ตอนที่ 16(1) แม่ของชั้นชื่อ...? (Mather,Her name is…?)
     เช้าวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ณ บ้านของออสการ์ ออสการ์ได้สอนการต่อสู้ด้วยดาบให้โรซารี่ ทั้งคู่กำลังซ้อมฟันดาบกันอยู่ ออสการ์เดินหน้าเข้าประดาบกับโรซารี่อย่างไม่ยั้งมือ

ออสการ์ : “นี่! นี่แน่! นี่แน่ะ! เข้ามาเลยมาเลย! มาเลย!” ออสการ์กวักมือท้าทายโรซารี่ให้เดินหน้าเข้ามาฟันเธอได้เลย โรซารี่ออกแรงอย่าเต็มที่ แต่ออสการ์ก็สามารถหลบหลีกไปได้ทุกที

ออสการ์ : “อยู่นี่ ชั้นอยู่ทางนี้! ชั้นบอกว่าชั้นอยู่ทางนี้! ตาเธอก็ออกจะโตนะ แต่ไม่น่าเชื่อเลยว่าเธอจะตาบอดลองจินตนาการว่าชั้นคือคนที่ฆ่าแม่ของเธอสิ” ด้วยคำพูดของออสการ์ โรซารี่จึงคิดถึงใบหน้าของผู้หญิงที่ฆ่าแม่ของเธอ

โรซารี่ : “ฆาตกร...” ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น โรซารี่รุกเข้าฟันออสการ์อย่างไม่ยั้งมือ แต่ด้วยฝีมือที่ต่างชั้นกันมาก ออสการ์ก็สามารถหลบดาบของโรซารี่ได้อีก จนโรซารี่พลาดท่าแทงเข้าไปที่ต้นไม้อย่างแรง ดาบติดแน่นจนดึงไม่ออก

ออสการ์ : “555 ใครบอกให้เธอแทงต้นไม้น่ะ? มานี่ชั้นเอง” ออสการ์ดึงดาบออกจากต้นไม้ให้โรซารี่

ออสการ์ : “ถ้ายังเป็นเช่นนี้เธอก็จะไม่สามารถแก้แค้นแทนแม่ของเธอได้”

    โรซารี่เด็กยากจนจากสลัมในปารีสต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า หลังจากที่แม่ของเธอถูกรถม้าของผู้หญิงผมบรอนด์ชนจนเสียชีวิต ต้องขอบคุณในความมีเมตตาของออสการ์ ครอบครัวจาร์เจจึงรับเธอเป็นบุตรบุญธรรมและสอนการต่อสู้ด้วยดาบให้เธอ ทั้งคู่เริ่มต่อสู้กันอีกครั้ง โดยออสการ์รุกเข้าฟันอย่างไม่ยั้งมือ

ออสการ์ : “โอเค มาเลย! นี่แน่ะ! ขวา ซ้าย ไหล่! เธอยังเปิดช่องให้โจมตีได้อยู่เธอจะถูกแทงนะ!” ออสการ์เดินหน้าต้อนโรซารี่ โรซารี่ไม่ทันระวังจึงถอยหลังและพลัดตกลงไปในอ่างน้ำพุ

ออสการ์ : “ระวัง! 55 อยู่นิ่งๆ ชั้นบอกว่าชั้นจะสอนเธอฟันดาบนะ ไม่ใช่สอนว่ายน้ำ” ออสการ์หัวเราะเยาะในความเปิ่นของโรซารี่

ออสการ์ : “มานี่ ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยโรซารี่?” ออสการ์ดึงโรซารี่ขึ้นมาจากอ่างน้ำพุ แต่สีหน้าของโรซารี่กลับเศร้าสร้อย และเธอก็ร้องไห้ออกมาพร้อมกับโผเข้าทุบอกของออสการ์

โรซารี่ : “ชั้นโมโห! ท่านสนุกใช่มั้ยที่ทำให้ชั้นดูโง่ทุกวันๆแบบนี้! ความจริงใจของชั้นไม่มีความหมายสำหรับท่านเลยใช่มั้ย?!” ออสการ์ใช้มือเชยคางของโรซารี่ให้เงยหน้าขึ้น ออสการ์จ้องมองโรซารี่ด้วยแววตาที่อ่อนโยน

ออสการ์ : “ถ้าเธอยังเปียกปอนอยู่แบบนี้ เดี๋ยวเธอจะเป็นหวัดนะ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เธอเข้าใจผิดแล้ว เธอต้องการความอบอุ่น” ออสการ์อุ้มร่างอันบอบบางของโรซารี่เอาไว้ในอ้อมแขน

โรซารี่ : “ท่านออสการ์...ชั้นขอโทษค่ะ ชั้น...” อยู่ในออมแขนของท่านออสการ์ ช่างอบอุ่นเหลือเกิน


ในเย็นวันนั้นอังเดรกับออสการ์ได้ออกมาขี่ม้าบริเวณทุ่งหญ้าใกล้ๆบ้าน แล้วอังเดรก็ถามออสการ์ว่า

อังเดร : “เธอคิดว่าเธอจะตามหาผู้หญิงที่ฆ่าแม่ของโรซารี่ได้จริงหรอ?”

