อิจฉาคนได้หยุดยาวจังเลย....




วันนี้ใครหลายๆ คนคงออกไปต่างจังหวัด ลั้ลลา-ลั้ลลา น่าอิจฉามากมายเพราะได้หยุดยาว......



อันนี้คือบริการของ บขส เมื่อครั้งที่กลับบ้านครั้งก่อน แอบประทับใจกับบริการ และขนมที่แจก....(เห็นแก่กิน )


เป็นอะไรที่เราชอบมากมาย น้ำออร่่า 5555 เรากินจนเพื่อนหรือแฟนรู้เลยทีเดียว ว่าหากเราฝากซื้อน้ำ จะต้องซื้อ ออร่า มาให้


มิได้โฆษณาเน้อ...ความชอบส่วนตัวเฉยๆ ค่ะ





ถึงจะอิจฉาแต่ก็ดีใจกับหลายๆ คนด้วยนะคะ ที่ได้หยุดยาว หวังว่าทุกคนตจะมีความสุขเย้อออออ...เยอะ....


แต่ถึงเราจะไม่หยุดอย่างน้อยวันนี้ก็ไม่ต้องเดินทางออกไปไหนค่ะ เพราะวันนี้เป็นวันที่เราต้องทำงานที่บ้าน


แถมเมื่อวานคุณบอสยังอนุมัติให้วันที่ต้องเดินทางเข้าออฟฟิตแค่ 2 วันเหมือนเดิม


ดีใจจัง ได้ประหยัดค่ารถไปอีก 1 วัน เย้!!!!!........


เพราะช่วงนี้เข้าไปบ่อยแล้วเหนื่อยฮ่ะ ปวดหลัง ปวดหัว มึน....เงินจะไม่พอใช้เอา เพราะต้องแบกโน๊ตบุ๊คไปทุกวัน....


กระเต็งวันละ 3 กิโลกว่า...ตัวก็เตี้ยๆ .... มีหวังได้สาละวันเตี้ยล๊ง เตี้ยลง....กลัวโครงสร้างร่างกายจะทรุด


เพราะเมื่อก่อนก็ต้องบรรทุกของหนักๆ เคยทำงานหนักๆ ที่ต้องใช้โครงสร้างร่างกายแบกรับ....ตอนนี้อายุเยอะ...ร่างกายมันคงอยากตะโกนว่า...ตรูจะไม่ไหวแล้วเฟ้ย!!!!


นอกจากนี้ก็เลยถือโอกาสขออนุญาติรบกวนคุณบอสไปในตัว...เรื่องที่ต้องรบกวนคุณบอสจัดหาคอมพิวเตอร์ไว้ให้ ในวันที่ให้เราเข้าไปทำงานที่ออฟฟิต...เพราะอิฮั้นแบกไม่ไหวแว้ววววว.....


เมื่อก็นัดแนะกับคุณแฟน ว่าจะไปซื้อเอ๊กเทอนอลฮาร์ดดิส ที่พันทิพย์งามฯ.....


ปรากฎว่า 18.05 เป๊ง เลิกงานเก็บของ.....ป๊อะแป๊ะ-ป๊อะแปีะ......ซู่วววววววว .......ฝนตก........


เราก็นั่งรอจนทุ่มนึง ก็เลยไม่อยากรอแล้ว เพราะคุณแฟนรออยู่แว้วง่ะ แต่ฝนดูท่าจะไม่ยอมหยุดง่ายๆ


เลยออกมา โดยคุณบอสขับรถมาส่งปากทาง....เรากับเพื่อนเลยนั่งแท๊กซี่ไป....เพราะฝนมันตกแรง น้ำก็ท่วม.....แท๊กซี่ก็หายากมากๆื กว่าจะได้มาสักคัน....


ไปถึงงามวงศ์วาน ปรากฏว่าน้ำก็ท่วมเหมือนกัน....ง่ะ แถมกว่าจะมาถึง สองทุ่มครึ่ง ร้านก็ดูว่าจะปิดกันหมด.....


