ตอนที 18(2) ดั่งอิคารัส (Suddenly , Like Icarus)


     หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ยังคงไม่มีเบาะแสของคนที่ทำร้ายออสการ์ ออสการ์กลับเข้ามาทำงานในวังเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าแขนข้างขวาของเธอยังคงต้องใส่เฝือกอยู่ก็ตาม ออสการ์เดินเข้ามาในงานเลี้ยงเต้นรำภายในพระราชวังแวร์ซายส์และก็เหมือนเช่นเคย เหล่าสตรีชนชั้นสูงทั้งหลายก็ยังคงให้ความสนใจกับออสการ์อยู่

ผู้หญิง : “นั่นท่านออสการ์นี่ โอ้ ไม่ได้เจอเธอมาพักนึงแล้วสินะ ถึงจะมีผ้าพันแผลอยู่ก็ยังดูสง่างาม! อ๊า ดูเจิดจรัส!”

ออสการ์เดินตรงเข้าไปคุกเข่าหน้าพระพักตร์ของพระนางอังตัวเน็ต ซึ่งมีมาดามโปลินยัคคอยตามเสด็จอยู่ไม่ห่างเช่นเคย

อังตัวเน็ต : “โอ้ ออสการ์! ตอนนี้อาการบาดเจ็บของเธอดีขึ้นบ้างรึยัง?”

ออสการ์ : “ขอบพระทัยฝ่าบาท หม่อมชั้นสามารถกลับมาปฏิบัติหน้าที่ได้แล้วพะยะค่ะ”

อังตัวเน็ต : “โอ้ ออสการ์ ชั้นเป็นห่วงเธอมากเลย พวกเขากำลังสืบหาตัวผู้ต้องสงสัยอยู่ คาดว่าคงจะสามารถจับได้ในเร็วๆนี้” เมื่อมาดามโปลินยัคได้ยินดังนั้นจึงพูดขัดขึ้นมาทันที

โปลินยัค : “ฝ่าบาทคิดมากไปนะเพคะ พวกมันอาจจะเป็นแค่โจรธรรมดาก็ได้” ออสการ์จ้องมองใบหน้าของมาดามโปลินยัคด้วยสายตาอาฆาต เพราะเธอรู้ดีว่าใครเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้

โปลินยัค : “ทำไมเธอถึงจ้องมองชั้นด้วยสายตาแบบนั้นล่ะเธอมีหลักฐานว่าชั้นเป็นคนทำอย่างนั้นหรอ? ไม่ได้นะเธอจะกล่าวหาโดยไม่มีหลักฐานไม่ได้นะ” โปลินยัคนึกหวาดหวั่นอยู่ในใจ

ทันใดนั้นเสียงของเสนาบดีก็ดังขึ้น “เค้าท์ ฮาน แอกเซล วอน แฟร์ซอง มาถึงแล้ว!” ทันทีที่พระนางอังตัวเน็ตเห็นแฟร์ซองเดินผ่านประตูเข้ามา หัวใจของพระนางราวกับจะหยุดเต้น จนทำพัดหลุดออกจากมือ แฟร์ซองเดินตรงเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ของพระนางอังตัวเน็ต

แฟร์ซอง : “ฝ่าบาท หม่อมชั้นรู้สึกยินดีที่พระองค์ทรงพระเกษมสำราญดี หม่อมชั้นมาจากสวีเดนเมื่อสัปดาห์ที่แล้วพะยะค่ะ อากาศในฝรั่งเศสอบอุ่นมาก”

อังตัวเน็ต : “ท่านดูสบายดีนะ”

“อ๊า ชั้นคิดว่าหัวใจชั้นจะหยุดเต้นซะอีก! แต่มันยังเต้นอยู่เพราะว่า.... เพราะว่าเค้ามาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าชั้น ราวกับอิคารัส มันช่างน่าตื่นเต้นและเซอร์ไพรซ์อะไรเช่นนี้?” อังตัวเน็ตคิด

ในงานเต้นรำ ออสการ์กับแฟร์ซองแยกตัวออกมายืนคุยกันอยู่ที่มุมหนึ่ง ออสการ์ยืนพิงกำแพงฟังแฟร์ซองพูดเรื่องต่างๆ หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี แต่แล้วก็ต้องสะดุดกับสิ่งที่เขาพูด

ออสการ์ : “แต่งงานหรอ?” ออสการ์รู้สึกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

แฟร์ซอง : “ใช่ ชั้นมาฝรั่งเศสในครั้งนี้ เพราะว่าพ่อของชั้นส่งให้ชั้นมาดูตัวเจ้าสาว”

ออสการ์ : “แล้วที่เธอจะเดินทางไปเมืองทรอยด์ก็เพื่อ...”

