ตอนที 18(1) ดั่งอิคารัส (Suddenly , Like Icarus)
     หลังจากที่ออสการ์ได้รับข้อความที่อ้างว่ามาจากพระนางอังตัวเน็ตเรียกตัวให้เข้าไปพบในวังเป็นการด่วน แต่กลับถูกซุ่มโจมตีโดยกลุ่มชายลึกลับ ออสการ์ถูกคนร้ายใช้ดาบแทงบริเวณไหล่ขวาจนล้มฟุบไปกับพื้น แต่โชคดีที่รถม้าของแฟร์ซองผ่านมาพอดี  โจรพวกนั้นจึงรีบหนีไปในความมืด แฟร์ซองกระโดดลงมาจากรถม้าและตรงเข้ามาประคองร่างของออสการ์ที่นอนคว่ำหน้าอยู่

แฟร์ซอง : “ออสการ์! ใช่เธอจริงๆด้วย ออสการ์!”

อังเดร : “ลอร์ดแฟร์ซอง....!” อังเดรวิ่งเข้ามาสมทบ ออสการ์ค่อยๆลืมตาขึ้นมา เธอเห็นหน้าของแฟร์ซองราวกับฝันไป แล้วเธอก็หมดสติไป โรซารี่รีบวิ่งเข้ามาดูอาการของออสการ์

โรซารี่ : “ท่านออสการ์...ท่านออสการ์!”

แฟร์ซอง : “ออสการ์...”

     อังเดรโรซารี่และแฟร์ซอง รีบพาออสการ์กลับมารักษาที่บ้าน ในห้องนอนของออสการ์ ออสการ์นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง หมอถูกตามมารักษาอาการบาดเจ็บของออสการ์ โดยมีนายพลจาร์เจ แนนนี่ อังเดร และแฟร์ซอง คอยเฝ้าดูด้วยความเป็นห่วง แนนนี่แม่นมของออสการ์ รู้สึกเป็นห่วงออสการ์มากเสียจนควบคุมตัวเองไว้ไม่ได้ เอาแต่ร้องไห้และบ่นพึมพำอยู่ข้างเตียง

แนนนี่ : “พวกมันกล้าทำร้ายคุณหนูออสการ์ของชั้นได้ยังไง! ชั้นจะฆ่ามันไม่ว่ามันจะเป็นใครก็ช่าง ชั้นจะฆ่ามัน!” ท่านนายพลหันหน้าไปหาอังเดรและส่งซิกเพื่อให้อังเดรพายายออกไปพักผ่อนก่อน

อังเดร : “หมอบอกว่าเธอไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตหรอกยาย” อังเดรพยายามปลอบยาย แต่ยายกลับตะคอกใส่อังเดร

แนนนี่ : “หุบปากไปเลย! ก็เธอไม่ได้เป็นอะไรนี่! แทนที่จะเป็นท่านออสการ์ ผู้ชายอย่างแกน่าจะโดนตัดแขนออกซักข้างสองข้างนะ!”

นายพลจาร์เจ : “พอแล้วแนนนี่  ไปพักผ่อนเถอะ” ท่านนายพลบอกให้แนนนี่ไปพัก แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นสีหน้าของแนนนี่ ที่มองกลับมาด้วยความโกรธ “ฮึ?” ท่านนายพลทำหน้าสงสัย

แนนนี่ : “ทั้งหมดมันเป็นความผิดของท่านนายพลนั่นแหละ! ชั้นห้ามท่านแล้วว่า อย่าเลี้ยงคุณหนูอย่างเด็กผู้ชายแต่ท่านก็ยังจะดื้อดึง จนทำให้คุณหนูต้องเป็นแบบนี้” แนนนี่ต่อว่าท่านนายพล แต่ท่านนายพลก็อมยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า

นายพลจาร์เจ : “โอเค โอเค ชั้นรู้แล้ว ชั้นรู้แล้ว มันเป็นความผิดของชั้นเอง เอาล่ะ เข้าไปในครัวแล้วไปดื่มซะ โอเคมั้ย?” ท่านนายพลจับไหล่ของแนนนี่และพาเธอออกไปจากห้อง เมื่อหมอทำแผลพร้อมกับใส่เฝือกที่แขนขวาและตรวจดูอาการของออสการ์เสร็จแล้ว  ก็แจ้งว่า