ก็เลยกะว่าเจอคุณแฟนแล้วจะกลับเลย แต่ลุงแท๊กซี่แกก็จะกลับบ้านแก ทางดินแดง เราเลยต้องลงหาคันอื่นกลับ....


แต่ก็นะ ฝนตก น้ำท่วม รถติด....แหง่ก!!!!.......


เราเลยหาอะไรกินกันก่อน 3 คน เพราะคุณเพื่อนต้องกลับไปที่พักที่รามฯ กว่าจะถึงหิวแย่....


เลยกินก๊วยเตี๋ยวปลากัน ซดไปคนละ 2 ชาม อิ่มแปร้ ....แล้วก็ต้องแยกย้ายกันหาทางกลับบ้าน


เพราะน้ำมันยังไม่ลดลงเลย.....เซ็งมาก แท๊กซี่ก็หายากสุดๆ จนเรากับคุณแฟนต้องเดินย้อนกลับมาที่พันธ์ทิพงามฯ เพื่อข้ามสะพานลอยไปเรียกฝั่งตรงข้าม


ส่วนคุณเพื่อน ก็ต้องลุยน้ำไปขึ้นรถตู้กลับรามฯ ฝั่งตรงข้ามเดอะมอลล์ ทีแรกเราก็กะจะเดินไปทางนั้นแหละ


แต่คุณแฟนเธอไปไม่ได้ ไม่อยากถอดรองเท้าเดิน เพราะท่วมสูง ส่วนคุณเพื่อนก็ต้องจำใจถอดรองเท้าเดินไป เพราะอย่างไร รองเท้าก็เปียกอยู่ดีถ้าเดินลุยไป


เราเลยเดินย้อนกลับมา ข้ามสะพานลอย คนก็รอรถกันอยู่เยอะมาก.........


เรากะคุณแฟนพยายามชะเง้อคอหาแท๊กซี่ เห็นคันไหนว่าง ก็พยายามโบก แต่ไม่ม่จอดเลยแฮะ


สักพักก็เห็นรถเมล์ที่เข้าบ้านเรา จากตรงนั้นมีสายเดียวที่จะถึงบ้านเลย เราก็โบกๆ แต่ไม่จอดง่ะ....


ก็พอดีเหลือบไปเห็นรถเมล์ที่มาข้างหลัง เออสายเดียวกัน สงสัยมันคิดว่าคันหลังก็มีไปขึ้นคันหลังจิไป๊!!!!!......เลยไม่จอดให้เรา......


เราก็โอเช คันไหนจอดเราก็ขึ้นคันนั้นแหละ.....พอรถจอดรีบขึ้นอย่างดีใจ...ได้กลับบบ้านแล้วเรา


แต่ก็ดีใจได้ไม่นาน ขณะที่รถเลี้ยวขวาตรงแยกแคลาย เข้าเส้นติวานนท์ ผ่านป้ายรถเมล์มาได้เพียง 2 ป้าย......


รถก็เกิดแอ๊คซิเดน....ไม่รู้ว่าอะไรไปติดในท้องรถตอนหลัง เสียงรถมันดังกึกๆๆๆๆๆ สั่นสะเทือนไปทั่ว...จนรถไปต่อไม่ได้.....


ลงฮ่ะ......แล้วน้ำมันก็ท่วม รถทุกคันที่วิ่งก็วิ่งเลนนอกสุดนู้น แท๊กซ่งแท๊กซี่ก็โบกยางงัยก็ไม่เข้ามา..............................


แต่ตอนที่เลี้ยวขวามาเราสังเกตเห็นถนนรัตนาธิเบศร์ตรงไปมันน้ำไม่ท่วมแล้ว ระบายน้ำออกจากถนนหมดแล้ว......


