Group Blog
 
<<
เมษายน 2555
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
6 เมษายน 2555
 
All Blogs
 
โครงการตะพาบครั้งที่ 53

โครงการตะพาบที่ 53 โจทย์โดย คุณเป็ดสวรรค์ คำสารภาพ


font color=#000000 size=4>เมื่อเห็นหัวข้อเรื่องก็ทำให้นึกย้อนกลับไปสมัยเป็นนักศึกษาฝึกสอน ครั้งนั้นฉันฝีกสอนอยู่ที่โรงเรียนสังกัดการประถมศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ สปช. ไปสอนชั้นประถมปีที่ 5 โรงเรียนบ้านดอนตัน ต.ชมพู อ.เมือง จ.ลำปาง


โรงเรียนนี้้มีตั้งแต่ชั้น ป.1 - ป.6 เด็กนักเรียนประมาณ 200 คนฉันจะไปเป็นครูประจำชั้้นคู่กับครูพี่่เลี้ยง ฉะนั้้นทุกวันฉันจึงมีหน้าที่ ตรวจแถวนักเรียนตอนเช้าทุกวัน


เช้ามาเด็กๆก็จะทะยอยกันมาวิ่งเล่นอยู่ตรงสนามหน้าเสาธงเพื่อรอเข้าแถวเคารพธงชาติ และสวดมนต์ไหว้พระ ก่อนเข้าเรียนทุกวัน


มีอยู่วันหนึ่่่่ง ขณะที่โรงเรียนตีระฆังเข้าแถวเด็กๆก็วิ่งมาเข้าแถวตามชั้นเรียนของตัวเอง ฉันก็สาละวนจัดแถวให้เด็กๆชั้น ป.5 เข้าแถวให้เรียบร้อย ฉันก็เห็นพระภิกษุรูปหนึ่งชรามากแล้วเดินนำเด็กชายคนหนึ่งแต่งชุดนักเรียนเรียบร้อยเดินตรงมาที่แถวชั้น ป.5


หลวงพ่อ .................โยมอาตมาฝากเด็กมาเข้าเรียนคนนึงนะ

ฉัน .........................นมัสการหลวงพ่อ เด็กคนนี้้จะมาเรียนชั้นอะไร คะ

หลวงพ่อ ..................ป.5 โยม เขาเรียน ป4.มาแล้ว มีเหตุให้ ต้องลาออกกลางคัน จึงมาขอเรียนที่นี่

ฉัน.......................... นิมนต์หลวงพ่อไปที่ห้องครูใหญ่ก่อนนะคะ


ฉันเดินนำหลวงพ่อและเด็กชายแปลกหน้าไปห้องครูใหญ่ จากนั้นก็กลับมาดูแลแถวตามเดิม นักเรียนเข้าชั้นเรียนแล้ว ฉันกำลังจะสอนวิชาแรก ครูใหญ่ก็เดินนำหลวงพ่อและเด็กชายคนเดิมมาที่ห้อง ครูใหญ่แนะนำให้ฉันรู้จักหลวงพ่ออยู่วัดใกล้โรงเรียนนี้เอง ส่วนเด็กชายนั้น ชื่อ สมบัติ พ่อแม่แยกทางกันก่อนเคยทำงานรับจ้างอยู่กรุงเทพฯ แม่จึงพาสมบัติกลับมาอยู่บ้านเดิม


สมบัติจึงต้องลาออกจากโรงเรียนมาอยู่ที่บ้านดอนตันนี้ สมบัติต้องมาเรียนชั้น ป.5 ต่อที่นี่ พอดีเปิดเทอมใหม่ทันเวลาพอดี ฉันมองดูสมบัติ ดูเป็นเด็กหน้าตาซื่อๆดวงตาโตดูเศร้าๆชอบกล หน้าตาไม่ค่อยยิ้มเลยดูหมองเศร้าๆ ฉันดูแล้วก็ออกจะสงสารคงจะเป็นเด็กมีปัญหา


หลวงพ่อบอกให้สมบัติสวัสดีฉันแล่วบอกว่า"อยู่กับคุณครูห้องนี้นะสมบัติแล้วอย่าดื้ออย่าซนล่ะ ตั้งใจเรียนนะ หลวงพ่อจะกลับวัดก่อนตอนเย็นก็เดินกลับบ้านเองนะ"

ฉันยิ้้มรับแล้วเข้าไปจูงมือสมบัติมาหน้าชั้นเรียนแนะนำให้เพื่อนๆได้รู้จักและหาที่นั่งให้นั่งอยู่แถวที่สองเพราะข้างหน้าจะเป็นเด็กหญิงนั่งกัน หลวงพ่อกลับวัดไปแล้ว

