A King's penguin story





Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2549
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
25 ตุลาคม 2549
 
All Blogs
 
หลับเถิดนะ...หม่อมป้าเงิน...ที่รักของฉัน

ยามเมื่อเธอหลับนิรันดร์...เธอจะฝันถึงฉันบ้างไหมนะ?

เราไม่สามารถตั้งกระทู้ได้ในวันแรกที่หม่อมป้าตาย
ก็คิดไว้มากมายว่าจะเขียนอะไรดี แต่สุดท้ายก็
เขียนอะไรไม่ได้เลย เธออยู่กับเรามานานเกือบ
16 ปี เรื่องของเธอจึงเยอะแยะไปหมดจนไม่รู้ว่า
จะเรียบเรียงอย่างไร พอยิ่งคิด...ภาพต่างๆ ก็ยิ่ง
เรียงร้อยเข้ามาในความทรงจำ...รู้สึกตัวอีกทีก็ทำได้
แต่นั่งร้องได้เสียแล้ว....


อย่างๆ ย่อ หม่อมป้าเป็นแมวตัวแรกในชีวิตของเรา
และเป็นแมวตัวที่ 5 ที่ตายจาก....ตอนเด็กๆ อยากเลี้ยงแมวก็เลยขอหม่อมป้าเงินมาจากเพื่อนแม่หม่อมป้าเงิน
ตอนยังเป็นลูกแมวใครๆ ก็เรียกว่าลูกเงิน โตเป็นสาวก็เรียกกันว่าน้องเงิน พอเริ่มแก่ก็เรียกเค้าว่าคุณป้าเงินและพออาวุธโสมากขึ้น ยศฐาบรรดาศักดิ์ก็เริ่มมากขึ้นตามจนเป็นเจ้าป้า และหม่อมป้าเงินไปในที่สุด....

หม่อมป้าเกิดวันที่ 28 ก.พ.2534 วันนั้นเป็น
วันมาฆบูชา มีพ่อเป็นแมววิเชียรมาศ และแม่เป็น
แมวสามสี ตอนทีเอาหม่อมป้ามาเลี้ยงก็ได้ของ
แถมมาเป็นแมวส้มตัวหนึ่ง ที่มีคนทิ้งไว้ก็เลยเก็บ
มาเลี้ยงคู่กันหลังจากนั้น 3 เดือน แมวส้มชื่อลูกทอง
ก็ตายไป หม่อมป้าเสียใจมากไม่ยอมกินข้าว
อยู่เป็นเดือน เอาแต่เฝ้าหน้าห้องน้าสะใภ้ เพราะ
คิดว่าเอาเจ้าทองเข้าไปไว้ในนั้น จนแทบจะต้อง
ส่งคืนเจ้าของเดิมเพราะสงสารเขามาก



หลังจากนั้นผ่านมา 1 ปีหม่อมป้าก็มีความรัก
และมีลูกชาย 1 ตัว เป็นแมวศุภลักษณ์สีทองแดง
เหมือนพ่อแมว เราตั้งชื่อลูกแมวสีทองแดงว่า
"เตมูจิน"ตอนคลอดก็คลอดเองไม่ได้
ต้องพาไปผ่าท้องที่ รพ.เกษตร หม่อมป้าเลี้ยงลูก
ไม่เป็น ตอนแรกเธอคิดว่าลูกเป็นหนูนอนทับ
มันซะเลยเกะกะนัก จนเราต้องช่วยเลี้ยงกว่าจะรู้
ว่าลูกตัวเองก็ปาไป 8 วัน หม่อมป้าเริ่มคาบ
เจ้าเตหนี โดยคาบหางลูกอย่างกะหนูแน่ะ
แล้วก็คาบขึ้นบันไดทำเอาเจ้าเตหัวโขก
โตขึ้นมาเป็นแมวเอ๋อสนิท...ขำมากเลยตอนนั้น

