BlogGang.com : : KTHc : หญิงสาวใต้สำนึก

<<

ธันวาคม 2558

>>

		1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	30	31

7 ธันวาคม 2558

หญิงสาวใต้สำนึก

หญิงสาวใต้สำนึก

หญิงสาวใต้สำนึก

“เห็นมั้ยล่ะ ฉันบอกเธอตั้งไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว ไอ้เหล้าเบียร์เนี่ยมันมีอะไรดี กินเข้าไปแล้วก็ไร้สติ ไม่รู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ ทำอะไรลงไป แถมตื่นมาก็ยังปวดหัวเป็นครึ่งค่อนวันอีก”

สุชาติปรือตาขึ้นมองหลังจากได้ยินเสียงพร่ำบ่นมาพักใหญ่ ความจริงเขาตื่นนานแล้ว แต่อาการปวดหัวที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้ทำให้ไม่อยากลุกจากเตียงไปไหน

เมื่อคืนเขาสังสรรค์เพื่อนร่วมแผนกที่ทำงานหนักไปหน่อยจนทำให้นอนกระสับกระส่ายไม่เป็นสุขตลอดทั้งคืน และการนอนแบบครึ่งหลับครึ่งตื่นนั่นเองก็ยิ่งส่งผลให้ปวดหัวและคลื่นไส้ทวีมากขึ้นไปอีกในเช้าวันนี้

สุชาติยันกายลุกขึ้นจากที่นอนอย่างเสียไม่ได้ เหลือบมองออกไปยังนอกหน้าต่างห้อง แดดระอุภายนอกบอกให้รู้ว่าตอนนี้สายมากแล้ว เขาตรวจสอบเวลาที่นาฬิกาแขวนผนังอีกครั้งและพบว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

ที่ปลายเตียงมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ สายตาของเธอจับจ้องมายังเขา ความห่วงใยปนเหนื่อยหน่ายส่งผ่านใบหน้านั้นออกมาอย่างไม่ปิดบัง สุชาติก้มหน้า มือทั้งสองข้างกุมขมับรู้สึกปวดตุ้บเป็นพักๆ

เขารู้จักหญิงสาวคนนี้ดี ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่แน่ใจ รู้เพียงว่าเขาได้พบกับเธอเมื่อนานมาแล้ว

....................................

“ปัง ปัง ปัง”

เด็กชายคนหนึ่งวิ่งหนีเสียงปืนแก๊ปที่ดังไล่หลังอย่างสุดกำลัง เท้าทั้งสองช่วยกันซอยถี่ยิบ หน้าตาตื่นกลัว ลมหายใจหนักหน่วง ถึงแม้จะเหนื่อยแต่เขาก็ไม่กล้าหยุดวิ่ง ปืนแก๊ปที่มีลูกกระสุนบรรจุอยู่เต็มในมือไม่อาจช่วยอะไรได้

ถัดจากเด็กชายไปมีกลุ่มเด็กอีกจำนวนห้าคนวิ่งไล่หลังอยู่และเขาทั้งหมดมีปืนแก๊ปแบบเดียวกันในมือคนละกระบอก

“อย่าหนีนะ ไอ้ชาติ ไอ้โจรห้าร้อย มาให้พวกเราจัดการซะดีๆ”

เด็กหัวโจกตัวใหญ่สุดที่กำลังวิ่งนำกลุ่มตะโกนบอก แต่สุชาติที่กำลังหนีไม่สนใจฟัง เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาวิ่งต่อไป เพียงครู่เดียวต่อจากนั้นเขาก็ไปเหยียบเอาก้อนหินจนเท้าพลิก

“โอ้ย”

เขาหน้าทิ่มล้มคะมำ ปืนแก๊ปในมือกระเด็นไปทาง รองเท้าแตะหูคีบกระเด็นไปอีกทาง เด็กที่วิ่งตามมาจนทันล้อมหน้าล้อมหลังสุชาติไว้จนหมดทางหนี พวกเขาทั้งหมดพร้อมใจเล็งปืนแก๊ปไปที่จุดเดียวกัน

“ตายซะเถอะ พวกเราหน่วยปราบอาชญากรจัดการมันเลย”

“เฮ”