หมอ : “กล้ามเนื้อไหล่ของเธอถูกตัดออกครึ่งนึง เธอจะต้องพักอยู่นิ่งๆบนเตียง 2 สัปดาห์ มิเช่นนั้น แขนของเธอจะใช้การไม่ได้อีก”

อังเดร : “เข้าใจแล้วครับ”

หมอ : “ชั้นจะส่งยามาให้ทีหลังนะ”

อังเดร : “ขอบคุณท่านมากครับ!” อังเดรเดินออกจากห้องเพื่อไปส่งหมอ เหลือแต่แฟร์ซองที่ยังคงเฝ้าดูอาการของออสการ์

แฟร์ซองนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง และแล้วออสการ์ก็เริ่มขยับตัว แฟร์ซองจึงเรียกออสการ์

แฟร์ซอง : “ออสการ์ ออสการ์!” ออสการ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เธอเห็นใบหน้าของแฟร์ซองที่เลือนราง และค่อยๆ ชัดขึ้น ชัดขึ้น

แฟร์ซอง : “อ๊า ออสการ์ฟื้นแล้ว!”

ออสการ์ : “แฟร์ซอง? ชั้นนึกแล้วว่าต้องเป็นท่าน ชั้นคิดว่าชั้นเห็นหน้าของท่าน” ออสการ์พยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ยังรู้สึกเจ็บแผลอยู่

แฟร์ซอง : “ออสการ์!” แฟร์ซองรีบเข้าไปประคองให้ออสการ์ลุกขึ้นนั่ง”

แฟร์ซอง : “อ่ะ สวมนี่ก่อน” แฟร์ซองหยิบเสื้อคลุมมาคลุมให้ออสการ์

ออสการ์ : “ชั้นไม่ได้ฝันไป แฟร์ซอง ท่านกลับมาแล้วหรอ?”

แฟร์ซอง : “ใช่ 4 ปีแล้วสินะ จากวันที่เราได้พบกันครั้งสุดท้าย”

ออสการ์ : “ชั้นขอบคุณท่านมากนะ แฟร์ซอง ท่านช่วยชีวิตชั้นไว้”

แฟร์ซอง : “ท่านไม่ต้องขอบคุณหรอก ชั้นกำลังจะเดินทางไปหาเยี่ยมท่านพอดี”

     ทันใดนั้นโรซารี่ก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง พร้อมกับถือแจกันดอกไม้มาวางไว้บนเตาผิงในห้องของออสการ์  เมื่อแฟร์ซองเห็นหน้าของโรซารี่ เค้าก็รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาของเธอขึ้นมา

แฟร์ซอง : “เออ.. คุณ...”

โรซารี่ : “ค่ะ ชั้นเคยพบท่านมาก่อน ที่ตำบลเทมเปิ้ลในปารีส...”

แฟร์ซอง : “ตำบลเทมเปิ้ลหรอ?”

แฟร์ซองจึงคิดย้อนถึงเหตุการณ์ที่รถม้าของเขาเคยเฉี่ยวเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจนล้มลงที่ตำบลเทมเปิ้ลในกรุงปารีส

แฟร์ซอง : “คุณเป็นอะไรมั้ย คุณผู้หญิง?”

โรซารี่ : “ชั้นไม่เป็นไรค่ะ”

แฟร์ซอง : “อ๋อ เธอนั่นเอง!” แฟร์ซองจำเธอได้ทันที

ออสการ์ : “อ๋อ ท่านเคยพบเธอมาก่อนแล้วสินะ นี่โรซารี่ ลา เมอลิเย่” ออสการ์แนะนำโรซารี่ให้แฟร์ซองรู้จัก

โรซารี่ : “ขอบคุณท่านมากนะคะที่ช่วยชีวิตท่านออสการ์เอาไว้ เพราะว่าชั้นเป็นภาระของคนอื่น ท่านออสการ์จึงต้องมาถูกแทงเช่นนี้” โรซารี่ร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกผิดและเป็นห่วงออสการ์

แฟร์ซอง : “ไม่ต้องกังวลหรอก บาดแผลจะต้องหายแน่นอน แล้วพวกท่านรู้มั้ยว่าใครเป็นคนทำ?” โรซารี่รีบตอบในทันที

โรซารี่ : “ค่ะ พวกเรารู้! แน่นอน คนที่วางแผนแบบนี้คงจะมีคนเดียว....”

