~~~ KoYaPiN-Ping-Ping'Blog ~~~
!!~~ welcome to KoYaPiN - Ping - Ping'Blog ~~!!
Group Blog
 
 
มีนาคม 2553
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
16 มีนาคม 2553
 
All Blogs
 

[SF].........The Last Christmas.........[ J x K ]

…..The Last Christmas….


“ นี่จิน....”

“ อะไรหรอ...คาซึยะ..”

“ ถ้าวันนึงฉันตายไปนายจะทำยังไง.....”

“ ถามอะไรบ้าๆ....”

“ ตอบมาเถอะน่า....”

“ ถ้านายตาย...”

“ อืม..ถ้าฉันตาย....”

“ ถ้านายตาย...........ฉันจะตายด้วย..........”

.............................................................................................................................................................



แสงสีทองเริ่มจับที่ขอบฟ้า...ได้เวลาพระอาทิตย์มาเยือนโลก....บรรดานกบินออกจากรังเพื่อหาอาหาร....ใบไม้ไหวเล่นลมส่งเสียงคล้ายเสียงดนตรี....เหมือนจะเป็นสัญญาณให้ทุกชีวิตเริ่มต้นอีกครั้ง.......

“ ไปนะฮะ~~~~” เสียงใสๆของเด็กหนุ่มวัยมัธยมต้นร้องบอกมารดาพลางปิดประตูบ้าน ผมสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนแสงแดดยามเช้าเป็นประกาย....ผิวหน้าขาวนวลละเอียดประดับไปด้วยดวงตาเรียวสวยและริมฝีปากสีชมพูอ่อน....ร่างบางวิ่ง ตึ๊กๆๆเลี้ยวเข้าไปในซอยตรงหัวมุมบ้าน

“ มาแล้วๆ...” เจ้าตัวร้องบอกอีกคนที่ยืนคอยอยู่ เด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ในซอย...ผมสีน้ำตาลเข้มยาวปิดหู รูปร่างสูงสมเป็นผู้ชาย..ลำตัวห่อหุ้มด้วยเสื้อโค๊ตตัวใหญ่ยาว....ที่ด้านข้างของเขามีรถจักรยานคันหนึ่งจอดอยู่......

“ อย่าวิ่งสิคาซึยะ....เดี๋ยวล้ม...” น้ำเสียงนุ่มๆเจือแววเป็นห่วงเป็นใยดังออกมาจากคอที่มีผ้าพันคออุ่นพันอยู่

“ ไม่ล้มหรอกน่า.......จินเป็นห่วงฉันเกินไปแล้ว..” คนตัวเล็กพูดพร้อมทำปากยื่น

“ ก็นายชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อย...ก็รู้ๆอยู่ว่าถ้าไม่สบายหยุดเรียนไปอีกแล้วจะเรียนไม่ทัน...” เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่าจินกล่าวขณะที่แกะผ้าพันคอของตัวเองออกมาพันให้ร่างเล็กตรงหน้า

“ ฮิฮิ.....ถ้าฉันไม่อยู่แล้วจินจะเหงาใช่มั้ยล่ะ..” คาเมะพูดหัวเราะนิดๆทำหน้ารู้ทัน

“ ไม่ใช่ซักหน่อย....” จินตอบปัดๆไม่ยอมมองหน้า

“ จินโกหก........” คนตัวเล็กยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงแสดงความมั่นใจ

“ คาซึยะ..ขึ้นรถเร็ว..” ร่างของคนที่สูงกว่าไม่ยอมต่อปากต่อคำด้วย กลับเรียกให้คาเมะมาขึ้นรถตัดบทไปซะอย่างนั้นแหละ

ร่างบางมองแล้วยิ้มนิดๆ.....จินกำลังเขินแน่ๆเลย....ก่อนจะเดินไปนั่งซ้อนบนจักรยานก่อนที่ร่างสูงจะออกรถไป

“ ฮิฮิ....” คาเมะหัวเราะเบาๆ...เอามือโอบรอบลำตัวของเด็กหนุ่มซึ่งตัวใหญ่กว่า

“ หัวเราะอะไรน่ะ..” จินหันมาถามด้วยความสงสัย

“ ป่าวซะหน่อย...” พูดแล้วทำหน้าไม่รู้เรื่อง จินจึงหันหน้ากลับไปมองถนนอีกครั้ง...รถจักรยานแล่นตัดผ่านถนนข้างสวนสาธารณะที่ทั้งสองฟากเต็มไปด้วยต้นซากุระอายุหลายปี
แต่ตอนนี้ต้นซากุระเหล่านั้นเหลือเพียงกิ่งก้านสีดำไร้ใบปกปิด...คาเมะชอบเวลาซากุระบาน..แต่ก็ชอบฤดูหนาวที่สุดเช่นกัน...ถึงจะเป็นอย่างนั้นทั้งสองสิ่งก็อยู่ด้วยกันไม่ได้อยู่ดี.....

........ความจริงโลกจะเป็นยังไงก็ได้ทั้งนั้น.....ขอเพียงแค่มีจินอยู่ด้วยก็พอ.....


......ก็คาเมะ.....รักจินที่สุดเลยนี่นา......


ร่างเล็กเอนหัวลงซบกับหลังอบอุ่นของคนข้างหน้า...อมยิ้มบางๆอย่างสุขใจ......

------------------------------------------------------------


หมู่บ้านที่จินและคาเมะอาศัยอยู่เป็นหมู่บ้านเล็กๆในหุบเขา.....แต่งแต้มด้วยธรรมชาติสวยงาม...ที่นี่มีดอกไม้บานทุกฤดู....ช่วยเพิ่มสีสันให้แกหมู่บ้านอันเงียบสงบได้มาก...วิถีชีวิตดำเนินไปด้วยความสงบสุขและมิตรภาพ......

