ยินดีต้อนรับสู่ Blog ที่คนรักศิลปะ ภาษาและวัฒนธรรม อยากแบ่งปันประสบการณ์ดี ๆ

现在令狐家有后,你可以放下重担。 (ตอนนี้สกุลลิ่งหูมีผู้สืบทอดแล้ว เจ้าวางภาระความรับผิดชอบลงได้แล้วล่ะ) เรียนภาษากับหนังจีน พ่อสื่อฯ ตอนที่ 20.6 (ตอนจบ)

现在令狐家有后,你可以放下重担。 (ตอนนี้สกุลลิ่งหูมีผู้สืบทอดแล้ว เจ้าวางภาระความรับผิดชอบลงได้แล้วล่ะ) เรียนภาษากับหนังจีน พ่อสื่อป้ายทอง ตอนที่ 20.6 (ตอนจบ)


ในที่สุด โกวเปียก็เขียนและแปลละครเรื่องนี้ได้มาถึงบทอวสานจนได้ รู้สึกดีใจจริง ๆ

แม้จะเป็นบทอวสาน เรื่องราวก็ยังสนุกจนถึงตอนสุดท้ายเลยทีเดียว ขอติดตามอ่านตอนอวสานของเรื่องนี้กันได้แล้วจ้ะ

 

(ต่อจากตอนที่แล้ว)



จากวันนั้นถึงวันนี้ เรื่องราวของลิ่งหูสี่และเกาเฟย เฉวียนเจียฝูและเหลียนไป่เหอ รวมทั้งผิงอันและเสียงเสี่ยง ก็ผ่านความหวานอมขมกลืน สุขบ้างเศร้าบ้าง ทั้งตื่นเต้นทั้งต้องลุ้น ทั้งผ่านร้อนทั้งผ่านหนาว เพราะเรื่องราวดำเนินไปพร้อมการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลที่แตกต่างทั้งสี่ฤดู

จากปลายหน้าหนาวเมื่อสองปีที่แล้วที่เกาเฟยดั้นด้นมาเมืองฉางอันเพื่อเสาะหานางในดวงใจ จนต้องถูกพัดทองคำและสะพานทองชักจูงเข้าร่วมการแข่งขันหาเขยของตระกูลหลิน อันเป็นเหตุให้พัดทองคำเหลียนไป่เหอและสะพานทองเฉวียนเจียฝูต้องเป็นคู่อริกันมาตั้งแต่ครั้งนั้น ในที่สุด เกาเฟยทนเห็นการทะเลาะวิวาทแก่งแย่งของทั้งสองไม่ได้ ก็เลยหันไปหาลิ่งหูสี่ให้มาเป็นพ่อสื่อแทน ลิ่งหูสี่ทำหน้าที่ได้อย่างดี มาหลงรักลูกค้าตัวเองซะแทน แต่ก็ได้เกาเฟยมาเป็นเพื่อนคู่หูคู่คิดทั้งในชีวิตและในการงาน

ความรักของทั้งคนทั้งหลายพัฒนาไปอย่างต่อเนื่องด้วยปัจจัยอันแตกต่าง แต่ก็เหมือนกันตรงที่ต้องต่อสู้ฟันฝ่ากับทุกสารพัดความยากลำบากและขวากหนาม จนในที่สุดเห็นค่าแห่งความรักของตนเอง

หนึ่งปีผ่านไปอย่างมีความสุข เสียงของฝูกุ้ยดังลั่นเรียกเจียฝู

“อาจารย์ อาจารย์ มาช่วยตัดสินหน่อย”

“พอที!” เสียงเจียฝูเข้ม ทำเอาทั้งฝูกุ้ยและจี๋เสียงที่แต่งตัวเป็นพ่อสื่อเต็มขั้นแล้ว ถึงกับจ๋อยลง “มีเรื่องอะไรไม่ต้องมาถามอาจารย์แล้ว พวกเจ้าน่ะต่างก็แขวนป้ายคนน้ำแข็งเต็มยศ” เจียฝูชี้ไปที่ป้ายทองประกาศนียบัตรพ่อสื่อเต็มขั้นที่ห้อยอยู่ข้างเอวของลูกศิษย์ทั้งสอง “มีเรื่องอะไรก็ไปจัดการแก้ไขกันเอง ขืนเป็นแบบนี้แล้วข้าจะยกสาขาที่ลั่วหยางให้พวกเจ้าดูแลได้อย่างไร?”



เจียฝูในชุดแพรพรรณอย่างดีที่เศรษฐีสวมใส่ มาดเข้ม ดูเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเกรงขามคนหนึ่ง สีหน้าไม่ยิ้ม หน้าดุเดินช้า บุคคลิกความกะล่อนปลิ้นปล้อนหายไปสิ้น เวลาเปลี่ยนไปแค่ปีเดียว เจียฝูของเราเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ

หลวนฟ่งเหอหมิงลูกศิษย์ของไป่เหออมยิ้มพูดกันขึ้น “ไม่ต้องกลัวไปหรอกเจ้าค่ะ พวกเราเป็นซือแจ้ (ศิษย์พี่) ของพวกเขา มีพวกเราต้องจัดการได้เรียบร้อยแน่นอน”

เจียฝูยังคงสีหน้าเคร่งขรึมอยู่ “สาขาที่หยางโจวพวกเจ้าก็ต้องช่วยไปจัดการนะ แล้วจะมีปัญญาไปช่วยพวกเขาได้มากสักแค่ไหนเชียว? เอ้า เอาป้ายคำอวยพรนี้ไป เอาไปติดไว้ตามมุมต่าง ๆ ของห้อง ไป..”

พวกลูกศิษย์รับทั้งป้ายคำอวยพรและคำสวดของอาจารย์ไปอย่างไม่กล้าเถียง

บุคคลิกของเจียฝูที่เพิ่งเปลี่ยนไปในเช้าวันนี้อย่างไม่มีเหตุผล ทำให้เกาเฟยที่ยืนช่วยงานอยู่ในโถงรับแขกของอิ๊เซี่ยนเชียนกลั้นหัวเราะเกือบตาย ลุงหย่งสั่นหัวช้า ๆ ด้วยความอิดหน้าระอาใจลูกเขยที่วางมาดได้อย่างน่าหมั่นไส้ ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองแอบหัวเราะเบา ๆ

ผิงอันเอามือออกจากปาก รู้สึกทึ่งกับบุคคลิกเข้มอันใหม่ของเจียฝู เดินยิ้ม ๆ เข้ามาทักว่า

“จริงสิอาฝู ตอนนี้เวลาเจ้าพูดจา สำนงสำเนียงเหมือนกับเถ้าแก่ใหญ่เลย”

เจียฝูหน้าเข้มไม่เลิก เหมือนด๊อกเต้อร์สลัมในเรื่องหนูน้อยอาราเร่ตอนวางมาด (เกิดทันดูเรื่องนี้กันหรือเปล่า?) “คนเราโตแล้วก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงให้เป็นผู้ใหญ่ดูมีหลักมั่นคง” เจียฝูพูดน้อย ๆ ให้เหมือนกับนักปราชญ์พูดกัน แล้วก็ก้มหัวทีหนึ่งก่อนเขย่งเท้าเดินไปตรวจดูงานของลูกศิษย์

ผิงอันเอามือเข้าปากอีกครั้งหนึ่ง สีหน้างุนงงกับคำตอบของเจียฝู พึมพำว่า “เป็นผู้ใหญ่มีหลักมั่นคงหรือ?”