ออสการ์ : “โรซารี่!” ออสการ์พยายามห้ามไม่ให้โรซารี่พูด

โรซารี่ : “แต่...”

ออสการ์ : “อย่ากล่าวหาใครลอยๆสิ พวกเราก็มีคิดไว้บ้าง แต่โชคร้ายที่ไม่มีหลักฐาน ถ้าเรารู้ตัวคนร้ายแล้ว เราจะบอกท่านทันที”

แฟร์ซอง : “อ๋อ อืม ชั้นจะกลับแล้ว ดูแลตัวเองด้วยนะ”

ออสการ์ : “แฟร์ซอง ท่านจะไม่ไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท...ชั้นหมายถึง พระนางอังตัวเน็ตหน่อยหรอ?”

แฟร์ซอง : “ชั้นจะไปทำธุระให้พ่อที่เมืองทรอยด์ซัก 4-5 วัน เมื่อชั้นกลับมา ชั้นวางแผนไว้ว่าจะไปงานเต้นรำซักครั้งนึงน่ะ พระนางอังตัวเน็ตเป็นยังไงบ้าง?”

ออสการ์ : “พระองค์ทรงพระเกษมสำราญดี และพระนางทรงมีพระศิริโฉมงดงามมากขึ้น”

“ไม่มีใครสามารถเทียบความงดงามของพระนางได้ ราวกับดอกไม้ที่เบ่งบานเต็มที่ พระองค์ทรงมีพระศิริโฉมงดงามและเปล่งประกาย แต่พระองค์ดูปราศจากความสุข ไม่เคยได้รับในสิ่งที่พอพระทัย เธอหลอกตัวเองไปวันๆ อย่างน้อยที่สุด จนถึงเมื่อวานนี้ พระนางจะไม่มีความสุขได้อย่างไรเมื่อรู้ว่าท่านกลับมาแล้ว แฟร์ซอง 4 ปีท่านไม่ได้เปลี่ยนไปเลยซักนิด ภายในแววตาของท่านยังคงเหมือนดั่งใต้ทะเลลึก ชั้นหวังว่าท่านคงจะมีความสุขเหมือนที่ท่านเป็นอยู่” ออสการ์คิดอยู่ในใจแต่ไม่กล้าที่จะพูดออกมาให้แฟร์ซองได้รับรู้

     ที่คฤหาสน์ของมาดามโปลินยัค เธอกำลังนั่งเปิดไพ่เล่นอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นแต่ทันใดนั้นชาร์ล็อตลูกสาวของเธอก็เปิดประตูพรวดเข้ามาอย่างแรงด้วยหน้าตาตื่นตกใจ

โปลินยัค : “มารยาทหายไปไหนหมด? แม่บอกลูกเสมอว่าให้ทำตัวเป็นกุลสตรี” มาดามโปลินยัคต่อว่าลูกสาว แต่ชาร์ล็อตก็ไม่ได้ใส่ใจกับคำต่อว่านั้นเลย

ชาร์ล็อต : “ท่านแม่คะ! คนรับใช้บอกว่า เมื่อวานนี้ท่านออสการ์ถูกซุ่มโจมตีและได้รับบาดเจ็บ!”

โปลินยัค : “แล้วยังไงล่ะ?” โปลินยัคตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ชาร์ล็อต : “แม่ไม่ได้เป็นคนทำใช่มั้ยคะ?” ชาร์ล็อตตะโกนใส่แม่ของเธอจนมาดามโปลินยัครู้สึกไม่พอใจ

โปลินยัค : “พูดอะไรไม่เข้าท่าเลย?!”

ชาร์ล็อต : “ไม่จริง! เมื่อคืนนี้ท่านลุงกลับมาพร้อมกับชายแปลกหน้าและเสื้อของเค้าก็เปื้อนเลือดด้วยหนูแอบดูอยู่ตรงหน้าต่าง แม่คะ!”

โปลินยัค : “ท่านลุงประสบอุบัติเหตุ ไม่สิ... ม้าของเค้าตกลงไปในคลอง...” โปลินยัคโกหก แต่ชาร์ล็อตก็ยังไม่เชื่อ

ชาร์ล็อต : “โกหก! ท่านแม่โกหก!”

