นาฏกรรมอำพราง--เรณี
นาฏกรรมอำพราง--เรณี


สำนักพิมพ์--พิมพ์คำ

เรื่องย่อ--โรงละครนาฏยะเปิดม่านขึ้นอีกครั้ง
หลังจากปิดตายเพราะเหตุการณ์ฆ่าตัวตายปริศนาต่อหน้าผู้ชมนับร้อย 
บทละคร “ทิวาราตรี” นำพวกเขาไปสู่เงื่อนงำร้าย 
อันตรายกำลังรอพวกเขาอยู่เบื้องหน้า
แรงรัก แรงแค้น แรงปรารถนา ถูกอำพรางไว้ภายใต้แผนฆาตกรรมอันแยบยล 

เหตุการณ์สปอตไลต์ตกลงกลางเวที
ทำให้แววเพชรกลายเป็นผู้ต้องสงสัย
ฐานพยายามฆ่าเจรตา คนรักของศิวภพ ผู้เป็นอดีตคนรักของเธอ 
สืบสาวเรื่องราวยังไม่ทันกระจ่าง ไม่นานก็เกิดเหตุขึ้นอีก 
เธอตกเป็นผู้ต้องสงสัยไปโดยปริยาย 
ทุกเหตุการณ์ทำให้ดูเหมือนว่าเธอเป็นฆาตกรโรคจิต
ที่เห็นภาพหลอนและฆ่าคน 
แววเพชรจะทำอย่างไรกับสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า 
ใครคือฆาตกรที่แท้จริง ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

ความเห็นส่วนตัวกึ่งสปอยล์--ช่วงนี้อยากลองหานิยายจากนักเขียนหน้าใหม่อ่านดูบ้าง
ถูกใจเรื่องนี้จากชื่อเรื่อง ชื่อเก๋ดี ยิ่งอ่านเรื่องย่อ
ยิ่งรู้สึกว่าน่าจะเป็นแนวที่ชอบ

ส่วนของเนื้อเรื่อง เปิดเรื่องมาว่าพระเอกจะนำ"ทิวาราตรี"มาทำละครเวทีใหม่อีกครั้ง หลังจากที่เคยเปิดแสดงไปแล้ว และนางเอกละครที่แสดงในสมัยนั้นฆ่าตัวตายกลางเวที
มาครั้งนี้ตัวพระเอกซึ่งเพิ่งเรียนจบ ไฟแรง อยากนำกลับมาทำอีกครั้งโดยให้แฟนตัวเองเป็นนางเอกละคร และใช้ทีมงานจากคณะนักศึกษาในมหาวิทยาลัยที่พระเอกเคยเรียนอยู่
(ในจุดนี้ การที่โปรดัคชั่นส์ละครเวทีใหญ่ขนาดนี้ ทำให้รู้สึกว่าตัวละครในเรื่องเด็กไปนิด ทั้งพระเอกที่เพิ่งเรียนจบ แม้จะจบจากคณะดังก็เถอะ และนางเอกที่ยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย)
และเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น มีคนตายอีกครั้ง โดยที่นางเอกตกเป็นผู้ต้องสงสัย พระเอกเลยต้องเข้าช่วยเหลือ

เราชอบตัวเนื้อเรื่องนะ ดูซับซ้อนดี ค่อยๆ เผยทีละนิด ให้เราเดาคนนั้นคนนี้
ตัวละครแต่ละตัวก็ดูมีพิรุธ ดูมีเบื้องลึกเบื้องหลังให้น่าสงสัยว่าจะเป็นใคร
เขียนให้เรารู้สึกว่าเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ ยิ่งตอนที่อยู่ในโรงละครนี่เห็นภาพเลย