สิ้นเสียงคำสั่งหัวหน้า เด็กที่เหลือก็ตะโกนโห่ร้องตอบรับคำสั่ง สุชาติป้องหูทั้งสองข้าง นอนขดตัวอยู่กับพื้นด้วยความหวาดกลัว

“ปัง ปัง ปัง”

“ฮือ...อออ”

เมื่อถูกระดมยิงใส่ด้วยปืนแก๊ป เขาถึงกับสะกดกลั้นความกลัวไว้ไม่ไหวจนปล่อยโฮออกมา

“เห้ย อะไรวะ แค่นี้ก็ร้องไห้ โธ่เอ๊ย ขี้ขลาดอย่างนี้แล้วริจะมาเล่นกับพวกเรา”

“ไปเล่นกับพวกเด็กผู้หญิงดีกว่ามั้ง เฮ้ย พวกเราไปเล่นที่บ้านร้างกันดีกว่า ที่นั่นมีที่ซ่อนเยอะดี”

เด็กในกลุ่มทำท่าล้อเลียนเย้ยหยัน หัวโจกพูดสำทับพร้อมกับนำขบวนพาเหล่าบรรดาลูกน้องไปหาที่เล่นใหม่และปล่อยให้สุชาติอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

หมู่บ้านแถบนี้ยังมีความเป็นชนบทให้เห็นอยู่บ้าง ที่ท้ายหมู่บ้านมีลำธารใหญ่เพียงสายเดียวไหลผ่าน สองข้างทางของลำธารนี้ใช้เป็นที่สำหรับพักผ่อนหย่อนใจของผู้ใหญ่ และใช้สำหรับเป็นที่วิ่งเล่นของเด็กๆ

ต้นไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่งขึ้นสูงตระหง่านแตกกิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาอยู่ข้างลำธาร สุชาตินั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่คนเดียวที่นั่น เขาจ้องปืนแก๊ปที่ถูกวางทิ้งไว้กับพื้นดินตรงหน้า นึกในใจว่าอุตส่าห์ของเงินแม่ซื้อเพื่อที่จะได้มาวิ่งเล่นเข้ากลุ่มกับเพื่อน แต่ทำไมต้องเป็นเขาคนเดียวที่ถูกคนอื่นๆ รุมแกล้ง

“ปืนน่ะมันอันตรายออกนะ ไม่มีอะไรน่าสนุกหรอก เห็นมั้ยว่าเล่นแล้วก็เจ็บตัว แล้วถ้าเธอยังขืนเล่นมันอยู่มันจะทำให้เธอกลายเป็นคนใจร้ายนะ”

เด็กหญิงตัวเล็กเจ้าของเสียงเจื้อยแจ้วยืนอยู่ตรงหน้าถัดจากปืนแก๊ปไปเล็กน้อย เธออยู่ในชุดกระโปรงสีชมพูสดใสน่ารัก เปียผมสองข้างผูกด้วยโบว์สีเดียวกัน

สุชาติไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงว่าเธอสวมรองเท้าเล็กๆ สีชมพู เขากำลังคิดค้านเด็กหญิงว่าเด็กผู้ชายคนไหนก็เล่นปืนแก๊ปกันทั้งนั้น แค่มีปืนก็สามารถเข้ากลุ่มวิ่งเล่นได้ แล้วมันจะไม่ดีได้อย่างไร

“แล้วดูสิ พอเล่นแล้วเธอก็ต้องมาโดนแกล้งมาเจ็บตัวแบบนี้ แล้วอีกอย่างนะ เล่นกันเด็กผู้หญิงมันไม่ดีตรงไหน กระโดดยางก็สนุกดี หรือว่าจะเล่นขายของก็ได้ เนื้อตัวก็ไม่มอมแมมด้วย”

สุชาติไม่ฟัง เขาลุกขึ้นหยิบปืนแก๊ปที่พื้นก่อนจะวิ่งหนีออกมาปล่อยให้เด็กหญิงยืนเพียงลำพังตรงนั้น

สายตาของเด็กหญิงมองตามเขาไปจนกระทั่งลับสายตา

....................................

