เรื่องสั้น
อีกเรื่อง...ที่พิสูจน์ไม่ได้
เรื่องสั้นๆ อ่านเล่นๆ
ลาวใต้ในความทรงจำ
My photo
พฤศจิกายน 2558
>>
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
4 พฤศจิกายน 2558
สิ่งที่เราทำ สิ่งที่เราเป็น
เส้นทางหมากล้อมของผม
ใต้จันทร์เต็มดวง...อีกครั้ง
ปลายทาง
ใต้จันทร์เต็มดวง
เจ้าหญิงบนหอคอยสูง
หน้าต่างบานนั้น
เปลี่ยน
บันไดขั้นที่ศูนย์
โลกต่างมิติ
ต่าง
ในความฝัน
ห้องสีขาว
แรงอธิษฐาน
เวลา
ความทรงจำสีจาง
ทางแยก
หยุด
วันดับสูญ...กาลดับสูญ (+ส่งท้าย)
เธอ...เขา...
วันดับสูญ...การดิ้นรนที่สูญเปล่า
วันดับสูญ...สู่ความมืดมิด
วันดับสูญ...สับสน
วันดับสูญ...ต้นแบบ
วันดับสูญ...โลกใหม่
วันดับสูญ...การท้าทายต่อพระเจ้า
วันดับสูญ...เรือโนอาห์
วันดับสูญ...ผู้ที่ถูกเลือก
วันดับสูญ...เหตุแห่งการดับสูญ
วันดับสูญ...ข้อความที่หายไป
วันดับสูญ...ปฐมบทแห่งการดับสูญ
โลกแห่งความว่างเปล่า
้้เพ้อ
ความทรงจำ
ตัวตน
คำสัญญา (ด้ายแดง)
ปีใหม่ๆ
ด้ายแดง
ภารกิจพิชิตเวลา
หญิงสาวใต้สำนึก
นางฟ้า
ปลายฝัน
ความเป็นแม่
หากย้อนเวลากลับไปได้...
คุณชอบมองท้องฟ้ามั้ย
สิ่งที่เราทำ สิ่งที่เราเป็น
ฝันที่เป็นจริง
Cinderella
เจ็ดวันที่ญี่ปุ่น
เนื้อคู่ในกระจกเงา
สิ่งที่เราทำ สิ่งที่เราเป็น
สิ่งที่เราทำ สิ่งที่เราเป็น
ผมมีโอกาสได้ทำแบบทดสอบเพื่อประเมินตนเองว่าเราเป็นคนประเภทไหน ในแบบทดสอบก็เป็นตัวเลือกง่ายๆ โดยหากข้อไหนตรงกับสิ่งที่คิดว่าเป็นเราก็ให้เลือกข้อนั้น
หลังทำแบบสอบถามแล้ว สรุปได้อย่างง่ายๆ ว่าผมเป็นประเภท "ใช้ตรรกกะ" กับทุกสิ่งทุกอย่าง
ผมคุยเรื่องผลการประเมินกับอาจารย์ผู้สอนอยู่ครู่หนึ่ง ซึ่งอาจารย์สรุปว่าผมน่าจะเป็นประเภท "ใช้จินตนาการ และอารมณ์" ในการตัดสินใจมากกว่าเป็นพวกใช้ตรรกกะ
ด้วยความขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงของคำตอบ ผมจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดคำตอบที่ได้จากแบบสอบถามจึงแตกต่างจากที่ประเมินโดยอาจารย์แบบสุดขั้ว
"คุณลองถามตัวเองดูว่า คำตอบในแบบสอบถามที่คุณเลือกน่ะ จริงๆ แล้ว คุณเลือกจากสิ่งที่คุณเป็น หรือเลือกจากสิ่งที่คุณทำกันแน่"
นั่นเป็นประโยคที่อาจารย์ใช้อธิบายคำถามของผม
อันที่จริงแล้ว ผมใช้ "ตรรกกะ" กับเรื่องงานเท่านั้น แต่ในเรื่องอื่นๆ ที่ไม่ใช่งานผมกลับตัดสินใจจาก "ความรู้สึก"
ประโยคคำถามของอาจารย์ที่ใช้ตอบคำถามของผมกลับทำให้ผมฉุกคิดเรื่องนี้ขึ้นมา
การใช้ชีวิตอาจทำให้เราเข้าใจตัวเองผิด
สิ่งแวดล้อมอาจทำให้เราต้องทำตาม
หน้าที่การงานอาจเปลี่ยนแปลงวิธีคิดของเรา
เมื่อใดที่เราหลงลืมสิ่งที่อยู่ภายในตัวของเราไปไม่ว่าจะด้วยเหตุใดก็ตาม
บางทีเราก็อาจจะไม่ได้เป็นตัวเราอีกต่อไป
Create Date : 04 พฤศจิกายน 2558
Last Update : 4 พฤศจิกายน 2558 14:51:20 น.
4 comments
Counter : 1094 Pageviews.
Share to Facebook
Tweet
ตามมาให้กำลังใจค่ะ^^
โดย: ออมอำพัน IP: 110.169.140.16 วันที่: 4 พฤศจิกายน 2558 เวลา:17:09:53 น.
ขอบคุณมากครับ คุณออมอำพัน ^^
โดย: KTH (
KTHc
) วันที่: 4 พฤศจิกายน 2558 เวลา:21:48:37 น.
ตัวเรา
.
ตัวเรา ไม่ใช่ตัวของเรา
สิ่งที่อยู่ในตัวของเราจึง ไม่ได้อยู่ในตัวเรา
.
สรรพสิ่งเปลี่ยนแปลง ไม่หยุดนิ่ง
เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป
.
ตัวเรา เวลา 10.00 น. ก็เป็น ตัวเรา เวลา 10.00 น.
ที่เป็นตัวเรา เพราะสมมุติให้เวลาหยุดนิ่ง ตรง 10.00 น.
ที่เป็นตัวเรา เพราะเราไปยึดติด
.
แต่เวลาไม่หยุดนิ่ง จึงไม่มี ตัวเรา
เพราะเราไม่ยึดติด จึงไม่มีตัวเรา
.
โดย: samunchon bloggang (
sunmachon
) วันที่: 11 พฤศจิกายน 2558 เวลา:13:18:15 น.
โอ มึนเลยครับคุณ samunchon
ขอบคุณที่แวะมาครับ ^^
โดย: KTH (
KTHc
) วันที่: 16 พฤศจิกายน 2558 เวลา:13:51:37 น.
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
KTHc
Location :
[ดู Profile ทั้งหมด]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [
?
]
เจียวต้าย
Setakan
Webmaster - BlogGang
[Add KTHc's blog to your web]
Bloggang.com