ส่วนของตัวละคร ในช่วงต้นนั้น พระเอกกับนางเอกเคยเป็นแฟนกันมาก่อน
แต่นางเอกได้บอกเลิกไป ด้วยเหตุผลอะไรก็สุดจะรู้
ทั้งที่พระเอกออกจะแสนดี ประหนึ่งหนุ่มโสดในฝัน
ส่วนนางเอกนั้น ทั้งโผงผาง ใจร้อน กระโดกกระเดก(หาดีได้มั่งไหมเนี่ย)
แม้แต่ตัวพระเอกเองก็ยังไม่รู้ว่านางเอกบอกเลิกตัวเองเพราะอะไร

หลังพระเอกกลับจากไปเรียนเมืองนอกพระเอกมีแฟนกลับมาด้วย
แต่ก็ยังมาตอแยกับนางเอก จนเกิดเรื่องหึงหวง เป็นจุดกำเนิดของเหตุการณ์หลายๆอย่าง

เราชอบเรื่องนี้ตรงที่ เขาเขียนตัวละครแต่ละตัวได้ลึกและมีมิติดี
นิสัยมันดูเป็นมนุษย์ ไม่ขาว ไม่ดำ มันเป็นสีเทาๆ ซึ่งมันเป็นปกติของคนไง
ขนาดตัวพระเอกเอง ที่ว่าดีแสนดี แต่พระเอกก็ยังรับรักเจรตา
เพียงเพราะไม่กล้าปฏิเสธ และเจรตาก็สวยดี 
แต่พอจะบอกเลิกก็ไม่กล้า เพราะกลัวเจรตาเสียใจ

ส่วนตัวนางเอกก็มีปม ชอบคิดว่าพ่อแม่ไม่รัก
แม้จะโผงผาง เกรี้ยวกราดแต่ก็ยังมีมุมที่อ่อนไหว
แต่ใช้ความแข็งกระด้างปกปิดมันไว้
อันนี้ตอนแรกเราก็รำคาญนางเอกเหมือนกันว่ามันอะไรกันนักกันหนา
ชอบคิดว่าทำไมตัวเองไม่มีคนรัก ขนาดพระเอกยังไม่เข้าข้าง
จนตอนที่พระเอกต่อว่าว่า"ทำไมไม่ย้อนดูตัวเองว่า เคยทำดีแค่ไหน"(ประมาณนี้)
แบบแอบสะใจเล็กๆ 55 แต่ตอนหลังที่มาเฉลยว่าทำไมพ่อแม่ถึงทำแบบนั้น
ทำไมนางเอกถึงเป็นคนแบบนี้ ก็เข้าใจนะ

ตอนช่วงท้ายที่เฉลยว่าใครเป็นฆาตกร ยอมรับว่าเป็นคนที่คาดไม่ถึงจริงๆ
ขมวดไปที่คนนั้นคนนี้ วางตัวหลอกได้ดี

แต่งงที่เงื่อนของเวลา ตอนที่บอกว่า คุณครูให้ท้ายนางเอกเพื่อให้นางเอกเป็นแพะ
ซึ่งตรงนี้การให้ท้ายมันต้องทำมาตั้งแต่ปีหนึ่ง และคุณครูรู้ไม่รู้มาก่อนว่าใครเป็นฆาตกร เพิ่งจะมารู้ไม่นานนี้เอง(เหตุการณ์มันเพิ่งมาเกิดตอนปีสี่) เราว่ามันไม่ค่อยสมเหตุสมผลตรงนี้

สรุปโดยรวมแล้วเรื่องนี้ก็สนุกดี อ่านเพลินๆ เรื่องซับซ้อน 
เดาตัวฆาตกรไม่ออก ตัวร้ายดูน่าตบ 55
และชอบพระเอกกับพระรอง เวลาคู่นี้อยู่ด้วยกันแล้วน่ารักดี







Create Date : 10 กุมภาพันธ์ 2557
Last Update : 10 กุมภาพันธ์ 2557 15:07:58 น.
Counter : 788 Pageviews.

