เจ็บ...จนชา
เคยไหมที่เวลาเราพลาดพลั้งเหมือนจะหล่นลงจากที่สูง
ความรู้สึกเย็นวาบเข้าเกาะกุมทั่วร่างกาย ปลายมือ ปลายเท้าเย็นเยียบ
เป็นปฏิกิริยาป้องกันตัวเองก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์รุนแรงกับตัวเรา
แล้ว...เคยไหมคะ ที่เกิดความรู้สึกเจ็บมากจนชาและไม่รู้สึก นั่นก็คงเป็นอีกสิ่งที่ธรรมชาติมอบให้กับเรามาเพื่อปลุกปลอบ
ไม่ให้ทรมานมากนัก
ใครที่เคยเจอทั้งสองเหตุการณ์ คงพอจะเดาได้ว่า
หลังจากนั้น...มันเป็นยังไง
หากคุณเจ็บจนชา สิ่งเดียวที่แนะนำ คือ...จงภาวนาให้ความชานั้น อยู่กับคุณให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพราะเมื่อใดก็ตาม...เมื่อใดที่ความรู้สึกชานั้นหายไป
คุณจะรู้ว่า คำว่า “ตายทั้งเป็น” ยังน้อยไป เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่ได้รับ
หากยิ่งเจ็บน้อย ๆ และค่อย ๆ เจ็บ มัน...ไร้คำบรรยายโดยสิ้นเชิง
แต่...บางครั้ง ชีวิต มันก็ไม่มีสัญญาณเตือนภัยล่วงหน้าให้คุณหรอก
ยิ่งถ้าคุณเจ็บด้วยความโง่ของคุณเอง ยิ่งเป็นตลกร้ายที่สุดจะบรรยายจริงๆ
จะหัวเราะก็ไม่ออก จะร้องไห้ก็ไม่ได้ในเวลาที่คุณ “ชา” ต่อให้เลือดไหลจะหมดตัว ก็คงไม่รู้สึกอะไร
ชีวิตก็...ตลกแบบนี้แหละ ตลกร้าย และ ตลกแรงกับเราเสมอ
จำได้ว่า เมื่อปีก่อน เห็น status ของใครสักคนที่ลงในเฟซบุ๊คว่า
“อย่าเอาหัวใจไปผูกไว้กับรองเท้าใคร เพราะเมื่อเท้านั้นออกเดิน หัวใจจะโดนเหยียบไม่มีชิ้นดี”
อ่านทีแรกยังคิดอยู่ว่า ฟังแล้วเศร้าจัง แต่...เป็นคำเตือนที่ดีจัง ขอเก็บไว้เตือนตัวเองบ้าง
แต่...บางครั้งคนเราก็ดื้อเกินกว่าจะฟังเสียงเล็ก ๆของจิตสำนึก ที่ดังก้องว่าให้ระวังเสมอ
กว่าจะรู้อีกที...ใจก็ลงไปจมอยู่ใต้เท้า...อีกครั้ง
แต่...ช่างมันเถอะ อย่างดี มันก็แค่ไม่เหลือซาก เพราะมันเคยเป็นซากมาแล้วครั้งนึง
...แด่ความเจ็บปวด ด้วยซากของดวงใจ...





Create Date : 12 มกราคม 2555
Last Update : 12 มกราคม 2555 23:19:20 น.
Counter : 824 Pageviews.

8 comments
  
อดทนแล้วผ่านมันไปให้ได้ครับพี่
โดย: Don't try this at home. วันที่: 13 มกราคม 2555 เวลา:0:31:23 น.
  
อรุณสวัสดิ์ครับน้องไผ่


บางทีความเจ็บปวด
ผ่านเข้ามา
เพื่อให้เรารู้ว่า
ตัวเรายังเหลือสิ่งที่ดีที่สุดอยู่
และสิ่งนั้นคืออะไรนะครับ






โดย: กะว่าก๋า วันที่: 13 มกราคม 2555 เวลา:5:42:45 น.
  
บางคนอาจใช้เวลาทั้งชีวิตกว่าความ"ชา"จะหายไปได้

ไม่ได้สำคัญว่าจะหายเร็วหรือช้า

ไม่ได้สำคัญว่าใครหน้าไหน มากระทืบหัวใจเรา

มันสำคัญตรงที่เราจะลุกขึ้นและยอมรับความจริงว่า ใครคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว

มันสำคัญตรงที่ไม่ว่าเราเจ็บปวดเท่าใด ใครคนนั้นก็หาได้สนใจเราไม่

ความจริงคือแม้จะเจ็บปวดเราก็ยังต้องลุกขึ้นยืืนและก้าวเดิน

แม้มันจะซวนเซไปบ้างแต่เราก็ต้องก้าวเดินต่อไป

สะเปะสะปะกันบ้าง หกล้มบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดาของใจที่ยังไม่แข็งแรง