เสียงของฮูหยินรองท่านแม่ของลิ่งหูสี่ร้องสั่งลิ่งหูสี่ดังลั่น “ตายจริง ระวังหน่อยสิ”

“ตายแล้ว” ฮูหยินใหญ่เห็นเข้าก็ร้องอุทานตามกันทันที

ว่าแล้วทั้งสองฮูหยินก็ถลาไปพร้อมกันที่ประตูทางเข้า ที่แท้เสียงเสี่ยงในชุดคลุมท้องสีแดงเดินยกกระถางเข้ามาในโถงรับแขก

เสียงเสี่ยงยิ้มแป้นที่ฮูหยินทั้งสองให้ความเป็นห่วงนางถึงขนาดนี้ “ไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอกค่ะ ข้ายกย้ายของจนชินแล้ว..”

ปรากฏเสียงเสี่ยงพูดยังไม่จบคำ ก็ต้องจ๋อยลง เพราะที่แท้ทั้งสองฮูหยินถลาไปหาคนท้องอีกคนหนึ่ง
ลิ่งหูสี่ในชุดฮูหยินของขุนนางสื่อราชสำนักเกาเฟย ท้องโตไม่น้อยไปกว่าเสียงเสี่ยง ดูเหมือนจะใกล้คลอดเต็มที ยังอุตส่าห์ไปช่วยเสียงเสี่ยงยกแจกันไม้ประดับอีก

พอเกาเฟยเห็นเข้าก็ทิ้งงานในมือทันที หันขวับไปหาฮูหยินของตน “ระวัง.. งานหนักแบบนี้ปล่อยให้ข้าทำสิ ถ้าเกิดไปสะเทือนถูกครรภ์เข้าจะทำอย่างไร?”

ถ้าอาการของสองฮูหยินที่เห่อระวังท้องของลิ่งหูสี่เรียกว่าเข้าขั้นโอเว่อร์แล้ว กิริยาอาการตื่นตกใจของเกาเฟยไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว

ลิ่งหูสี่บ่นพึมพำที่สามีโอเวอร์เห่อจนเกินเหตุ “จะเป็นไปได้อย่างไรล่ะ?”

เกาเฟยรีบพยุงฮูหยินไปนั่งลงบนเก้าอี้ คอยเช็ดเหงื่อพัดวีให้ตลอดเวลา



เมื่อทุกคนพากันเป็นห่วงเป็นเห่อแต่ลิ่งหูสี่ เสียงเสี่ยงก็เดินยกกระถางต้นไม้ของตนเองต่อเข้ามา ผิงอันเห็นเข้าก็ร้องลั่น ความเห่อความห่วงต่อท้องของเสียงเสี่ยงไม่ได้มีอาการต่างจากเกาเฟยไปสักเท่าไรเลย

“ว้าย..เสียงเสี่ยง ทำไมมาย้ายของหนัก ตอนนี้เจ้าท้องอยู่นะ ตายแล้ว”

เสียงเสี่ยงบอกสามี “ก็ไม่หนักเท่าไรนี่”

ผิงอันรับกระถางต้นส้มมาจากเสียงเสี่ยง ยกลงบนพื้น ทำสีหน้าตกใจเป็นห่วงจัด

อาการเห่อโอเว่อร์ของทั้งสองสามี สร้างความรำคาญใจให้กับเจียฝูไม่น้อย เขาเดินเข้ามาใกล้ผิงอัน พูดจาเป็นเชิงสั่งสอน อาการที่ดูเห่อและตื่นเต้นจนเหมือนกระต่ายตื่นตูมดูไม่เหมาะสมกับบุคคลิกผู้ใหญ่อันทรงเกียรติเลย

”นี่..ผิงอัน เสียงเสี่ยงแค่ย้ายกระถางส้มไม่ได้ไปย้ายติ่งสักหน่อย ไม่ต้องตื่นเต้นนักก็ได้” เจียฝูพูดอย่างหงุดหงิดเบื่อหน่ายเหมือนมองเห็นเรื่องไม่เป็นเรื่อง

一年后
富贵:师父。。你来评里。

家福:够了,有事不要再问我。你们已戴上冰人牌,有问题要懂得自己解决,不然洛阳的铺怎能交由(jiāoyóu,to send to)你管理?

鸾凤:不要紧,我们是他们的师姐,有我们在一定会妥当。

家福:扬州的铺你们亦要帮忙管理。帮得了他们那么多吗?那,拿这些挥春(favonian ornaments used in the spring),在屋子各处贴上。

平安:对了福头,现时你说话,语气像是大老板。

家福:人长大了一定会变得成熟和稳重(wěnzhòng,steady and earnest)。

平安:成熟稳重?

二夫人:哎呀,小心。

大夫人:哎呀。

想想:不用紧张。我习惯了搬东西。

高斐:哎呀。。小心。。

大夫人:小心点。

高斐:小心。这些粗活让我做好了,万一动了胎气怎么办?

令狐喜:怎么会呢?

平安:哇,想想,你不要搬重的东西。你现在有了身孕了吗?哎呀。

想想:也不是太重。

家福:平安。想想只是移一盘桔也不是移鼎,不用那么紧张。



ทันใด ไป่เหอก็เดินยกถาดถ้วยน้ำชาเข้ามาสองใบ แม่พัดทองคำก็ท้องโย้พอ ๆ กัน พอเดินเข้ามาปั๊บ เสียงพ่อสะพานทองที่เพิ่งจะดุผิงอันที่ตื่นเต้นโอเว่อร์ ก็ร้องกรี๊ดสนั่นทำเอาทุกคนสะดุ้งเฮือกไปหมด นึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“ว้าย...ว้าย ตายแล้ว เจ้า..เจ้าทำอะไร? ทำไมต้องยกถ้วย..หา?”

ถาดถ้วยชาที่ไป่เหอยกเบากว่าแจกันดอกไม้ของลิ่งหูสี่ และกระถางต้นส้มของเสียงเสี่ยงไม่รู้เท่าไร แต่ความตื่นเต้นที่เจียฝูแสดงออกมายิ่งกว่าเห็นไป่เหอเมียของตนยกดินระเบิดก็ไม่ปาน เขารีบยกถาดถ้วยเอง แล้วพยุงไป่เหอให้นั่งลง

“ก็ข้าเอาถ้วยชามาดื่มชาน่ะสิ”

“เจ้าจะดื่มชา? เจ้าก็บอกข้าสิข้าจะเทให้เอง” เจียฝูทำสีหน้าตระหนกตกใจด้วยความกังวล “เดี๋ยวเจ้าถ้วยสองใบนี้มาชนถึงลูกข้าเจ็บแล้วจะทำยังไง?”

เสียงเกาเฟยร้องลั่นขึ้นมาอีก “เดี๋ยวก่อน เจ้าจะทำอะไร?” เขาถามลิ่งหูสี่เมื่อเห็นว่ากำลังจะลุกขึ้นมาจากเก้าอี้

“ข้าก็แค่เปลี่ยนท่านั่งเท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องตื่นเต้นอะไรเลย” ลิ่งหูสี่ตอบ ก็ไม่รู้เกาเฟยจะตกใจอะไรง่ายขนาดนั้น



จริง ๆ หนึ่งปีทุกคนเปลี่ยนไปหมด พวกเมีย ๆ ก็ท้องกันหมด พวกผัว ๆ ก็เห่อกันหมด บุคคลิกไม่ได้เคร่งขรึมเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเลย เจียฝูก็แค่ทำเป็นลิงหลอกเจ้าให้พ่อตาหมั่นไส้เล่น

เกาเฟยยังเช็ดเหงื่อให้ภรรยาตัวเองไม่เลิก

ฮูหยินรองพูดขึ้นยิ้ม ๆ ““เด็กดีนะ เจ้านั่งลงมาเถอะ ไม่ตื่นเต้นไม่ไงล่ะลูก บรรพบุรุษสกุลลิ่งหูน่ะก็รอเจ้าคลอดลูกชายอ้วน ๆ ขาว ๆ ให้น่ะสิ”

รู้สึกชีวิตของลิ่งหูสี่จะมีแต่แรงกดดันให้รับภาระของตระกูลไม่สิ้น ตอนนี้ก็ต้องรับภาระคลอดลูกชายออกมารับตำแหน่งสืบทอดให้ได้

เกาเฟยเห็นด้วยกับแม่ยาย “นั่นสิ นั่นสิ เจ้าเชื่อฟังท่านแม่เถอะนะ”

ลิ่งหูสี่ค้อนสามี แล้วเอาพัดที่ถืออยู่ตีสามีทีหนึ่ง “แหม เอาท่านแม่มาขู่ข้าหรือ?”