แฟร์ซอง : “ใช่ ได้ยินว่าเป็นผู้หญิงอังกฤษ ชื่อ มิสดีเซล เธอมาจากครอบครัวที่ดีและพ่อของชั้นก็ชอบเธอ”

เมื่อออสการ์ได้ฟังในสิ่งที่แฟร์ซองพูด ออสการ์ก็รู้สึกใจหายไม่น้อย เพราะเธอเองก็มีใจให้กับแฟร์ซองเช่นกัน แต่เธอเองก็รู้ดีว่าแฟร์ซองรักพระนางอังตัวเน็ต และเธอก็อยู่ในฐานะเพื่อนเท่านั้น เธอจึงสามารถควบคุมอารมณ์และความรู้สึกให้นิ่งเฉยเอาไว้ได้ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ออสการ์ : “มิสดีเซล คงจะเป็นผู้หญิงที่สวยมากเลยสินะ?” น้ำเสียงของออสการ์นิ่งเฉยแต่ก็แฝงด้วยความเศร้า

แฟร์ซอง : “ชั้นก็ว่าอย่างนั้น”

ออสการ์ : “แล้วนิสัยของเธอล่ะ? งานอดิเรก? การศึกษาล่ะ?”

แฟร์ซอง : “ชั้นไม่รู้ ชั้นไม่เคยพบเธอด้วยซ้ำไป!”

ออสการ์ : “เธอจะแต่งงานกับคนที่เธอไม่ได้รักอย่างนั้นหรอ แฟร์ซอง?!” ออสการ์ต่อว่าแฟร์ซอง แฟร์ซองหันมาจ้องตาของออสการ์

แฟร์ซอง : “แล้วเธอล่ะ ออสการ์ เธอจะแต่งงานกับคนที่เธอรักเท่านั้นหรอ?” คำพูดของแฟร์ซองเหมือนมีดที่แทงใจดำของออสการ์ แฟร์ซองเผลอจับพี่ไหล่ของออสการ์และเขย่าอย่างแรง

แฟร์ซอง : “ตอบชั้นสิ ออสการ์ เธอจะแต่งงานเพราะความรักเท่านั้นหรอ?”

ออสการ์ : “โอ๊ย!” ออสการ์ร้องเพราะรู้สึกเจ็บแผลที่ยังไม่หายดี

แฟร์ซอง : “ชั้นขอโทษ ชั้นไม่รู้ว่าชั้นเป็นอะไร ชั้นขอโทษ ชั้นผิดไปแล้ว”

ออสการ์ : “ไม่เป็นไร” ออสการ์รู้ดีว่าแฟร์ซองรู้สึกโศกเศร้าแค่ไหน

     เช้าวันต่อมาพระนางอังตัวเน็ตเสด็จมาเดินเล่นในสวนด้วยอารมณ์แจ่มใส โดยมีออสการ์และเหล่าสตรีในวังตามเสด็จมาด้วย ระหว่างที่พวกเธอกำลังคุยอย่างสนุกสนานอยู่นั้น สายตาของทุกคนก็ต้องตกตะลึง เมื่อเห็นแฟร์ซองแต่งกายด้วยชุดเครื่องแบบสีขาว ตัดด้วยสายสะพายสีฟ้า รองเท้าบูทสีดำ ยาวถึงใต้เข่า ซึ่งเป็นเครื่องแบบเต็มยศของขุนนางสวีเดน

อังตัวเน็ต : “โอ้ว ช่างสง่างามอะไรเช่นนี้!” เขาเดินตรงเข้ามาหาพระนางอังตัวเน็ตและคุกเข่าลงหน้าพระพักตร์

แฟร์ซอง : “ฝ่าบาท นี่คือเครื่องแบบเต็มยศของขุนนางสวีเดนพะยะค่ะ”

อังตัวเน็ต : “ในที่สุดท่านก็ทำตามคำของร้องของชั้นที่อยากจะเห็นท่านสวมชุดนี้”

แฟร์ซอง : “พะยะค่ะ ฝ่าบาท”

