สิ่งมีค่าที่แท้จริง
ไม่ได้อยู่ที่ การมองเห็น หากแต่อยู่ที่ สิ่งที่เรามองไม่เห็น เช้าวันหนึ่งที่โรงพยาบาล “ขอให้ฉันดูหน้าลูกหน่อยได้มั๊ยค่ะ” คุณแม่คนใหม่เอ่ยขึ้น เมื่อห่อผ้าน้อยๆถูกคลี่ออกเพื่อมองใบหน้าเล็ก ๆ กรี๊ดดดด ๆๆๆ เธอกรีดร้องหมอต้องอุ้มเด็กออกไปอย่างรวดเร็ว “ เด็กทารกที่เกิดมาไม่มีใบหู” และแล้วกาลเวลาพิสูจน์ว่า การได้ยินของเจ้าหนูไม่มีปัญหา ปัญหามีเฉพาะสิ่งที่มองเห็นภายนอกคือ ใบหูที่หายไปหลายครั้งที่เจ้าหนูกลับจากโรงเรียนแล้ววิ่งมาบอกแม่ เธอรู้ว่าหัวใจลูกปวดร้าวแค่ไน๋ เจ้าหนูพูดโผล่งออกมา อย่างน่าเศร้า พวกโกตัวโตพวกมันล้อผมว่า ไอ้ตัวประหลาด จนกระทั่งเจ้าหนูเติบโตขึ้น หล่อเหลาเป็นที่รักของเพื่อนๆมีทั้งพรสวรรค์และพรแสวงอยู่ในตัว เค้าอาจได้เป็นหัวหน้าชั้นแต่เพราะเจ้าสิ่งนั้น…….ทำให้เค้าไม่อยากเจอใคร ลูกต้องพบปะผู้คนบ้างนะลูกแม่กล่าว
ด้วยความสงสารลูก พ่อของเด็กชายปรึกษากับหมอประจำครอบครัวและได้รับข่าวดีหมอบอกว่า ผมสามารถปลูกถ่ายใบหูได้ถ้ามีผู้บริจาคแต่ใครล่ะจะเสียสละใบหูเพื่อเด็กน้อยคนนี้ คุณหมอกล่าวว่า จนกระทั่ว 2 ปีผ่านไปพ่อบอกกับลูกชาย ว่าเตรียมตัวไปโรงพยาบาลพ่อกับแม่หาคนบริจาคใบหูที่ต้องการได้แล้วแต่นี่เป็นความลับ การผ่าตัดสำเร็จไปด้วยดีและแล้วคนๆใหม่ก็เกิดขึ้นเค้ากลายเป็นผู้มีพรสวรรค์ อัจฉริยะในโรงเรียนและต่อมาก็ในวิทยาลัย มหาวิทยาลัย ฯ จนเป็นที่กล่าวขานรุ่นต่อรุ่นต่อมาได้แต่งงาน และทำงาน เป็นข้าราชการในสถานทูต วันหนึ่งชายหนุ่มถามผู้เป็นพ่อว่า พ่อครับใครเป็นคนมอบใบหูให้ผมมาใครช่างให้ผมได้มากมายแต่ผมซิยังไม่เคยทำอะไรเพื่อเค้าคนนั้นเลยสักนิด
พ่อเชื่อว่า ”ลูกจะตอบแทนเค้าได้หมดหรอก” เรื่องนี้เป็นความลับเราตกลงกันแล้ว หลายปีผ่านไปมันก็ยังคงเป็นความลับและแล้ววันหนึ่งวันที่มืดมิดที่สุดผ่านเข้ามาในชีวิตของลุกชาย แม่เค้าได้เสียชีวิตลงแล้วเค้ายืนข้างๆพ่อใกล้หีบศพของแม่พ่อเค้าเรียกมานี่ซิลุกมานั่งใกล้ๆนี่ “พ่อลูบผมแม่อย่างช้าๆและนุ่มนวลผมสีน้ำตาลแดงถูกเสยขึ้นจนมองเห็นใบหน้าที่มองดูอยู่เหมือนคนนอนหลับและแล้ว……..สิ่งที่ทำให้ลูกชายถึงกับต้องตะลึง “ใบหูของแม่หายไป แม่ไม่มีใบหู” นี่เองคำตอบที่เค้าอยากรู้มาตลอดชีวิต " พ่อกระซิบผ่านลูกชาย แม่บอกพ่อว่าแม่ดีใจนะที่ได้ทำอย่างนี้ ตั้งแต่วันผ่าตัดแม่ไม่เคยตัดผมอีกเลยไม่มีใคร…..มองเห็นว่า……เธอไม่สวยจริงไม๋ ?
จงจำไว้ว่าสิ่งที่มีค่า……ที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่….การมองเห็น หากแต่อยู่ที่สิ่งที่เรา……มองไม่เห็นความรักที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่….เราได้ทำอะไร…..แล้วมีคนรับรู้ หากแต่อยู่ที่….สิ่งที่เรากระทำแล้วไม่มีใครรับรู้ ความรักบางครั้งไม่จำเป็นต้องพูดพร่ำเพรื่อ หากแต่อยู่ที่…การกระทำ ซึ่งอาจรับรู้เพียงแค่ฝ่ายเดียว ควรใช้สมอง ถ้าพรุ่งนี้เราตายไป….บริษัทหาคนมาแทนเราได้ภายในไม่กี่วัน แต่ครอบครัวเราต้องสูญเสีย…..และคิดถึงเราไปตลอด เราได้ใช้ชีวิต…กับการทำงานมากกว่าครอบครัวหรือเปล่า ถ้ามากกว่า…ก็เป็นการลงทุนที่ไม่ฉลาดเลยจริงๆ …….