ลุงหย่งเดินเข้ามาใกล้ ๆ ลูกสาวและลูกเขย พูดขึ้นเสียงดัง ๆ ว่า

“นี่ อาฝู ถือโอกาสที่ทุกคนอยู่กันในนี้ ขอเจ้าพูดออกมาให้ชัด ๆ อีกครั้งสิ ว่าท้องของไป่เหอจะแบ่งกันยังไง”

เจียฝูกำลังยกน้ำชาให้เมียอยู่ ได้ยินเข้าก็ตอบพ่อตาให้ทุกคนได้ยิน “ง่ายมากเลย ท้องแรกเป็นของสกุลเฉวียนของข้า ท้องที่สองเป็นของสกุลเหลียนของท่านพ่อ ให้ใช้แซ่เดียวกับท่าน ช่วยท่านพ่อจุดตะเกียงในภายภาคหน้า วางใจได้น่าท่านพ่อ”

พ่อจอมกะล่อนยังไงก็ยังกะล่อน ท้องแรกนี้มีเห็น ๆ ท้องต่อไปจะมีหรือเปล่าก็ยังไม่รู้

แต่ลุงหย่งไม่กะล่อนเท่าลูกเขย ได้ยินคำหวาน ๆ ของลูกเขยจอมแสบเข้า ก็ยิ้มแป้นลูบเครา “งั้นก็ดีแล้ว”

百合进来

家福:哇。。。你干甚么呢?干嘛拿着两个杯子。

百合:我拿着两个杯子喝茶。

家福:你喝茶我帮你倒吗?待会两个杯子砸伤我的孩子怎么办?

高斐:等一下,你干甚么呢?

令狐喜:我只像转换姿势(zīshì,posture),用不着这么紧张。

二夫人:你乖,坐下吧。怎么会不紧张,令狐家列祖列宗在等你生下一个胖白的男丁。

高斐:对。。听娘亲的话。

令狐喜:你用娘亲压我。

庸叔:福头,趁大伙儿在这里,请你清楚的再说一次。百合的肚子是怎么样分?

家福:很简单,第一胎是我全家的。第二胎是你连家的,跟你同姓,替你继后香灯。放心好了爹。

庸叔:那就太好了。



เสียงเสี่ยงบ่นขึ้นมา “เมื่อกี้ข้าเพิ่งกินหมี่ไปยี่สิบชามกับหมั่นโถวอีกยี่สิบลูก ไม่รู้ทำไมท้องหิวเหลือเกิน”

ไป่เหอยิ้มทันที “ข้ารู้ว่าเหตุผลคืออะไร เสียงเสี่ยง ก็เด็กในท้องของเจ้าต้องกินจุขั้นอภิมหาแน่นอน”

ผิงอันว่า “ข้าอยากได้ลูกสาวที่กินจุมาก ๆ อย่างเสียงเสี่ยง น่ารักปราดเปรียวใครเห็นใครรัก”

“ง่ายมาก” เจียฝูบอกผิงอัน “ถ้าอยากได้ลูกสาวให้ห้อยลูกฟ่งเอี่ยน 凤眼 (ฟ่งเอี่ยน) ไว้ ฟ่งเอี่ยน..ฟ่งเอี่ยน รับรองสมใจได้ลูกสาว แต่ถ้าอยากได้ลูกชาย ต้องห้อยลูกหลงเอี่ยน 龙眼 (ลำไย) เรียกอีกอย่างว่า เจียหยวน 佳圆”

凤眼 (ฟ่งเอี่ยน) แปลเป็นไทยว่า ตาหงส์ ถ้าเป็นหงส์ก็คือผู้หญิง แต่ถ้าเป็น龙眼 (หลงเอี่ยน) ตามังกรก็คือผู้ชาย

ผิงอันเอาลูกฟ่งเอี่ยนขึ้นมาถุงหนึ่ง เทออกมาแล้วบอกทุกคนว่า “ข้าน่ะห้อยลูกฟ่งเอี่ยนมาตั้งหลายเดือนแล้ว”

พอเจียฝูเห็นเข้าก็ร้องขึ้น “เฮ้ย นี่มันแห้ว แต่ก็ไม่ใช่ลูกผู้ชายอยู่ดี”

ฮูหยินรองเอาลูกลำไยที่ห้อยอยู่ข้างตัวลิ่งหูสี่ขึ้นให้ทุกคนดู “เรื่องนี้ข้าก็รู้ ข้าก็เลยให้อาสี่ห้อยลูกลำไยแห้งไว้”

凤眼果 (ฟ่งเอี่ยน) ลูกตาหงส์



พอคุยกันได้เท่านี้ ลิ่งหูสี่ก็ร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด “อูย...”

เกาเฟยได้ยินเข้าก็ตาเหลือก รู้แล้วว่าภรรยาตนจะคลอดลูกแล้ว ให้ตกใจร้องลั่น “เรียกหมอด่วน เรียกหมอเร็ว”

คราวนี้พวกสกุลลิ่งหูตื่นเต้นกันไปหมด เกิดความโกลาหลด้วยเสียงร้องของเกาเฟยและพวกฮูหยิน คละกับเสียงร้องของลิ่งหูสี่เป็นพัก ๆ พวกที่เหลือก็ตกใจไปด้วย ได้แต่เดินเข้ามารุมดูลิ่งหูสี่

มีเจียฝูเท่านั้นที่ดูสงบที่สุด เขาต้องเดินเข้ามาทำหน้าเคร่งขรึมอีกครั้ง พูดกับเกาเฟยที่ท่าทางตื่นตระหนกตกใจจนแทบคุมสติไม่อยู่ “ใจเย็นหน่อย การออกลูกเป็นเรื่องปกติธรรมดา ใจเย็นหน่อย”

เกาเฟยใจเย็นไม่ไหวแล้ว ร้องเรียกหมอไม่หยุด “เรียกหมอเร็ว หมอ..”

“อดทนหน่อยสิ” เจียฝูพูดไปเรื่อย

“หมอ..หมอ...หมอ” เกาเฟยก็ร้องไปเรื่อย

ฮูหยินใหญ่กับฮูหยินรองรีบพากันพยุงลิ่งหูสี่ “เอ้า ระวังหน่อย รีบกลับไปคลอดที่สกุลลิ่งหูจะได้โชคดี”

“หมอ..หมอ” เกาเฟยเดินพาภรรยาออกไป ปากก็ร้องเรียกหาหมอไม่หยุด

เจียฝูตะโกนไล่หลังเรียกสติให้เกาเฟย “ใจเย็นหน่อย เกาเฟย ทำใจให้สงบหน่อย”



ผิงอันเห็นเจียฝูดูมีสติ ท่าทางสุขุม ก็ทำตาม ตะโกนคล้อยหลังเกาเฟย “ต้องทำใจให้สงบนะ”

“ใช่..ใช่” เจียฝูพยักหน้า

แต่แล้วคราวนี้เสียงเสี่ยงก็ร้องเจ็บท้องขึ้นมาบ้าง “อ๊า....”

