ตอนที่ 8(1) ออสการ์อยู่ในหัวใจของฉัน (Oscar in My Heart)
ออสการ์ตบหน้าอังเดรอย่างแรง จนอังเดรเซไปชนกับเสาด้านหลัง

อังเดร : “ออสการ์ ชั้นทำอะไรผิด? บอกชั้นสิ ออสการ์!”  ออสการ์อยู่ในชุดทหารรักษาพระองค์ สีหน้าและแววตาแข็งกร้าว เธอตอบกลับมาด้วยคำพูดที่ไม่มีเยื่อไย

ออสการ์ : “ชั้นไม่อยากเห็นหน้าเธออีก! ไปซะ!”

อังเดร : “ออสการ์! เธอทำแบบนี้ได้ยังไง?!” ออสการ์ควบม้าออกไปโดยไม่สนใจไยดี ปล่อยให้อังเดรร้องเรียกเธออยู่อย่างนั้น “เดี๋ยว! ออสการ์! ออสการ์! ออสการ์!”      

แล้วอังเดรก็สะดุ้งตื่นจากความฝัน เขาพบว่าตัวเองยังคงนอนอยู่ในคอกม้า “ฝันไป...” ม้าของอังเดรโน้มตัวลงมาหาเค้าเป็นเชิงปลอบใจ

อังเดร : “ไม่ต้องห่วงหรอก ชั้นแค่ฝันไป ชั้นไม่ค่อยได้เจอออสการ์เลยตั้งแต่เธอคอยติดตามพระนางอังตัวเน็ตตลอดเวลา แล้วชั้นก็ถูกทอดทิ้ง เหมือนไม่ต้องการชั้นแล้ว... แปลกนะ ชั้นรู้ว่าออสการ์เป็นขุนนางและก็เป็นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ ตำแหน่งของเธอสูงขึ้น ในขณะที่ชั้นเป็นแค่คนเลี้ยงม้าที่ไม่มีอะไรเลย มันอาจจะผิดที่คิดเอาเองว่า มิตรภาพในวัยเด็กจะคงอยู่ตลอดไป”  แล้วออสการ์ก็เปิดประตูเข้ามาพอดี  อังเดรสะดุ้งเล็กน้อยที่เห็นออสการ์เข้ามากระทันหัน “ออสการ์!”

ออสการ์ : “เธออยู่ในนี้ทั้งคืนเลยหรอ? ชั้นคงไม่ต้องรับผิดชอบใช่มั้ย? ถ้าเธอเกิดป่วยขึ้นมา” ออสการ์พูดด้วยสีหน้าเย็นชา เรียบเฉย ตามปกติ แล้วเธอก็จูงม้าของเธอออกจากคอกม้าไป แต่อังเดรที่ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองถูกทอดทิ้ง ก็รู้สึกน้อยใจยิ่งกว่าเดิม

อังเดร : “ออสการ์ เธอไม่ต้องการชั้นอีกแล้ว...?”

                ยามเช้าที่ท้องฟ้าแจ่มใส พระนางอังตัวเน็ต เค้าท์แฟร์ซองและบรรดาสตรีในวัง ต่างชวนกันออกมาชื่นชมดอกไม้ในสวนภายในพระราชวังแวร์ซายส์

อังตัวเน็ต : “โอ้ว สวยจังเลย ดูสิ แฟร์ซอง มันสะท้อนประกายระยิบระยับเพราะน้ำค้างในยามเช้า” อังตัวเน็ตรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับดอกไม้ที่งดงามในยามเช้า พระนางอังตัวเน็ตกำลังจะก้มลงไปเด็ดดอกกุหลาบแสนสวย แต่มาดามโนอิล พระพี่เลี้ยงของอังตัวเน็ตห้ามไว้

มาดามโนอิล : “ฝ่าบาทจะทำอะไรเพคะ?! ถ้าพระองค์เกิดบาดเจ็บ?! นิ้วที่มีค่าของพระองค์จะ...” แต่ยังไม่ทันที่พระนางอังตัวเน็ตจะเอื้อมมือถึงดอกกุหลาบ เค้าท์แฟร์ซองก็ยื่นมือมาเด็ดไปเสียก่อน และก็ส่งให้พระนางอังตัวเน็ตได้ชื่นชม

อังตัวเน็ต : “ขอบคุณ”

แฟร์ซอง : “ด้วยความยินดีพะยะค่ะ” ทั้งคู่จ้องมองกันด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก

อังตัวเน็ต : “ช่างงดงามจริงๆ...เดี๋ยวเราไปเดินเล่นที่อุทยานชาแด็ง เดอ ลามูร์ (อุทยานแห่งความรัก) กันนะเค้าท์แฟร์ซอง”

แฟร์ซอง : “พะยะค่ะ” แล้วพวกเค้าทั้งหมดก็เดินชมดอกไม้ในอุทยานกันต่อ โดยมีออสการ์และอังเดรยืนดูอยู่ห่างๆ

อังเดร : “เค้าท์แฟร์ซองนี่เป็นที่พอพระทัยของพระนางอังตัวเน็ตจริงๆเลยเนอะ”

ออสการ์ : “ชั้นเป็นห่วงว่าฝ่าบาทจะไม่สามารถซ่อนความรู้สึกของพระองค์เอาไว้ได้ ชั้นหวังว่าคงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ” ออสการ์รู้สึกเป็นห่วงอังตัวเน็ต

อังเดร : “ตั้งแต่มาอยู่กับพระนางอังตัวเน็ต เธอชักจะเหมือนแนนนี่ขึ้นทุกที เป็นกังวลก่อนที่จะมีอะไรเกิดขึ้นซะอีกนะ ออสการ์” อังเดรพูดแซวออสการ์ พอดีกับที่ออสการ์หันหน้ามาสบตาอังเดร อังเดรก็ต้องรู้สึกแปลกๆ อังเดรต้องรีบหลบตาเธอทันที เค้าไม่กล้าที่จะสบตาเธอ แล้วในหัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะควบคุมมันไว้ไม่อยู่ 

ออสการ์ : “มีอะไรหรอ? รู้สึกว่าเธอแปลกๆนะวันนี้” ออสการ์เองก็สังเกตเห็นอาการแปลกๆของอังเดรเช่นกัน แต่เธอก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

อังเดร : “ไม่มีอะไรหรอก” อังเดรพยายามซ่อนอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองเอาไว้

ออสการ์ : “ถอนหายใจแบบนั้นดูไม่ปกติเลย” ออสการ์ยังคงเฝ้ามองพระนางอังตัวเน็ตและเค้าท์แฟร์ซองอยู่ห่างๆ “พระนางอังตัวเน็ตเป็นสิ่งเดียวที่อยู่ในใจของออสการ์อย่างนั้นหรอ?”  อังเดรคิดในใจ

                ระหว่างที่พระนางอังตัวเน็ตกำลังเดินชมดอกไม้อยู่นั้น มาดามดูเบอรี่และเพื่อนของเธอก็ขี่ม้าผ่านมาทางนั้นพอดี อังตัวเน็ตจ้องมองมาดามดูเบอรี่บนหลังม้า เธอรู้สึกว่ามาดามดูเบอรี่บนหลังม้านั้นดูสง่างาม น่าอิจฉาซะจริงๆ เธอจึงอยากจะขี่ม้าขึ้นมาบ้าง

                ในห้องของพระนางอังตัวเน็ต พระนางอังตัวเน็ตกับพระพี่เลี้ยงมาดามโนอิลกำลังถกเถียงกันเรื่องที่พระองค์อยากจะขี่ม้า

มาดามโนอิล : “ฮะ ม้าหรอเพคะ? ม้าดีดี? พระองค์หมายถึง... ไม่ได้แน่นอนเพคะ! ถ้าเกิดอะไรขึ้น? ได้โปรดดูแลพระองค์เองด้วยเพคะ” มาดามโนอิลพยายามห้ามความคิดของอังตัวเน็ต ด้วยความเป็นห่วง

อังตัวเน็ต : “ทำไมชั้นจะขี่ม้าไม่ได้ล่ะ? ชั้นต่างหากที่จะต้องเป็นคนบอกเธอว่า ห้ามทำอย่างนั้นอย่างนี้ ไม่ใช่หรอ?” อังตัวเน็ตเถียงมาดามโนอิล

มาดามโนอิล : “ได้โปรดคิดถึงตัวพระองค์เองให้มากกว่านี้เพคะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับราชินีในอนาคต ถึงแม้ว่ามันจะมีโอกาสแค่หนึ่งในล้านก็ตาม อะไรจะเกิดขึ้นกับฝรั่งเศสเพคะ? มกุฎราชกุมารต้องไม่อนุญาตแน่นอนเพคะ!” ด้วยความดื้อรั้นและไม่ฟังใครของพระนางอังตัวเน็ต มาดามโนอิลจึงต้องไปขอร้องให้มกุฏราชกุมารทรงตัดสินพระทัย

                มาดามโนอิลเดินทางมาขอร้องมกุฎราชกุมารถึงในโรงตีเหล็ก ขณะนั้นองค์ชายกำลังขะมักเขม้นกับการทำแม่กุญแจอยู่

หลุยส์ออกัส : “มันค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่างแล้ว” หลุยส์ออกัสกำลังใจจดใจจ่ออยู่กับการตีเหล็กโดยที่ไม่ได้ใส่ใจมาดามโนอิลเท่าไหร่นัก

มาดามโนอิล : “องค์ชายเพคะ!”

