ตอนที่ 15(1) ท่านหญิงคาสิโน (The Countess of Casino)


พระนางอังตัวเน็ตและพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ได้อภิเษกสมรสกันมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีรัชทายาท ความกดดันจากผู้คนรอบข้างทำให้พระนางอังตัวเน็ตเก็บเอาไปฝันร้าย

“เมื่อไหร่เจ้าจะมีรัชทายาท?! ไหนล่ะ รัชทายาทแห่งราชวงศ์บูบองอันศักดิ์สิทธ์?! ถ้าเจ้าไม่สามารถให้กำเนิดรัชทายาทได้ ก็กลับออสเตรียไปซะ!”

เช้าวันแรกที่ออสการ์ได้กลับเข้ามาทำงานอีกครั้ง หลังจากถูกสั่งลงโทษกักบริเวณ ออสการ์และเจโลเดลก็ขี่ม้าออกตรวจตราไปรอบๆ พระราชวังแวร์ซายส์

เจโลเดล : “รู้สึกยังไงบ้างมาดามที่ได้กลับมาทำงานหลังจากถูกกักบริเวณ?”

ออสการ์ : “อืม ทุกอย่างก็ดูสดใสดี เหมือนกับครั้งแรกที่ได้เข้ามาเป็นทหารองครักษ์”

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน อยู่ๆก็มีรถม้าคันหนึ่งวิ่งมาอย่างรวดเร็วพุ่งตรงเข้ามาที่ออสการ์กับเจโลเดลกำลังยืนอยู่ ออสการ์กับเจโลเดลต่างรีบบังคับม้าหลบรถม้าคันนั้นได้อย่างเฉียดฉิว ออสการ์มองเข้าไปในรถม้าก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ในนั้น

ออสการ์ : “ไม่มีมารยาทเลย!”

เจโลเดล : “คนขับรถม้านั่นคงจะหยุดรถม้าไม่เป็นล่ะมั้ง เค้าคงจะรีบน่ะ มีแค่เรื่องผู้ชายกับเรื่องเงินเท่านั้นแหละ ที่ทำให้ผู้หญิงตื่นเต้น เธอคงจะรีบไปบ่อนในปารีส”

ออสการ์ : “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกัน?”

เจโลเดล : “เธอคือมาดามโปลินยัค เธอสามารถกุมหัวใจของราชินีเอาไว้ได้ ตอนที่ท่านไม่อยู่ ท่านลองคิดดูสิ พระนางช่างโชคร้ายจริงๆ ถ้าพระนางให้กำเนิดรัชทายาท ปัญหาต่างๆก็คงจะหมดไป”

ออสการ์รับรู้ถึงความรู้สึกทุกข์ใจของพระนางอังตัวเน็ตดี ยิ่งนึกถึง ออสการ์ก็ยิ่งรู้สึกสงสารพระนางจับใจ

ออสการ์: “ชั้นรู้สึกเสียใจไปกับพระนางด้วยจริงๆ”

ณ บ่อนคาสิโนในกรุงปารีส ภายในบ่อนมืดทึบ แต่เต็มไปด้วยขุนนางทั้งชายหญิงที่ต่างพากันมาเสี่ยงโชค เช่นเดียวกับมาดามโปลินยัค แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเธอเลย แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหามาดามโปลินยัค

โปลินยัค : “มาดามกิยอง”

มาดามกิยอง : “ช่วงนี้ชั้นเสียพนันไปเยอะ ได้โปรดอย่าบอกสามีของชั้นนะ”

โปลินยัค : “แน่นอน ชั้นไม่บอกหรอก”

มาดามกิยอง : “ชั้นขายสร้อยเพชรไป 2 เส้นแล้ว ยิ่งชั้นพยายามที่จะเอาคืนก่อนที่สามีจะรู้ ชั้นก็ยิ่งเสียมากขึ้นอีก”

โปลินยัค: “ชั้นก็เหมือนกัน ชั้นซื้อที่ดินในเมืองบอร์โดกลับมาได้ แต่ก็ต้องเสียไร่องุ่นไปอีก”

มาดามกิยอง: “จะมีทางไหนบ้างที่เราจะได้ของที่เสียไปกลับคืนมา?”

โปลินยัค: “มีอีกทางนึง ชั้นมีวิธีง่ายๆ” มาดามโปลินยัคได้คิดแผนการชั่วร้ายขึ้นมาในหัวของเธอแล้ว

ณ ห้องโถงภายในพระราชวังแวร์ซายส์ ที่เต็มไปด้วยขุนนางและชนชั้นสูงที่มารวมตัวกันเพื่อเตรียมตัวเข้าประชุม ต่างจับกลุ่มพูดคุยกัน รวมทั้งกลุ่มของเค้าท์เจอร์เมนและดยุคโอเลียนด้วย

เค้าท์เจอร์เมน : “ชั้นได้ยินมาจากครอบครัวโอเลียนว่า ภรรยาจะต้องหย่าร้าง ถ้ายังไม่ให้กำเนิดทายาทภายใน 3 ปี”

คนอื่น : “โหดร้ายจัง”

ดยุคโอเลียน : “3ปี!”