ผิงอันรีบวิ่งจู๊ดกลับมาดูเมียของตัวเองบ้าง “เสียงเสี่ยง เจ้าเป็นอะไรไปแล้ว เจ้าก็จะคลอดแล้วเหมือนกันหรือ ระวังนะ”

เจียฝูเห็นผิงอันแตกตื่นเพราะเมียจะคลอดลูก ก็ถึงกับสั่นหน้าด้วยความอิดหนาระอาใจ “เมื่อตะกี้ข้าก็เพิ่งบอกให้ใจสงบหน่อย ใจเย็นหน่อยสิ”

ผิงอันเห็นเมียเจ็บท้องจะออกลูก ใครจะไปสงบใจได้

ทันใดไป่เหอก็ร้องขึ้นมาอีกคน “อ๊อยโย๋”



“ว้าก ตายแล้ว ว้าย ว้าย” คนที่ร้องแทบบ้านแตก ก็คือคนที่บอกให้เกาเฟยและผิงอันใจเย็นนั่นแหละ

“ข้าเจ็บเหลือเกิน” ไป่เหอจับที่ท้อง

พ่อจอมกะล่อนไม่เหลือความสงบใจหรือเย็นใจเลยแม้แต่นิด ร้องลั่นราวกับจะออกลูกเสียเอง “ไป่เหอ..เจ้าจะคลอดแล้วหรือ ช่วยด้วยเจ้าข้า! ช่วยชีวิตด้วย!”

คราวนี้ทุกคนที่เหลืออยู่ในห้อง ไม่ว่าจะแซ่เฉวียน แซ่เหลียนหรือลูกศิษย์ใครคนไหน ต่างวิ่งวุ่นกันกระจุยกระจาย โวยวายโกลาหลเหมือนเกิดแผ่นดินไหวกันให้วุ่นวายไปหมด

“เรียกหมอเร็ว เรียกหมอ!”

想想:刚才我吃了二十碗面和二十个馒头,不知为何肚子还是很饿。

百合:我知道是甚么原因,想想。你肚子的孩子一定食量很大。

平安:我宁愿是个食量大的女孩。像想想那样,活泼可爱很对人喜欢。

家福:很简单,想生女儿便带着凤眼果。凤眼。。万意生女孩。如果想生男孩,就要带笼眼干,也就是桂圆。

平安:凤眼果我已带了好几个月了。

家福:这是荸荠(bíqí,Chinese water chestnut),岂不是生男孩。

二夫人:这方面我也懂,所以我着阿喜带着笼眼干。

令狐喜,哎呀。

高斐:叫大夫。。。大夫。

家福:冷静点。。生孩子是很平常的事。冷静点。

高斐:大夫。。

家福:你忍住。

高斐:大夫。。

二夫人:小心。回令狐家生才吉利。

高斐:大夫。

家福:冷静点,高斐,镇定(zhèndìng,calm; unperturbed; cool)。

平安:一定要镇定。

家福:对。

想想:哎呀。

平安:想想,你怎么了?你也要生了吗?小心。

家福:我刚说过,镇定点。冷静点。

百合:奥哟。。

家福:呵。。。

百合:我很痛。

家福:百合,你可以生了。救命,生孩子了,救命。

各人:叫大夫。。



เจียฝูและผิงอันเดินเป็นชะมดติดจั่นไม่หยุด ถือถุงหลงเอี่ยนฟ่งเอี่ยนกันคนละถุง เดินไปเดินมาไม่หยุด ลุงหย่งมองจนตาเหล่

“ลูกตามังกรขอให้ศักดิ์สิทธิ์ให้โชคข้าด้วยนะ ช่วยคุ้มครองให้ทั้งแม่และลูกปลอดภัย” เจียฝูบ่นไปเดินไปมาไม่หยุด

ผิงอันก็ถือลูกตาหงส์ เดินไปเดินมาสวนกับเจียฝูตลอดเวลา “ลูกตาหงส์ ลูกตาหงส์ จำไว้นะต้องคุ้มครองเสียงเสี่ยงแม่ลูกปลอดภัยทั้งสองคน”

ลุงหย่งก็ไม่ใช่ไม่ตื่นเต้นหรือเป็นห่วง แต่ก็ถูกสองคนน้าหลานทำเอาวิงเวียนไปหมด

“นี่..พวกเจ้าสองคนอย่าเดินไปเดินมาได้ไหม เดินซะข้าน่ะตาลายไปหมดแล้ว”

ทันใด เหอหมิงก็วิ่งออกมาจากห้องคลอดของเสียงเสี่ยง “ผิงอัน ยินดีกับเจ้าด้วย เจ้าสมหวังแล้วจริง ๆ”

“สมหวังหรือ? หา..เสียงเสี่ยงคลอดลูกสาวหรือ?” ผิงอันตื่นเต้นดีใจที่สุด กระโดดไม่หยุด

“ใช่จ้ะ” เหอหมิงตอบยิ้มแย้มยินดี

ทุกคนต่างยินดีกับผิงอันกันใหญ่ โดยเฉพาะเจียฝูเข้ามากระโดดกอดน้าน้อยของเขา

“เฮ น้าน้อย ในที่สุดเจ้าก็ได้เป็นพ่อคนแล้ว”

“ข้าบอกแล้วว่าลูกตาหงส์น่ะศักดิ์สิทธิ์” ว่าแล้วก็ยัดลูกตาหงส์ทั้งถุงให้เจียฝูถือไว้อีกถุง “ข้าจะไปดูเสียงเสี่ยงแล้ว” ผิงอันวิ่งจู๊ดเข้าไปดูลูกเมียทันที ทิ้งให้เจียฝูยืนงงอยู่ตรงนั้น

เหอหมิงเห็นเจ้านายพัดทองคำยังไม่คลอด ก็รีบเข้าไปช่วย “ข้าไปดูคุณหนูดีกว่า”



ลุงหย่งมองถุงลูกตาหงส์ในมือเจียฝูแล้วพูดขึ้นลอย ๆ “ศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ เลยหรือนี่?”

เจียฝูเพิ่งได้สติเห็นว่าตัวเองถือถุงลูกตาหงส์อยู่ด้วย ก็รีบยัดใส่มือลุงหย่ง เพราะตัวเองอยากได้ลูกชายไว้สืบสกุลเฉวียนของตน

“เฮ้ย ข้าอยากได้มังกรก่อนนี่” ว่าแล้วก็จับถุงลูกตามังกรของตัวเองแน่น บ่นพร่ำภาวนาต่อ “ลูกตามังกร ตามังกร ยังมีอีกไหม เอามาให้ข้าถือเยอะหน่อยเร็ว..” เจียฝูถามพ่อตา

“เวลารีบ ๆ อย่างนี้ ข้าจะไปหามาจากไหนได้อีกล่ะ” ลุงหย่งดุลูกเขยลั่น

และแล้วหลวนฟ่งก็วิ่งออกมารายงานหน้าตาตื่น “ยินดีกับท่านเขยด้วยค่ะ คุณหนูคลอดลูกสาว”

เจียฝูตะลึง ทั้งดีใจและผิดหวังนิด ๆ เพราะในใจอยากได้ลูกชาย “เป็นหงส์รึ?”

ลุงหย่งได้หลานสาวก็ดีใจ และที่ดีใจไปกว่านั้นคือ ท้องแรกนี้หลานมีแซ่เฉวียน

“ยินดีกับเจ้าด้วยนะที่สกุลเฉวียนของเจ้ามีลูกสาวเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน อันที่จริงจะออกลูกชายหรือลูกสาวก็เหมือนกันนั่นแหละ มีหงส์มาก่อน แล้วก็ค่อยมีมังกรตามมา ข้าน่ะตั้งชื่อให้แล้วว่า เหลียนเอ้อหลง (เด็กชายมังกรที่สอง แซ่เหลียน)”

เจียฝูทำหน้ากึ่งยิ้มกึ่งค้อน แอบทำปากหมุบหมิบให้พ่อตา



ทันใดนั้น เหอหมิงก็วิ่งออกมาอีกคน แล้วร้องลั่นสำนัก

“ยินดีกับท่านเขยด้วย ที่แท้คุณหนูท้องแฝดมีทั้งมังกรและหงส์เลย คนที่สองเป็นลูกชายค่ะ”
คราวนี้เจียฝูตายิ่งเหลือก นิ่งเซ่ออุทานได้แต่คำว่า “ทั้งมังกรทั้งหงส์เลยรึ?”

