LOVE IS A WAR. EASY TO START BUT HARD TO STOP.
Group Blog
 
 
ธันวาคม 2550
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
14 ธันวาคม 2550
 
All Blogs
 

กว่าจะมาเป็นครู


ก่อนที่จะมาเป็นครูเราก็ได้ทำงานอื่น ๆ มาบ้าง แต่งานแรกหลังจากที่จบมาก็เป็นครูนี่แหละ อยู่โณงเรียนเก่าที่เคยเรียน ซึ่งอยู่ใกล้กับบ้านที่อยู่มาตั้งแต่เกิด คือโรงเรียนสุไหงโก-ลก เป็นโณงเรียนมัธยม ซึ่งเหตุการณ์ใน 3 จังหวัดชายแดนใต้ช่วงนั้นยังดีอยู่ ทำได้ 1 ปี ก็ลาออก เพราะรู้สึกว่าไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองต้องการ เนื่องจากจบมาใหม่ ๆ ยังเป็นวัยรุ่นอยู่ อายุยังน้อย (22 ปี) นักเรียนที่สอนก็เด็กกว่าเราแค่ 3 - 4 ปี บางคนยังเล่นกีฬาด้วยกันอยู่เลย รวมทั้งครูก็เป็นครูเก่าของเราด้วย มันเลยรู้สึกแปลก ๆ เราได้สอนวิชาที่เราเคยเรียนมาแล้วด้วย สอนชั้น ม.1, 4, 5 และ 6 วิชาสังคมศึกษา สุขศึกษา ประวัติศาสตร์อเมริกาและยุโรปสมัยใหม่ การสอนสุขศึกษานั้นจะสอนเรื่องสุขอนามัยและเพศศึกษาในชั้น ม.4 และ 6 ซึ่งนักเรียนทุกคนจะชอบเรียนมาก ส่วนวิชาประวัติศาสตร์อเมริกาและยุโรปสมัยใหม่นั้น เครียดมากข้อมูลที่สอนต้องแม่นเพื่อจะได้อธิบายให้นักเรียนเข้าใจ จำได้ว่าอ่านหลายรอบมาก ๆ กว่าจะสอน แต่นักเรีนรจะไม่ค่อยถาม อาจเพราะเข้าที่เราอธิบายหรือไม่ก็ไม่เข้าใจเลยจึงไม่รู้จะถามอะไร โรงเรียนแห่งนี้ได้ให้ทั้งความรู้และปะสบการณ์ที่ดีเกี่ยวกับอาชีพครู และเร่องเงินเดือนก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ลาออก

เมื่อได้ลาออกจากโรงเรียนแล้วก็ว่างงานอยู่ประมาณ 2 เดือน จึงได้ไปทำที่ร้านอินเตอร์เนต ใกล้ ๆ บ้าน ทำงานที่ร้านนี้ทำให้เรามีความรู้เรื่องคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เนตเพิ่มขึ้นมาก เวลางาน 10 โมง ถึง 3 ทุ่ม แต่ทำได้แค่ 6 เดือนก็ออก เพราะเริ่มมีเหตุการณ์ความไม่สงบเกิดขึ้น ทำให้แม่เป็นห่วงจึงได้ต่อรองกับเจ้าของร้านว่าเปิดร้านเร็วหน่อยแล้วเลิกสัก 2 ทุ่มจะได้ไหมเมื่อไม่ได้ก็ต้องออก ทั้งที่ยังไม่อยากออกเพราะงานสบายแถมเงินเดือนก็พออยู่ได้ แต่เพื่อความสบายใจของครอบครัว เรายอมได้!