นั่นเป็นครั้งแรกที่สุชาติได้พบกับเธอ จำได้รางๆ ว่าตอนนั้นเขาโมโหมากที่โดนว่าเรื่องเล่นปืนแก๊ป เขาวิ่งออกมาแม้แต่หน้าของเด็กหญิงก็ยังไม่ได้มองเสียด้วยซ้ำ

“แล้วสุดท้ายวันนี้เธอก็ไม่ได้ออกไปไหน เสียวันหยุดไปเปล่าๆ นอกจากเสียสุขภาพแล้วยังเสียเวลาอีก”

หญิงสาวยังคงพร่ำบ่นไม่หยุดหย่อน สุชาติรู้สึกว่าเสียงที่ได้ยินยิ่งทำให้เขารู้สึกปวดหัวมากขึ้น เขาบีบขมับตัวเองหวังว่ามันจะช่วยบรรเทาอาการปวดลงได้

เธอเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วที่คอยบ่นคอยพูดเรื่องอะไรต่อมิอะไรให้เขาฟังไม่ได้หยุดหย่อน

....................................

“เห้ย ชาติ มาเดินทำอะไรตรงนี้คนเดียว จะปลีกวิเวกรึไงเพื่อน”

เพื่อนคนที่พูดกระโดดเข้าล็อกคอสุชาติจากทางด้านหลัง อีกคนตามมากระโดดเตะก้นเป็นการหยอกล้อ ส่วนอีกสองคนที่เดินตามมาก็หัวเราะกับท่าทางของคนตรงหน้า

“ชาติ เย็นนี้ไปกับพวกเราหน่อยสิ พวกเราชวนสาวห้องห้าไปเที่ยวห้างฯ กันตอนเลิกเรียน”

“เออ ชาติ ไปด้วยกันนะ คนเยอะๆ สนุกดี”

“จริงๆ แล้วไม่ใช่หรอก ไอ้เอกมันคิดจะจีบน้องยุ้ยห้องห้า แต่ไม่กล้าไปคนเดียวเลยชวนพวกเราไปด้วยน่ะสิ ไอ้นี่มันดีแต่ปากแต่ใจปลาซิวน่าดู”

“อ้าว เห้ย พูดงี้ได้ไง มานี่เลย มาให้ข้าเตะซะดีๆ”

“เห้ย อย่านะเว้ย เอ้า พวกเอ็งยืนนิ่งทำไม ทำไมไม่ช่วยกันห้ามไอ้เอกเล่า”

เพื่อนทั้งสองวิ่งไล่กันรอบๆ กลุ่มอย่างกับเด็กประถม เสียงเฮฮาดังลั่นตลอดทางเดินไปยังห้องเรียน วัยรุ่นในช่วงนี้มักอยากรู้อยากเห็น เป็นเวลาที่เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงทางด้านอารมณ์และจิตใจ ดังนั้น จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่พวกเขาอยากรู้จักกับความรัก

ช่วงหลังเลิกเรียนทุกคนที่นัดกันไว้มาพร้อมหน้า พวกเขาพากันไปเดินเล่น หาดูสินค้า และกินอาหารเย็นจนถึงเวลาพอสมควร

“ชาติ รอตรงนี้ก่อนนะ พวกข้าไปเข้าห้องน้ำก่อน เดี๋ยวมา”

“เห้ย ข้าไปด้วย ปวดเหมือนกัน”

“ไม่ได้ๆ เอ็งรอตรงนี้แหละ ไอ้ชาติ แล้วก็เฝ้ากระเป๋าพวกเราไว้ด้วย เดี๋ยวเอ็งค่อยไปทีหลัง”

สุชาติได้แต่จำยอมต้องยืนเฝ้ากระเป๋าให้เหล่าเพื่อนๆ ไปเข้าห้องน้ำอย่างไม่เข้าใจเจตนา สักครู่ก็มีเพื่อนผู้หญิงจากห้องห้าคนหนึ่งเดินเข้ามาหา

“ชาติ เราให้เธอ”

เธอยื่นดอกกุหลายดอกหนึ่งให้ สุชาติสับสนไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กระนั้นก็ยื่นมือรับกุหลาบดอกนั้นมาแบบงงๆ เหล่าเพื่อนๆ ที่แอบสังเกตการณ์อยู่มุมทางเข้าห้องน้ำกระโดดออกมาส่งเสียงแซวเฮฮากันตามประสา