ลุงหย่งดีใจตบมือลั่นไปหมด “ไอ๊ย่า..ดีจริง เจ้าพูดแล้วนะ คนแรกเป็นของเจ้า คนที่สองเป็นสกุลเหลียนของข้า ฮ่ะ..ฮ่ะ..สกุลเหลียนมีผู้สืบสกุลแล้ว”

เจียฝูได้ยินเข้าก็ค้อนพ่อตาไม่หยุด หมั่นไส้ที่พ่อตาจะได้หลานชายสืบสกุลเหลียน แต่ตัวเองยังไม่ได้ลูกชายสืบสกุลเฉวียน แต่ในเมื่อเคยเอ่ยไว้แล้ว ก็พูดไม่ออก ได้แต่ทำตากลับกลอกไปมา

家福:龙眼干一定要有灵有幸。保佑我大小平安。

平安:凤眼果。。记得保佑想想母女平安。

庸叔:嘿。你们俩别走来走去,走的我眼花了。

和鸣:恭喜你平安,真的如愿以偿(rú yuàn yǐ cháng,按所希望的那样得到满足。指愿望实现)。

平安:如愿以偿?想想生个女儿?

和鸣:是的。

大家高兴

家福:嗨呀,小舅舅,你终于是人家的爹了。

平安:我已说过凤眼果灵验,我去看想想。

和鸣:我去看小姐。

庸叔:真的这么灵?

家福:唉。。我先要龙,龙眼干。。。还有没有?帮我拿龙眼干来,快点。。

庸叔:匆忙(cōngmáng ,hurried)间到哪里找呢?

鸾凤:恭喜姑爷,小姐诞下女儿。

家福:是凤。

庸叔:恭喜你全家添个女儿。其实生男生女都一样。首先来个凤,接着来一条龙。我已替孩子取了名字,叫连二龙。

和鸣:恭喜你姑爷,小姐原来诞下龙凤胎。第二个是男孩。

家福:又龙又凤。

庸叔:哎呀,好了。。你说好了,第一个是你的,第二个是我们连家的。我们连家有后了。哈哈。。



ที่จวนสกุลลิ่งหู ก็สนุกไม่แพ้กันกับที่อิ๊เซี่ยนเชียน เกาเฟยยืนคนเดียวที่นอกห้องคลอดของลิ่งหูสี่ ยืนลุ้นไม่มีใครคุยด้วย เอามือดึงผลส้มที่ต้นไม้หน้าห้อง ผลส้มจำนวนมากมายเต็มต้นถูกเกาเฟยจับดึงกระชากจนโกร๋น เสียงร้องเจ็บท้องของลิ่งหูสี่ยิ่งทำให้เขากังวลนั่งไม่ติด ได้แต่ฟังและรออย่างกระวนกระวายใจ

พอสิ้นเสียงร้องของแม่ เสียงทารกก็ดังขึ้น เกาเฟยรีบกระโดดข้ามรั้วสวนตรงไปที่ห้องคลอดทันที
ในห้องคลอดของลิ่งหูสี่ ฮูหยินทั้งสองช่วยดูแลทารกแรกคลอดอยู่ ลิ่งหูสี่นอนด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการคลอดบนเตียง เกาเฟยตรงไปหาภรรยาตัวเองที่เตียงนอนทันที

“เมียรัก..เมียรัก.. เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

แม่รองอุ้มทารกที่ห่อด้วยผ้าสีแดงเข้ามาหาเกาเฟย “คลอดแล้ว..คลอดแล้ว แม่ลูกปลอดภัยทั้งคู่”

เกาเฟยได้ยินก็ดีใจ โล่งอกโล่งใจเกือบตาย เอาแขนเสื้อเช็ดเหงื่อให้ภรรยา แล้วก็เข้าไปกอด “ลำบากเจ้าแล้วเมียรัก”

ลิ่งหูสี่ค่อย ๆ ขยับตัวขึ้นมา เพราะอยากรู้เต็มทนว่าตัวเองได้ลูกสาวหรือลูกชาย การคลอดลูกชายของลิ่งหูสี่มีความสำคัญยิ่งนัก เพราะหมายถึงการส่งต่อภาระกิจความรับผิดชอบของตระกูลทีเดียว

“เป็นลูกชายหรือลูกสาว?”



เกาเฟยเข้าใจความรู้สึกของภรรยาตัวเองดี ค่อย ๆ ผละออกมาแล้วตรงเข้าไปรับทารกจากแม่รอง

เกาเฟยอุ้มทารกมาดู แล้วก็หันหน้าไปมองหน้าแม่ยายทั้งสองทันที สีหน้าแบบนี้ ยิ่งทำให้ลิ่งหูสี่เป็นห่วงเข้าไปใหญ่

“เป็นลูกชายหรือลูกสาว?” ลิ่งหูสี่ถามอีกครั้ง เพราะเห็นทุกคนเงียบไปหมด

เกาเฟยอุ้มลูกค้างอยู่ในมือ มองหน้าภรรยาแล้วค่อย ๆ พูด “เจ้าวางใจเถอะ เป็นลูกชาย”

ลิ่งหูสี่ไม่เชื่อคำพูดของเกาฟย มองหน้าพวกแม่ ๆ

แม่ใหญ่พูดเบา ๆ “ใช่จ้ะ ใช่”

แม่รองพูดต่อว่า “แต่หมอดูทำนายไว้แล้วว่าเจ้ากับลูกชายเวลาตกฟากดวงไม่ค่อยจะสมพงษ์กันเท่าไร ดังนั้นต่อไปต้องให้พี่ใหญ่เป็นคนเลี้ยงลูกให้เจ้าแล้ว”



ลิ่งหูสี่ขยับตัวขึ้นมาจนได้ มองหน้าแม่ทั้งสองและสามีอย่างน้อยใจ “พวกท่านไม่ต้องมาหลอกข้าหรอก ข้าไม่สนหรอกว่าจะเป็นลูกชายหรือลูกสาว ข้าดีใจเหมือนกันแหละ ขอข้าอุ้มลูกหน่อย”

เกาเฟยอุ้มลูกตรงมาให้ลิ่งหูสี่ ค่อย ๆ เอาลูกส่งให้ฮูหยินของตน ลิ่งหูสี่รับลูกแล้ว ก็รีบดูทันทีว่าลูกเป็นลูกชายหรือลูกสาว พอได้เห็นกับตา ก็ร้องขึ้นมาด้วยความดีใจ

“เป็นลูกชายจริง ๆด้วย”

ล่ิงหูสี่ไม่ต้องการที่จะให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกแล้ว นางต้องการให้ลูกชายเป็นลูกชายจริง ๆ ไม่ใช่เอาลูกสาวมาเป็นลูกชาย ชะตากรรมนี้ที่ลูกสาวต้องเป็นลูกชาย ลิ่งหูสี่ขอรับเพียงผู้เดียว

เกาเฟยกอดลูกเมียอย่างมีความสุข “ข้าไม่ได้หลอกเจ้า เจ้าวางใจได้แล้ว ตอนนี้สกุลลิ่งหูมีผู้สืบทอดแล้ว เจ้าวางภาระความรับผิดชอบลงได้แล้วล่ะ”

ลิ่งหูสี่ดีใจจนน้ำตาไหล กอดลูกและสามีอย่างยินดีมีความสุขที่สุด

แม่ใหญ่และแม่รองต่างเข้าใจซึ้งถึงภาระอันใหญ่หลวงที่ลิ่งหูสี่ต้องแบกมาทั้งชีวิต จนถึงวันนี้ที่ลิ่งหูสี่จะได้มีความสุขความสบายใจอย่างแท้จริง ก็ดีใจอย่างยิ่ง ต่างยกมือขึ้นท่วมหัวกราบไหว้ขอบคุณบรรพบุรุษกันใหญ่

“บรรพบุรุษจงคุ้มครอง”

令狐家

高斐:娘子。。娘子,怎样?