เค้าท์เจอร์เมน : “พระนางอังตัวเน็ตนี่ 5 ปีไปแล้วนะ!”

ทันใดนั้นพระนางอังตัวเน็ตก็เสด็จมาถึงห้องโถงพร้อมกับมาดามโนอิลและเค้าท์เมอร์ซี่พอดี “ฝ่าบาทเสด็จแล้ว” พระนางอังตัวเน็ตเดินเข้าไปในห้องโถง แต่มันช่างเป็นบรรยากาศที่น่าอึดอัด พระนางอังตัวเน็ตไม่สามารถที่จะทนอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ได้ เธอจริงหันหลังกลับในทันที ท่ามกลางความงุนงงของเหล่าข้าราชบริพาร

มาดามโนอิล : “ฝ่าบาทเพคะ!เดี๋ยวก่อนเพคะ!”

เค้าท์เมอร์ซี่ : “พระนางอังตัวเน็ตเกิดอะไรขึ้นพะยะค่ะ!” ทั้งมาดามโนอิลและเค้าท์เมอร์ซี่ต่างรั้งตัวพระนางอังตัวเน็ตไว้

อังตัวเน็ต “ชั้นไม่อยากเข้าประชุม” แล้วพระนางก็วิ่งหนีกลับไปที่ห้อง โดยมีมาดามโนอิล และเค้าท์เมอร์ซี่วิ่งตามไป

มาดามโนอิล : “ฝ่าบาทเพคะ รอก่อนเพคะ ฝ่าบาท!”

เค้าท์เจอร์เมนและดยุคโอเลียนเห็นดังนั้นก็กระหยิ่มยิ้มย่องในใจ เพราะพระนางอังตัวเน็ตได้แสดงให้ทุกคนเห็นว่า พระนางไม่สามารถที่จะทำหน้าที่ของราชินีได้ จึงเป็นโอกาสให้ดยุคโอเลียนและพรรคพวกปลุกปั่นความคิดของคนอื่นๆ

เค้าท์เจอร์เมน : “นี่ไม่ใช่เวลาพักผ่อนนะ ควรจะมีการแต่งตั้งองค์ชายรัชทายาทได้แล้ว จะเป็นพี่น้องของฝ่าพระบาทก็ได้ เช่น เค้าท์โปรเวน หรือ เค้าท์อาโทอิส หรือ ดยุคโอเลียน!”

ดยุคโอเลียน: “ไม่ ไม่ ไม่ใช่ชั้นหรอก” ดยุคโอเลียนแกล้งทำเป็นถ่อมตัว

เค้าท์เจอร์เมน : “ท่านพูดอะไรแบบนั้น! ไม่เพียงแต่สืบพระสันตติวงศ์เท่านั้น แต่ด้วยบุคลิกและความสามารถแล้ว! ท่านเหมาะสมที่สุดที่จะเป็นพระราชาองค์ต่อไป!”

ดยุคโอเลียน : “แต่นั่น...ไม่จำเป็นจะต้องรีบร้อนหรอก โถ่..พระนางอังตัวเน็ตผู้น่าสงสาร...”

เค้าท์เจอร์เมนและพรรคพวกพยายามปลุกปั่นความคิดของขุนนางคนอื่นๆ เพื่อให้มีการรีบแต่งตั้งรัชทายาทโดยเร็ว ทำให้คนอื่นๆเริ่มคิดถึงเรื่องนี้กันบ้างแล้ว “มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลยนะ ถ้าพรุ่งนี้ฝ่าพระบาทเกิดสิ้นพระชนม์ขึ้นมา...!” “จะเกิดวิกฤตกับราชวงศ์บูบองอันศักดิสิทธิ์!” “จะเกิดสงครามกลางเมืองเพื่อแย่งชิงบรรลังค์และอาจจะแพร่กระจายไปยังปรัสเซียและออสเตรียและพัฒนากลายเป็นสงครามแห่งยุโรป!”

หลังจากที่พระนางอังตัวเน็ตหนีการประชุมก็หลบอยู่แต่ในห้องบรรทม ไม่ยอมออกไปไหน ไม่ยอมให้ใครพบ จนเค้าท์เมอร์ซี่ และมาดามโนอิลต้องคอยขอร้องอ้อนวอนอยู่ที่หน้าประตู

เค้าท์เมอร์ซี่ : “พระนางอังตัวเน็ตได้โปรดเถอะพะยะค่ะ!”