ลาออกจากร้านอินเตอร์เนตเราว่างมากก็เลยสอนพิเศษอยู่ที่บ้าน มีเด็กมาเรียนประมาณ 10 คน ก็ทำไปได้ 2 - 3 เดือน

หลังจากที่ว่างงานอยู่ กิ๊ฟก้ได้โทรมาบอกให้ไปสมัครงานที่ศูนย์วิจัยและศึกษาธรรมชาติป่าพรุสิรินธร (ป่าพรุโต๊ะแดง) ซึ่งกิ๊ฟทำอยู่ก่อนแล้ว เพราะกิ๊ฟจะลาออกไปเป็นครูที่ปัตตานีเพราะเขาเรียกแล้ว จึงต้องหาคนมาทำหน้าที่แทน

ช่วงที่ทำงานที่นี่มีความสุขมากเพราะได้อยู่กับธรรมชาติ ได้ทำกิจกรรมต่าง ๆ มากมาย ได้รู้จักพี่ ๆ ที่น่ารักอีกหลายคน ได้พูดภาษาถิ่น (ภาษาตากใบ) เพราะคนที่นี่เขาพูดกันเกือบทุกคน รวมทั้งหัวหน้าด้วย แล้วจะแนะนำป่าพรุโต๊ะแดงให้รู้จักนะคะ

ช่วงที่อยู่ป่าพรุนี่เองเราก็มีโอกาสได้ไปสอบตามที่ต่าง ๆ ทั้ง อบต. อบจ. ในภาคใต้ไปมาเกือบหมดทุกจังหวัดแล้วแต่สอบไม่ได้สักที จนกระทั่งที่จังหวัดนราธิวาสเปิดสอบครู จึงได้มาสมัครและพยายามตั้งใจอ่านหนังสือมากเป็นพิเศษ

วันที่ไปสมัครมีคนมาสมัครเยอะมากเฉพาะเอกประถมศึกษาก็เกือบ 3,000 คนเข้าไปแล้ว แต่รับแค่ 7 คน มาเจอเพื่อนเก่า ๆ ก็หลายคน ถึงวันสอบก็ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง จนผลสอบออกมาว่าเราได้ที่ 19 ถือว่าฟลุ๊กมาก ๆ ต้องรอเรียกรอบที่ 3 กว่าจะถึงที่ 19 ได้เลือกโรงเรียนเป็นคนที่ 5 แต่โณงเรียนที่มีให้เลือกเราไม่เคยรู้จักไม่เคยได้ยินชื่อแม้แต่โรงเรียนเดียว ซึ่งส่วนใหญ่จะอยู่ในพื้นที่สีแดงซัส่วนใหญ่ (พื้นที่อันตรายที่เกิดเหตุร้ายเป็นประจำ) ไม่รู้จะเลือกโรเงรียนไหนดีถามใครก็ไม่มีใครรู้จักสักคน ก็เลยต้องตัดสินใจเลือกไปทั้ง ๆ ที่ไม่รู้นี่แหละ ในที่สุดก็เลือกโรงเรียนบ้านปารี ซึ่งอยู่ในอำเภอจะแนะ อำเภอที่เคยเกิดเหตุการณ์ร้าย ๆ มาบ้าง

หลังจากเลือกโรงเรียนแล้ววันรุ่งขึ้นก็ต้องไปโรงเรียนเลย ทีนี่แย่ละสิยังไม่รู้เลยว่าโรงเรียนอยู่ที่ไหน ก็ได้พี่เขตกับพี่กาญจน์นี่แหละคอยช่วยเหลือ (จะไม่ลืมพระคุณเลย) และยังมีเพื่อนที่เลือกโรงเรียนเดียวกันอีก 2 คน คือ ชนินทร์กับพัชรี ก็เลยเบาใจหน่อยที่จะได้มีเพื่อนไปพร้อม ๆ กัน

มาถึงโรงเรียนวันแรก โอ้โฮ! ไกลมากใช้เวลาในการเดินทางโดยรถยนต์เกือบ 1 ชั่วโมงครึ่ง มาวันแรกก็ยังไม่ได้ทำอะไรมาก เพราะอีกไม่กี่วันก็จะปิดเทอมแล้ว