二夫人:生了生了。大小平安。。

大夫人:辛苦你了娘子。

令狐喜:是儿子还是女儿?

高斐:儿子女儿?让我看看。

令狐喜:是儿子还是女儿?

高斐:放心,是儿子。

大夫人:是。。

二夫人:不过神算子说你和儿子的八字并不是太配合,所以要交由大姐带了。

令狐喜:你们不用骗我了,不管是男还是女,我都同样高兴。让我抱抱孩子。

令狐喜:真的是儿子。

高斐:我没有骗你。你放心,现在令狐家有后,你可以放下重担(zhòngdàn,heavy burden)。

两个夫人:祖先保佑。。



ในห้องของไป่เหอ ลุงหย่งอุ้มหลานชายที่หมายมั่นปั้นมือให้แซ่เหลียนอย่างยินดีหัวเราะไม่หยุด ส่วนเจียฝูก็อุ้มเด็กหญิงเฉวียนอิ๊ฟ่งแกว่งไกวไปมาอย่างรักใคร่ ไป่เหอเห็นทั้งพ่อและทั้งสามีเห่อหลานเห่อลูกอย่างนี้ ก็ยิ้มดีใจยิ่งนัก แม้จะลำบากยากเย็นคลอดลูกแฝด เหนื่อยแค่ไหนก็ไม่รู้สึก

“นี่อาฝู” ลุงหย่งมองหลานสาวในมือลูกเขยแล้วพูด “เฉวียนอิ๊ฟ่งน่ารักสวยงามจังนะ”

“แน่อยู่แล้ว แค่ให้เหมือนแม่เพียงเสี้ยวเดียวก็น่าดูชมแล้วล่ะ” พ่อสะพานทองเห่อลูกสาวจริง ๆ

“ฮ่ะ ฮ่ะ” ลุงหย่งถูกใจหัวเราะร่วน

“เจ้าคนที่ท่านพ่ออุ้มอยู่ก็น่ารักมากเลยนะ”

“ต้องน่ารักสวยงามอยู่แล้ว เจ้าดูสิ เป็นผู้ชายด้วยนะ ขอบใจเจ้ามากนะที่ช่วยเพิ่มหลานชายให้สกุลเหลียนของข้า”

“ข้าต้องขอบคุณท่านพ่อช่วยข้าอุ้มลูกบ้านข้าต่างหากล่ะ” พ่อสะพานทองมะกอกสามตะกร้าปาไม่ถูกสักที



“ลูกชายอะไรของบ้านเจ้า? เขาแซ่เหลียน ชื่อเหลียนเอ้อหลง”

“ไม่ใช่อยู่แล้ว” เจียฝูดูเหมือนมาเหนือเมฆเล่นกลกับพ่อตาอีกแล้ว “เขาแซ่เฉวียน ชื่อว่าเฉวียนอิ๊หลงต่างหาก”

ลุงหย่งหน้าบึ้งทันที “เฉวียนอิ๊หลงอะไร? บอกแล้วว่าคนแรกเป็นของเจ้า คนที่สองต้องถือตะเกียงให้สกุลเหลียนของข้า”

“ท่านพ่อน่ะเข้าใจผิดแล้ว ข้าจะพูดให้ฟังอีกทีหนึ่งนะ ตอนนี้ที่ข้าอุ้มอยู่น่ะคือลูกสาวคนแรกของสกุลเฉวียน ชื่อว่าเฉวียนอิ๊ฟ่ง คนที่ท่านพ่ออุ้มอยู่น่ะเป็นลูกชายคนแรกของสกุลเหลียน ชื่อว่าเฉวียนอิ๊หลง ชัดเจนไหมท่านพ่อ?”

“เฮ้ย เจ้ามันเล่นสำนวนมั่วนิ่มนี่หว่า”

“ใครว่าเล่นสำนวน ท่านพ่อจำผิดต่างหากล่ะ” เจียฝูมั่วเอาดื้อ ๆ

ลุงหย่งโกรธใหญ่ “เจ้าเจียฝูสมควรตาย”



ไป่เหอเห็นสามีและพ่อตัวทะเลาะกันอีกแล้ว ก็พูดขัดขึ้นมา “ท่านพ่อ พวกท่านอย่างแย่งกันเลย ลูกข้าสองคนจะแซ่เฉวียนหรือแซ่เหลียนก็เป็นลูกที่ข้าคลอดทั้งนั้น ข้าน่ะรักทั้งนั้นแหละ”

“ก็นั่นน่ะสิ ท่านพ่อตาที่เคารพ” เจียฝูหน้าทะเล้นกับพ่อตา “เอางี้ก็แล้วกัน วันหน้าข้าจะซื้อของบำรุงให้ไป่เหอกิน จะได้ท้องคนที่สอง คนที่สาม ถ้ายังไงก็ท้องที่สิบก็ได้ คราวนี้ไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชาย ก็ให้แซ่เหลียนให้หมดเลย ดีไหม?”

“เจ้าพูดแล้วต้องทำจริงนะ ต้องเซ็นสัญญาด้วย” ลุงหย่งก็ถูกลูกเขยตัวแสบหลอกอีกจนได้

ไป่เหอตาเหลือก “ข้าไม่ต้องคลอดอีกไม่รู้กี่ท้องหรือ หา..?”

庸叔:福头,全一凤很精灵(jīnglíng,fairy)。

家福:当然了,光是像她娘亲一成也够瞧(qiáo,to look,to see)的 了。

庸叔:哈哈。

家福:你那一个也很标致(biāozhi,beautiful)。

庸叔:当然是标致,你看,是个男丁。谢谢你,帮我连家添男丁。

家福:我感谢你替我抱住儿子。

庸叔:甚么你的儿子?他性连,是连二龙。

家福:当然不是,他性全,叫全一龙。

庸叔:甚么全一龙?说好了第一个是你的。第二个是给我们连家继后香灯的。

家福:你搞错了,我再给你说一次。我现时抱住的是我全家第一个女儿,叫全一凤。你抱住的是我全家第一个儿子,叫全一龙。清楚了吗?

庸叔:你这是抠字眼儿(kōuzìyǎnr,to be fastidious about phrasing, diction, or choice of words)。

家福:甚么抠字眼儿呢?你总是记错了。

庸叔:你这该死的福头。

百合:爹,你们别再争论。他们姓全或者姓连都是我生的,我是同样的疼爱。

家福:就是了岳丈大人。这样吧,日后我多买补品让百合进补,到时生第二、第三胎。再不然生第十胎时,不管是男是女,总之都是姓连的,好吗?

庸叔:你说了要认账(rènzhàng,to admit the truth),要签契约(qìyuē
,contract)。

百合:我岂不要生许多胎?