ฉันเรียกสมบัติมาหาแล้วถามถึงหนังสือและสมุดเรียน เพราะไม่เห็นสมบัติถืออะไรมาเลย สมบัติบอกย้ายบ้านมาไม่ได้เอาสมุดหนังสือมาเลยแม่รีบกลับมาบ้าน ฉันจึงจัดการหาสมุดและหนังสือเรียนเท่าที่มีให้สมบัติและจัดการหาเพื่อนที่นิสัยดีมาคอยดูแลและเป็นเพื่อนให้สมบัติ


ในโรงเรียนคงดำเนินไปอย่างปกติ แต่ที่ฉันสังเกตสมบัติจะไม่กินข้าวกลางวันที่โรงเรียน เขาจะกลับบ้านไปกินที่บ้านทุกครั้งแต่ฉันคิดว่าคงกลับไปกินข้าวกับแม่เพราะบ้านอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน


อยู่ต่อมาเงินของเพื่อนๆในห้องเริ่่มหาย บางทีห่อข้าวที่ห่อมากินที่โรงเรียนก็หายไป ทุกคนเริ่มสงสัยสมบัติ เพราะกลางวัน สมบัติจะไม่อยู่ทุกครั้ง


ฉันเริ่มสังเกตสมบัติอย่างจริงจัง ฉันดูสมบัติตั้งใจเรียนดีมากแต่เวลาให้ทำแบบฝึกหัดสมบัติจะฟุบหลับทุกครั้้ง จนฉันแปลกใจ เด็กๆคนอื่่นมีแต่เล่นกันเสียงดังร่าเริง แต่สมบัติเงียบขรึมไม่ค่อยพูดตั้งใจทำงานแล้วก็หลับ พอถามสมบัติก็บอกกลางคืนไม่ค่อยได้นอน เพราะแม่ไม่สบาย


ฉันจึงคิดจะไปเยี่ยมแ่ม่สมบัติว่าป่วยเป็นอะไร เพราะถามสมบัติก็ไม่บอก แต่ฉันไม่ทันได้ไปก็เกิดเรื่องเสียก่อน


แดง เด็กชายจอมแก่นในห้องบ้านมีเงินชอบเสียงดังไม่กลัวใครเข้ามาฟ้องฉันว่าสมบัติขโมยเงินไป ฉันมองหาสมบัติไม่อยู่เช่นเคย แดงบอกว่าสมบัติขโมยเงินแล้วหนีไปบ้าน เพราะพวกของแดงแอบสืบจับขโมยกันเองเพราะอยากรู้ว่าใครเป็น ขโมย


วันหนึ่งจึงแกล้งวางเงินกินขนมซึ่งชอบพกมาเยอะเกินเด็ก วันนั้้้นมีเงินมา 50 บาท ก็แกล้งวางไว้บนกล่องดินสอ แล้วพอพักเที่ยงก็พากันไปแอบตรงซอกประตู เมื่อเด็กๆออกไปกินข้าวกันแล้วไม่มีใครอยู่ในห้อง สมบัติก็ทำทีออกไปแต่กลับเดินเข้ามาเมื่อไม่เห็นใครในห้องก็มาหยิบเงินแล้วรีบวิ่งกลับบ้านไป


ฉันฟังแล้วก็ใจหาย เป็นสมบัติจริงๆด้วยที่เป็นขโมย ฉันจึงบอกเด็กให้ใจเย็นๆแล้วฉันจะเรียกสมบัติมาสอบถามเด็กๆไม่ยอมจะให้เรื่องถึงครูใหญ่ แต่ฉันขอร้องไว้


บ่ายวันนั้้นสมบัติกลับมาเรียนตามปกติ ฉันเรียกสมบัติมาถามถึงเงินที่ขโมยไป สมบัติปฏิเสธ ไม่ยอมรับ ฉันพยายามคาดคั้้นแต่สมบัติก็ยืนกรานกระต่ายขาเดียว ฉันจึงให้เด็กๆที่เห็นมาเป็นพยาน แต่สมบัติกลับบอกว่าพวกเขารวมหัวกันแกล้งสมบัติ ฉันจึงบอกว่ามีใครเห็นไหมนอกจากกลุ่มของแดง ไม่มีใครเห็นเลย


ฉันจึงบอกว่าถ้างั้นคงต้องขอให้หลวงพ่อมาทำพิธีจับขโมยล่ะ สมบัติได้ยินว่าหลวงพ่อจะมาก็หน้าซีดจากท่าทีที่แข็งขืนเริ่มหน้าแดงเหมือนกับจะร้องไห้แล้วสมบัติก็ยกมือไหว้ฉันขอร้องไม่ให้พาหลวงพ่อมา ฉันจึงบอกว่าไม่ได้เพื่อนๆเขาสงสัยสมบัติฉะนั้น สมบัติก็ต้องแสดงความบริสุทธิ์ให้เพื่อนเห็น หลวงพ่อมานั้นแหละดีแล้ว เพื่อนๆจะได้หายสงสัยสมบัติซะที


พอฉันพูดจบ สมบัติก็ยกมือปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นหน้าตาบิดเบี้ยวพยายามกลั้นสะอื้นและบอกกับฉันเสียงกระท่อนกระแท่น " ผมบอกก็ได้ครับ ผมเป็นขโมยเองครับ " บอกไปก็ร้องไห้ไป เพื่อนเงียบกันหมดทั้งห้อง " แม่ผมไม่สบายลุกไม่ขึ้น ผมต้องไปป้อนข้าวแม่กลางวัน แม่ไม่ได้ทำงานตังค์ที่มีมาก็หมดลง ผมไม่มีตังค์ ผมก็แิอบขโมยข้าวของเพื่อนไปป้อนแม่ วันนี้ผมเห็นเพื่อนเขาลืมตังค์ไว้ผมก็แอบหยิบไปไว้ซื้อข้าวให้แม่ครับ"


ว่าแล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นทำเอาฉันแทบจะร้องไห้ตามไปด้วย ฉันจึงบอกไปว่าสมบัติครูอยากให้สมบัติพาไปบ้านไปหาแม่สมบัติหน่อยนะ แต่ครูจะไม่บอกแม่สมบัติหรอกนะว่าสมบัติเอาตังค์เพื่อนไปแต่ครูอยากไปดูว่าสมบัติพูดจริงมั๊ยเท่านั้นไม่ใช่มาโกหกให้ครูสงสาร



สมบัติรับคำแล้วพาฉันและเพื่อนๆในห้องทั้งหมดพากันเดินไปบ้านสมบัติ และแล้วสิ่งที่ปรากฏแก่ตาของฉันเมื่อไปถึง ฉันถึงกลับดึงสมบัติเข้ามากอด



โธ่เอ๋ย...เด็กตัวเท่านี้ ต้องคอยดูแลแม่ที่เป็นอัมพาตเดินไม่ได้ปากเบี้ยวไปครึ่งหนึ่งยกมือได้แค่ข่างเดียวนอกนั้นทำอะไรไม่ได้เลย พูดก็ไม่เป็นคำ สมบัติเล่าให้ฟังว่า



แม่ป่วยกลับมาจากกรุงเทพแล้วอาการก็ทรุดหนักลงเรื่อยๆ สมบัติก็ไม่รู้ว่าแม่เป็นอะไรแม่ลุกไม่ได้ สมบัติก็ได้แต่เช็ดตัวให้แม่และหาข้าวให้แม่กินทุกวัน หลวงตาที่วัดจะคอยมาดูแลอยู่เสมอ เงินที่เคยมีมาก็หมดลงแล้ว สมบัติไม่รู้จะทำอย่างไร เคยเก็บขยะไปขายเสาร์อาทิตย์แต่ก็ได้ตังค์ไม่พอซื้อข้าว บางทีก็ไปเอาข้าวที่หลวงตาที่วัด ช่วงที่ขโมยของเพื่อนนั้น หลวงตาไม่อยู่หลายวันไม่มีเงิน ไม่มีข้าวให้แม่ ไม่รู้จะทำอย่างไร เห็นเพื่อนเค้ามีกินกันก็แอบมาขอแบ่งไปบ้างเท่านั้น "


เด็กๆเพื่อนของสมบัติหน้าตาเศร้าสร้อยไปกับชีวิตของสมบัติไปตามๆกัน นักเรียนหญิงพากันน้ำตาไหลแอบไปร้องไห้กัน ฉันนั่งนิ่งฟังสมบัติเล่าไปร้องไห้ไปอย่างหน้าสงสาร


"คุณครูครับ ผมสารภาพแล้ว คุณครูอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกหลวงตาเลยนะครับผมขอร้องนะครับเพราะผมสัญญากับหลวงตาไว้ว่าผมจะเป็นเด็กดี ถ้าผมเป็นเด็กไม่ดีหลวงตาจะไม่ให้ผมเรียนหนังสือครับ"



โธ่เอ๋ย ....ฉันแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความสงสาร สมบัติยอมสารภาพกับฉันเพียงเพราะกลัวว่าเมื่อหลวงตารู้ว่าเป็นเด็กไม่ดีจะไม่ได้เรียนหนังสือเท่านั้นเอง แสดงถึงความเป็นเด็กดีอยากเรียนหนังสือของเขา ที่เขาขโมยอย่างนี้เพราะเขาจำเป็น ฉันรับปากสมบัติและบอกกับเพื่อนๆทุกคนให้อภัยสมบัติที่เขาต้องทำแบบนี้เพราะความจำเป็นบังคับทุกคนก็เห็นแล้วและขอให้สมบัติอย่าทำตัวเป้นขโมยแบบนี้อีกไม่มีอย่างไรให้บอกครูหรือผู้ใหญ่หรือหลวงพ่อ สมบัติก็รัีบคำและสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก



นายแดงหัวโจกจับขโมยและเพื่อนพากันเดินออกมาบอกว่า"ครูครับ ผมไม่เอาเรื่องแล้วและพวกผมจะเอาตังค์ให้สมบัติไปซื้อข้าวให้แม่อีก"


เพื่อนๆทุกคนให้ห้องต่างพากันควักกระเป๋าของตัวเองเอามายื่นให้สมบัติกันทุกคนมากบ้างน้อยบ้าง สมบัติยกมือไหว้ทุกคนด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา



วันนี้ฉันมาเยี่ยมแม่สมบัติที่โีรงพยาบาล สมบัตินั่งเฝ้าแม่อยู่ด้วยมีเพื่อนๆมาเยี่ยมกันหลายคนรวมทั้งนายแดงหัวโจกด้วย สมบัติเริ่มร่าเริงขึ้น


หลังจากวันนั้นฉันก็ไปแจ้งให้คุณครูใหญ่ทราบ ครูใหญ่เป็นธระจัดการพาแม่สมบัติไปโรงพยาบาลและหาทุนเรียนหนังสือให้สมบัติด้วย แม่ของสมบัติเริ่มดีขึ้นขยับส่วนต่างๆของร่างกายได้บ้างแล้ว สมบัติคอยมาทำกายภาพบำบัดให้แม่อยู่เสมอ



ฉันก็ได้แต่ขอภาวนาให้ชีวิตเล็กๆนี้้้ดำเนินไปอย่างตลอดรอดฝั่งเพราะไม่นานฉันก็ต้องจากเด็กๆไปแล้วเพราะฉันก็เป็นแค่นักศึกษาฝึกสอนที่อยู่กับเด็กๆแค่เทอมเดียวเท่านั้นเอง



ทุกวันนี้ฉันยังไม่ลืมเรื่องนี้เลยแต่ฉันไม่รู้เลยว่าสมบัติเป็นอย่างไรบ้าง แม่เขาหายแล้วยังเพราะเดี๋ยวนี้โรงเรียนบ้านดอนตันยุบไปเสียแล้ว.................




จบแล้วค่ะเรื่องสารภาพของกิ่งขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและเม็นท์ให้กำลังใจค่ะสวัสดีค่ะ




























































Create Date : 06 เมษายน 2555
Last Update : 21 มิถุนายน 2555 11:21:46 น. 3 comments
Counter : 650 Pageviews.

 
มาอ่านคำสารภาพคุณกิ่งครับ


โดย: panwat วันที่: 6 เมษายน 2555 เวลา:10:54:41 น.  

 
ชีวิตจริง บางทีมันเศร้า....แต่สักวันคง
มีวันดีสำหรับเด็กคนนี้

โห...อยู่จนโรงเรียนยุบเลยเหรอ เอ้ย
ไม่ใช่.....พี่ชายถัดจากผมก็ไปสอน
โรงเรียนแห่งหนึ่งที่เชียงใหม่ ก็ตรงที่
บ้านดารา สวย ชอบขับรถแข่งนั่นแหละ

พอย้ายไปอยู่ที่ใหม่ ไม่นาน โรงเรียนก็
ปิด เพราะ เด็กในหมู่บ้านน้อย หลายปี
ราชการเลยปิด

อ้อ ว่าจะถามคุณกิ่ง เห็นนักแสดงหญิง
นามสกุลเหมือนคุณกิ่ง เป็นญาติกันเหรอ
เห็นแว๊บ ๆ หลายเดือนมาแล้วที่ไหนไม่รู้
เหมือนกันครับ


โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 13 พฤษภาคม 2555 เวลา:5:36:26 น.  

 
ทักทายค่ะพี่กิ่ง

เรื่องเศร้าจังค่ะ

น้ำตาจะไหล แง๊ๆๆๆๆ

จะเที่ยงแล้ว....อย่าลืมหารัยทานนะค่ะ


โดย: pimtida วันที่: 26 พฤษภาคม 2555 เวลา:11:30:37 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

BlogGang Popular Award#13


 
กิ่งฟ้า
Location :
ลำปาง Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 31 คน [?]




หลังไมค์จ้าคนดี
New Comments
Friends' blogs
[Add กิ่งฟ้า's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.