“ชาติมันเจ๋งว่ะ เห็นเงียบๆ อย่างนี้ ไม่นึกว่าจะทำให้แก้วแอบมีใจหลงชอบมันได้”

“เออ ไม่เหมือนไอ้เอกนี่หรอก มาเที่ยวด้วยกันแล้วแท้ๆ ก็ยังไม่กล้าจะคุยกับเค้าอีก”

“อ้าว ไอ้นี่ วกกลับมาหาข้าอีกจนได้นะ”

พูดจบเพื่อนๆ ก็วิ่งวนไล่เตะกันอีกครั้ง สุชาติมองดอกไม้ในมือด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ว่าเขากำลังดีใจ กำลังตื่นตัน กำลังกังวล หรืออะไรกันแน่

เมื่อทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน สุชาติยืนรอรถเมล์ที่ป้ายรอรถโดยสาร เสียงเจี๊ยวจ๊าวโหวกเหวกตอนรวมกลุ่มหายไปเหลือเพียงเสียงเครื่องยนต์ตามท้องถนน

ความจริงแล้ววันนี้ที่นัดมาเที่ยวกันไม่ใช่เพราะเอกต้องการสารภาพรักกับยุ้ยอย่างที่พูดกัน แต่เป็นทุกคนรวมหัวกันเปิดโอกาสให้แก้วที่แอบชอบเขาอยู่ได้มีโอกาสสารภาพความในใจกับเขาต่างหาก

สุชาติยอมรับกับตัวเองว่าตกใจและทำตัวไม่ถูกตอนที่แก้วเดินมามอบดอกไม้ให้เขา นึกไม่ถึงว่าเขาจะถูกคนที่หน้าตาดีนิสัยน่ารักอย่างนั้นแอบชอบอยู่

“เธอชอบแก้วเหรอ”

สาวน้อยในชุดนักเรียนมอปลายยืนพิงเสาป้ายรอรถประจำทางอยู่ ผมรวบทรงหางม้าผูกด้วยริบบิ้นสีน้ำเงินเข้มตามกฏของโรงเรียน ไม่ต้องหันไปมองสุชาติก็รู้ว่าเป็นใคร

“การที่เธอไม่ตอบรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธ แถมยังรับดอกไม้นั่นมาอีกก็เหมือนกับเธอตอบรับแก้วไปนั่นล่ะ แต่ดูสภาพตอนนี้แล้วเหมือนเธอกำลังหนักใจมากกว่าอารมณ์ของคนที่กำลังมีความรักนะ”

สุชาติไม่ตอบ เขายกดอกกุหลาบในมือขึ้นมอง หมุนมันไปมาเหมือนไม่รู้จะทำอย่างไรกับมันดี รู้สึกกังวลจนถึงขนาดถอนหายใจออกมา

“ถามใจตัวเองดีๆ นะว่าชอบแก้วจริงรึเปล่า ถ้าเธอไม่ได้ชอบเค้าแล้วขืนยังทำอย่างนี้ เธอก็จะต้องทุกข์ใจไปเรื่อยๆ และในอนาคตเธอก็จะทำให้คนดีๆ อย่างแก้วต้องเสียใจเพราะเธอไปด้วยอีกคน”

เด็กหนุ่มแสร้งเบือนหน้าไปมองแสงสีส้มจากหลอดไฟที่เสาไฟฟ้า มันให้แสงสว่างท่ามกลางความมืดแต่ในขณะเดียวกันแสงที่มันเปล่งออกมาก็ทำให้รู้สึกหดหู่หมองหม่นชอบกล

รถเมล์แล่นมาแต่ไกลก่อนจะชลอตัวและจอดเทียบป้ายพอดิบพอดี สุชาติก้าวขาขึ้นไปนั่งบนรถก่อนจะมองผ่านช่องหน้าต่างออกไปยังป้ายรอรถประจำทาง

เด็กสาวยังยืนอยู่ที่นั่น เธอไม่ได้เดินตามเขามา ใบหน้าเรียวยาวปราศจากเครื่องสำอางและเส้นผมดำขลับเงางามโดดเด่นภายใต้แสงไฟสีส้ม เธอยังคงมองตามเขาในขณะที่รถเมล์เคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตา

....................................