โรงเรียนเล็กคลาคล่ำไปด้วยนักเรียนทั้งชายและหญิง.....เสียงทักทายกันดังเซงแซ่เหมือนเช่นทุกวัน...สำหรับหมู่บ้านเล็กๆที่หลบซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาแล้ว.....ดูเหมือนโรงเรียนจะเป็นที่ๆมีคนเยอะที่สุดก็ว่าได้.....

จินขับจักรยานไปจอดในที่จอดที่ทางโรงเรียนจัดไว้ก่อนจะจูงมือคาเมะเดินขึ้นตึกเรียนไปด้วยกัน....เมื่อไปถึงห้อง...เสียงทักทายก็ดังขึ้นทันที....

“ ว่าไงๆ...มากันแล้วหรอ...สวีทกันมาอีกแล้วนะ..” ยูอิจิ...หัวโจกใหญ่ของห้องและเพื่อนสนิทของทั้งสองเอ่ยเสียงดัง

“ สวีทบ้าอะไรของแก.....ฉันกับคาเมะเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นแหละ..” จินพูดแก้ตัวเหมือนทุกวัน

“ ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วทำไมต้องจูงมือกันไปไหนมาไหนตลอดด้วยล่ะ เหอๆๆๆ” เจ้าโคอาล่าจมูกโตยังคงแหย่จินต่อไป....ก็รู้อยู่หรอกนะว่าทั้งสองคนเป็นเพื่อนกัน....แต่ปากนี่ซิมันอดจะแซวไม่ได้ซักที......

“ นายก็รู้......ถ้าฉันปล่อยมือเจ้าตัวเล็กนี่เมื่อไหร่ก็มีแต่เรื่อง....” ร่างสูงพูดก่อนจะปล่อยมือออกจากการเกาะกุม....
“ โครม!!!!..” เก้าอี้ล้มเสียงดังสนั่น.....เพราะคาเมะที่อยู่ข้างหลังจินเมื่อกี้ขยับตัวจะเดินไปนั่งที่นั่นเอง....ร่างบางล้มลงไปนั่งแหมะอยู่ที่พื้นอย่างหมดสภาพ....ภาพเหตการณ์เบื้องหน้าทำให้ยูอิจิปล่อยก๊ากออกมาทันที....

“ แหะๆ...” เต่าน้อยหัวเราะแห้งๆ

“ นั่นไง...” จินพูดเหมือนจะขำก่อนจะรีบกุลีกุจอก้มลงช่วยฉุดคาเมะขึ้นมาแล้วจูงมือไปนั่งที่ด้วยกันสองคน......

จินและคาเมะสนิทกันมาก......จินคอยดูแลคาเมะอยู่เสมอ....ทั้งเป็นห่วงเป็นใยและอีกสารพัด...ทั้งสองอยู่ด้วยกันตลอดเวลา....แต่ถึงอย่างนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันเกินเพื่อน....
แล้วก็ไม่สนใจจะคบกันด้วย....เพราะการคบกันบนรากฐานของมิตรภาพมันยืนยาวกว่าไม่ใช่หรือ....
แค่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนสำคัญก็เพียงพอแล้ว.....ก็แค่จินอยู่ไม่ได้ถ้าขาดคาเมะ.....และคาเมะเองก็อยู่ไม่ได้ถ้าขาดจินเช่นกัน....

------------------------------------------------------------


สายลมเย็นของต้นฤดูหนาวพัดมาเอื่อยๆ.....แสงอาทิตย์สีทองยามเย็นสะท้อนผิวเป็นประกายระยิบระยับ....จินนั่งอยู่บนทุ่งหญ้าข้างๆจักรยาน...ด้านหน้าเป็นแม่น้ำที่มีสายน้ำเย็นเฉียบ....

“ จิน~~~~รับหน่อยยยยยยยยย” เสียงใสของคาเมะดังมาจากเนินด้านหลัง....มาแล้วซินะ.....ท่าประจำของคาเมะ........ก่อนที่ร่างบางจะนอนลงบนพื้นหญ้าตามแนวขวางแล้วเริ่มต้นกลิ้ง.....ร่างเล็กๆนั้นกลิ้งหลุนๆลงมาตามเนินจนกระทั่งมาหยุดในอ้อมกอดของจินนั่นเอง

“ ฮ่ะๆๆๆๆ สนุกจังเลย” คาเมะหัวเราะจนตาหยี

“ เลิกเล่นแบบนี้ซะทีสิคาซึยะ......ถ้าเกิดฉันไม่อยู่แล้วไม่มีคนจับให้นายจะทำยังไง..เดี๋ยวก็ได้ตกลงไปในแม่น้ำกันพอดี....” จินพูดเป็นรอบที่ล้านขณะปัดเศษหญ้าเล็กๆออกจากผมของคาเมะ

“ ก็มันสนุกนี่นา....” เจ้าเต่าน้อยเถียงเป็นรอบที่ล้านเช่นกัน

“ แต่ฉันเป็นห่วง........” จินพูด จ้องหน้าคาเมะจนร่างบางนั้นต้องเสหลบหน้าไปทางอื่น
“ เอาน่ะๆ......ไม่เห็นจะต้องห่วงอะไรเลย.....ก็ฉันอยู่กับจินตลอดนี่นา.....ฉันรู้ว่าไม่มีวันไหนหรอกที่ฉันตื่นมาแล้วจะไม่เจอจิน.....หรือว่ากลิ้งลงมาแล้วไม่มีจินคอยรับอยู่....” คนตัวเล็กพูดแล้วนอนลงบนพื้นหญ้า....จินขยับตัวลงนอนตาม...

“ วันอาทิตย์นี้ไปที่ทุ่งหญ้าเชิงเขากันนะ...” คาเมะชวนจินอย่างเคย.....จินและคาเมะจะไปที่ทุ่งหญ้าเชิงเขากันทุกวันเสาร์....ที่นั่นเป็นทีๆมีต้นหญ้าสูงๆเต็มไปหมด....เมื่อลมพัดบรรดาต้นหญ้าเหล่านั้นก็จะไหวเอนลู่ลมเป็นคลื่น...คาเมะชอบที่นั่นมาก.....

“ อืม.....เวลาเดิมนะ..เดี๋ยวฉันไปรับ..” ร่างหนาบอก.....จินไม่เคยปฏิเสธคาเมะเลยสักครั้ง....ไม่มีครั้งไหนที่จะไม่ว่าง...เพราะจินชอบทุกอย่างที่คาเมะชอบ.....ไปทุกที่ที่คาเมะไป.....และอยู่ทุกที่ที่คาเมะอยู่....ที่ไหนมีคาเมะ...ที่นั่นก็ต้องมีจิน...เรื่องนี้ดูจะกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้วสำหรับผู้ที่พบเห็น...

......สายสัมพันธ์ของจินและคาเมะ..แม้บางเบา...แต่ก็เหนียวแน่นเกินใครจะตัดขาด......



*****************************************************

สภาพอากาศต้นเดือนธันวาคมที่หนาวเย็นปกคลุมไปทั่วบริเวณทุ่งหญ้ากว้าง...ต้นหญ้าสูงๆสีน้ำตาลเอนไหวไปมาเมื่อปะทะกะบกระแสลมหนาว....คาเมะนั่งยู่ท่ามกลางหญ้าสูง...ร่างบางนั่งกอดเข่า ที่หูทั้งสองข้างมีหูฟังที่ต่อมาจากว๊อคแมนเครื่องเล็ก....ด้านข้างเป็นจินที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ......ห่างไปไม่ไกลนักมีจักรยานคันเก่งของจินนอนแอ้งแม้งอยุ่ที่พื้น.....เสียงใสฮัมเพลงเบาๆคลอไปตามจังหวะดนตรี...ตรงที่ทั้งสองคนนั่งอยู่นั้นมีแดดออกทำให้อากาศที่หนาวเย็นอุ่นขึ้นมาบ้าง....

“ จินๆ...เพลงนี้เพราะมากเลย..ฟังสิๆ...” คาเมะถอดหูฟังข้างหนึ่งใส่เข้าไปที่หูของจินก่อนที่จะซบหัวลงกับไหล่หนาอบอุ่น....ชายหนุ่มนิ่งไปซักพักก่อนจะเอ่ยปาก

“ อืม...เพราะจริงๆแหละ..เพลงนี้เพลงอะไรล่ะคาเมะ......อ้าว.....” ร่างสูงเบิกตากว้าง..ก็เจ้าตัวเล็กน่ะสิ...ตอนนี้หลับไปเสียแล้ว...ทั้งๆที่เมื่อกี้ยังคุยกันอยู่เลย

ชายหนุ่มส่ายหัวเบาๆกับเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วขยับตัวให้คาเมะที่ซบไหล่แบบหมิ่นๆ พิงมาได้ถนัดมากขึ้น.....เขาซบหน้าลงกับเส้นผมอ่อนนุ่มของร่างบาง...

......ยังไงคาเมะก็สำคัญกับจินเสมอ.....


ร่างหนาตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือในมือต่อไป...ไม่ได้ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของใครบางคน......รอยยิ้มที่ดูมีความสุขเหลือเกิน..... คาเมะหลับตาพริ้มพลางนึกไปถึงเรื่องสมัยเด็ก.....

ในหน้าร้อนครั้งหนึ่ง........คาเมะและจินมานั่งเล่นที่ทุ่งหญ้ากว้างนี้อย่างเคย...บรรยากาศตอนบ่ายอ่อนๆน่านอนเป็นที่สุด...นั่นทำให้จินเผลอหลับไป

“ อืมมมมมม...” เด็กชายอาคานิชิผู้ที่เพิ่งตื่นจากการนอนกลางวันขยี้ตาอย่างงัวเงีย

“ คาซึยะ...ฉันเผลอหลับไปหรอเนี่ย...” เด็กชายตัวโตถามทั้งที่ตายังปิด......เงียบ......ไม่มีเสียงใสๆตอบกลับมาแต่อย่างใด....จินที่เมื่อกี้ยังง่วงอยู่ลืมตาโพลงขึ้นทันที......ด้านข้างของเขาไม่มีใครซักคน....ไม่ปรากฏแม้แต่เงาของเพื่อนเล่นตัวเล็กที่มักอยู่ด้วยกันเสมอ...

“ คาซึยะ!” จินร้องเรียกเสียงดัง...ตอนนี้เด็กชายกระเด้งตัวขึ้นมาจากพื้นหญ้าเรียบร้อยแล้ว

“ คาซึยะ.....อยู่ไหนน่ะ....” เสียงเรียกดังขึ้นเรื่อยๆตามระดับความใจเสีย.....คาซึยะไปไหนก็ไม่รู้.....

“ คาซึยะ........คาซึยะ........” เด็กชายเดินออกตามหาพลางตะโกนเรียกชื่อไปด้วย...แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบกลับมาอยู่ดี....

“ คาซึยะ!.......คาซึยะ!..........” จากเดินกลายเป็นวิ่ง.....จินวิ่งไปทั่วทุ่งหญ้าแต่ก็ไม่พบคาเมะ....

“ แฮ่กๆ.....คาซึยะนายอยู่ไหนน่ะ....” เสียงของจินดังออกมาจากร่างกายที่เหนื่อยอ่อนและ....

“ จ๊ะเอ๊!!!!!!!!....จิน!!!!!!!!.....” คาเมะโผล่พรวดออกมาจากต้นหญ้าสูงข้างหลัง เด็กชายตัวเล็กเข้ามากอดจินจากด้านหลัง....เป็นผลให้เด็กชายอาคานิชิรีบหันไปดูด้วยความตกใจ
“ คาซึยะ!!!!! เป็นอะไรรึป่าว....นายหายไปไหนมาเนี่ย...ฉันตามหาแทบแย่...” เด็กชายตัวโตถามอย่างรีบร้อนพลางสำรวจร่างกายของเพื่อนผู้ผอมบางตรงหน้าว่ามีบาดแผลหรือไม่....

“ ฉันก็อยู่ข้างหลังจินน่ะแหละ…” คำตอบนั้นทำให้จินชะงักไป

“ ห๊ะ.....ข้างหลัง?..” จินถามย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้างุนงง

“ อืม...ก็ตอนที่จินหลับฉันเดินไปตรงอื่นน่ะ....แล้วพอจินตื่นฉันก็จะเดินมาหาจินแล้วล่ะ.....
...แต่จินวิ่งเร็วอ่ะ....ฉันเลยวิ่งตามไม่ทัน....” คาเมะสาธยายเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ

“ แล้วทำไมไม่เรียกฉันล่ะ...” จินถามต่อ

“ ก็........เดี๋ยวมันไม่เซอไพรท์อ่ะ.....” เต่าน้อยยืนบิดไปบิดมาบอกอายๆ....จินได้แต่ยิ้มอย่างอ่อนใจ......

“ ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ...ฉันเป็นห่วงรู้รึเปล่า....” เด็กชายตัวโตกอดเจ้าตัวเล็กอย่างหวงแหน...ซบหน้าลงไปกับเส้นผมหอมกรุ่น...คาเมะไม่ได้ท่าทีขัดขืน...กลับหัวเราะชอบใจเสียอีก..

“ อย่าหัวเราะสิ....ฉันจริงจังนะคาซึยะ..” จินพูดพลางทำเสียงให้จริงจังที่สุดเท่าที่เด็กวัยนั้นจะทำได้..

“ อืม...จำไม่ทำอีกแล้วล่ะ...” คาเมะพูดเบาๆซบลงที่ไหล่ของคนที่ตัวโตกว่าก่อนจะเอามือโอบร่างหนาๆไว้

“ ห้ามหายไปอีกนะ.........”

“ จินต่างหากล่ะ..” คาเมะมองหน้าจินนิ่ง

“ เอ๊ะ.....” เด็กชายอาคานิชิมองเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอด

“ จินต่างหากล่ะที่จะต้องสัญญา......สัญญานะว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป…..” เจ้าเต่าน้อยพูดพลางยื่นนิ้วก้อยบางๆออกมาตรงหน้า...จินยิ้มกว้าง....ก่อนจะเอานิ้วก้อยป้อมๆของตัวเองเกี่ยวไว้แน่น...

“ ฉันสัญญา.........”


..............อยู่ด้วยกันตลอดไปนะ...........


*********************************************
*********************************
*********************
**************
*****
**




 

Create Date : 16 มีนาคม 2553
2 comments
Last Update : 16 มีนาคม 2553 15:49:26 น.
Counter : 332 Pageviews.

 

ตอนเย็นจินขี่จักรยานมาส่งคาเมะที่บ้าน.....อากาศตอนเย็นแสนเหน็บหนาว....แต่คาเมะไม่หนาวเลย....เพราะมีจินอยู่......รถจักรยานแล่นไปในความมืดที่เริ่มโรยตัวลงมาเร็วกว่าปกติ.....บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบ.....มีเพียงเสียงถีบจักรยานดังเอี๊ยดอ๊าดเท่านั้น.......จักรยานคันน้อยแล่นตัดผ่านถนนเลียบสวนสาธารณะอย่างเดิม....ร่างบางที่นั่งซ้อนอยู่บนจักรยานมองต้นซากุระต้นแล้วต้นเล่าอย่างเหม่อลอย......

“ จิน.....” ริมฝีปากบางเอ่ยเรียกบุคคลด้านหน้า

“ หืม......” จินส่งเสียงในลำคอเป็นเชิงถาม

“ จินว่า.......วันคริสต์มาสนี้น่ะ......หิมะจะตกมั้ย....” พูดขณะที่ตาก็ยังมองต้นซากุระไปเรื่อยๆ

“ อืม....ไม่รู้ซินะ....แต่ถ้าคาซึยะอยากให้ตก....ฉันก็อยากให้ตกเหมือนกัน....” นั่นคือคำตอบของทั้งหมด.......

“ ถ้าตกก็คงจะดีเนอะ......”

“ อืม.....”
…………………………………………………………………………………………………..
24 December 2004
Time 23.45

คืนนี้ที่บ้านคาเมะจัดงานเลี้ยง....จินมางานนี้ทุกปี....อีกเดี๋ยวก็จะถึงวันคริสร์มาสแล้ว
คาเมะมองเค้กก้อนโตเนื้อละเอียดบนโต๊ะอย่างตื่นเต้น....ก่อนจะหันไปมองจินที่ยืนข้างๆพลางอธิฐานในใจ.....

........ขอให้ได้ฉลองคริสร์มาสกับจินตลอดไป.....


Time 23.59

“ 5......4......3......” เสียงทุกคนนับถอยหลังต้อนรับวันคริสร์มาส


......ตี๊ก....ตึ๊ก......

“ อื๊อ.......” อยู่ๆคาเมะก็รู้สึกปวดในอก.....เหมือนหัวใจถูกบีบอย่างรุนแรง....ความเจ็บปวดยิ่งทวีคูนขึ้นเรื่อยๆอย่างรวดเร็ว......

“ 2........1.....” ทันใดนั้น.....ร่างบางก็ล้มพับลงกับพื้นทันที...ทุกคนในบ้านวิ่งกรูกันเข้ามาด้วยความตกใจ.....จินกอดคาเมะเอาไว้ในอก......

“ คาซึยะ!.....คาซึยะ!.......” นั่นคือเสียงสุกท้ายที่คาเมะได้ยินก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับไป.....

25 December 2004
Time 00.00

คาเมะหัวใจหยุดเต้น...........
วันคริสร์มาสนี้ไม่มีหิมะตกเลย.........

*******************************************************


คาเมะลืมตาขึ้นช้าๆ......ก่อนจะกวาดตามองรอบกาย......ตอนนี้ร่างบางยืนอยู่บนที่กว้าง.....รอบๆมีแต่สีขาว.......พื้นที่ยืนปกคลุมไปด้วยควันบางๆเมื่อลองจับดูก็พบว่ามันคือปุยอะไร
ซักอย่างที่นุ่มนิ่มเบามือ.....แต่นอกจากเจ้าปุยนี่แล้ว....คาเมะยังไม่เห็นอะไรเลยนอกจากสีขาว......

“ นี่....” เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลัง...คาเมะรีบหันกลับทันที....เจ้าของเสียงเมื่อกี้เป็นชายหนุ่มร่างเล็กที่ท่าทางอายุยังน้อย....ผมสีเข้มซอยบางยาวประบ่า.....ร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยชุดสีขาวสะอาด.....และที่สำคัญคือ......ปีกคู่ใหญ่ข้างหลังคนๆนั้น.....

“ เอ้า.....จ้องกันเข้าไป.....มนุษย์นี่เหมือนกันหมด....” ร่างนั้นพึมพำเบาๆเมื่อเห็นว่าคาเมะจ้องมองปีกของตนไม่วางตา...

“ เอ่อ...นายเป็นใครหรอ....แล้วฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย...” ร่างบางถามด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะแน่ใจเท่าไหร่

“ ฉันเป็นเทวดา......ชื่อทัตซึยะ.....แล้วนี่ก็ลานหน้าประตูสวรรค์ยังไงล่ะ....” เทวดาชื่อทัตซึยะเอ่ย

“ อย่าล้อเล่นน่ะ........” คาเมะบอก...สีหน้าซีดลงเรื่อยๆ

“ ฉันไม่ได้พูดเล่น...” ทัตซึยะบอก

“ ถ้านี่คือบนสวรรค์....งั้นฉัน...” เสียงเบาลงเรื่อยๆ.....ไม่นะ....ไม่นะ....

“ นายก็ตายแล้วไงล่ะ........”

สิ้นเสียงนั้น....คาเมะก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที.....น้ำตามากมายไหลทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก...มือสั่นระริกปิดหูแน่นพลางส่ายหัวไปมาอย่างรุนแรง.....

“ ไม่ๆๆๆ........ไม่จริง!....ฉันไม่เชื่อ.....นายโกหก!!” คาเมะแผดเสียงลั่น

“ ไม่ได้โกหก....ถ้าไม่เชื่อฉันจะพาไปดูข้างล่างก็ได้.....”

พื้นสีขาวและปุยเมฆหายไป....บัดนี้สิ่งที่ปรากฎอยู่ต่อหน้าคือพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบของโรงพยาบาล....ด้านหน้าคือกลุ่มคนในชุดผ่าตัดที่กำลังยืนมุงเตียงอยู่....คาเมะเดินเข้าไปดูใกล้ๆ.....
ร่างของคนที่อยู่บนเตียงคือ......เขาเอง......ร่างกายของคาเมะอยู่บนเตียงในห้อง ICU ใส่เครื่องช่วยหายใจและมีสายระโยงระยางเต็มตัว.....เสียงปี๊ดดังยาวต่อเนื่อง.....คาเมะรู้ว่านั่นหมายถึงชีวิตของเขาได้จบลงแล้วทั้งๆที่แพทย์ทุกคนก็ยังพยายามปั๊มหัวใจอย่างเต็มที่....

“ เชื่อรึยังล่ะ...” ทัตซึยะที่ยืนอยู่ข้างๆตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ถามขึ้น

“ อ่าว...เดี๋ยว!” เทวดาร้องเมื่ออยู่ๆคาเมะก็หุนหันวิ่งออกไป

........ไม่จริง.....จิน.....จิน........


คาเมะวิ่งทะลุประตูห้องออกมา..ด้านหน้าห้องนั่น.....จินนั่งอยู่บนเก้าอี้...ถัดไปเป็นพ่อและแม่ของคาเมะ....ร่างบางเดินไปหาพ่อและแม่....ก่อนจะเดินไปหาจิน

“ จิน......จิน......” ริมฝีปากที่แห้งผากเอ่ยเรียกชื่อของคนที่รักที่สุด...

......แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น....สายตาของจินยังคงจ้องเขม็งไปที่ประตูห้องฉุกเฉิน.....ทั้งๆที่คาเมะอยู่ตรงหน้า.....แต่จินก็มองไม่เห็น.....

“ จิน.....” ร่างบางนั่งลงกับพื้นยกมือขึ้นลูบใบหน้าของจิน....มือนั้นทะลุร่างของจินไปอย่างง่ายดาย...คาเมะไม่สามารถจับต้องจินได้...

“ จิน........จินมองฉันหน่อยสิ....ฉันอยู่ตรงนี้นะ....มองไม่เห็นหรอ.......” เสียงที่เอ่ยสั่นอย่างช่วยไม่ได้....น้ำตาอุ่นร้อนไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ...เจ็บเหมือนจะขาดใจ...การถูกมองข้ามมันปวดร้าวอย่างนี้นี่เอง.....ทั้งๆที่อยู่ตรงหน้า.....แต่ก็ทำอะไรไม่ได้.......ทัตซึยะยืนมองร่างบางตรงหน้าสะอื้นฮักๆอย่างน่าสงสาร.....ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้....

“ ไปกันได้แล้ว......นายอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้วนะ....”

คาเมะมองหน้าของเทวดาหนุ่มก่อนจะเอามือทั้งสองข้างเกาะขาของเทวดาแน่น....

“ ทำอะไรน่ะ....ปล่อยสิ...” ทัตซึยะมองคาเมะด้วยสีหน้างุนงง
“ ช่วยฉันหน่อยเถอะ......” คนหน้าสวยร้องบอกด้วยเสียงแหบแห้ง...

“ อะไรนะ.....” เทวดาถามอย่างไม่เชื่อหู

“ ช่วยฉันหน่อยเถอะนะ.....มีวิธีไหนบ้างที่ฉันจะอยู่กับเขาต่อไปได้....ฉันรู้ว่าถ้าเป็นนายต้องช่วยฉันได้แน่....นะ.....นะ.....” คาเมะพูดพลางดึงขากางเกงของทัตซึยะไปมา

“ ไม่มีวิธีแบบนั้นหรอก.....ตัดใจซะเถอะ...นายยอมรับความจริงซะจะดีกว่า...” ทัตซึยะเอ่ยเบือนหน้าไปทางอื่น....

“ ไม่จริง!!.....มันต้องมีวิธี.....เถอะนะ....อะไรก็ได้....ฉันยอมหมดทุกอย่าง.....ขอเพียงได้อยู่กับเขา......”

..........เพราะสัญญากันไว้แล้ว.......

............อยู่ด้วยกันตลอดไปนะ............



“ ความจริงก็มีอยู่วิธีหนึ่งนะ.....” ในที่สุดทัตซึยะก็เอ่ยปาก.....เพราะแน่ใจอย่างที่สุดว่าไม่มีใครสามารถทำได้....เงื่อนไขของการฝืนชะตาชีวิตมันหนักหนาเกินไป.......

“ อะไรหรอ....ฉันจะทำทุกอย่าง....” คาเมะพูดด้วยทีท่ากระตือรือร้น....สายตาฉายแววแห่งความหวัง....

“ คืออย่างนี้นะ................”

............................
.......................
..............
.....

“ ฉันตกลง....” คาเมะพูดอย่างหนักแน่นเมื่อฟังเงื่อนไขของทัตซึยะจบ....เทวดาหนุ่มมองหน้าของร่างบางอย่างไม่อยากจะเชื่อ......คนๆนี้คงสำคัญมากซินะ....นายถึงยอมแลก.....
“ คิดดีแล้วแน่นะ.....” ถามย้ำอีกครั้งให้มั่นใจ...เพราะเมื่อทำลงไปแล้วจะไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้....

“ ฉันแน่ใจ...” ขอเพียงให้ฉันได้อยู่กับจินเท่านั้น.....

“ งั้นก็ดี.....ฉันให้เวลานาย 1 ปี....” ทัตซึยะพูด

“ ขอบคุณมาก......ขอบคุณจริงๆ....ฉันจะไม่ลืมบุญคุณของนายเลย....” คาเมะกล่าวขอบคุณจากใจจริง....ก่อนที่แสงสีขาวจะสว่างวาบขึ้นและทัตซึยะหายเข้าไปในแสงนั้น...


***********************************************



คาเมะค่อยๆเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น.......

“ อืมมมมม” เสียงแหบแห้งเปล่งออกมาจากลำคอ

“ คาซึยะ!.....คาซึยะ....” ร่างของคนที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียงยันกายขึ้น.....คาเมะมองไปตามเสียง.....จินนั่นเอง.....

“ จิน.......” ร่างบางพูดแล้วยกมือขึ้นลูบหน้าของจินไปมา

........จับได้แล้ว.......


“ คาซึยะ.....ฉันอยู่นี่.....” จินเอ่ยอย่างรีบร้อน...ดวงตาของชายหนุ่มคลอไปด้วยน้ำตาของความยินดี.......ไม่ต่างจากคาเมะที่ตอนนี้....น้ำตาอุ่นๆเอ่ออยู่ทั้งสองด้านของดวงตา.....

………ขอบคุณ.....ทัตซึยะ.......ขอบคุณ.........

 

โดย: koyapin (KOYAPIN ) 16 มีนาคม 2553 15:44:11 น.  

 

ไม่นานหลังจากนั้นคาเมะก็ออกจากโรงพยาบาล...หมอสรุปว่าสาเหตุเกิดจากคาเมะมีอาการโรคหัวใจกำเริบ.......

“ ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง.......”

คาเมะพูดขึ้นในวันหนึ่งหลังจากออกจากโรงพยาบาลแล้ว.....ทั้งคู่กำลังเดินไปโรงเรียนด้วยกันเพราะว่าวันนี้จักรยานของจินซ่อมอยู่.......

“ หืม?....” จินที่เดินอยู่ข้างๆหันมาถามในลำคอ

“ ก็ตอนที่เข้าโรงพยาบาลน่ะ....”

“ อ้อ....ไม่ใช่ความผิดของคาเมะซักหน่อยนี่....มันช่วยไม่ได้.....” จินพูดอย่างใจดี

“ แต่ก็ทำให้จินเป็นห่วงอยู่ดีใช่มั้ยล่ะ.....”

“ ไม่เป็นไรหรอกน่า.....ถ้าไม่ห่วงคาซึยะแล้วฉันจะห่วงใครล่ะ...” ร่างสุงบอก...คาเมะเอื้อมมือไปกอดจินแน่น......

.........แค่ 1 ปีก็ยังดี.......แค่นี้ก็ดีแล้วที่ได้อยู่กับจิน........


……….คาเมะรักจินที่สุดในโลก.........



----------------------------------------------------------



ต้นเดือนธันวาคม.......ฤดูหนาวมาเยือนอีกครั้ง.....เวลาผ่านไปรวดเร็วเกินจะคาดเดาได้
เทศกาลคริสร์มาสใกล้จะมาถึง....หลายๆคนอาจจะตื่นเต้นยินดี....แต่คาเมะกลับไม่รู้สึกอย่างนั้นเลยสักนิด.......ร่างบางเฝ้ารอเวลาสำคัญอย่างทุกข์ทรมาน.....ทุกๆวันที่ผ่านไป....คาเมะจดจำ....ทุกการกระทำ....ทุกเหตุการณ์ที่ได้อยู่กับจิน....ได้อยู่กับทุกคนที่รัก....พร้อมกับเฝ้าอธิฐาน....ให้เวลายืดไปอีกนิด...ขออย่าให้ช่วงเวลานั้นมาถึง.......แต่มันคงเป็นไปไม่ได้.....
วันนี้คาเมะไปโรงเรียนกับจินอย่างเคย......จักรยานคันเก่าแล่นตัดผ่านถนนเส้นเดิม.....ทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนเดิม......มีเพียงคาเมะเท่านั้นที่รู้ว่าอีกไม่นาน....บางอย่างจะเกิดขึ้น....

“ ใกล้คริสร์มาสแล้วนะคาซึยะ....” จินที่ขี่จักยานอยู่พูดขึ้น

“ อืม....” ร่างบางตอบรับ

“ ฉันมีอะไรจะเซอไพรท์คาซึยะด้วยล่ะ....” ร่างหนากล่าวอย่างอารมณ์ดี

“ อะไรหรอ......อยากรู้จังเลย...” คาเมะทำเสียงร่าเริงตอบกลับไป....

“ บอกก็ไม่เซอไพรท์สิ....เดี๋ยววันคริสร์มาสก็รู้เองล่ะ....”

..............................................


บ่ายวันอาทิตย์.....จินและคาเมะนั่งอยู่ที่ทุ่งหญ้าเหมือนเช่นเคย.....ร่างบางนั่งเอนหลังพิงกับหลังของจิน.....วันนี้ท้องฟ้าโปร่งกว่าที่เคย....

“ นี่จิน......” อยู่ๆคาเมะก็พูดขึ้นทำลายความเงียบ

“ อะไรหรอ...คาซึยะ..”

“ ถ้าวันนึงฉันตายไปนายจะทำยังไง.....”

“ ถามอะไรบ้าๆ....”

“ ตอบมาเถอะน่า....”

“ ถ้านายตาย...”

“ อืม..ถ้าฉันตาย....”

“ ถ้านายตาย...........ฉันจะตายด้วย..........”

คำตอบที่หนักแน่นนั้นทำให้คาเมะใจกระตุก.....สัญญาที่ให้ไว้กับทัตซึยะ....ไม่ได้บอกว่าห้ามบอกคนอื่น.....แต่แน่นอนที่สุด....คาเมะไม่มีวันบอกจิน....ถ้าจินต้องตาย....แล้วคาเมะจะแลกทุกอย่างเพื่ออะไร....

………………………………………….


24 December 2005
Time 23.15

พ่อและแม่ของคาเมะออกไปเที่ยวกันสองคน.....คาเมะนั่งอยู่คนเดียวในห้อง....รอบๆกายกระจัดกระจายไปด้วยรูปถ่าย.....ตั้งแต่สมัยเด็ก...จนถึงปัจจุบัน....แทบทุกรูปต้องมีจินอยู่ด้วย.....ร่างบางมองรูปเหล่านั้น...อยากจะจดจำเอาไว้...ทุกๆช่วงเวลาแห่งความทรงจำ.....ทุกเวลาของความสุข...
ในใจหวนนึกไปถึงสัญญาที่ได้ทำเอาไว้กับเทวดา....อีกไม่นานแล้วซินะ...ทั้งๆที่เป็นแบบนั้น..แต่คาเมะก็อยู่คนเดียว.....จินที่บอกว่าจะมีเซอไพรท์ก็หายไปไหนไม่รู้.....

“ ติ๊ด ติ๊ด ตีตีติ๊ด~~~~” เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น..คาเมะเอื้อมมือไปรับ

“ ฮัลโหล...”

“ คาซึยะ...นี่จินนะ....ออกมารอหน้าบ้านเร็ว...เดี๋ยวฉันไปรับ...” เมื่อพูดเสร็จจินก็ตัดสายไป
คาเมะมองมือถืองงๆแล้วลุกขึ้น.....

ไม่นานนัก....รถจักรยานของจินก็แล่นเข้ามาจอด....คาเมะนั่งซ้อนท้ายแล้วจินก็ออกรถไป

“ เราจะไปไหนกันหรอจิน......” คาเมะถามคนด้านหน้าแต่จินไม่ตอบ....รถจักรยานแล่นตัดเว้นทางสายเดิม...แต่คราวนี้ต่างออกไป...จินเลี้ยวรถเข้าไปในสวนสาธารณะที่มืดมิดแล้วจอด..

“ เดี๋ยวเราเดินไปกันนะ....คาซึยะหลับตาด้วย....” ร่างสูงพูด

“ ทำไมต้องหลับตาล่ะ....”
“ เอาน่ะๆ.....หลับตาเร็ว...” จินคะยั้นคะยอ...คาเมะจึงหลับตาลงอย่างเสียไม่ได้....จากนั้นจินก็จูงมือคาเมะเดินไปเรื่อยๆจนกระทั่ง....