ออสการ์ : “ใจจริงแล้วชั้นก็ไม่ได้หวังว่าจะให้เป็นแบบนั้นหรอก...”

อังเดร : “โรซารี่ทุ่มเททั้งชีวิต ถ้าเธอไม่สามารถหาผู้หญิงคนนั้นพบ เธอคงจะรู้สึกผิดหวังมากเลย”

ออสการ์ : “ชั้นรู้ อังเดร ชั้นมีเรื่องจะขอร้องเธอหน่อย”

อังเดร : “ชั้นหรอ?”

ออสการ์ : “สัปดาห์หน้าขอเวลาว่างของเธอให้โรซารี่หน่อยนะ”

   ในขณะเดียวกัน แนนนี่แม่นมของออสการ์ ได้วานให้โรซารี่ นำเสื้อผ้าเข้ามาเก็บในลิ้นชักบนห้องนอนของออสการ์ โรซารี่มาถึงหน้าห้องนอนและเคาะประตู ก๊อก ก๊อก ก๊อก แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากในห้อง

โรซารี่ : “ท่านไม่อยู่หรอกหรอขอโทษนะคะ” โรซารี่จึงถือวิสาสะเข้ามาในห้องนอนของออสการ์เพราะความจำเป็น โรซารี่เข้ามาในห้องและนำเสื้อผ้าใส่ลงในลิ้นชัก ก่อนจะกลับออกไป เธอก็บังเอิญเห็นชุดเครื่องแบบองครักษ์สีแดงสดของออสการ์ซึ่งสวมอยู่ในหุ่น วางอยู่ข้างเตียงนอน โรซารี่จึงเดินเข้าไปจับแขนเสื้อขึ้นมาแนบกับแก้มของเธอด้วยความหลงใหล

โรซารี่ : “กลิ่นกายของท่านออสการ์...ช่างน่าหลงใหลเหลือเกิน” โรซารี่กอดหุ่นเอาไว้และจินตนาการว่าเธอกำลังเต้นรำกับออสการ์ “ช่างเป็นคนที่น่าหลงใหลที่สุดในโลก ชั้นมีความสุขที่ได้อยู่ข้างกายของท่านออสการ์ แต่ชั้นต้องแก้แค้นให้แม่ของชั้น นั่นเป็นเหตุผลที่ท่านออสการ์สงสารชั้น” แต่แล้วความคิดของเธอก็ต้องหยุดลง กลับกลายเป็นความสับสนที่เกิดขึ้นภายในจิตใจ เธอทรุดตัวลงกับพื้นน้ำตาเอ่อล้นบนใบหน้า ในหัวของเธอมีแต่ภาพของท่านออสการ์เต็มไปหมด ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร “แต่ชั้น...ชั้นรู้สึกแปลกๆ เกิดอะไรขึ้นกับชั้น?” โรซารี่โผเข้ากอดหุ่นที่สวมชุดทหารของออสการ์ “ท่านออสการ์ทำไม? ทำไมท่านต้องเกิดเป็นผู้หญิงด้วย? ท่านออสการ์...”  ทันใดนั้นออสการ์ก็เปิดประตูเข้ามาในห้องพอดี โรซารี่รีบผละตัวออกจากหุ่นทันที

ออสการ์ : “เธอเข้ามาทำอะไรในห้องของชั้น?” ออสการ์พูดด้วยสีหน้าเย็นชาตามปกติ

โรซารี่ : “ขอโทษค่ะ!” โรซารี่รีบก้มหน้าและพยายามจะเดินออกจากห้อง แต่ก็ถูกออสการ์รั้งไว้

ออสการ์ : “เดี๋ยวก่อน!” ออสการ์คว้าแขนของโรซารี่ โรซารี่หันมาด้วยน้ำนองหน้าออสการ์เห็นดังนั้นก็ตกใจ

โรซารี่ : “ชั้นขอโทษค่ะ แนนนี่ให้ชั้นเอาเสื้อมาเก็บในลิ้นชักค่ะ ชั้น...ชั้นจะไปแล้วค่ะ”

ออสการ์ : “เดี๋ยวก่อน ต้นสัปดาห์หน้าจะมีงานเลี้ยงเต้นรำที่คฤหาสน์ของมาดามอลิซาเบธ ชั้นจะพาเธอไปที่นั้นด้วย”

โรซารี่ : “ชะ...ชั้นไม่เคยเรียนเต้นรำมาก่อนเลยนะ! และชั้นก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง...”