มาดามโนอิล : “ฝ่าบาทได้โปรดเปิดประตูเถอะเพคะ”  ในขณะนั้นมาดามโปลินยัคก็เดินเข้ามาพอดี

โปลินยัค : “ให้ชั้นลองพูดกับฝ่าบาทดูหน่อย” มาดามโปลินยัคจึงเสนอตัวที่จะไปเกลี้ยกล่อมพระนางอังตัวเน็ตเอง

มาดามโนอิล : “มาดามโปลินยัค...”

เค้าท์เมอร์ซี่ : “แต่พระนางไม่ยอมเปิดประตูให้ใครเลยนะ”

โปลินยัค : “พระนางอาจจะเปิดให้ชั้นก็ได้”

มาดามโนอิล : “มั่นใจอะไรขนาดนั้น!”

แล้วมาดามโปลินยัคก็เดินเข้าไปที่หน้าประตู

โปลินยัค : “ฝ่าบาท หม่อมชั้นเองเพคะ โปลินยัค” แต่แล้วเค้าท์เมอร์ซี่และมาดามโนอิลก็ต้องตกตะลึง เมื่อประตูห้องบรรทมเปิดออก พระนางอังตัวเน็ตยอมให้มาดามโปลินยัคเข้าไปพบอย่างง่ายดาย มาดามโปลินยัคเดินเข้ามาเปิดหน้าต่างในห้องบรรทมออก พระนางมารีอังตัวเน็ตยังคงมีสีหน้าเบื่อหน่ายและถอนหายใจยาวๆ มาดามโปลินยัคเริ่มต้นแผนชั่วร้ายของเธอ ด้วยการเกลี้ยกล่อมให้พระนางทำตามแผนที่เธอวางเอาไว้

โปลินยัค : “ในฐานะของพระราชินีฝ่าบาทจะต้องให้คนเข้าเฝ้าด้วยความภาคภูมินะเพคะ”

อังตัวเน็ต : “แต่...”

โปลินยัค : “หม่อมชั้นเข้าพระทัยของฝ่าบาทเพคะ”

อังตัวเน็ต : “มาดามโปลินยัค ท่านเป็นคนเดียวที่เข้าใจความรู้สึกของชั้น”

โปลินยัค : “ฝ่าบาท มีอีกวิธีนึงที่จะเอาชนะปัญหานี้ได้ ฝ่าบาทจะต้องทรงพระครรภ์เพคะ” พระนางอังตัวเน็ตได้ยินแผนการของโปลินยัคก็ตกใจ

อังตัวเน็ต : “ฮะ! แต่...”

โปลินยัค : “ทรงพระครรภ์ ก็แค่เรื่องโกหกน่ะเพคะ”

อังตัวเน็ต : “โกหกหรอ? ชั้นโกหกไม่ได้หรอก!”

โปลินยัค : “เคยมีเรื่องเล่าของเกาะซีซิลิ พระราชินีไม่สามารถให้กำเนิดรัชทายาทได้ และวันหนึ่งหลังจาก 3 ปี 1 เดือน พระราชินีก็สิ้นพระชนม์ พระองค์ถูกวางยาพิษ”

อังตัวเน็ต : “ถูกวางยาพิษหรอ?”

โปลินยัค : “ใช่เพคะฝ่าบาท ถ้าฝ่าบาทไม่ประกาศว่าพระองค์ทรงพระครรภ์... หม่อมชั้นเป็นห่วงว่าในอนาคตจะเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับฝ่าบาทเพคะ”

อังตัวเน็ต : “แต่ชั้นไม่อยากโกหก...” พระนางอังตัวเน็ตยังคงปฏิเสธที่จะทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง แต่มาดามโปลินยัคก็ยังไม่ละความพยายาม เธอยังคงโน้มน้าวราชินีต่อไป

โปลินยัค : “แต่มันเป็นเรื่องของความเป็นความตายนะเพคะ ให้หม่อมชั้นจัดการเรื่องนี้เองนะเพคะ ได้โปรดให้หม่อมชั้นจัดการเรื่องนี้เถอะเพคะฝ่าบาท” เมื่อถูกขยั้นขะยอมากเข้า ประกอบกับพระนางมีทางเลือกไม่มากนัก จึงยอมทำตามแผนของมาดามโปลินยัค โดยที่ไม่รู้เลยว่า การโกหกในครั้งนี้ จะนำมาซึ่งความวุ่นวายใหญ่หลวง

โปลินยัค : “ราชินีเป็นหุ่นเชิดของชั้น!”  โปลินยัคคิด

ในคืนนั้นเองขณะที่ฝนโปรยปลายลงมาอย่างหนัก มาดามโปลินยัคได้เรียกมาดามโนอิล เค้าท์เมอร์ซี่และนางกำนันทั้งหมดของพระนางอังตัวเน็ตมารวมกันที่หน้าห้องบรรทม เพื่อแจ้งข่าวลวงที่เธอสร้างขึ้นให้คนอื่นๆได้ทราบ