เริ่มปีการศึกษาใหม่ ได้สอน ป.4 วิชาภาษาไทย สอนสัปดาห์ละ 10 คาบเอง ซึ่งถือว่าน้อยมาก แต่ก็ต้องทำงานอื่น ๆ นอกเหนือจากงานสอนด้วย โดยผอ.ให้ทำหน้าที่ในฝ่ายพัสดุซึ่งเป็นงานที่ไม่อยากทำมากที่สุด เพราะเป็นคนที่ไม่รอบคอบเท่าที่ควร

พอเทอม 2 ได้เปลี่ยนมาสอนชั้น ป.2 สอนวิชาภาษาไทย คณิตศาสตร์ และการงานอาชีพและเทคโนโลยี ก็ดีชอบสอนเด็กเล็ก ๆ มากกว่าน่ารักดีสอนง่ายเชื่อฟังดี แล้วเด็ก ๆ ห้องเราก็น่ารักดีด้วย ไม่เชื่อลองเปิดบล็อก ห้อง ป.2/1 สิ

เวลามีคนถามว่าเดี๋ยวนี้ทำงานที่ไหนพอเราตอบว่าจะแนะ ทุกคนเลยจะถามว่าไม่กลัวเหรอ ทำไมไม่ย้ายกลับบ้าน ถ้ามันย้ายได้ง่าย ๆ ก็ดี สิ เพราะต้องทดลองงานก่อนเป็นเวลา 2 ปี ถึงจะทำเรื่องย้ายได้ แต่เรารู้สึกสงสารเด็ก ๆ นะ ที่ไม่มีครูไปสอน เพราะการศึกษาตอนนี้ใน 3 จังหวัดแย่มากไม่รู้ว่าสาเหตุจริง ๆ มันคืออะไรกันแน่ ถึงยังแก้ไขกันไม่ได้สักที เด็กอ่านหนังสือไม่ออกเยอะมาก เราจึงต้องพยายามที่จะทำให้เด็ก ๆ เหล่านี้ของเรามีความความสามารถให้ได้ แม้เพียงน้อยนิดก็ตาม

เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะ




 

Create Date : 14 ธันวาคม 2550
7 comments
Last Update : 14 ธันวาคม 2550 17:59:32 น.
Counter : 433 Pageviews.

 

เก่งดีนะคะ...เป็นครู..

มีความสุขมากๆคะ

 

โดย: vintage 14 ธันวาคม 2550 18:28:43 น.  

 

สู้ๆนะคะ จะเป็นกำลังใจให้

 

โดย: นริวรา IP: 60.34.14.28 14 ธันวาคม 2550 18:43:12 น.  

 

ขอให้ครูปลอดภัยนะครับ

 

โดย: winos 14 ธันวาคม 2550 18:52:14 น.  

 

ทำไมใจเด็ดจัง เป็นกำลังใจให้นะครับ
you will never wajk alone.

 

โดย: hirochi cho (narongmod ) 14 ธันวาคม 2550 19:08:18 น.  

 

เก่งนะ เอาใจช่วย เป็นคนดี ให้มันรู้ไปซิ ว่าพระและสิ่งศักดิ์สิทธิ์จะไม่คุ้มครอง แต่ยังไงก็อย่าอยู่บนความประมาท นะครับ หู ตา ไว หน่อยเป็นดี ปลอดภัยนะ

 

โดย: wildbirds 14 ธันวาคม 2550 20:04:12 น.  

 

เป็็็็็็นกำำำำำลััััััังใจให้ค่่่ะ.... :-)

 

โดย: thaigirl21 15 ธันวาคม 2550 2:37:17 น.  

 

ทำไมชีวิตรันทดจัง.......555+++

สู้ต่อไปนะ.......555+++

 

โดย: คนในบ้าน 55+ IP: 58.9.235.213 15 ธันวาคม 2550 23:50:28 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


piyanuta
Location :
นราธิวาส Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




แวะเข้ามาทักทายกันบ้างนะค่ะ
Color Codes ป้ามด
Friends' blogs
[Add piyanuta's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.