูดของเธอ" นายพลหันมาหาอังเดร สีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความหวัง "เธอจะต้องทำให้ออสการ์ใส่ชุดเครื่องแบบทหารให้ได้   ด้วยชีวิตของเธอ!" ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า ออสการ์ปีนหน้าต่างห้องนอนออกมานอกตัวตึก แล้วแอบฟังการสนทนาของพวกเขาอยู่นอกหน้าต่าง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ออสการ์เปิดประตูออกมาจากห้องก็เห็นอังเดรนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
อังเดร : "หวัดดี"
ออสการ์ : "หวัดดี ตื่นเช้าจังนะ"
อังเดร : "นานแล้วนะที่เราไม่ได้ไปขี่ม้าด้วยกัน  ไปขี่ม้าด้วยกันมั้ย?" อังเดรชวน


ทั้งคู่ออกไปขี่ม้าด้วยกัน ม้าของออสการ์สีขาว ส่วนม้าของอังเดรสีน้ำตาลเข้ม พวกเค้าขี่ม้าผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจี ผ่านแมกไม้ไปจนถึงลำธาร พวกเขานั่งพักที่ริมลำธาร ให้ม้าได้พักและดื่มน้ำ อังเดรนั่งลงข้างๆ ออสการ์
อังเดร : "เธอจำได้มั้ย ว่าพวกเราเคยจะจมน้ำที่นี่?"
ออสการ์ : "ฉันจะลืมมันได้ยังไง  ตอนนั้นเธอ 6 ขวบ ชั้น 5 ขวบ  "
อังเดร : "ใช่ เราทั้งคู่ว่ายน้ำข้ามไปเพื่อเอาชีวิตรอด" ออสการ์เอนหลังนอนลงไปบนพื้นหญ้า  อังเดรเด็ดหญ้าข้างตัวขึ้นมาเป่าเป็นเพลง
ออสการ์ : "หยุดเถอะ! อย่าเป่าหญ้ากลบเกลื่อนเลย"  อังเดรหยุดเป่าทันทีด้วยความตกใจ
อังเดร : "มีอะไรหรอ?"
ออสการ์ : "เธอไม่มีอะไรจะพูดกับชั้นหรอ?"
อังเดร : "ไม่มีจริงๆ"  
ออสการ์ : "ทำไมไม่พูดตรงๆล่ะ!" ออสการ์กราดเกรี้ยวใส่อังเดรด้วยความโมโห  "เธออยากให้ชั้นใส่ชุดเครื่องแบบทหาร!" อังเดรมีสีหน้าสงบลง
อังเดร : "ถ้าเธอไม่อยากใส่ ก็ไม่ต้องใส่" ออสการ์ลุกขึ้น และยังไม่หายกราดเกรี้ยวใส่อังเดร
ออสการ์ : "มันเป็นอุบายของเธอ  ถ้าเธอบอกว่าอย่าใส่นะออสการ์ มันก็หมายความว่า  ออสการ์ ใส่มันสิ   เธอคิดอย่างนั้นไม่ใช่หรอ?"
อังเดรได้ยินอย่างนั้นก็เกิดโมโหขึ้นมาบ้าง เขาลุกขึ้นต่อยเข้าที่หน้าของออสการ์ จนออสการ์ล้มลง  แต่ออสการ์กลับลุกขึ้นมาเอาคืน  เธอต่อยอังเดรไม่ยั้งจนอังเดรล้มลงบ้าง  แล้วทั้งคู่ก็ชกต่อยกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ผลัดกันลุกผลัดกันรับอย่างเมามันอยู่นานสองนาน  อังเดรเห็นแววตาของออสการ์ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง เค้าคิดในใจว่า  "นั่นแหละ  แววตาที่ชั้นอยากเห็น  ออสการ์  ต่อยชั้นสิ ต่อยชั้นให้แรงที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้!"  ทั้งคู่ผลัดกันแพ้ ผลัดกันชนะ  จนในที่สุดก็สะบักสะบอมจนแทบลุกไม่ไหว ล้มฟุบไปบนหญ้าด้วยกันทั้งคู่  อังเดรเอื้อมมือมาจับมือออสการ์
อังเดร : "นี่เป็นครั้งแรกที่เราต่อสู้กัน"
ออสการ์ : "เมื่อคืนนี้ ชั้นได้ยินเธอคุยกับพ่อของชั้น " อังเดรตกใจ แล้วหันมาหาออสการ์
อังเดร : "ออสการ์...!"
ออสการ์ : "พูดมันเลยสิ อังเดร"
อังเดร : "ชั้นเข้าใจความกังวลของพ่อเธอ   แต่ชั้นไม่ต้องการที่จะบงการชีวิตของเธอเพราะเรื่องนั้นหรอกนะ  ดังนั้น ชั้นจึงตัดสินใจที่จะไม่พูดมัน"
ออสการ์เดินไปขึ้นขี่ม้าโดยไม่สนใจอังเดร
อังเดร : "ออสการ์! ให้ชั้นบอกอะไรเธออย่างนึงนะ และชั้นสัญญาว่าจะไม่พูดมันอีก" แต่ออสการ์ไม่สนใจ ควบม้าผ่านหน้าอังเดรไป  อังเดรได้แต่ตะโกนตามหลังว่า
อังเดร : "ออสการ์!!!  มันยังไม่สายเกินไปนะ ที่จะกลับไปเป็นผู้หญิงอีกครั้ง!!!" แต่ออสการ์ก็ไปไกลเสียแล้ว

