ไปทำงาน...กลับมา...เหนื่อยมากมาย







วันนี้เป็นวันที่ต้องออกไปทำงาน....เหนื่อยมากมาย....ไม่ได้เหนื่อยเพราะทำงานนะคะ แต่เหนื่อยเพราะเดินทางมากว่า ช่วงนี้มีการสร้างรถไฟฟ้าแถวๆ บ้าน ปกติก็ไม่ค่อยมีอะไรที่มากไปกว่า รถติดมากขึ้นนิดหน่อย แต่วันนี้รู้สึกจะมีฝุ่นคลุ้งมากมาย แถวๆ คาร์ฟูร์ (รัตนาธิเบศร์)เดิม ตอนนี้เป็นบิ๊กซีแล้ว.....


พอดีวันนี้ไปแวะร้านมนูญเพทช็อป ซื้อขนมให้เด็กๆ ขากลับก็รอรถเมล์ ว่าจะไปแวะกินข้าวเซ็นทรัลก่อนค่อยกลับบ้าน กะจะกินที่คาร์ฟูร์นั่นหล่ะค่ะเดิมทีไปแลกคูปองมาแล้ว นั่งเฝ้าของอยู่โต๊ะ คุณแฟนเดินไปสั่งก๊วยเตี๋ยวให้ กะจะกินก๊ยเตี๋ยวหมูต้มยำ....แต่ทว่า...เค้ามีแต่ติดไว้ที่ป้าย แต่ไม่มีขายง่ะ...ฮึ๊ย...อด......


เราก็เลยไปแลกคูปองคืน....แล้วว่าจะไปกินเซ็นทรัลแทนนั่นแหละ....แต่สุดท้ายรอรถเมล์ ก็มาแต่รถตู้....จนรถเมล์มาก็...เป็นสายที่เข้าบ้านพอดี ก็เลยไม่แวะละ มากินแถวบ้านก็ได้.......


วันนี้ได้ขึ้นสาย 18 ปอ. คันสีเหลืองๆ ดูใหม่ๆ ไฮโซ แรกๆ มะก่อนเราชอบขึ้นมากเลยนะ แอร์มันเย็นดี แล้วกลิ่นก็ดูจะสดชื่น....แต่วันนี้แย๊....แย่....อาจเพราะคนเยอะ เป็นช่วงเวลาเลิกงาน แถมก่อนขึ้นรถเราก็โดนฝุ่นควันแถวนั้นถาโถมเข้าจมูกไปหลายตลบ..........เอาอีกแล้ว.......มึนๆ หัว อีกแล้ว....


แถมตาลุงคนขับก็ไม่รู้มาจากสนามรถแข่งที่ไหน ถนนรัตนนาธิเบศร์มันก็รถแยะอยู่นะ ท่านเล่นขับซะยังกับนั่งอยู่คนเดียวเลยง่ะ....ทั้งๆ ที่คนห้อยโหนอยู่เต็มรถ (รวมทั้งเรา)....มันเป็นช่วงเวลาที่คนต้องเบียดกันบนรถเพื่อจะได้กลับบ้านกัน....


จากที่เราขึ้นรถมาสักพัก ยังไม่ทันข้ามสะพานพระนั่งเกล้าดีเลย หลังจากจอดป้ายก่อนข้ามแม่น้ำ พอรถเริ่มออกตัว ก็ได้ยินเสียงกระเป๋าบ่น......ประมาณว่าบ่นให้ผู้โดยสารที่เพิ่งลงรถไป.....เหตุเพราะคุณผู้โดยสารท่านนั้นบอกว่า กดออดตั้งแต่ป้ายคอนโดแล้ว ไม่ยอมจอดให้.....กระเป๋าก็ถามโชเฟอร์ว่า ไม่ได้ยินเหรอ .... โชฟอร์ก็บอกว่าไม่เห็นจะได้ยินเลย....แล้วทำไมไม่ตะโกนบอก.....อ่าววววว เราฟังๆ ไปก็คิด...งี้ผู้โดยสารก็ผิดงิ ที่ไม่ตะโกนบอก....ฃ