หลุยส์ออกัส : “มาดามโนอิล ซักวันนึงชั้นจะทำให้เธอดู” องค์ชายยังคงสนพระทัยแต่แม่กุญแจ

มาดามโนอิล : “ได้โปรดเถอะ องค์ชาย! ได้โปรดรับสั่งกับองค์หญิงให้ชัดเจนด้วยเพคะ ว่าได้หรือไม่ได้! แล้วอีกอย่างนะเพคะ องค์หญิงจะกลายเป็นคนเอาแต่ใจแล้วก็จะไม่มีใครสามารถห้ามเธอได้เวลาเธอมาขอร้องเรื่องอื่นๆอีกนะเพคะ...” มาดามโนอิลพยายามคาดคั้นให้องค์ชายไม่เห็นด้วยกับพระนางอังตัวเน็ต

หลุยส์ออกัส : “อืม อืม ไม่เป็นไรหรอกมาดามโนอิล”

มาดามโนอิล : “องค์ชายเพคะ!” มาดามโนอิลโมโหที่องค์ชายจะทรงอนุญาต

หลุยส์ออกัส : “ออสการ์จะดูแลเธอและอังเดรก็จะอยู่ที่นั่นด้วย ดังนั้น ถ้ามันเป็นเรื่องเล็กๆน้อย...”

มาดามโนอิล : “องค์ชายทรงตามพระทัยองค์หญิงมากไปนะเพคะ!”

หลุยส์ออกัส : “นั่นก็ดีแล้วนี่” ด้วยความที่องค์ชายรัชทายาทผู้มีจิตใจอ่อนโยน ไม่รู้ว่าจะเอาอกเอาใจพระนางอังตัวเน็ตด้วยวิธีใด พระองค์จึงตามพระทัยในสิ่งที่พระนางอังตัวเน็ตต้องการ

                ณ บริเวณสวนภายในพระราชวังแวร์ซายส์ มกุฎราชกุมาร เค้าท์เมอซี่ เค้าท์แฟร์ซอง มาดามโนอิล เหล่าขุนนางและชนชั้นสูง ทุกคนกำลังรอดูการขี่ม้าครั้งแรกของพระนางอังตัวเน็ต พระนางอังตัวเน็ตแต่งฉลองพระองค์ในชุดขี่ม้า พระองค์รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่จะได้ทำในสิ่งที่ตนใฝ่ฝัน อังเดรเดินจูงม้าสี่ขาว ตัวสูงใหญ่ ลักษณะดีตัวหนึ่งเข้ามาหาองค์หญิง เหล่าขุนนางและชนชั้นสูงต่างซุบซิบกัน

“โอ้ว ช่างเป็นม้าที่สวยงามมาก!” “มันเป็นของขวัญจากมกุฏราชกุมาร” “ฝ่าบาทมักจะได้สิ่งที่สวยงามในโลกมาอยู่ในครอบครองเสมอ” “พระองค์ช่างโชคดีจริงๆ” “องค์หญิงไม่เคยหัดขี่ม้ามาก่อนเลยนี่” “ชั้นพนัน 5,000 ลีฟ ว่าเธอจะสามารถควบคุมมันได้” “แต่ชั้นพนัน 5,000 ว่าเธอจะต้องตกม้า” “นั่นๆ เธอขึ้นม้าแล้ว”  พระนางอังตัวเน็ตปีนขึ้นไปนั่งบนหลังม้าด้วยความตื่นเต้น แต่ทุกคนในที่นั้น ทั้งอังเดร ออสการ์ มาดามโนอิลและเค้าท์เมอซี่ ทุกคนต่างเป็นห่วงในความปลอดภัยขององค์หญิง อังเดรคอยจับม้าเอาไว้และออสการ์ยืนดูแลอยู่ข้างๆ อย่างใกล้ชิด

อังตัวเน็ต : “ว้าว มันสูงมากเลย! เยี่ยมเลย!” อังตัวเน็ตตื่นเต้นกับการได้ขึ้นนั่งบนหลังม้าเป็นครั้งแรก