คราวนี้เวลาก็ผ่านไปอีกเจ็ดปี ที่อิ๊เซี่ยนเชียนมีเสียงเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงทะเลาะกันลั่น เด็กผู้ชายถือพัดสะพานทอง ส่วนเด็กผู้หญิงถือพัดทองคำ

“ขุนนางกับไพร่ห้ามแต่งงานกัน” เด็กชายเฉวียนอิ๊หลงพูดขึ้น

“มีแต่เจ้ารู้หรือไง พลเมืองดีกับพลเมืองเลวห้ามแต่งงานกัน” เด็กหญิงเฉวียนอิ๊ฟ่งเถียงขึ้น

พี่น้องสองคนเหมือนพ่อคนเหมือนแม่คน แต่ที่เหมือนกับทั้งพ่อและแม่ คือชอบเถียงกัน

“เชื้อสายเดียวกันห้ามแต่งงานกัน”

“ทำไมไม่เข้าใจเลยนะ แซ่เดียวกันห้ามแต่งงานกัน”

“พาเมียเขาหนีแต่งงานกันไม่ได้”

“คนเป็นคนตายห้ามแต่งงานกัน”

“คนสัตว์ก็ห้ามแต่งงานกัน”

เด็กหญิงพัดทองคำเงยหน้ามอง “มีข้อนี้ซะที่ไหน”

“ทำไมไม่มี ท่านพ่อบอกว่ากฏหมายว่าด้วยการครองเรือนฉบับที่สิบสองบรรทัดที่สิบแปด”

“ท่านแม่บอกว่าฉบับที่สิบสองมีแค่สิบสี่ข้อ ไม่มีข้อที่สิบแปด”



เด็กชายสะพานทองเถียงสู้ไม่ได้ ก็หันไปหาเด็กหญิงอ้วนท้วนคนหนึ่งนั่งโจ้ซาลาเปาไม่หยุด “นี่ เจ้าอย่าห่วงแต่กินนักสิ จริง ๆ ใครพูดถูก?”

เด็กหญิงกินซาลาเปาหันมาตอบอย่างไม่สนใจ เพราะซาลาเปาเต็มปาก “ข้าไม่รู้” ว่าแล้วก็ยัดซาลาเปาเข้าปากต่ออย่างตั้งอกตั้งใจ

มีเด็กผู้ชายอีกคนหนึ่งกระโดดขึ้นมาเหมือนท่านางแอ่นถลาลมน้อย ถือเอากระบี่ด้ามเล็ก ๆ แล้วร้องขัดขึ้น “พวกเจ้าอย่าทะเลาะกัน”

เด็กชายสะพานทองรีบเดินหนีเข้ามาหาพี่สาวของตน “จะมาท่องกลอนอีกแล้ว”

“พานพบทะเลชางไห่ ทะเลที่ไหนก็ไม่สวยแล้ว พอผ่านพบภูเขาอูซาน เลขสวยที่ไหนก็ไม่เป็นเลข”

เป็นกลอนประจำตัวของเกาเฟยที่ท่องอยู่ตลอดเวลา แต่พอดีเด็กชายลิ่งหูเฟยที่ฟันหลอข้างหน้าท่อง จากคำว่า ‘เมฆ’ ก็พูดเป็นคำว่า ‘เลข’



“ไม่เป็น ‘เมฆ’” เด็กชายสะพานทองบอก

“ไม่ใช่ ‘ไม่เป็นเลข’” เด็กหญิงพัดทองคำก็พูด

“ไม่เป็นเลข” เด็กชายลิ่งหูเฟยยังเถียงอยู่

“ไม่เป็นเมฆ”

“ก็ข้าบอกไม่เป็นเมฆ” ทั้งสองคนเพิ่งอ๋อ เพราะเด็กชายลิ่งหูเฟยพูดไม่ชัดนั่นเอง

(จริง ๆ คำภาษากวางตุ้ง ‘ไม่เป็นเมฆ’ พูดเพี้ยนไป จะกลายเป็น ‘ไม่เป็นคน’ แต่เพื่อความเข้าใจของภาษาไทย ก็เลยแปลให้ออกเสียงเพี้ยนจาก ‘เมฆ’ เป็น ‘เลข’ )

การถกเถียงกันของ ‘เมฆ’ และ ‘เลข’ ก็จบกันตรงนี้ เพราะผิงอันกับเสียงเสี่ยงช่วยกันยกถาดซาลาเปาเข้ามาอีกถาดใหญ่

“มาเร็ว มา”

“พวกเจ้าดูสิ” เสียงเสี่ยงมองเด็ก ๆ ด้วยความเอ็นดู “ข้าทำซาลาเปาที่พวกเจ้าชอบมาให้ล่ะ มาเร็ว”

“มา มากินซาละเปากัน” ผิงอันเรียกเด็ก ๆ มากิน

เสียงเสี่ยงเห็นลูกสาวกินซาลาเปาไม่เลิก ก็ยิ่งรักใหญ่ “เด็กดีของแม่ กินซาลาเปานะ”

“เอ้า กินกันคนละลูก” ลูกของคนอื่นก็กินคนละลูก แต่ลูกของเสียงเสี่ยงและผิงอันต้องกินคนเดียวหนึ่งถาด



เสียงเกาเฟยเดินลงมาพร้อมกับเจียฝู ไป่เหอและลิ่งหูสี่

“พวกเราสื่อราชสำนักจัดงาน ‘ร้อยดอกไม้’ ดีนะที่ได้อิ๊เซี่ยนเชียนทั้งเก้าสาขามาช่วย ทำให้งานครั้งนี้จัดได้อย่างหรูเริ่ดครบแสงครบสี”

เดี๋ยวนี้สื่อราชสำนักมีลูกเล่นทางการตลาดลวดลายพร้อยขนาดนี้เชียวหรือ?

“ก็ยิ่งทำให้ครึกครื้นเท่าไร จำนวนการเจรจาทาบทามก็ยิ่งสำเร็จมากขึ้นเท่านั้น” เจียฝูว่า

“ตอนนี้ พวกเราเปิดสาขาไปร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ ต้องหาคนมาช่วยงานเพิ่มอีกเยอะเลยจริง ๆ” ไป่เหอบ่นขึ้นลอย ๆ

“เจ้าคิดว่าหาคนน้ำแข็งดี ๆ หาได้ง่าย ๆ งั้นหรือ” ฮูหยินลิ่งหูสี่พูดขึ้นกับเพื่อนรัก

เจียฝูมองพวกลูก ๆ หลาน ๆ “ไม่รู้ว่าพวกนี้เมื่อไรจะโตเป็นพ่อสื่อแม่สื่อช่วยกันทาบทามให้สำเร็จสักหลาย ๆ ราย”

พวกเด็ก ๆ พูดขึ้นพร้อมกัน “พวกเราทำสำเร็จไปแล้ว”

พวกพ่อแม่ทั้งหมดมองหน้ากัน แล้วยิ้มกันใหญ่ เกาเฟยถามขึ้นยิ้ม ๆ “เอ๊ะ แล้วบ้านไหนปล่อยให้พวกเจ้าไปจับคู่มั่วซั่วให้กันล่ะ”

คราวนี้พวกเด็ก ๆ ก็ชี้ไปที่บันไดชั้นสอง “ก็พวกเขาน่ะสิ”

ที่แท้คู่ที่พวกเด็ก ๆ ช่วยกันจับคู่อย่างซี้ซั้วให้ก็คือลุงหย่งกับฮูหยินรอง ตกลงสองคนนี่รักกันขึ้นมาจริง ๆ หรือ?