ออสการ์ : “อย่าใช้คำว่า ‘ไม่รู้’ ให้ใช้คำว่า ‘ไม่ทราบค่ะ’”

โรซารี่ : “ค่ะ” ออสการ์เดินเข้ามาจับบ่าของโรซารี่

ออสการ์ : “แบบนี้ดีมั้ย? เธอเป็นญาติห่างๆของสามีของพี่สาวของชั้น”

โรซารี่ : “แต่...!”

ออสการ์ : “พวกเราจะสอนเธอเต้นรำและเข้าสังคม เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ อังเดรจะเป็นคู่เต้นรำของเธอ  ผู้หญิงในวังส่วนใหญ่จะถูกเชิญให้ไปงานเต้นรำนี้”

“ผู้หญิงส่วนใหญ่จะไปงานเต้นรำนี้... ใช่! ผู้หญิงคนนั้นก็อาจจะไปด้วย! ชั้นไม่เคยลืมใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นเลย!” โรซารี่คิด

ออสการ์ : “ตกลงมั้ย?”

โรซารี่ : “ค่ะ!” โรซารี่รีบตอบตกลงโดยทันที


ที่บ้านพักของจินนี่และนิโคลัส จินนี่ได้เล่าแผนการชั่วร้ายของเธอให้นิโคลัสฟัง

นิโคลัส : “หัวหน้ากองทหารยามหรอ?”

จินนี่ : “ใช่”

นิโคลัส : “อย่าล้อเล่นน่า คนอย่างชั้นเนี่ยนะ...”

จินนี่ : “เพื่อความสมจริง บาทหลวงโรฮานจะดูแลเธอเอง”

นิโคลัส : “แต่พระราชินีเกลียดบาทหลวงโรฮานนี่ แล้วทำไมเค้าต้องมาช่วยเหลือชั้นด้วยล่ะ?”

จินนี่ : “ชั้นบอกเค้าไปว่า เธอเป็นท่านเค้าท์”

นิโคลัส : “ท่านเค้าท์หรือ?”

จินนี่ : “ใช่ ฟังนะ เธอคือเค้าท์นิโคลัส เดอ ลา มอตเต้ และชั้นคือ เค้าท์เทส จินนี่ วาลูอิส เดอ ลา มอตเต้”

นิโคลัส : “เราจะทำได้หรอ? ภาษีก็ไม่ได้จ่าย จะเกิดอะไรขึ้นถ้าสารวัตรทหารรู้เข้าว่าเราเรียกตัวเองว่าเค้าท์?!”

จินนี่ : “ใช่ มันอันตรายถ้าเรายังอาศัยอยู่ที่นี่”

นิโคลัส : “แล้ว...เราจะต้องทำยังไงล่ะ?!”

จินนี่ : “ชั้นจะขอยืมเงินมาและเช่าคฤหาสน์หลังใหญ่ใน Nouveau Saint-Gil พวกเราจะย้ายไปอยู่ที่นั้น”

นิโคลัส : “จินนี่เธอช่างเป็นผู้หญิงที่...”  นิโคลัสชื่นชมในการวางแผนอันแยบยลของจินนี่

จินนี่ : “จะมีงานเลี้ยงเต้นรำที่คฤหาสน์ของมาดามอลิซาเบธในสัปดาห์หน้า ถ้าเธอมีคฤหาสน์และสวมชุดทหารแล้วล่ะก็ พวกเราก็จะสามารถทำบางอย่างที่น่าสนใจได้”

ในสัปดาห์ต่อมา ออสการ์ อังเดร และโรซารี่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงเต้นรำที่คฤหาสน์ของมาดามอลิซาเบธ

“ท่านออสการ์ ฟรังซัวส์ เดอ จาร์เจ มาถึงแล้ว” ทุกคนในงานรู้สึกแปลกใจมากที่ได้รู้ว่าออสการ์ก็มาร่วมงานเต้นรำนี้ด้วย เหล่าผู้หญิงที่ชื่นชอบออสการ์ต่างดีใจกันยกใหญ่