เลยคิดว่าจะเดินไปหาแท๊กซี่กลับบ้้านทางนั้นดีกว่า รอตรงนี้คงไม่ได้กลับแน่ๆ เลยตกลงใจกันเดินย้อนกลับไปทาง 4 แยกแคลาย


แต่กว่าจะไปถึง ก็ต้องเปียกปอนไปตามๆ กัน ลำบากมากเลย


เดินลุยน้ำที่ไม่รู้มีอะไรมั่ง ดำปี๋.....น้ำท่วมขึ้นมาถึงหัวเข่าเราเชียว ในช่วงที่เป็นซอย.....คุณแฟนก็ต้องเดินถอดรองเท้า เพราะรองเท้าเธอจะพังเอาได้หากต้องลุยน้ำขนาดนั้น....


ของเราดีไปรองเท้ายาง มันจะพังก็ให้มันพังเหอะ คู่ละไม่กี่บาท


สุดท้ายก็เดินลุยน้ำและย้อนมาถึง 4แยก เดินไปข้ามสะพานลอยตรงเอสพลานาด


ถนนฝั่งนี้ดีมากน้ำระบายออกจากถนนหมดแล้ว.........


ข้ามฝั่งมาเรียกแท๊กซี่แค่คันเดียวก็ได้กลับบ้านแล้ว.....ถึงบ้านเสียที.........


พอลงแท๊กซี่คุณแฟนก็ไปซื้อแอลกอฮอล์มาให้....ถึงบ้านอาบน้ำเช็ดแอลกอฮอล์.....เช็ดมันทั้งขา...ถูปื๊ดๆๆๆ.......ล้างสบู่ขัดๆ อีกสองสามรอบ


โชคดีที่แผลเก่าที่มันยังไม่หายดี ดูยังโอเชอยู่ในเช้าวันนี้ ที่เอาแอลกอฮอล์มาเช็ด ก็เพราะแผลนี่ด้วยแหละ


เป็นแผลรองเท้ากัด ที่ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไรถึงไม่ยอมหายสักที มันกัดสองข้าง แต่อีกข้างนึง สองสามวันแผลก็หายแล้ว แต่ข้างนี้นอกจากไม่หาย ยังลามอีกต่างหาก


ไปเจอน้ำท่วมกลับมาเลยต้องเอาแอลกอฮอล์มาราด.....แสบจี๊ดดดดด ถึงใจ




นี่แหละน๊อะ ชีวิตมนุษย์เงินเดือนในเมืองหลวง.......ตอนนี้ราคาข้าวของขึ้น แต่เงินเดือนก็เท่าเก่านั่นแหละ แต่ก็ไม่ว่ากัน มันมีลำดับขั้นตอนของมันอยู่


วันไหนฝนตก ก็กว่าจะได้กลับบ้าน ต้องผจญนาๆ วิบาก .......................




วันก่อนตอนเช้าที่ไปถึงออฟฟิต เวลาประมาณ 9 นาฬิกา 15 นาที จังหวะสาวยาคูลท์ มาส่งนมพอดี


เจอป้าแก แกเห็นลงจากแท๊กซี่ก็ถามอย่างแปลกใจ ว่า "อ้าววว ทำไมมวันนี้มาแท๊กซี่ล่ะคะ...มาสายเหรอ"


เราคิดในใจ (สายไรป้า เมื่อวานกลับตั้งทุ่มกว่า) แต่เราก็แค่ยิ้มๆ.......


แล้วพี่คนนึงก็เดินออกมาเอานมพอดีทันได้ยินที่ป้าแกถาม แกก็พูดสวนมาขำๆ ว่า "น้องเค้าก็มาอย่างนี้ทุกวันแหละ ไม่ต้องห่วงร้อก คุณบอสเค้าให้เบิกได้" อันท้ายนี้พี่แกปนน้ำเสียงหยอกล้อมาหน่อยๆ


ป้าแกก็เชื่อ......หันมาถามเราอีกว่า......."จริงเหรอ"........


เราก็ตอบไปตามจริงว่า...."ป่าวค่าป้า...นู๋จ่ายเองทู๊กวันนั้นแล้".....