เจียฝูอ้าปากหวอ “ไม่ใช่มั้ง”

“ทุกอย่างจัดเรียบร้อยแล้ว ขาดเพียงอย่างเดียว” พวกเด็ก ๆ ยังรายงานต่อพร้อม ๆ กัน

“ขาดอะไรล่ะ?” ไป่เหอถาม

“ขาดซองแดงค่าสื่อน่ะสิครับ/คะ”



แล้วเรื่องราวของพ่อสื่อป้ายทองก็อวสานตรงทุกคนก็หัวเราะกันใหญ่ ที่ลูกไม้ช่างหล่นไม่ไกลต้นจริง ๆ

ความสุขของคนทุกคนในอิ๊เซี่ยนเชียนเกิดขึ้นได้ด้วยแรงมุ่งมั่นและความรักจริง ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคใด ๆ ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ และที่สำคัญพวกเขาอาศัยความกล้าที่จะใช้ตนเองเป็นที่พึ่งแห่งตน มากกว่าจะปล่อยให้เป็นเรื่องของชะตาฟ้าลิขิต หรือปล่อยไปตามเวรตามกรรม เพราะสุดท้ายแล้ว ถ้าคนมีความตั้งใจจริง แม้ฟ้าดินก็ยังเห็นใจ ดั่งคำที่ลิ่งหูสี่พูดอยู่บ่อย ๆ ว่า “โลกนี้ไม่มีอะไรยาก กลัวเพียงแต่คนมีใจมุ่งมั่น”

เมื่อเรามีใจมั่น เราก็ต้องกล้าที่จะทำ อีกคำพูดหนึ่งที่เจียฝูกล่าวอยู่เสมอคือ “ต้องมีก้าวที่หนึ่ง ถึงจะมีก้าวที่สองสามสี่ห้าหกตามมา” ถ้าเรามีแต่คิด แต่ไม่ลงมือทำ ความสำเร็จจะมาจากไหน?

แล้วพวกเราล่ะ เห็นด้วยหรือเปล่า?

โปรดติดตามเรื่องต่อไป สนุกเหมือนกัน ไม่รู้ยังอยากอ่านกันอยู่หรือเปล่าเอ่ย?




ขอบคุณค่ะ แล้วติดตามเรื่องใหม่นะคะ


โกวเปียแปลและเล่าเรื่อง โดยถอดscriptละครจากเรื่อง “金牌冰人”


ภาพประกอบจาก //www.pices.com/cn, //www. tiepa/baidu.com, 微薄 迷上中国风, 微薄中国风插画,huaban.com, ,china internet, //www.123.net,nipic.com, sohu.org, chinapicture.com


Pang-Pouille/Nov 30, 2012








 

Create Date : 30 พฤศจิกายน 2555
7 comments
Last Update : 22 กุมภาพันธ์ 2556 8:28:50 น.
Counter : 7684 Pageviews.

 

เนื่องจากเนื้อที่ไม่พอ โกวเปียขอเอาภาษาจีนท่อนสุดท้ายมาไว้ที่ตรงนี้

七年后
全一龙:官民不婚。

全一凤:只有你才懂吗?良贱不婚。

全一龙:同宗不婚你不懂吧?

全一凤:怎么不懂?同姓不婚。

全一龙:逃妇不婚。

全一凤:居丧不婚。

全一龙:人畜不婚。

全一凤:哪有这条款呢?

全一龙:怎会没有,爹说是户婚十二卷十八条。

全一凤:娘亲也说十二卷只有十四条,没有十八条。

全一龙:喂,你别只顾吃,究竟是她对还是我对?

想想女儿:我不知道。

令狐喜儿子:你们不要争论。

全一龙:咳,又要吟诗了。

令狐喜儿子:曾经沧海难为水,除却巫山不是人。

全一龙:是‘不是云’。

全一凤:不是‘不是人’。

令狐喜儿子:是‘不是人’。

全一龙/全一凤:是‘不是云’。

令狐熹儿子:我说是‘不是云’。

平安:来。

想想:你们看。我做了你们最爱吃的豆沙包。有豆沙包,来吃吧。

平安: 豆沙包。来,过来吃。

想想:乖女儿,吃包吧。

平安:来。。

想想:每人一个。

高斐:我们官媒的百花会,难得一线牵九间分铺鼎力合作。定必会搞的有声有色。

家福:搞的热闹,说成的亲事便越多。

百合:现时我们的分馆遍布(biànbù,to cover the whole area)全九州。我们真要多找接班人才可以。

令狐喜:你以为好的冰人是容易找的吗?

家福: 不知道你们甚么时候长大成为冰人接谈几门亲事回来。

小孩:已经做了。

高斐:是哪一户人家让你们乱搞?

小孩:是他们。。。

家福:不是吧?

小孩:万事俱备,只欠一封。

百合:一封甚么?

小孩:媒人红包。。



Picture from Bing

 

โดย: โกวเปีย (Pang-Pouille ) 30 พฤศจิกายน 2555 18:28:19 น.  

 

มาแฮปปี้เอนดิ้งกับเหล่าตัวยุ่งค่ะ ยุ่งกันจนวินาทีสุดท้าย ติดตามอ่านมาตลอด อ่านไปก็จินตนาการ เห็นภาพความสนุกสนาน ความยุ่งเหยิง ความรัก ความเศร้า จนเหมือนเป็นคนในนั้นด้วย จบแล้วก็เสียดาย

หลงรักพวกเด็กๆ ช่างเหมือนพ่อแม่ ยังกับโขกออกมาแน่ะ


ขอบคุณโกวเปียมากค่ะ จะรอเรื่องต่อไปนะค่ะ อย่าให้รอนานนะค่ะ

 

โดย: poohmong1 IP: 125.25.109.96 30 พฤศจิกายน 2555 21:20:34 น.  

 

สนุกจริงๆ ค่ะ อลวนกันจนวินาทีสุดท้ายเลย เรื่องนี้น่ารักมาก
รออ่านเรื่องต่อไปเช่นกันนะคะ

 

โดย: Job IP: 183.89.57.241 30 พฤศจิกายน 2555 21:41:52 น.  

 

จะไปเก็บอ่าน ตอนเก่าๆนะค่ะ

 

โดย: never the last 1 ธันวาคม 2555 11:13:24 น.  

 

ข้างบนจางเจียเจี้ยอากาศธรรมดามากๆเลยค่ะ ไม่สูงนะค่ะ เทียบไม่ได้กับแถวๆทิเบตสักนิดเดียว ^^ จำได้ว่า ขนาดไปทิเบตช่วงหน้าร้อน หายใจยังลำบากเลยค่ะ ตอนนอนทรมาณมากๆๆ แสบจมูก

 

โดย: never the last 1 ธันวาคม 2555 15:27:54 น.  

 

สุดยอดค่ะ รอดูเรื่องต่อไปด้วยกันอีกนะคะโกวเปีย
ขอบคุณมากๆ ค่ะ

 

โดย: ผู้ติดตาม IP: 125.25.161.187 3 มกราคม 2556 9:17:11 น.  

 

ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ ตอนนี้โกวเปียกำลังเขียน&แปลเรื่อง 肝胆昆仑 อยู่ อย่าลืมติดตามนะคะ โกวเปียเปิดบล็อกใหม่ใช้ชื่อไทยว่า "หัวใจคนกล้า" ค่ะ
ตอนนี้เพิ่งกลับมา เดี๋ยวตั้งหลักได้จะรีบเขียนเรื่องต่อทันที

 

โดย: โกวเปีย (Pang-Pouille ) 5 มกราคม 2556 6:37:52 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Pang-Pouille
Location :
上海 เซึียงไฮ้ China

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 37 คน [?]






Blog ใหม่วันนี้


ภาพดี ๆ...โลกนี้มีให้ดู

ภาพดอกไม้สวย ๆ จากประเทศจีน


Story เล็ก ๆ กับวัฒนธรรมจีน

ชวนกันกินติ่มซำฮ่องกงที่เซียงไฮ้


ที่บล็อก ภาพดี ๆ โลกนี้มีให้ดู

อย่าลืมแวะชมฤดูใบไม้ผลิที่เซี่ยงไฮ้


Hobbies แสนรัก

ความรู้งานฝีมือจากเมืองจีน

วิธีทำกระเป๋าใส่กุญแจ




สงวนลิขสิทธิ์ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2539 ห้ามละเมิดไม่ว่าการลอกเลียน นำรูป ข้อความที่เขียนไว้หรือส่วนหนึ่งส่วนใดในบล็อกแห่งนี้ ไปเผยแพร่อ้างอิง โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล็อก

hits
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2555
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
30 พฤศจิกายน 2555
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Pang-Pouille's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.