มาดามโนอิล : “ฮะ! ทรงพระครรภ์หรอ?!” มาดามโนอิลรู้สึกแปลกใจและดีใจมากที่ได้ยินข่าวนี้

โปลินยัค : “พระนางพึ่งบอกชั้นเดี๋ยวนี้เอง”

เค้าท์เมอร์ซี่ : “พระนางอังตัวเน็ตกำลังจะมีรัชทายาท...ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีอะไรเช่นนี้!” เค้าท์เมอร์ซี่ทั้งปลื้มใจและดีใจกับข่าวการตั้งครรภ์ของพระนางอังตัวเน็ตจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

โปลินยัค : “จากนี้ไปโปรดระมัดระวังให้มากขึ้น ชั้นจะคอยดูแลฝ่าบาทอย่างใกล้ชิด บรรดาพวกที่ชอบนินทาลับหลังจะได้อับอายในความผิดพลาดของพวกเค้า รัชทายาทรูปงามกำลังจะมาจุตติ! 555” แล้วมาดามโปลินยัคก็เดินจากไป

แต่ก็ยังมีนางกำนันบางคนที่ไม่พอใจในการวางตัวและวางอำนาจของมาดามโปลินยัค จึงทักท้วงกับมาดามโนอิลว่า

คนรับใช้ : “มันเหมาะสมแล้วหรอคะมาดามโปลินยัคทำเหมือนกับว่าเธอเป็นหัวหน้าของนางสนองพระโอษฐ์ยังไงอย่างงั้น” แต่มาดามโนอิลไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเลย เพราะข่าวดีที่ได้รับนี้ช่างดีกว่าอะไรทั้งหมด

มาดามโนอิล : “พูดอะไรไม่เข้าท่าเลย อ้าวทุกคน! จากนี้ไปพวกเราคงจะงานยุ่งกันหน่อยล่ะนะ นี่คือสิ่งที่พวกเราเฝ้ารอ!” นางกำนัลทุกคนต่างตื่นเต้นและดีใจกับข่าวดีนี้เป็นอย่างมาก

ข่าวการตั้งครรภ์ของพระนางอังตัวเน็ตถูกแจ้งต่อไปยังคนในวัง รวมถึงเสนาบดีด้วย เสนาบดีจึงนำข่าวที่น่ายินดีนี้ไปกราบทูลพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำแม่กุญแจอยู่ในโรงตีเหล็ก

เสนาบดี : “ฝ่าบาทพะยะค่ะ!”

พระเจ้าหลุยส์ที่16 : “ชั้นบอกแล้วไงว่าอย่าพึ่งมากวนในเวลาที่ชั้นทำงาน”

เสนาบดี : “แต่มันเป็นข่าวดีที่หม่อมชั้นอยากจะมาแสดงความยินดีกับฝ่าพระบาทนะพะยะค่ะ พระราชินีกำลังทรงพระครรภ์พะยะค่ะ!” เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกแปลกใจและตกใจเป็นอย่างมาก

ข่าวการตั้งครรภ์ของพระราชินีแพร่กระจายจากในวังไปสู่ประชาชนอย่างรวดเร็ว ประชาชนต่างเฉลิมฉลองกัน ทั่วทั้งเมืองเต็มไปด้วยความสุข ทั้งของขวัญ ของกำนัน ของเล่นเด็ก ต่างถูกส่งมาอวยพรให้พระนางมารีอังตัวเน็ตอย่างไม่ขาดสาย แต่ดูเหมือนว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะดีใจกับข่าวนี้ โดยเฉพาะเค้าท์เจอร์เมนและดยุคโอเลียน เพราะข่าวการตั้งครรภ์ของพระนางอังตัวเน็ตนี้เป็นอุปสรรคต่อการยึดครองบรรลังค์ของพวกเค้า

เค้าท์เจอร์แมน : “น่ารำคาญจริงๆ ไปลงนรกพร้อมกับของขวัญเลยไป พวกคนที่เคยพูดว่าดยุคโอเลียนเหมาะจะเป็นมกุฏราชกุมาร ต่างกลับคำเป็น พระนางอังตัวเน็ต พระนางอังตัวเน็ต”

ดยุคโอเลียน : “หุบปาก!” ดยุคโอเลียนขว้างแก้วไวน์ลงบนพื้นด้วยความฉุนเฉียว

หน้าถัดไป




Create Date : 03 มีนาคม 2556
Last Update : 11 กรกฎาคม 2560 8:14:12 น.
Counter : 1293 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Valentine's Month



Lady Oscar
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 15 คน [?]



New Comments
มีนาคม 2556

 
 
 
 
 
1
2
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog