~~~ KoYaPiN-Ping-Ping'Blog ~~~
!!~~ welcome to KoYaPiN - Ping - Ping'Blog ~~!!
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2553
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
23 กรกฏาคม 2553
 
All Blogs
 
= ...ในเวลาสั้นๆ... =



ไม่ได้เขียนบล๊อกมานานมาก

ไม่ใช่มากธรรมดา แต่มากกกกกกกกกกกกกกกก

เลยแหล่ะ -*-

เป็นเพราะว่าช่วงก่อนหน้านี้

มันมีหลายเรื่องราวเกิดขึ้นแทบจะพร้อมๆกัน

ทำเอาเราหัวหมุนกันไปเลย

มาว่ากันที่เรื่องแรก เราทำขนมถ้วยฟูสำเร็จแล้ว

เป็นขนมชนิดแรกรึป่าวเนี่ยที่เราทำสำเร็จ

เพราะเรานี่นะ ถึงใจรักแต่มือไม่ขึ้นเอาเล้ยย กะการทำขนมเนี่ย

ทำกับข้าวมันจะง่ายซะกว่านะเราว่า - -

ทำทิ้งไปตั้งหลายครั้งกว่าจะได้ (นี่ขนาดมันง่ายๆนะเนี่ย)

พอเปิดฝาเห็นหน้าแตกสวยงามเรานี่กระโดดตัวลอยเลย เหอๆ

เรื่องที่สอง เราลดน้ำหนักได้แล้ว

แต่ไม่ใช่สูตร 3 วันนั่นหรอกนะ เรากินตามสูตรนั้นได้น่ะแหล่ะ

แต่รู้สึกแบบว่า ไม่มีแรงเลย แบบไร้เรี่ยวแรง

ก็เลยไม่เอาดีกว่า ทำแบบของเราดีกว่านะ

แรกๆก็ตัดแป้งออกไปเลย กินแต่ผักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ซักพักพอเบื่อก็กลายเป็นกินแต่ผลไม้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

แต่ตอนนี้เริ่มเพิ่มแป้งกะเค้กเข้าไปบ้างแล้วตามความอยาก 55+

น้ำหนักลดลงมาประมาน 3 กิโลแล้ว

หลังเริ่มลดตั้งแต่วันที่ 4 มิ.ย. ก็ประมาณ 2 เดือนอ่ะเนอะ

ลดได้ปามานนี้ก็โอเคอยู่ สำหรับคนที่กินเป็นพายุแบบเราอ่านะ

แล้วตอนนี้เราก็ยังลดอยู่นะถึงจะน้ำหนักน้อยกว่าที่เคยแล้วก็เหอะ

เรามีเป้าหมายในใจอ่ะ ถ้าเห็นตัวเลขนั้นบนตาชั่งเราคงจะกรี๊ดมาก

อยากเห็นเร็วๆจังนิ ^___^

ต่อไปเรื่องที่สาม เราเรียนจบแล้ว

ใช่เลย เรียนจบ แบบว่ารับปริญญาเรียบร้อย

ก็เพราะเรื่องนี้แหล่ะนะที่ทำเรายุ่งๆๆๆๆอยู่จนไม่ได้มาอัพบล๊อก

ไม่รู้ทำไมงานรับปริญญามันถึงวุ่นวายแบบนี้ก็ไม่รู้นะ

แบบว่า มีเรื่องเยอะแยะต้องจัดการ มีเงินเยอะแยะที่ต้องจ่าย เหอะๆๆ

วุ่นวายหัวปั่นมากๆๆๆๆๆ มีแต่ปัญหา

แต่นะมันก็ผ่านไปแล้วด้วยดี เราก็โล่งอกนะที่มันเสร็จซะที

แบบว่าสิ้นสุดแล้วกับการรอคอย ไรปามานนี้แหล่ะ

เรื่องที่สี่ ที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องสุดท้าย

เป็นเรื่องที่เราไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย ก็คือ

...คุณแม่ของต่ายเสียชีวิตแล้ว...


มาม๊าต่ายเสียตอนเช้าวันที่เรารับปริญญาพอดี

แต่ต่ายเห็นว่าเป็นวันรับปริญญาเราเลยโทรมาบอกตอนกลางคืนแทน

เราฟังแล้วงงไปเลย แบบมาม๊าคนสวยใจดีที่เราเจอทุกครั้งที่ไปหาเพื่อน

เค้าไม่อยู่บนโลกนี้แล้วหรอ ทั้งๆที่เราเพิ่งจะไปเยี่ยมมาม๊าที่รพ.เองนะ

แล้วคือแบบ เพื่อนเรายังมีใจคิดถึงเรา ทั้งๆที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นนี่นะ

พอคิดแบบนั้นแล้วเราเศร้ามากเลย

เพราะมันคงจะทรมานมาก

มันรู้สึกแย่มากเลยที่เห็นเพื่อนต้องเผชิญกับอะไรอย่างนี้

แล้วเราก็ช่วยอะไรมากไม่ได้ด้วย

แต่ว่าพอเตรียมงานศพไปเรื่อยๆ ต่ายก็ดูดีขึ้นนะ

เราก็สบายใจเพราะการลาจาก มันเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องเจอใช่มั้ย?

เพื่อนเราก็แค่เจอมันเร็วกว่าคนอื่นเท่านั้นเอง

ถ้าเพื่อนผ่านมันไปได้อย่างเข้มแข็งเราก็ดีใจด้วยมากๆเลย

เรื่องนี้มีผลกับเราด้วยเหมือนกันนะ

มันเปลี่ยนความคิดเราน่ะ

มันทำให้เราอยากจะให้เวลากับครอบครัวมากกว่านี้

อยากจะให้ความสำคัญกับครอบครัวมากกว่านี้

ช่วงเวลาสั้นๆที่ผ่านมา เกิดเรื่องราวเยอะแยะมากมายกว่าที่เราจะเคยคิด

แต่ทุกอย่างมันก็ผ่านไปแล้ว และเราก็ได้เรียนรู้จากเหตุการณ์นั้นแล้วด้วย

ทำให้คิดได้ว่า " ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สุดท้ายแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องแย่ "

ก็เพราะว่าเรายังคงเรียนรู้จากมันได้ใช่มั้ยล่ะ.....







Create Date : 23 กรกฎาคม 2553
Last Update : 23 กรกฎาคม 2553 16:37:54 น. 2 comments
Counter : 236 Pageviews.

 
อืม ขอแสดงความยินดีด้วยนะค่ะ และขอแสดงความเสียใจเรื่องคุณแม่ของเพื่อนด้วยนะค่ะ


โดย: reception hall วันที่: 23 กรกฎาคม 2553 เวลา:17:28:08 น.  

 
ยินดีกับงานรับปริญญาด้วยน่ะครับ และก็เสียใจกับเรื่องของคุณแม่เพื่อนด้วย


โดย: Don't try this at home. วันที่: 23 กรกฎาคม 2553 เวลา:18:09:04 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

KOYAPIN
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add KOYAPIN's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.