ป้าแกหัวเราะใหญ่คราวนี้ ถามต่ออีกว่า "แล้วขากลับกลับแท๊กซี่ด้วยป่าว อย่างนี้ทำงานแล้วได้อะไรอ่ะเนี่ย ค่าแท๊กซี่ก็หมดแล้ว"......


เราก็...เฮ่อ.....พูดไม่ออก.....ได้แต่บอกไป.....


"หนูจะหอบโน๊ตบุ๊คขึ้นรถเมล์ทุกวันก็ไม่ไหวอ่ะค่ะป้า.....ถ้าขึ้นคันเดียวถึงเลยคงไม่เท่าไหร่ แต่วันๆ ถ้าหนูขึ้นรถเมล์ หนูต้อง ขึ้นๆ ลงๆ หลายต่อ แถมต้องข้ามสะพานลอย หลายรอบอีกด้วย กว่าจะถึงออฟฟิต หนูกลัวจะถึงโรงพยาบาลก่อน เลยเป็นอย่างที่ป้าเห็นนี่แหละ"



ป้าแกก็แซวขำๆ...."งี้ลาออกไปหาที่ใหม่ทำดีกว่าป่าว"....อิอิ ป้าแร๊งส์นะคะเนี่ย คุณบอสนั่งอยู่ข้างใน.....สงสัยจะแอบได้ยิน



แต่ที่ป้าแกไม่รู้คือ เราไม่ได้เข้าทุกวัน สามอาทิตย์มานี้เราเข้าออฟฟิตอาทิตย์ละ สามวัน ค่าใช้จ่ายแต่ละวันประมาณ 500 ได้ ค่ารถ+ค่ากิน 3 วันก็อาทิตย์ละ พันห้า.....ถือว่าค่าใช้จ่ายสูงอยู่


แต่เราก็ต้องยอมไป เพราะสุขภาพเรามันไม่ไหว พยายามมารถเมล์หลายครั้งแล้ว ตั้งแต่เป็นภูมิแพ้มา แต่มันได้แค่วันเดียวก็ต้องกลับไปพึ่งแท๊กซี่


เพราะการนั่งสูดควันนานๆ สารพัดกลิ่นน้ำหอมแต่ละเช้าของผู้โดยสารท่านอื่นๆ ก็หอมล่ะ แต่เรามันเป็นภูมิแพ้ แพ้อากาศ แพ้กลิ่นนู่นนี่ เลยอาการกำเริบได้ง่ายๆ


ต้องไปจบที่พบหมอ โพรงจมูกอักเสบ จนหายใจทางจมูกไม่ได้ แล้วหายใจทางปากก็เหนื่อยมากนะ มันหายใจไม่ทั่วท้องเหมือนจะขาดใจเสียให้ได้ ยิ่งขณะเดินข้ามสะพานลอย ที่ควันรถลอยคลุ้ง.....ต้องหอบหายใจจากการเดินขึ้นที่สูงอีกเนอะ.....มีแต่ทรุดกับทรุด


โมโหตัวเอง ที่มันกระแดะไปเป็นโรคที่เป็นอุปสรรคกับการใช้ชีวิตแบบมนุษย์เงินเดือนอย่างนี้


แต่ถ้ามีปัญหาอะไร เราเองก็โชคดีมากที่คุณบอสเข้าใจ และยอมรับได้ อาจจะเพราะกับที่นี่ เราเองทำงานฐานะฟรีแลนซ์มาก่อน


อยู่กับบริษัทมาตอนที่สภาวะการณ์แย่ๆ และก็พยายามรับผิดชอบงานเต็มที่ ไม่เคยทิ้งงาน แถมไม่มีคำว่า "ทำไม่ได้หรอก" ให้คุณบอสได้กลุ้มใจ ด้วยเหตุนี้แหละมั้ง ปัจจุบันถึงจะบรรจุเข้าเป็นพนักงาน แต่เรายังคงได้อภิสิทธิ์และความไว้วางใจ ให้ทำงานที่บ้านได้