แล้วกระเป๋าก็บ่นๆ เพิ่มอีกว่า....เออนั่นดิไม่ตะโกนบอกแล้วจะรู้ไม๊เนี่ยว่าคอนโดไหน............เห้อ....เป็นผู้โดยสารนี่มีแต่ผิดกับผิดน้อ.......สักพักใกล้ถึงบ้านเราแล้ว....เกือบปลายทาง ...คนก็ลงแยะ เราเลยมีที่นั่ง.....สักพักก็ถึงป้ายรถเมล์ที่มีคนลง ก็เห็นคนเดินไปยืนอยู่หน้าประตู 2-3 คน แล้วก็ได้ยินเสียงออด....ที่เบา....มากกกกกก.......ทีแรกก็นึกว่าหูฝาด เพราะไม่เห็นว่าใครกดจากตรงไหน.....แต่ก็ได้ยินเสียงมาอีกครั้งนึง....เลยมั่นใจว่า...เออนั่นคือเสียงออด....


ขอโต๊ดนะ แบบว่าเสียงตดแบบอายๆ ของเรายังดังกว่าเลย..........แม่เจ้าเสียงออดแค่นี้...โชเฟอร์ขับรถฮึ่มๆ คนยืนอีกเต็มรถ อันนี้เรานึกกรณีแรกที่กระเป๋าบ่นๆ น่ะ ..... แล้วเสียงออดมันจะได้ยินเหรองิ.... ต่อให้เราตดแรงๆ แบบตั้งใจสุดๆ ยังไม่แน่ว่าจะมีใครได้ยินชมเล๊ยยยยย........


แต่เดี๋ยวก่อน...เราก็นั่งเหลือบๆ ตามองไปเรื่อยก็เห็น ตรงเพดานรถมันมีลูกกลมๆ ดำ ติดอยู่...เดาว่าน่าจะเป็นกล้องเนอะ เราเคยนั่งรถในเมืองบางคัน (ในกทม.) ที่มีติดยังงี้ แล้วตรงคนขับจะมีจอให้ดู....มันติดตรงทางขึ้นลงพอดีง่ะ...แต่สงสัยคันที่เราขึ้นนี้มันจะเสียเนอะ.......


และแล้ว....เราก็นั่งลุ้นระทึกจนถึงบ้านในที่สุด.....พอจะถึงป้าย เราก็รีบเดินไปยืนเตรียมตัวกดออด....ทำตัวเป็นผู้โดยสารที่ดี ...... ตรงทางลงดีมากมายที่มันมีออดระดับมือเรากดถึง.......ที่ว่ามันดีก็เพราะเรากดถึงนี่แหละค่ะ...เพราะเราตัวไม่สูงอย่างแรง รอบแรกที่นั่งรถมาลงคาร์ฟูร์นั้นเรานั่งสาย 388 มา แล้วบังเอิญรถมันสูงมากกกกก...และออดมันก็อยู่แบบว่า บนประตูรถอ่ะ ...เรายืนตรงทางลงแล้ว...ไม่สามารถจะไปกดได้ถึง.....พอไปยืนตรงทางลงรถ 388 นะ เราก็แบบว่าเอ๋ออ่ะ.....กดไม่ถึง หันซ้ายแลขวา ออดก็อยู่บนเพดานโม๊ดดดดดด.....แต่โชคดีเห็นประตูลงด้านหน้ามีคนลง แล้วเค้าก็กดออด.....รถเลยจอด...เราเลยไม่ต้องตะโกนบอก......


ออกอ่าวอีกละ....อิอิ จะลงรถถึงบ้านยังไม่ได้ลงสักที มัวย้อนกลับไปอีกคัน........