โปลินยัค : “เงียบนะชาร์ล็อต!” โปลินยัคตะคอกใส่ลูกสาว

ชาร์ล็อต : “ท่านแม่...?!”

โปลินยัค : “สุภาษิตว่าไว้ ปลาหมอตายเพราะปาก อย่าพูดอะไรไม่เข้าท่าแบบนี้อีกนะ!” ชาร์ล็อตได้ยินดังนั้น ก็รู้ทันทีว่าต้องเป็นฝีมือของแม่ของเธอแน่ๆ ชาร์ล็อตร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ และวิ่งกลับไปที่ห้องของเธอทันที ชาร์ล็อตฟุบหน้าลงบนเตียงและร้องไห้ออกมายกใหญ่ “โหดร้ายทำร้ายท่านออสการ์ คนที่ชั้นรักมากที่สุด...”

    ภายในห้องนั่งเล่นในพระราชวังร์ซาย พระนางอังตัวเน็ตกำลังดื่มชากับบรรดาสตรีในวัง พวกเธอก็พากันพูดถึงเหตุการณ์ที่ออสการ์ถูกทำร้ายเมื่อคืนนี้ เมื่อพระนางอังตัวเน็ตได้ทราบก็รู้สึกตกพระทัย

อังตัวเน็ต : “ถูกโจมตีหรอ?! ออสการ์ถูกแทงหรอ?!”

ผู้หญิง : “เธอถูกแทงที่ไหล่ขวา ต้องพัก 2 สัปดาห์เพคะ”

อังตัวเน็ต : “หรอ? ชั้นจะรีบส่งคนไปเยี่ยมเธอทันที มาดามโนอิล ได้โปรดบอกท่านเค้าท์เมอร์ซี่ให้ไปเยี่ยมเธอพร้อมกับนำเป็ด, ทรัฟเฟิล, ฟัวกราส์ และช็อคโกแลตที่ดีที่สุดไปเยี่ยมเธอด้วย”

มาดามโนอิล : “เพคะฝ่าบาท” แล้วสตรีชนชั้นสูงก็พากันจับกลุ่มคุยกันต่อ

“ชั้นได้ยินมาว่า ชายสวีเดนคนนั้นมาช่วยชีวิตเธอไว้” “ใช่แล้ว ชั้นจำได้ว่า เค้าชื่อ ท่านเค้าท์ วอน แฟร์ซองนะ” เมื่อพระนางอังตัวเน็ตได้ยินชื่อของแฟร์ซองก็รู้สึกตกพระทัยจนทำแก้วชาหล่นแตก

อังตัวเน็ต : “เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?”

ผู้หญิง : “เค้าท์ ฮาน แอกเซล วอนแฟร์ซอง หม่อมชั้นได้ยินมาว่าเค้าเป็นเพื่อนกับท่านออสการ์น่ะเพคะ”

อังตัวเน็ต : “แฟร์ซอง! แฟร์ซองเค้ากลับมาแล้ว!” เมื่อได้ยินชื่อของแฟร์ซอง เธอรู้สึกดีใจมาก หัวใจที่ห่อเหี่ยวของเธอพองโตขึ้นอีกครั้ง” “ชั้นเชื่อมั่นในตัวเค้า ชั้นเชื่อว่าเค้าจะต้องกลับมาฝรั่งเศส แฟร์ซอง”

พระราชินีนึกย้อนกลับไปเมื่อครั้งที่พวกเขาได้พบกันเมื่อ 4 ปีก่อน ตอนที่พระองค์อายุ 18 ปี มันสวยงามราวกับสระน้ำที่เงียบสงบและเปล่งประกาย หลังจากคืนและวันที่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบ เพชรนิลจินดา ดนตรีอันไพเราะและเสียงหัวเราะร่าเริง ความห่างไกลที่แยกเค้าออกจากกันได้ผ่านพ้นไปแล้ว...

เมื่อพระนางอายุ22 ปีหัวใจที่แสนทนทุกข์ทรมานของราชินีอังตัวเน็ตก็กลับมามีชีวิตขึ้นอีกครั้ง

หน้าถัดไป




Create Date : 22 กันยายน 2556
Last Update : 14 ตุลาคม 2558 22:47:38 น.
Counter : 737 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Lady Oscar
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 15 คน [?]



New Comments
กันยายน 2556

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
28
29
30
 
 
All Blog