ถึงแม้จะให้เราเข้าออฟฟิตบ้าง แต่หากสุขภาพเราไม่แย่เราก็ไม่เคยปฏิเสธงานนะ เอาอะไรมาให้ทำ เราก็พยายามทำจนถึงที่สุด ทางนึงไม่ได้ เราก็ต้องหาทางอื่นทำให้ได้


แม้กระทั่งตอนป่วยอยู่บ้าน มีงานเร่งมา เรายังต้องเอาผ้าห่มคลุมโปงนั่งบนโต๊ะทำงานเพื่อทำงานส่งไปให้คุณบอสเลย ไม่ได้เวอร์นะเนี่ย เพราะบางงานที่มันต้องทำให้ทันกับแคมเปญจ์ต่างๆ ของลูกค้า มันจะรอให้เราหายก่อนไม่หรอก....


แต่ก็ใช่ว่าคุณบอสจะใจร้ายใจดำกับเราขนาดที่ป่วยก็ไม่ให้พักหรอก แต่เพราะงานมันสำคัญจริงๆ หากเป็นตัวที่มันรอได้ แม้ป่วยแค่เป็นหวัดอะไรธรรมดา แกก็ให้พักผ่อนแหละ.....




อันนี้คืออีกเหตุผลนึงที่เราทำงานอยู่ที่นี่ เพราะพูดจาภาษาเดียวกัน ถึงแม้ว่าวันหยุดที่คนส่วนมากหยุด แต่เราต้องทำงาน ก็ไม่เป็นไร หรือวันปกติที่ยังคงนั่งทำงาน แก้งาน เคลียร์งาน ถึง 4-5 ทุ่ม ขณะที่คนอื่น ดูละครภาคค่ำกันอย่างสบายอารมณ์ ก็ไม่เป็นไร (แต่อย่าบ่อยนะคะ อิอิ) วันเสาร์-อาทิตย์ งานเร่งมา เราต้องนั่งทำงาน ขณะที่คุณแฟนต้องทำงานบ้าน งกๆ หรือคู่อื่นๆ ได้ออกไปลั้ลลาฮาเฮโรแมนติก กุ๊กๆกิ๊กๆ เราก็......อึ่มมมม ไม่เป็นไร.......(ขอแค่อย่าให้ต้องเป็นงี้ทุกอาทิตย์เนอะ....)


แต่ช่วงนี้งานเยอะ จนเมื่อวานคุณบอสปรึกษาว่าจะจ้างเอ้าท์ซอร์สบางงานดีไหม เพราะกลัวเราจะทำไม่ทัน เราก็ไม่อยากให้คุณบชอสต้องเปลืองง่ะ แต่เราก็ทำไม่ทันจริงๆ เพราะทุกงานก็ต้องการไวๆ หมดเลย แต่งานเยอะๆ ก็ดีเนอะ เผื่อคุณบอสรายได้เยอะ ละจะมีโบนัสให้ตอนสิ้นปีมั่งอะไรมั่ง อิอิ ฮิ้ววววววววว................



Create Date : 13 พฤษภาคม 2554
Last Update : 13 พฤษภาคม 2554 13:16:19 น. 1 comments
Counter : 210 Pageviews.

 
เรื่องฝนตก หารถยากมากจริงๆ ยิ่งแทกซี่นะ
ขนาดเวลาปกติ วิ่งมาชะลอใกล้ๆพอโบกมาก็บอกจะกลับบ้านแล้ว จะรีบไปส่งรถซะงั้น
สนุกกับงานจ้า สู้ สู้เนอะ พอโบนัสออกนี่แหละ


โดย: pragoong วันที่: 13 พฤษภาคม 2554 เวลา:19:25:15 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

กระติ๊บริมทาง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เป็นคนดีคนนึง ก็แค่นั้น อ่ะฮิ้วววว
Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2554
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
13 พฤษภาคม 2554
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add กระติ๊บริมทาง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.