วันแล้วันเล่าที่มันได้ผ่านไป มันอาจไม่ใด้ทำให้หายเจ็บได้ทันทีหรอกนะ

แต่มันจะรู้สึก"ชิน"กับบาดแผลแทนอาการ"ชา"นั้น

เมื่อนั้นเราจะมองบาดแผลนั้นได้เต็มตาและเราจะเห็นว่าแผลมันกำลังตกสะเก็ด

ใครคนนั้นเอาหัวใจเราไปแต่เค้าเอาไปได้แค่ความรู้สึกเท่านั้น

แตชีวิตเรายังอยู่แม้มันจะไม่เหมือนเดิมก็ตาม

ผมเองใช้"เวลา"นานมากเหมือนกันกว่าที่แผลในใจแผลนั้นจะตกสะเก็ด

ตอนนี้ผมกำลังใส่ยาดูแลตัวเองได้ โดยไม่สนใจใครคนนั้นอีกต่อไป

ถ้าผมยังปล่อยตัวจมกับความทุกข์ต่อไป ไม่ยอมลุกขึ้นและออกเดิน


ผมก็คงไม่มีวันได้รู้ว่าทะเลภาคใต้สวยแค่ไหน ผมคงไม่มีโอกาสได้รู้จัก

ถนนนี้มีตะพาบ ไม่ได้รู้จักชาวบล๊อคน่ารักๆ ที่แม้ไม่เคยรู้จักกันแต่ก็มีไมตรีให้กัน

ได้ทำสปาทุกเดือน ได้กินกาแฟดำโดยไม่ต้องสนใจตอบคำถาม

สุดท้ายคำตอบทั้งหมดนั้นมันอาจเป็นแค่เราได้เป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง

คนที่พอดีและเสมอกัน คนที่ยอมรับในความเป็นเราและเรายอมรับในตัวเค้ายังมี

รอแค่วันที่เราเปิดใจรับสิ่งใหม่เท่านั้น

วันวานทุกอย่างคือครู ความเจ็บคือบทเรียน จำไว้เพื่อใช้ในอนาคต

ถนนสายนี้เราเท่านั้นเป็นเจ้าของ

โดย: ผัดไทเส้นหมี่ วันที่: 13 มกราคม 2555 เวลา:6:04:55 น.
  
กลับมาดูอีกที คอมเม้นท์เรายาวกว่าบล๊อคอีก (อายจัง)

มาสวัสดีคุณไผ่ครับ ขอให้ชีวิตมีความสุข (ให้ได้) ครับ
โดย: ผัดไทเส้นหมี่ วันที่: 13 มกราคม 2555 เวลา:8:09:53 น.
  
โดย: bee_บี วันที่: 13 มกราคม 2555 เวลา:10:53:27 น.
  
เราต้องการเพื่อนครับ ตอนนี้ใครก็ได้ที่เราไม่รู้จัก แล้วเล่าๆๆๆๆๆๆๆ ทุกอย่างออกไป เล่าเรื่อยๆ

มันเหมือนการบอกตัวเองด้วยว่า เรายังอยู่ได้นี่หว่า แม้ว่าจะอยู่คนเดียว

สิ่งใดเกิดขึ้นแล้วสิ่งนั้นมีอะไรดีๆ ซ่อนอยู่เสมอ
โดย: ผัดไทเส้นหมี่ วันที่: 13 มกราคม 2555 เวลา:11:04:28 น.
  
โดย: CrazyT วันที่: 13 มกราคม 2555 เวลา:11:48:15 น.
  
มาทักทายตอนเช้าค่ะ
โดย: bee_บี วันที่: 14 มกราคม 2555 เวลา:8:43:24 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

คมไผ่
Location :
เชียงใหม่  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



Q ; เป็นคนแบบไหน
A ; เป็นได้ทุกแบบ ขึ้นอยู่ที่ว่า...เป็นกับใคร และเป็นเมื่อไหร่ แล้วแต่สถานการณ์ค่ะ เป็นนางฟ้าก็ได้ นางมารก็ได้ แล้วแต่ว่าใครจะมาด้วยแบบไหน

Q ; ให้นิยามกับตัวเองว่าอะไร
A ; ทะเล...(มั้ง) ได้บรรยากาศหลากหลายดี นิ่ง ๆ สงบ ๆ ก็ได้ ชิว ๆ ก็ได้ แต่...ถ้ามีองค์ประกอบอื่นก็...ตามนั้น

Q ; เหมือนจะน่ากลัวนะเนี๊ยะ
A ; อย่ากลัวเล้ย บ้าบอไปงั้นแหละ ฉีดยาเรียบร้อยแล้ว ไม่นิยมกัดใครก่อนอยู่แล้น หุหุ โพสต์ได้ เม้นท์ได้ ด่าได้(แต่อาจมีสวนเล็ก ๆ คริๆ)
New Comments
มกราคม 2555

1
2
3
4
5
6
7
8
11
13
15
17
18
19
20
21
22
23
24
26
27
28
29
30
31
 
 
12 มกราคม 2555
All Blog
Friends Blog
[Add คมไผ่'s blog to your weblog]