อังเดร : “ได้โปรดจับบังเหียนด้วยพะยะค่ะ”

ออสการ์ : “ได้โปรดจับที่เชือก” ออสการ์และอังเดรช่วยกันแนะนำวิธีการขี่ม้า

อังตัวเน็ต : “โห องค์ชาย เค้าท์เมอซี่ ออสการ์ ทุกคนดูตัวเล็กไปเลย!”  เธอหันซ้ายหันขวาด้วยความตื่นเต้น

มาดามโนอิล : “องค์หญิง อย่ายุกยิกอย่างนั้นสิเพคะ!” มาดามโนอิลร้องเตือนด้วยความเป็นห่วง

อังตัวเน็ต : “ได้ๆ” แล้วม้าก็เริ่มขยับ “โอ้ว มันขยับแล้ว” องค์หญิงรู้สึกสนุกสนานไปกันมัน

อังเดร : “องค์หญิง ได้โปรดอยู่นิ่งๆ พะยะค่ะ”

ออสการ์ : “ได้โปรดจับบังเหียนต่ำๆ และดึงแรงๆ ถ้าต้องการหยุดนะพะยะค่ะ” ออสการ์เริ่มแนะนำวิธีการบังคับม้าให้องค์หญิง

อังตัวเน็ต : “ขอบคุณออสการ์”

อังเดร : “และได้โปรดอย่าเตะด้านข้างของม้านะพะยะค่ะ”

อังตัวเน็ต : “ขอบคุณอังเดร” ด้วยความตื่นเต้นดีใจ องค์หญิงก็ลืมคำแนะนำทั้งหมดที่อังเดรและออสการ์บอก

อังเดร : “องค์หญิง อย่าปล่อยบังเหียนสิพะยะค่ะ!” ทันใดนั้นสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ม้าเกิดพยศขึ้นมา

อังเดต : “ระวัง! ไม่นะ!”  อังเดรและออสการ์ช่วยกันดึงตัวม้าเอาไว้ไม่ให้มันวิ่งไป แต่ด้วยความที่ม้านั้นตัวสูงใหญ่และมีพละกำลังมาก มันจึงวิ่งหลุดออกไปได้โดยลากตัวอังเดรที่จับบังเหียนเอาไว้แน่นติดไปด้วย

ออสการ์ : “ฝ่าบาท” ออสการ์รีบกระโดดขึ้นม้าสีขาวของเธอตามออกไปทันที

อังตัวเน็ต : “ใครก็ได้ ช่วยที!” อังตัวเน็ตกอดคอของม้าเอาไว้แน่นด้วยความกลัว โดยมีอังเดรที่ยังจับบังเหียนม้าเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยลากติดไปกับพื้น

ออสการ์ : “ฝ่าบาท! อังเดร! ปล่อยบังเหียนไปซะ! เธอจะตายนะ!” ออสการ์บอกให้อังเดรปล่อยมือ

อังเดร : “ชั้นจะไม่ปล่อยเด็ดขาด!” ออสการ์รีบเร่งควบม้าตามมาอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ทันใดนั้นเอง เชือกบังเหียนที่อังเดรจับไว้แน่นก็ขาดออก อังเดรกลิ้งกระเด็นไปอยู่ข้างทาง

อังเดร : “พระนางอังตัวเน็ต!” ออสการ์รีบควบม้าตามไปอย่างไม่ลดละ

อังตัวเน็ต : “ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”

ออสการ์ : “ฝ่าบาท อย่าปล่อยบังเหียนนะพะยะค่ะ!” ม้าขององค์หญิงวิ่งไปเรื่อยๆ ตามเส้นทางเลียบแม่น้ำภายในพระราชวังแวร์ซายส์ โดยมีออสการ์ควบม้าตามไปติดๆ ทันใดนั้นออสการ์ก็คิดขึ้นมาว่า “ถ้าม้ายังวิ่งอยู่แบบนี้ ฝ่าบาทจะต้องพุ่งลงน้ำแน่ๆ!” ดังนั้นออสการ์จึงใช้แซ่หวดม้าของเธอ เพื่อให้เร่งความเร็วขึ้นอีก จนสามารถวิ่งทันม้าขององค์หญิง

อังตัวเน็ต : “ออสการ์! ช่วยชั้นด้วย!” องค์หญิงยังคงกอดคอม้าเอาไว้แน่น ออสการ์ตัดสินใจโยนแซ่ของเธอทิ้งแล้วพยายามแนะนำอังตัวเน็ตว่า

ออสการ์ : “ฝ่าบาท ได้โปรดเอาตัวออกห่างจากคอของม้าด้วยพะยะค่ะ!”

อังตัวเน็ต : “ไม่ ชั้นทำไม่ได้!”

ออสการ์ : “ฝ่าบาทได้โปรดกล้าด้วยเถอะ ได้โปรด!”

อังตัวเน็ต : “มันเป็นไปไมได้!”

ออสการ์ : “ได้โปรดเชื่อใจหม่อมชั้น! ฝ่าบาท เร็วเข้า! เดี๋ยวนี้!” อังตัวเน็ตได้ยินดังนั้น จึงยอมทำตาม เธอคลายมือออกจากคอของม้า ทันใดนั้น ออสการ์ก็กระโดดออกจากหลังม้าของเธอมาคว้าตัวของพระนางอังตัวเน็ตออกจากหลังม้า โดยใช้ร่างของตัวเองปกป้องร่างของพระนางอังตัวเน็ตเอาไว้ ร่างของทั้งคู่ลอยละลิ่วไปตกอยู่ในป่าริมทาง ม้าของทั้งคู่พุ่งลงไปในแม่น้ำ พระนางอังตัวเน็ตหมดสติไป

ออสการ์ : “ทำใจดีๆไว้นะฝ่าบาท ทำใจดีดีเอาไว้! ฝ่าบาท!” ออสการ์พยายามเรียกอังตัวเน็ตให้ฟื้นขึ้นมา แต่แล้วเธอก็รู้สึกเจ็บที่แขนซ้าย พอหันไปดูก็พบว่ามีกิ่งไม้ปักทะลุแขนซ้ายของเธอ แต่เธอก็แข็งใจดึงมันออกมา แม้จะรู้สึกเจ็บปวดมากก็ตาม ออสการ์แข็งใจอุ้มร่างขององค์หญิงรัชทายาทที่หมดสติกลับเข้ามาในวัง

                ที่ห้องบรรทมของพระนางอังตัวเน็ต พระนางอังตัวเน็ตยังคงไม่ได้สติ มาดามโนอิล มกุฎราชกุมารและออสการ์ ยืนเฝ้าอาการของอังตัวเน็ตอย่างใกล้ชิด

มาดามโนอิล : “หมอมาแล้วใช่มั้ย? ช่างโชคร้ายอะไรเช่นนี้! พระองค์ยังไม่รู้สึกตัวเลย...!”

ทางด้านออสการ์ถึงแม้ว่าร่างกายที่บอบช้ำของเธอตอนนี้แทบจะยืนไม่ไหวแล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังคงอดทนเฝ้าอาการของอังตัวเน็ตอย่างใกล้ชิด “ฝ่าบาท ได้โปรดฟื้นด้วยเถอะ!”

                ณ ท้องพระโรงภายในพระราชวังแวร์ซายส์ ที่เต็มไปด้วยขุนนาง พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 กษัตริย์ของฝรั่งเศส ได้ทราบเรื่องราวการบาดเจ็บขององค์หญิงรัชทายาท ก็รู้สึกโกรธมาก

พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 : “ใครเป็นคนดูแลม้าจนทำให้เกิดอุบัติเหตุแบบนี้?! ไปจับตัวมันมาเดี๋ยวนี้!”

คนที่ดูแลม้าตอนนั้นก็คือ อังเดร นั่นเอง เจโลเดล จึงรีบไปบอกออสการ์

ออสการ์ : “อะไรนะ?! อังเดรถูกจับหรอ? อย่าโกหกชั้นนะ” ออสการ์แทบไม่เชื่อหูตัวเอง

เจโลเดล : “มันคือเรื่องจริง หัวหน้า! ตอนนี้เค้าถูกนำตัวไปแล้ว”

ออสการ์ : “อังเดรถูกจับหรอ? เป็นไปไม่ได้!” ออสการ์รีบวิ่งไปที่ท้องพระโรงทันที “อังเดร ชั้นจะไม่ยอมให้เธอตาย ชั้นจะไม่ยอมให้พวกเค้าลงโทษเธอ”


หน้าถัดไป




Create Date : 06 มิถุนายน 2555
Last Update : 10 ตุลาคม 2558 16:33:51 น.
Counter : 2148 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Lady Oscar
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 15 คน [?]



New Comments
มิถุนายน 2555

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
7
8
9
11
12
13
14
15
17
18
19
20
21
22
23
25
26
27
28
29
 
All Blog