      ที่บ้านของออสการ์  นายพลจาร์เจนั่งวิตกกังวล และภาวนาให้อังเดรเกลี้ยกล่อมออสการ์ให้สำเร็จ แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น  อังเดรเปิดประตูเข้ามา นายพลรีบตรงเข้ามาหาอังเดร
นายพลจาร์เจ :"เป็นยังไงบ้าง เธอเกลี้ยกล่อมเค้าสำเร็จมั้ย?" นายพลถามอย่างเป็นกังวล  แต่อังเดรได้แต่ยืนนิ่ง
นายพลจาร์เจ : "เธอหมายความว่า..."
อังเดร :"ออสการ์ควรจะได้เลือกทางของเธอด้วยตัวของเธอเอง"  นายพลจาร์เจได้ยินอย่างนั้นก็โมโหเป็นอย่างยิ่ง รีบเดินตรงออกไปหาออสการ์อย่างไม่รีรอ  อังเดรรีบวิ่งตามออกมาเพราะกลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น  นายพลเดินผ่านห้องโถงด้านล่าง ซึ่งมีแนนนี่และคนรับใช้อยู่ตรงนั้นด้วย  นายพลกำลังจะก้าวขึ้นบันไดเพื่อไปหาออสการ์ที่ชั้นบน แต่แล้วเมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ก็ต้องประหลาดใจและดีใจสุดขีด  รวมถึงทุกคนที่อยู่ในห้องโถงก็ต้องตกตะลึง  เมื่อเห็นออสการ์ที่อยู่ในชุดเครื่องแบบทหารสีขาว คาดด้วยสายสะพายสีแดง รองเท้าบูทสีดำยาวถึงใต้เข่า ห้อยดาบและถือถุงมือสีขาว กำลังเดินลงมาด้านล่าง   ช่างสง่างามยิ่งนัก
ในใจของออสการ์คิดว่า  "พ่อ  นี่ไม่ใช่เพื่อท่าน  และไม่ใช่เพื่อใครทั้งนั้น"  ออสการ์กับอังเดรขี่ม้าออกจากบ้านเดินทางมุ่งหน้าสู่พระราชวังแวร์ซายส์

ออสการ์ : “ไปกันเถอะ อังเดร”

อังเดร : “อืม”

    วันนั้นเอง ออสการ์ได้บอกลาความเป็นผู้หญิงและย่างก้าวไปสู่ชีวิตของผู้ใหญ่ที่ห้าวหาญ  โดยไม่รู้เลยว่าคลื่นของโชคชะตาและความรักกำลังรอเธออยู่  ,ออสการ์.. ในฤดูใบไม้ผลิ   อายุ 14 ปี

จบตอนที่ 1


หน้าถัดไป




Create Date : 27 กันยายน 2556
Last Update : 5 พฤษภาคม 2560 12:30:55 น.
Counter : 1809 Pageviews.

2 comments
  
ขอบคุณค่ะ ชอบมาก ต่ออีกนะคะจะคอยตามอ่านค่ะ
โดย: รัตน์ IP: 110.171.169.219 วันที่: 9 มกราคม 2557 เวลา:10:15:12 น.
  
ขอบคุณที่ติดตามเช่นกันค่ะ จะแปลเรื่อยๆนะคะ
โดย: Lady Oscar วันที่: 10 มกราคม 2557 เวลา:13:57:56 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

BlogGang Popular Award#13



Lady Oscar
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 15 คน [?]



New Comments
กันยายน 2556

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
28
29
30
 
 
All Blog