และนั่นเป็นครั้งแรกที่สุชาติได้มองใบหน้าของหญิงสาวอย่างเต็มตา จำได้ว่าชั่วขณะที่เขาเพ่งพิศใบหน้าของเธอมันทำให้เขารู้สึกกระวนกระวาย ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกแบบนั้น

“เมื่อคืนกลับมาน้ำก็ไม่ได้อาบ สกปรกไปหมด ไม่รู้นอนไปได้ยังไง”

หญิงสาวยังคงบ่นต่อเนื่องแทบไม่เว้นจังหวะให้ใครแทรกอะไรขึ้นมาได้แม่แต่คำเดียว สุชาติมองริมฝีปากแดงหนาที่กำลังขยับ มันสอดรับกันได้อย่างพอดีกับเรียวคางและโครงหน้าของเธอ เป็นโครงหน้าของผู้หญิงที่เติบใหญ่เป็นสาวเต็มตัวแล้ว

ก็คงเป็นอย่างนั้น เพราะเขาและเธอต่างก็เติบใหญ่ขึ้นมาพร้อมๆ กัน

....................................

คืนนี้อากาศเย็นตัวลงกว่าหลายคืนที่ผ่านมา สายลมโชยพัดพาเอาความสดชื่นมีชีวิตชีวาของคืนก่อนวันปีใหม่มาให้กับทุกคน

สุชาติและเพื่อนร่วมงานอีกนับสิบเองก็เช่นกันที่มีความสุขอยู่กับอาหารและเครื่องดื่มในห้องคาราโอเกะตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ พวกเขาถอดตำแหน่ง ภาระหน้าที่ไว้กับที่ทำงานและสนุกสุดเหวี่ยงร่วมกันอยู่ที่นี่

ทุกคนต่างก็หวังจะทิ้งเรื่องเครียด เรื่องไม่ดีต่างๆ ไปกับปีเก่านี้และฝันเห็นสิ่งที่ดีกว่าเดิมในปีใหม่ที่กำลังจะมาเยือนในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

“ขอให้ทุกคนยกแก้วของตัวเองขึ้นและช่วยกันนับนะครับ สิบ เก้า แปด...”

ภาพบนหน้าจอปรากฏตัวเลขนับถอยหลังแทนภาพคาราโอเกะ ทุกคนทำตามอย่างว่าง่าย ทั้งหมดลุกขึ้นยืนและช่วยกันนับถอยหลังเพื่อเข้าสู่วันปีใหม่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มทั้งที่แทบจะครองสติไม่อยู่กันหมดแล้ว

“สาม สอง หนึ่ง ไชโย...”

ต่างคนต่างชูแก้วของตัวเองขึ้นพร้อมโห่ร้องแสดงความยินดีกับปีใหม่ที่มาถึงแล้ว หลังจากนั้นก็ดื่มรวดเดียวหมด ทั้งหมดสนุกสนานกันต่อไปอีกพักหนึ่งจนกระทั่งสถานบันเทิงปิดให้บริการต่างคนจึงต่างแยกย้ายกันกลับที่พำนักของตนเอง

สุชาติที่เมาจนแทบไม่ได้สติเดินเป๋ไปมาโดยมีรุ่นพี่ที่ทำงานสองคนช่วยกันพยุงพามาส่งยังที่พัก เขาพยายามเพ่งมองไปข้างหน้าแต่ภาพที่เห็นก็เลือนลางไปหมด

“ไอ้ชาติ นี่เอ็งคออ่อนก็ไม่บอก ดูสิ เป็นไงล่ะไอ้เดช ข้าไม่น่าช่วยเอ็งมอมเหล้ามันเลย เลยต้องซวยแบกมันมาส่งบ้านอีก”

“เอาน่า เอ็งอย่าบ่นไปหน่อยเลย ไม่ได้มีรุ่นน้องมาให้เราแกล้งได้บ่อยๆ นะ คิดซะว่ามันเป็นความสุขอย่างหนึ่งของคนวัยทำงานอย่างเราก็แล้วกัน”

คงเดช หนึ่งในรุ่นพี่ที่ทำงานพูดแก้ตัว หัวเราะร่วนเสียงดังทำลายความเงียบของสองข้างทาง อีกคนหัวเราะตาม