4 comments
  
เรื่องนี้เป็นผลงานที่อ่านแล้วเรารู้สึกว่าพิมพ์คำค่อนข้างเน้นนิยายที่พล้อตดูดี แต่...ฝีมือการเล่าเรื่องของคนเขียนยังไม่ถึงขั้นที่จะทำให้เราชอบได้

ส่วนดีของเล่มนี้คือ ดำเนินเรื่องดีใช้ได้ กระชับในหลายส่วน ชอบที่คนเขียนให้รายละเอียดละครเวทีได้ดี และบทละครที่เล่นในเรื่องก็มีความน่าสนใจ

แต่....เรากลับรู้สึกว่าเรื่องนี้มีช่องโหว่ให้รู้สึกขัดใจตอนอ่านหลายรอบ (แต่ก็อยากลุ้นเลยอ่านให้จบ) แนวเรื่องในการสืบสวนอ่อนอยู่ แต่คงเพราะไม่ได้เดินเรื่องด้วยตัวละครที่เป็นนักสืบ ผสมหลายอย่างทั้งแนวนักสืบ แต่เป็นลักษณะโยนหินถามทางไปเรื่อย แต่ก็ดีนะคนอ่านก็งงๆ อยากรู้เรื่องราวต่อไป

มีบางเหตุการณ์ไม่ค่อยน่าเชื่อถือ (พ่อนางร้ายให้ใครก็ไม่รู้ช่วยรังแกนางเอก นักธุรกิจขนาดนี้จะยอมเหรอ?) สิ่งที่อ่านแล้ว “ขัดหูขัดตา” มากที่สุดสำหรับเราคือบุคลิกตัวละครที่เป็นพระเอก-นางเอกของเรื่องที่ขาดวุฒิภาวะอย่างแรง ทำให้บางฉากปล่อยอารมณ์ตัวละครมากเกินไป โดยไม่รู้ว่าให้ตัวละครก้าวร้าวกันเพื่ออะไร เช่นฉากที่แววเพชรระเบิดอารมณ์บ้าคลั่งทำร้ายคนอื่น คือบทจะให้ก้าวร้าวก็ก้าวร้าวทันที นี่เป็นข้อด้อยของตัวนางเอกที่อ่านแล้วรู้สึกว่า...เธอควรจะไปพบแพทย์ด้วยอารมณ์รุนแรงเกินไปของตัวเองจริงๆ ส่วนพระเอกนั้น “หงอ” ทั้งกับนางเอกและแฟนคนปัจจุบันอย่างเห็นได้ชัด

อีกทั้งตัวละครบางตัวโผล่มาแสดงบทบาทแต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อโครงเรื่องเท่าไหร่ หรือวิญญาณนางเอกละครเวทีที่เฝ้าวนก็เป็นเพียงตัวประกอบ (ทั้งที่โดยปมเรื่องตัวผีนี้น่าจะเป็น key ไปสู่การคลี่คลาย แต่กลับเป็นตัวประกอบที่ไม่ค่อยมีบทบาทนัก) เรื่องนี้มีตัวละครและปมหลักปมรองเยอะมากเอาการ

การคลี่คลายเรื่องต้นท้าย เป็นอย่างที่คิดไว้สำหรับนิยายแนวสืบสวนคือไม่ว่ายังไงคนเขียนก็จะต้องทำให้มีอะไรซับซ้อน ไม่ให้คนอ่านคาดคิดได้ว่าใครเป็นคนร้าย (แม้ว่าจะเป็นการพลิกล้อคไปมาชนิดงงๆ ว่า...ขนาดนั้นเลยเหรอ เป็นไปได้เหรอ จริงเหรอ ฯลฯ)

ส่วนตัว ตัวตนพระเอก-นางเอก ดูโดดๆ ไปในหลายครั้ง นางเอกอารมณ์รุนแรงแต่กลับไม่ให้ความรู้สึกน่าสงสารหรือเห็นใจ พระเอกนั้นค่อนข้างขาดวุฒิภาวะในการตัดสินใจเพราะจะตัดสินใจเรื่องใหญ่ทีไรเขาจะแอบลังเลทุกที (ทั้งเรื่องงานและเรื่องหัวใจ) ยังแอบคิดในใจว่าสองคนนี้ถ้าคู่กันก็น่ากลัวจะไปกันได้ยากเพราะต่างอ่อนไหวกันทั้งคู่ ชนิดที่เราแอบบงงตอนท้ายเลยว่า... หลังจบเรื่องนี้แล้วพระเอกนางเอกจะไปกันได้แค่ไหน เพราะวุฒิภาวะยังอ่อนกันทั้งคู่