ต่อๆๆๆๆ.....ทีแรกเราเห็นออดที่สามารถเอื้อมถึงได้ง่ายดาย แบบว่าดีใจหน่อยๆ ละ...แต่ท่ว่า....พอเรากดลงไปเต็มๆ แรง.....รถทั้งคันที่ตอนนี้ผู้โดยสารเหลือน้อยละ ... แถมวิ่งเข้ามาในซอยไม่ใช่บนถนนใหญ่ที่มากไปด้วยรถราเช่นก่อนหน้านี้....กลับไม่มีเสียงอะไรจากการกดของเราเลย.........หรือว่า...เรากดเบาไป....เราก็กระหน่ำนิ้วโป้ง ป๊าบ! ป๊าบ! ป๊าบ!....................... เงียบยิ่งกว่าเป่าศาก............ แต่โชเฟอร์ก็จอดนะ......เพราะประตูหน้ามีคนเดินไปรอตรงทางลง.....ได้อานิสงฆ์เลยเรา....................


อันนี้แค่การเดินทางขากลับ 2 ต่อ จาก 4 ต่อของเรานะ ส่วนตอนเช้ามะเช้าเราไปแท๊กซี่.....เหอะๆๆๆ เปลืองมากมาย...........


ก็ตอนเช้ามันไม่อยากกระหืดกระหอบไปนี่นา รถ 4 ต่อ ข้ามถนนสองรอบ ขึ้นสะพานทีลิ้นห้อยลงไปหาตาตุ่ม เดินธรรมดาก็เหนื่อยแล้วเนอะ นี่อุ้มโน็ตบุ๊คไปด้วย 3 โล + กระเป๋าผู้หญิงๆ ที่ไม่มีอะไรมากมาย.........


ตอนเย็นออกมาจากออฟฟิต เจ้านายทิ้งท้ายมาว่า พรุ่งนี้ไม่ต้องรีบนะ.....น่านนนนน....มาพูดงี้เด๋วเค้าไปถึงออฟฟิต 11 นาฬิกาเลยนี่ .......แต่เจ้านายก็เห็นๆ สภาพเราอยู่ เหอะๆๆๆ เดี๋ยวโรคกำเริบมาอีกจะแย่ซิละน้อเรา


ตอนเย็นเลยจัดหนักไปเต็มทีั่.... ส้มตำ 2 ครก ปูปลาร้าไม่ใส่น้ำตาล กับตำไทย แถมด้วยซุปหน่อไม้...ไม่ใช่ไร เอามากินแก้มึนหัว.....เผ็ดสุึดยอด.......ตอนรอส้มตำอยู่ คุณแฟนก็ไปสอยหมูทอดมาถุงนึง.....ยืนรอนานมาก.............สักพักก็เห็นหิ้วถุงกะหร่องกะแหร่งติดมาเต็มมือ......เหลือบไปเห็นถุงใส่ดอกไม้........ด้วย.......




......แม่จ้าววววววว!!!!!......เค้าซื้อกุหลาบมาฝากอิชั้นด้วย......กร๊ากกกกก!!!!! ออกอาการแปลกใจจนอาจจะบ้าได้.......5555 แบบว่าปกติคุณเธอไม่เคยซื้อดอกไม้มาให้ค่ะ แต่เราชอบกลิ่นกุหลาบอ่อนๆ แต่คุณแฟนบอกว่ามันแพงและสิ้นเปลือง เลยไม่เคยซื้อมาให้.....อยู่กันมา 5 ปี ป๊าดดดดดดด!!!!!.....วันนี้วันพระด้วยค่ะ เธอแว่บไปซื้อดอกไม้ถวายพระมา เลยสอยมาให้.....ทั้งๆ ที่ปกติ ไม่เคยอ่ะ....เราต้องซื้อมาตั้งไว้เอง.......



Create Date : 26 เมษายน 2554
Last Update : 26 เมษายน 2554 22:14:46 น. 1 comments
Counter : 198 Pageviews.

 
นี่แหละชีวิต สู้ต่อไปทาเคชิ อิอิ


โดย: ตะวันเจ้าเอย วันที่: 26 เมษายน 2554 เวลา:23:35:01 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

กระติ๊บริมทาง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เป็นคนดีคนนึง ก็แค่นั้น อ่ะฮิ้วววว
Group Blog
 
<<
เมษายน 2554
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
26 เมษายน 2554
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add กระติ๊บริมทาง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.