“ ถึงแล้ว....คาซึยะลืมตาสิ....” จินบอกเบาๆ

คาเมะค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ.....ภาพที่ปรากฎอยู่เบื้องหน้าทำให้ร่างบางตื้นตันเสียจนน้ำตาพาลจะไหล.....ต้นซากุระต้นใหญ่ที่เคยไร้ใบ.....บัดนี้กลับส่องแสงสีชมพูนวลสวย.....เหมือนกับตอนที่ดอกซากุระบานในฤดุใบไม้ผลิ....เมื่อคนตัวเล็กเดินเข้าไปใกล้จึงเห็นว่าต้นซากุระถูกพันไปด้วยสายไฟ.....ไฟดวงเล็กๆห่อกระดาษแก้วสีชมพูอ่อน.....ดอกซากุระบานในฤดูหนาว......นี่เองคือของขวัญที่จินให้........

“ สวยใช่มั้ยล่ะ.....ฉันทำตั้งนานแน่ะ....” จินพูดพลางกอดคาเมะจากด้านหลัง

“ จิน.......ขอบคุณนะ....” คาเมะหันมากอดจินแน่น...ซุกหน้าลงกับอกอบอุ่น....ร่างบางเหลือบตามองนาฬิกาของสวนสาธารณะ.....23.55.....

“ ฉันรักคาซึยะ.....” คำพูดแผ่วเบากระซิบข้างหู...คาเมะน้ำตาไหลอย่างช่วยไม่ได้.....เวลาแทบไม่เหลืออีกต่อไป......คำสัญญานั้นหวนกลับมาอีกครั้ง......

*********************
********
“ คืออย่างนี้นะ......นายจะอยู่บนโลกต่อไปได้.....แต่ว่า....หลังจากหมดเวลาแล้ว.....ดวงวิญญาณของนายจะต้องสลายไป.....เรื่องราวของนายจะถูกลืมเหมือนกับว่าบนโลกไม่เคยมีนายอยู่เลย....ทุกคนจะลืม.....และแม้แต่ชาติหน้า.....นายก็จะไม่มี.....นายจะทนรับมันได้รึเปล่าล่ะ.....”

********
*********************

คาเมะเขย่งตัวขึ้นจูบจินเบาๆ......จูบสุดท้าย.....

“ ......ฉันก็รักจิน.....” คาเมะพูดแล้วมองหน้าของจิน....คนที่รักมากที่สุด...จะจดจำเอาไว้...ทุกเรื่องราว....ทุกความทรงจำ......ทุกความรู้สึก.....แม้วิญญาณจะสลายไป....ก็จะไม่ลืม......ว่าเคยรักคนๆนี้มากแค่ไหน....จะไม่ลืม......ว่ารักจินมากแค่ไหน........

ทันใดนั้นแสงสีขาวก็สว่างวาบขึ้น.....จินกลับตาลง.....ก่อนที่จะลืมตาอีกครั้งและพบว่าหิมะกำลังตกลงมา.....ปุยหิมะบางเบาร่วงลงมาดูเศร้าสร้อย....จินลืมตาอีกครั้ง......พร้อมความทรงจำใหม่.......ความทรงจำ......ที่ไม่มีคาเมะ........

25 December 2005
Time 00.00

ดวงวิญญาณของ คาเมะนาชิ คาซึยะ สลายไปเสียแล้ว.......


---------------------------------------------


~~ 1 ปีผ่านไป ~~


จินขี่รถจักรยานไปโรงเรียนอย่างทุกวัน.....ตอนนี้เป็นช่วงต้นฤดูหนาว.....เขาคิดไปเองว่าอาจเป็นเพราะอากาศอันหนาวเหน็บก็ได้....ที่ทำให้เข้ารู้สึกเศร้าใจอย่างประหลาด....
ทั้งๆที่ก็ไปโรงเรียนคนเดียวทุกวัน...แต่กลับรู้สึกว่าจักรยานมันเบาๆ....เหมือนกับว่ามีคนเคยซ้อนท้าย....ทั้งที่ความจริงก็ไม่เคยมี.....จินขับรถผ่านบ้านหลังหนึ่ง....บ้านหลังนี้เป็นบ้านร้างมานับตั้งแต่เขาจำความได้.....ถัดไปเป็นถนนเลียบสวนสาธารณะ....
ตลอดเวลาที่ผ่านมา....จินไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงชอบมองบ้านหลังนั้น.....ทำไมถึงชอบถนนเลียบสวนสาธารณะ.....ทำไมต้องนั่งที่ริมแม่น้ำทุกเย็น.....ทำไมต้องไปนั่งที่ทุ่งหญ้าเชิงเขาทุกวันอาทิตย์.....ทำไมต้องรู้สึกเศร้าเมื่อฤดูหนาวมาเยือน....และที่สำคัญที่สุด.....ทำไมเขาต้องรู้สึกเหงา....เหมือนชีวิตขาดอะไรไปบางอย่าง....หรือบางคน....
ในหัวสมองเหมือนมีถ้อยคำวนเวียนไปมา......คำสัญญาที่แสนสำคัญ.....แต่ก็ไม่เคยนึกออกว่าสัญญากับใคร.......จินใช้ชีวิตไปเรื่อยๆโดยหวังว่าวันหนึ่ง.....เขาจะได้พบกับเจ้าของสัญญานั้น......รอคอย......โดยที่ไม่รู้เลยว่ามันไม่มีวันเป็นจริง........คำสัญญาที่เคยกล่าวเอาไว้.....

...............อยู่ด้วยกัน.........ตลอดไปนะ..............


……Fin……

 

โดย: koyapin (KOYAPIN ) 16 มีนาคม 2553 15:49:02 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


KOYAPIN
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add KOYAPIN's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.