อังตัวเน็ต : “เครื่องแบบของท่านงดงามมาก แต่ทำไมท่านไม่มาเยี่ยมชั้นบ่อยๆเหมือนเมื่อก่อนล่ะชั้นนึกว่าชั้นทำอะไรให้ท่านโกรธเสียอีก”

แฟร์ซอง : “ฝ่าบาท... หม่อมชั้นขอประทานอภัยพะยะค่ะ แต่มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะส่วนตัว ตอนนี้หม่อมชั้นกำลังจะเดินทางไปพบตัวเจ้าสาวพะยะค่ะ”

ออสการ์ : “แฟร์ซอง!” ออสการ์รู้สึกตกใจ เพราะไม่คิดว่าแฟร์ซองจะกล้าบอกเรื่องนี้กับพระนางอังตัวเน็ต

ทางด้านพระนางอังตัวเน็ตเมื่อได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกตกพระทัยมากราวกับหัวใจของเธอได้แตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ

อังตัวเน็ต : “แต่งงาน! ท่านพูดว่าแต่งงานหรอ?” ต่อหน้าคนอื่นๆแล้ว แม้จะรู้สึกเสียใจมากเพียงใด แต่ในฐานะของพระนางซึ่งเป็นราชินีของฝรั่งเศส เธอไม่สามารถปลดปล่อยความรู้สึกที่แท้จริงของเธอออกมาได้ทั้งหมด มีเพียงแต่น้ำตาที่ค่อยๆไหลเอ่อล้นเบ้าตาออกมา

อังตัวเน็ต : “อ..อ๋อ ช..ชั้น ยินดีด้วยนะ” อังตัวเน็ตพูดด้วยเสียงสั่นเครือ แฟร์ซองเองก็เสียใจมากไม่แพ้กัน เขาต้องหลับตาลงเพราะไม่สามารถทนเห็นคนที่เขารักต้องเสียใจและหลั่งน้ำตาเพราะเขาได้

อังตัวเน็ต : “เจ้าสาว...เจ้าสาวของท่าน จะต้องวิเศษ...วิเศษมากเลย” ความเศร้าโศกเสียใจทั้งหมดกลั่นออกมาเป็นน้ำตา มันมากมายจนไม่สามารถกลั้นเอาไว้ได้ เธอหันหลังวิ่งออกไปทันที ออสการ์อยากจะรั้งเธอไว้เพราะไม่อยากให้คนอื่นๆเห็นความผิดปกติ แต่เมื่อเห็นน้ำตาของพระนางอังตัวเน็ตที่ไหลออกมาดุจสายน้ำแล้ว ก็ไม่สามารถจะรั้งเธอเอาไว้ได้ จำเป็นต้องปล่อยพระนางไป

อังตัวเน็ต : “แฟร์ซอง...แฟร์ซอง กำลังจะแต่งงาน! ทุกคนเมื่อถึงวัยก็จะต้องแต่งงาน มันเป็นเรื่องธรรมชาติ! ทำไมชั้นต้องแปลกใจด้วยล่ะ?  ทำไมชั้นจะต้องร้องไห้ไม่ ชั้นไม่ได้ร้องไห้ ใช่สิ น้ำตามันไหลออกมาเอง!”

หลังจากเหตุการณ์นั้นออสการ์จึงหาโอกาสพูดกับแฟร์ซองในที่ลับตาคน

ออสการ์ : “ทำไมท่านต้องบอกพระนางอังตัวเน็ตด้วย?! ท่านบอกทำไมทำไมฮะแฟร์ซอง?!” ออสการ์ต่อว่าแฟร์ซอง

แฟร์ซอง : “จะให้ชั้นบอกว่า ชั้นรักเธอได้ยังไงกัน? จะให้ชั้นบอกว่าชั้นรักฝ่าบาทได้ยังไงนั่นฝ่าบาทนะราชินีของกษัตริย์ฝรั่งเศส ชั้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชั้น ชั้นถึงได้รู้สึกโอหังแบบนี้ ชั้นพูดมันออกไป ชั้นพูดมันออกไปแล้ว! เพื่อที่จะตัดใจจากพระนางอังตัวเน็ต!” แฟร์ซองได้ระบายความอัดอั้นตันใจของเขาให้ออสการ์ฟัง