ง่า...พูดมากไปแล้ว เอาเป็นว่าขออภัยคนเขียนที่คนอ่านคนนี้มีข้อสงสัยและขัดใจในบางจุด เนื้อเรื่องทำมาดีค่ะ แต่เราไมอินกับคาแรกเตอร์ตัวละครเท่านั้น

โดย: dal IP: 182.52.146.5 วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2557 เวลา:20:23:05 น.
  
คณdal**ใช่ๆ ตอนที่นางเอกโดดไปบีบคอแม่เจรตา(ลืมไปเลยฉากนี้)แอบตกใจ ว่านางเอกทำไมโกรธขนาดนั้น คุมอารมณ์ไม่อยู่เลย
เห็นด้วยในหลายๆจุดที่หลงลืมไป ขอบคุณที่มาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นนะคะ
โดย: กระปุกกลิ้ง IP: 124.121.70.13 วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2557 เวลา:21:05:52 น.
  
แวะมาอ่านรีวิวค่ะ ไม่ค่อยได้ลองนักเขียนใหม่ๆเลยค่า
โดย: Sab Zab' วันที่: 12 กุมภาพันธ์ 2557 เวลา:22:53:19 น.
  
ขอโทษด้วยนะคะ เพิ่งได้เข้ามาอ่าน

นาฏกรรมอำพราง เป็นนิยายเรื่องแรกของเรณี คงจะมีผิดพลาดหลายจุด ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี่ด้วยค่ะ

เรื่องความไม่สมเหตุสมผล ขอน้อมรับไปปรับปรุงค่ะ นางเอกคงจะอารมณ์รุนแรงไปจริงๆ แม้ว่าจะให้เหตุผลไว้แล้วก็ตามว่าเขาค่อนข้างมีปมด้อย และแม่นางร้ายไปจี้จุดจี้ใจดำเขาพอดี

อย่างที่คุณกระปุกกลิ้งวิจารณ์ไว้ พระเอกนางเอกเรื่องนี้คือคนธรรมดา ที่อ่อนไหวได้ มีจุดอ่อนที่จะต้องเรียนรู้และปรับตัว อาจจะไม่น่ารัก แต่นี่คือคนซึ่งมี รัก โลภ โกรธ หลง ความสัมพันธ์อาจจะไปรอดหรือไมรอด เหมือนกับคนธรรมดาเรานีี่หละค่ะที่จะต้องแก้ไขปรับปรุง แต่ผู้เขียนอาจจะเขียนเวอร์ไป เพื่อเน้นให้ดราม่าทำให้ดูไม่สมจริง ขอน้อมรับค่ะ

ส่วนเรื่องวิญญาณ ผู้เขียนไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นkeyในการสืบสวนแต่ต้นค่ะ

พล็อตที่ไข้วเขว คงเพราะอยากจะหลอกคนอ่านมากไป น้อมรับตรงจุดนี้ค่ะ

ขอบคุณทั้งสองท่านมากนะคะ เรณีจะนำไปปรับปรุงเรื่องต่อไป หวังว่าจะให้การสนับสนุนกันต่อนะคะ

ขอบคุณที่สุด

จากนักเขียนตัวเล็กๆค่ะ
โดย: เรณี IP: 1.46.13.37 วันที่: 2 พฤศจิกายน 2557 เวลา:8:36:14 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

กระปุกกลิ้ง
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]






เขียนเอง..ชอบเอง
ฉันตกหลุมรักคนแปลกหน้า



Review หนังสือ
สารบัญหนังสือ 2557

กุมภาพันธ์ 2557

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
11
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28