“ท่านออสการ์หรอ?!” “จริงหรอ?!” “นั่นท่านออสการ์ ใครๆก็รู้ว่าเธอไม่ชอบงานเต้นรำนี่นา?” “อะไรทำให้เธอตัดสินใจมางานเลี้ยงเต้นรำของมาดามอลิซาเบธอย่างกระทันหันแบบนี้นะ?” แต่แล้วเมื่อพวกเค้าได้เห็นออสการ์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับโรซารี่ ที่ตอนนี้เธอแต่งกายด้วยชุดราตรีสีฟ้า เกล้าผมเป็นทรงและประดับด้วยเครื่องประดับสวยงาม จนไม่เหลือคราบของเด็กสลัม เหล่าบรรดาผู้หญิงที่คลั่งไคล้ออสการ์ก็ต้องผิดหวังไปตามๆกัน

“ไม่! มันต้องเป็นความฝันแน่ๆ! มันต้องไม่ใช่ความจริง!” “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันนะ? ชั้นไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อนเลย”

อังเดร : “ดูสิ ผู้หญิงพวกนั้นอึ้งไปเลย เพราะเธอพาผู้หญิงมาด้วย ถ้าเธอเต้นรำกับโรซารี่ล่ะก็ผู้หญิงพวกนั้นคงต้องชักดิ้นชักงอแน่ๆ” อังเดรแซวออสการ์

ออสการ์ : “หึหึ ชั้นยกหน้าที่นี้ให้เธอล่ะกัน”

มาดามอลิซาเบธ : “สวัสดีออสการ์” มาดามอลิซาเบธ เจ้าของงานเต้นรำได้เดินเข้ามาทักทายออสการ์

ออสการ์ : “สวัสดี มาดามอลิซาเบธ”

มาดามอลิซาเบธ : “หญิงสาวผู้งดงามและทรงเสน่ห์ผู้นี้เป็นใครกัน?”

ออสการ์ : “นี่คือ โรซารี่ ลาเมอลิเย่ ญาติห่างๆของสามีของพี่สาวของชั้นเอง มานี่สิโรซารี่ ทักทายมาดามหน่อย” ออสการ์จูงมือโรซารี่เข้ามาใกล้ๆ เพื่อให้ทักทายมาดามอลิซาเบธ แต่บรรดาผู้หญิงที่คลั่งไคล้ออสการ์เห็นออสการ์จับมือของโรซารี่แล้วก็พากันกรี๊ดกร๊าดด้วยความไม่พอใจ

“ฮ๊ะ ท่านออสการ์จับมือเด็กคนนั้นอีกแล้ว!” “อ๊าย ชั้นทนไม่ได้แล้ว!” “ไม่นะ! ท่านออสการ์ของพวกเรา!” “ท่านจะมีใครไม่ได้นะ!”

โรซารี่ : “ชั้นชื่อโรซารี่ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” โรซารี่กล่าวทักทายมาดามอลิซาเบธ

มาดามอลิซาเบธ : “คืนนี้ขอให้มีความสุขนะจ๊ะ”

โรซารี่กวาดตามองไปรอบๆงาน ก็เห็นแต่หญิงสาวที่คลั่งไคล้ออสการ์ต่างพากันจ้องมองมาที่เธอ

โรซารี่ : “คืนนี้ชั้นจะกลับบ้านอย่างปลอดภัยมั้ยเนี่ยชั้นไม่คิดเลยว่าท่านออสการ์จะมีคนชื่นชอบมากมายขนาดนี้...”  ระหว่างที่กวาดสายตามองไปรอบๆงาน สายตาของโรซารี่ก็ต้องสะดุดเมื่อพบกับเด็กสาวหน้าตาผิวพรรณดี แต่งกายด้วยชุดราตรีหรูหราแวววาวสีส้ม “ช่างงดงามอะไรเช่นนี้! ชุดของเธอหรูหราจังเลย! เธอเป็นใครกันนะ? เธอจะเป็นคนที่ชื่นชอบท่านออสการ์ด้วยรึเปล่านะ?”

ออสการ์ : “คืนนี้ชาร์ล็อตก็มาด้วย”

โรซารี่ : “ชาร์ล็อตหรอ?” โรซารี่จ้องมองชาร์ล็อตที่กำลังเต้นรำด้วยความชื่นชม “ลูกสาวของท่านเค้าท์...เธอช่างแตกต่างกับชั้น เธอเป็นสายเลือดขุนนาง”

อังเดร : “โอเค คุณหนูโรซารี่ ขอกระผมเต้นรำด้วยได้มั้ยครับ?” อังเดรโค้งคำนับเพื่อขอโรซารี่เต้นรำ  โรซารี่ถอนสายบัวเป็นการตอบรับตามที่ได้นัดแนะกันไว้ ระหว่างที่เต้นรำกันอยู่นั้นสายตาของโรซารี่ก็ยังคงจ้องมองไปที่ชาร์ล็อตจนอังเดรสังเกตเห็นได้

อังเดร : “ดูเธอคงจะชื่นชอบคุณหนูชาร์ล็อตสินะ เธอมาคนเดียวเพราะแม่ของเธอ มาดามโปลินยัค ป่วยเป็นไข้หวัดและพักผ่อนอยู่ที่บ้าน”

โรซารี่ : “มาดามโปลินยัคหรอ?”