Create Date : 15 มีนาคม 2554
Last Update : 15 มีนาคม 2554 19:58:50 น.
Counter : 194 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

คนเมืองลิง ตะลอนทัวส์
Location :
ลพบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



สวัสดีค่ะ

เป็นคนชอบเท่ว เฮฮา ชอบพูดถึงขั้นพูดมากประมาณว่าถ้าเงียบเสียงก้อคือ กินอยู่ หรือไม่ก้อหลับ 55+ รักเพื่อน เป็นมิรตรถ้าคนนั้นเป็นมิตรกับเรา เป็นคนเมืองลิง


¤‡~*…..*หน้าที่ของความรัก คือ การเดินเข้าไปรับมันและยืนอยู่เฉยๆมิใช่ดิ้นเพื่อได้มา บางครั้งความรักก้อเดินเข้ามาหาเราแต่มิได้ให้เราครอบครอง อย่าหวังอะไรกับคนที่เรารักเพราะคนที่เรารักไม่ใช่รักเราคนเดียวเค้ารักตัวเองมากกว่าคนที่เค้ารักแน่นอนคงไม่มีใครไม่รักตัวเองหรอก ไม่ต้องคิดไรมากเกิดมาแล้วต้องมีคู่อยู่แล้วคนที่ผ่านๆมาให้บทเรียนล้ำค่าให้เราอดทนเพื่อก้าวเดินต่อไปเจอรักครั้งใหม่ที่รักจริง+จริงใจจริงๆ แค่การที่ได้เห็นคนที่เรารักได้หัวเราะอยู่กับใครสักคนที่เค้ารักมากที่สุด นั่นแหละคือความสุขของการได้รัก....อย่างจริงใจ ความรักคือความเข้าใจระหว่างคน 2 คน เราอาจเป็นที่ 2 ......ซึ่งมันก้อยังดีกว่าเราเป็นที่ 2 3 4 5 ?และอาจเราเป็นที่ 10 ในใจเค้าก้อขอให้คิดไว้ว่าดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย!.อย่าคิดว่าฉันไม่แคร์ไม่รักไม่ห่วงใยใคร แค่ขอไปใช้ไปมองชีวิตในแบบลำพัง?? ¤‡

*…..* Have a Nice day & love love very much nha jha jub jub *…..*


คนเมือง
Group Blog
มีนาคม 2554

 
 
1
2
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30