สุชาติเงยหน้าขึ้น หยีตามองพี่คงเดช หลายเดือนแล้วที่เขาได้เข้ามาทำงานอยู่ที่บริษัทนี้ ด้วยความที่ยังใหม่และไม่เคยมีประสบการณ์ที่ไหนเลยทำให้การปรับตัวกับการทำงานยังเป็นไปได้ล่าช้า โชคดีที่ได้พี่คงเดชช่วยสอนงานและแนะนำในอีกหลายๆ เรื่อง

พี่คงเดชเป็นคนอารมณ์ดี เข้ากับคนอื่นได้ง่าย มองทุกอย่างเป็นบวก เขาทำงานเก่งและรวดเร็ว เป็นประเภทคิดไวทำไวภายใต้ข้อมูลที่มากพอ ดังนั้น ทุกคนที่ทำงานจึงมักยกให้เขาเป็นผู้นำกลุ่มในการทำกิจกรรมแทบทุกอย่างไปโดยปริยาย

แม้จะมีสาวๆ แสดงความสนอกสนใจพี่คงเดชให้เห็นเป็นประจำ แต่น่าแปลกใจที่พี่เขายังครองตัวเป็นโสดมาจนทุกวันนี้

“เห้ย ไอ้ชาติ ทำเป็นมองหน้า มองหน้าหาเรื่องรึไง เอ็งจะมาโทษพี่ไม่ได้นะเว้ย อยากคออ่อนเองนี่หว่า”

พูดเสร็จก็หัวเราะต่อ สุชาติฝืนยิ้มหมดสภาพ พยายามจะพูดตอบโต้แต่กลับกลายเป็นอาเจียนกองใหญ่ที่หลุดออกมาแทนคำพูด

“ไอ้ชาติทำข้าแล้วไง ดูซิ เสื้อเปื้อนหมดเลย มา มานี่เลย อ๊วกให้เสร็จแล้วรีบกลับไปนอนเลยนะเอ็ง"

กว่าจะพาสุชาติกลับไปยังเตียงนอนได้ก็ทำเอาอีกสองคนที่พามาถึงกับเข่าอ่อนสร่างเมาไปตามๆ กัน คืนนั้นแทนที่จะหลับเป็นตายเขากลับฝันแปลกๆ ภาพฝันสลับไปมาจนทำให้รู้สึกเหนื่อยและเหมือนนอนไม่หลับยามเมื่อเขาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า

....................................

สุชาติจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ เธอมีดวงตาที่สวย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สบตากับเธอตรงๆ คิดไม่ถึงว่าจะผ่านมานานขนาดนี้แล้ว นานขนาดที่จะทำให้เด็กหญิงตัวเล็กๆ กลายเป็นหญิงสาวเต็มตัวแบบนี้

“และที่สำคัญนะ รู้รึเปล่าว่าเครื่องดื่มมึนเมาทุกชนิดน่ะ ทำให้ผิวเสีย และหน้าเหี่ยวย่นก่อนวัยอันควรนะ”

“เธอเป็นใคร นี่เธอเป็นใครกันแน่”

สุชาติพูดแทรกขึ้นมา เขารู้จักหญิงสาวคนที่กำลังนั่นอยู่ในห้องนอนของเขาคนนี้มาเนิ่นนานแล้ว แต่ทว่าในความเป็นจริงเขากลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย เขาไม่รู้ว่าเธอพักอยู่ที่ไหน พ่อแม่เป็นใคร มีญาติพี่น้องกี่คน แม้แต่ชื่อของเธอเขาก็ไม่รู้จัก

หญิงสาวออกอาการแปลกใจเล็กน้อย เธอหยุดพูด ดวงตาส่องประกาย รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้น

“ในที่สุดเธอก็พูดกับฉันจนได้ ในที่สุดเธอก็ยอมรับการมีอยู่ของฉันเสียทีนะ”

น้ำเสียงผิดกับเมื่อสักครู่อย่างเห็นได้ชัด มันเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและปีติอย่างเหลือล้น

“เธอลองดูดีๆ สิ มองหน้าฉัน มองตาฉันให้ดีๆ แล้วเธอลองบอกซิว่าฉันเป็นใคร”