ออสการ์ : “แฟร์ซอง....” ออสการ์เข้าใจในความรู้สึกของแฟร์ซองขึ้นมาทันที

ออสการ์ : “พรุ่งนี้เธอจะไปงานโอเปร่าใช่มั้ย?” แล้วเจอกันนะ แล้วออสการ์ก็เดินจากไป

ในคืนวันนั้นออสการ์นั่งดื่มไวน์เพียงลำพัง ใต้แสงเทียนสลัว ในห้องนอนของเธอ เพื่อระบายความเศร้าในจิตใจที่ไม่สามารถเปิดเผยออกมาได้ และก็หวนคิดถึงคำพูดของแฟร์ซอง

แฟร์ซอง : “ชั้นจะบอกว่าชั้นรักฝ่าบาทได้ยังไงกัน?! ชั้นจะพูดอย่างนั้นได้ยังไงกัน?! ชั้นจะพูดอย่างนั้นได้ยังไง?!”

ภาพความรักของแฟร์ซองกับพระนางอังตัวเน็ตยังคงวนเวียนอยู่ในจิตใจของออสการ์

ออสการ์ : “ถ้าพวกเขาสามารถรักกันได้...ความรักของพวกเขาคงจะวิเศษมากเลย แล้วเธอล่ะ...แล้วเธอล่ะออสการ์?” ออสการ์ดื่มไวน์จนหมดแก้วแล้วล้มตัวนอนบนเตียงพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่

ในคืนวันถัดมา พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ได้จัดงานโอเปร่าขึ้นภายในพระราชวังแวร์ซายส์ เหล่าขุนนางและชนชั้นสูงมากมายต่างเดินทางมาร่วมงานนี้รวมทั้งออสการ์และแฟร์ซองด้วย แต่เนื่องจากเหตุการณ์เมื่อวาน ทำให้แฟร์ซองไม่กล้าที่จะพบหน้าพระนางอังตัวเน็ตอีก เขาจึงไม่ยอมเข้าไปภายในงาน แฟร์ซองยืนอยู่ด้านนอกของสถานที่จัดงาน โดยมีออสการ์คอยเกลี้ยกล่อม เพื่อให้เค้าเข้าไปร่วมงานตามปกติ

แฟร์ซอง : “ไม่ ชั้นไม่อยากเข้าไปในวัง!”

ออสการ์ : “แฟร์ซอง”

แฟร์ซอง : “ชั้นมาที่นี่เพราะว่าพระราชาเป็นผู้จัดงานโอเปร่านี้ ขอโทษด้วย เธอไปคนเดียวเถอะ ได้โปรดเข้าใจด้วย ออสการ์”

ออสการ์พยักหน้าตอบรับ และปล่อยให้แฟร์ซองอยู่ตรงนั้นคนเดียว

ภายในงานโอเปร่า ผู้คนแน่นขนัดขุนนางและพระบรมวงศานุวงศ์มาพร้อมหน้ากัน และนั่งในตำแหน่งของตนเอง ขาดแต่เพียงพระนางอังตัวเน็ตที่ยังไม่เสด็จมา ปล่อยให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ประทับอยู่พระองค์เดียวในที่ประทับส่วนพระองค์ด้านบน พระนางอังตัวเน็ตที่กำลังรู้สึกเสียพระทัย จึงไม่อยากจะพบหน้าผู้คนในตอนนี้ เธอจึงบอกให้มาดามโนอิลไปกราบทูลฝ่าบาทว่าเธอไม่ค่อยสบาย มาดามโนอิลจึงมากราบทูลฝ่าบาทตามที่พระนางอังตัวเน็ตบอก

มาดามโนอิล : “ฝ่าบาทเพคะ พระราชินีรู้สึกปวดศีรษะ พระองค์อาจจะเสด็จมาช้าหน่อยนะเพคะ”

พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 : “อืม?” แต่ความจริงแล้ว พระนางอังตัวเน็ตนั้นได้แอบหนีออกมาด้านนอกสถานที่จัดงาน เพื่อหลีกหนีความวุ่นวายและผู้คน

ทางด้านแฟร์ซองเขาได้แต่ยืนทอดถอนใจอยู่ภายในสวนป่าด้านนอกสถานที่จัดงานที่มืดสลัว มีแต่เพียงแสงจันทร์ที่ส่องสว่างในคืนพระจันทร์เต็มดวง แต่แล้วก็เหมือนกับฟ้าเล่นตลก เหมือนกับพระเจ้าได้ลิขิตโชคชะตาของพวกเขาเอาไว้แล้ว เมื่อแฟร์ซองหันไปเห็นพระนางอังตัวเน็ต ซึ่งแอบหนีมาที่นี่เหมือนกัน

แฟร์ซอง : “ฝ่าบาท!”