อังเดร : “เธอเป็นคนโปรดของพระราชินี่อังตัวเน็ตน่ะ ถ้าจะให้พูดก็คือ นอกจากราชินีแล้ว เธอก็เป็นผู้หญิงที่มีอิทธิพลมากที่สุดในแวร์ซายส์”

โรซารี่ : “โอ้ อังเดรฟังดูเหมือนท่านไม่ค่อยชอบมาดามโปลินยัคเลยนะ”

อังเดร : “ก็คงงั้น”

โรซารี่ : “แต่คุณหนูชาร์ล็อตเธอดูมีเสน่ห์มากจริงๆ”

ทันใดนั้นก็มีสาวใช้คนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องโถง

สาวใช้ : “มาดาม! มีผู้หญิงเป็นลมอยู่ในห้องเล็กด้านหลังค่ะ!” ทุกคนในงานต่างตกใจกับสิ่งที่สาวใช้บอก แต่มาดามอลิซาเบธก็พยายามจะควบคุมสถานการณ์ให้เป็นปกติ

มาดามอลิซาเบธ : “ทุกคนเต้นรำกันต่อเถอะค่ะ คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ชั้นขอตัวสักครู่นะคะ” มาดามอลิซาเบธรีบตามสาวใช้เข้ามาที่ห้องเล็กด้านหลังทันที ภายในห้องเล็กด้านหลังนั้นมีร่างของจินนี่ซึ่งแกล้งเป็นลมนอนอยู่บนโซฟา โดยมีนิโคลัสซึ่งแต่งกายเป็นทหารยามคุกเข่าอยู่ข้างๆ

มาดามอลิซาเบธ : “เธอเป็นอะไรมั้ย?” มาดามอลิซาเบธถามด้วยความเป็นห่วง

นิโคลัส : “กระผมชื่อ นิโคลัส เดอลา มอตเต้ ห้วหน้าทหารยาม ภรรยาของผมร่างกายอ่อนแอและเป็นโรคขาดสารอาหารมานานหลายปี เพราะว่าเงินเดือนของกระผมไม่เพียงพอ เธอจึง...”

มาดามอลิซาเบธ : “ฮะ!”

นิโคลัส : “โถ่ จินนี่ผู้น่าสงสารยกโทษให้ชั้นด้วย!” นิโคลัสซบหน้ากอดลงบนร่างของจินนี่แล้วร้องไห้โฮเพื่อเรียกความสงสารจากมาดามอลิซาเบธ และก็ได้ผล เมื่อมาดามอลิซาเบธได้ยินดังนั้นก็รู้สึกสงสารจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

มาดามอลิซาเบธ : “โถ น่าสงสารจริงๆอย่าท้อแท้ไปเลย ชั้นจะให้รถม้าของชั้นไปส่งภรรยาของท่านที่บ้านและชั้นจะให้เงินอีกเล็กน้อย มันอาจจะไม่ได้มากมายอะไร”

นิโคลัส : “โอ้ ท่านช่างมีเมตตาจริงๆ! กระผมนิโคลัส เดอ ลา มอตเต้ จะไม่ลืมพระคุณของท่านเลย!” นิโคลัสจูบลงบนหลังมือของมาดามอลิซาเบธเพื่อแสดงความขอบคุณ

มาดามอลิซาเบธ : “กัปตัน ลามอตเต้ อย่าห่วงไปเลย ชั้นจะทูลขอพระราชินีให้ขึ้นเงินเดือนให้ท่าน”

นิโคลัส : “ขอขอบคุณท่านมาก!”

จินนี่ : “การแสดงของนิโคลัสช่างน่าประทับใจจริงๆ เหล่าสตรีชั้นสูงแสนซื่อช่างหลอกง่ายซะจริง” จินนี่คิด

หน้าถัดไป




Create Date : 08 สิงหาคม 2556
Last Update : 14 ตุลาคม 2558 21:45:46 น.
Counter : 982 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Lady Oscar
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 15 คน [?]



New Comments
สิงหาคม 2556

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
26
27
28
29
30
31
 
All Blog