แทนที่จะตอบ หญิงสาวกลับเลือกที่จะถามและให้สุชาติค้นหาคำตอบที่ต้องการด้วยตนเอง เขาทำตามอย่างว่าง่าย เพ่งพิศใบหน้า จ้องลึกไปในดวงตาของเธอ รู้สึกได้ถึงความกระวนกระวายใจที่พวยพุ่งออกมาจากในอก

“ตอนเป็นเด็กเธอชอบเล่นปืน ชอบวิ่งเล่นคลุกฝุ่นกับเด็กผู้ชายจริงเหรอ ตอนมีผู้หญิงมาแอบชอบมาให้ดอกไม้ เธอดีใจและอยากรับรักผู้หญิงเหล่านั้นจริงเหรอ แล้วตอนนี้เธอเพียงแค่ชื่นชมรุ่นพี่คนนั้นที่เป็นคนทำงานเก่งแน่เหรอ ลองคิดดูให้ดีๆ แล้วตอบมาว่าฉันเป็นใคร”

เมื่อความกระวนกระวายใจที่เกิดขึ้นเริ่มสงบลง ตะกอนขุ่นที่คอยปกคลุมจิตใจก็ค่อยๆ จางหายไป เหมือนกับว่าเขากำลังนึกอะไรออก

“นึกออกแล้วใช่มั้ย ถูกแล้ว ฉันก็คือเธอยังไงล่ะ”

ไม่ทันได้คิดอะไรต่อ หญิงสาวพูดออกมาอย่างรู้ทันความนึกคิด

“ฉันอยู่กับเธอมาตลอดหลายปี ไม่สิ ตั้งแต่แรกต่างหาก เพียงแต่ที่ผ่านมาเธอกลับมองผ่านฉันไป เธอเพียงแค่ไม่ยอมรับว่ามีฉันอยู่เท่านั้น ฉันคือส่วนหนึ่งของเธอ คืออีกตัวตนในส่วนลึกของเธอยังไงล่ะ”

ราวกับจิตใจของสุชาติหลุดลอยออกไปสู่โลกอื่นที่เขาไม่เคยได้สัมผัสถึงมันมาก่อน รู้สึกเหมือนบรรยากาศรอบกายแจ่มชัดขึ้นผิดกับช่วงเวลาที่ผ่านมาตลอดชีวิต

“ตัดความลังเลทั้งหมดของเธอทิ้งไปเสียตอนนี้ ก่อนที่เธอจะมานึกเสียใจเองทีหลัง ตอนนี้แค่เธอเปิดใจยอมรับฉันเท่านั้น ความจริงแล้วเธอเองก็รู้มาตลอดนี่ว่าฉันคือเธอ มาสิ มาหาฉัน ถึงเวลาที่เธอกับฉันจะกลับมาหากัน จะกลายเป็นคนๆ เดียวกันเสียที”

หญิงสาวกางแขนออก เมฆหมอกแห่งความกลัวและความไม่แน่นอนถูกพัดพาออกไป สุชาติรู้สึกอบอุ่นมั่นคงภายใต้อ้อมกอดนั้น

ภาพหญิงสาวตั้งแต่เยาว์วัยที่พยายามสื่อสารพูดคุยกับเขานั้นช่างเลือนราง หากแต่บัดนี้ภาพหญิงสาวตรงหน้ากลับกระจ่างชัดแบบที่ไม่เคยเป็น

สุชาติเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง เพ่งพิศภาพตัวเองในกระจกเนิ่นนาน พิจารณาทุกองค์ประกอบบนใบหน้าอย่างละเอียดลออ

“อย่าหนีความจริงอีกเลย ฉันก็คือเธอ ขอเพียงเธอเปิดใจยอมรับฉันเท่านั้น”

เขาเอื้อมมือหยิบลิปสติกที่เก็บอยู่ในลิ้นชักมาเนิ่นนาน และบรรจงทามันลงไปบนริมฝีปาก

“ต่อจากนี้ฉันจะเป็นฉันเอง”

Create Date : 07 ธันวาคม 2558

Last Update : 7 ธันวาคม 2558 8:30:13 น.

0 comments

Counter : 1071 Pageviews.

Share to Facebook

KTHc

Location :

[ดู Profile ทั้งหมด]

ฝากข้อความหลังไมค์

Smember

ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]

[Add KTHc's blog to your web]

Bloggang.com