อังตัวเน็ต : “แฟร์ซอง!” เขาทั้งคู่รู้สึกตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะได้มาเจอกันในสถานที่นี้ เวลาแบบนี้ เพียงลำพังสองคน แฟร์ซองรีบคุกเข่าลงต่อหน้าพระนางอังตัวเน็ต

แฟร์ซอง : “หม่อมชั้นขอประทานอภัย ที่เมื่อวานนี้หม่อมชั้นแสดงกริยาหยาบคายต่อหน้าพระพักตร์ของฝ่าบาทพะยะค่ะ”

อังตัวเน็ต : “หลังจากที่ท่านแต่งงานแล้ว ชั้นคงไม่มีโอกาสที่จะได้พบท่านบ่อยๆแล้วสินะ”

แฟร์ซอง : “พะยะค่ะฝ่าบาท ท่านพ่อของหม่อมชั้นก็แก่มากแล้ว ท่านอยากให้หม่อมชั้นกลับไปอยู่บ้านพะยะค่ะ”

อังตัวเน็ต : “ถ้าอย่างนั้น ชั้นจะบอกให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศส่งของขวัญไปแสดงความยินดีกับท่านนะ”

แฟร์ซอง : “หม่อมชั้นรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งพะยะค่ะฝ่าบาท” แฟร์ซองก้มหน้าโค้งคำนับตามมารยาททั้งที่ภายในใจนั้นรู้สึกเสียใจจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

อังตัวเน็ต : “ชั้นขออวยพรให้ท่านมีความสุขมากๆนะ!” พระนางอังตัวเน็ตก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาแห่งความเสียใจเอาไว้ได้เช่นกัน อังตัวเน็ตร้องไห้ออกมาและหันหลังวิ่งออกไปทั้งน้ำตา

อังตัวเน็ต : “แฟร์ซอง มันจบแล้ว ใครกันที่จะได้อยู่ในอ้อมกอดของท่าน?! ไม่! ไม่! ไม่! ชั้นไม่อยากให้ท่านแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ชั้นไม่อยากให้ผู้หญิงคนอื่นมาเป็นภรรยาของท่าน!”

แต่แล้วพระนางอังตัวเน็ตก็สะดุดกับกิ่งไม้และล้มลง แฟร์ซองจึงรีบวิ่งเข้าไปประคองเธอเอาไว้ ทั้งคู่สบตากัน น้ำตาของพระนางอังตัวเน็ตยังคงไหลออกมาไม่หยุด คนทั้งคู่ไม่สามารถห้ามความรักที่อัดแน่นอยู่ภายในหัวใจได้ ทั้งคู่โผเข้ากอดกัน

อังตัวเน็ต : “แฟร์ซอง...แฟร์ซองของชั้น! แฟร์ซอง!”

นับตั้งแต่คืนวันงานเต้นรำสวมหน้ากากคืนนั้นเมื่อ  4 ปีที่แล้ว หัวใจของพวกเขาก็ได้แต่ร่ำร้องหากันและกันอย่างลับๆ มันสั่นไหวราวกับสายพิณ ในขณะที่ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนได้ถูกพระเจ้ากำหนดไว้ ในที่สุดมันก็มาถึง....

แฟร์ซอง : “ฝ่าบาท!”

อังตัวเน็ต : “ในตอนนี้ได้โปรด ลืมว่าชั้นคือราชินีได้มั้ยแฟร์ซอง ชั้นรักเธอ!”

ในค่ำคืนนั้นเองจึงเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์แบบลับๆ ของพระนางอังตัวเน็ตราชินีแห่งฝรั่งเศสกับเค้าท์แฟร์ซอง ขุนนางสวีเดน ความรักต้องห้ามที่ต้องหลบๆซ่อนๆ ไม่สามารถเปิดเผยให้ใครรู้ได้

จบตอนที่ 18


ถัดไป




Create Date : 22 กันยายน 2556
Last Update : 3 พฤษภาคม 2560 16:17:23 น.
Counter : 643 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

BlogGang Popular Award#13



Lady Oscar
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 15 คน [?]



New Comments
กันยายน 2556

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
28
29
30
 
 
All Blog