เตมูจินเป็นแมวที่สวยมาก ตัวใหญ่ด้วย....
ช่วงนั้นพ่อแมวซึ่งเป็นแมวบ้านข้างๆ ก็มาช่วยเลี้ยง
ดูเป็นครอบครัวที่น่ารักมากเลย แต่พอเตมูจินอายุ
สัก 6 เดือน พ่อเริ่มเห็นลูกเป็นผู้ชาย เกิดการหึงหวง
ตบตี แน่นอนหม่อมป้าเลือกลูกมากกว่าสามี
ก็เลยเลิกกัน ไม่นานนักคุณสามีที่อายุ 10 ปี
ก็ตายจาก ปล่อยให้หม่อมป้าเป็นหม้ายอยู่กับ
ลูกชายที่แม้ตัวโตเป็นควายก็ยังขอดูดนมแม่
แล้วเจ้าเตอายุได้ 3 ขวบก็ถูกงูกัดตายไป

หม่อมป้าไม่รู้ว่าลูกชายตาย เธอคิดว่าลูกชาย
ไปติดสาวไม่กลับบ้าน ทุกๆ วันก็จะคาบปลามา
วางหน้าบ้านแล้วร้องเรียกลูกกลับมากินข้าว
ซึ่งเราก็ได้แต่ปลอบโยน...

จนเวลาผ่านมา 10 ปี เป็นช่วงที่เรามีปัญหาทางบ้าน
ติดเพื่อนไม่ค่อยกลับบ้านก็ทิ้งหม่อมป้าไว้ที่บ้าน
เธอไม่เคยบ่นเคยว่าแต่เฝ้าคอย อย่างใจจดใจจ่อเสมอ
พอเรากลับบ้านเธอก็จะดีใจวิ่งมาหา ซึ่งรู้สึกว่าที่
บ้านมันสักแต่วางอาหารไว้ให้จริงๆ ไม่ค่อยดูแล
หรือเล่นด้วยเลย บางทีเจอวางปลาทูไว้ให้ทั้งตัวไม่
แกะให้อีกต่างหาก

โดยมากหม่อมป้าจะแมวเฝ้าบ้าน ไม่ค่อยอ้อน
ไม่ขี้เล่น ค่อนข้างดุ เจ้าอารมณ์ ชอบทำตัวเป็นราชินี
เป็นมาเฟีย และเป็นเจ้าแม่ของแมวแถวบ้าน
มีสมุนเป็นตัวผู้ด้วย ซึ่งแมวแถวบ้านจะกลัว
หม่อมป้าทุกตัวเพราะเธอตัวใหญ่มาก...

มีอยู่หนอีหม่อมป้าโหดเคยวิ่งไล่ฟัดแมวตัวหนึ่ง
กระโจนออกนอกรั้วไปโดนแท็กซี่ที่สวนมาชนตายพอดี
หนนั้นหม่อมป้าโดนตีด้วยไม้กวาดจากนั้นก็เลิกวิ่งไล่
หันมาขู่อย่างเดียวแทนด้วยความสำนึกผิด



2 ปีที่แล้ว เราย้ายมาอยู่หอตอนแรกก็ว่าจะไม่เอา
หม่อมป้ามาด้วย ก็เอาไปฝากบ้านญาติ แต่พออีก
2-3 วันไปดู แมวเราตัวดำปี๋ หม่อมป้าไปแอบใต้ฝ้า
ไม่ยอมเล่นกะใคร ไม่ยอมออกมายกเว้นตอนกินข้าว
พอเห็นเราก็วิ่งตามพยายามแหวกบานเกล็ดออกมา
จนกระจกแตกบาดหัว เห็นแล้วสงสารมาก
เลยต้องเอามาด้วย หม่อมป้าไม่เคยบ่นที่เราต้องมา
อยู่ห้องแคบๆ กัน จากที่เคยอยู่บ้านกว้างๆ มีที่ให้วิ่ง
เล่น ขอแค่ให้ได้อยู่ด้วยกันก็พอ หม่อมป้าไม่อ้อน
ไม่ดื้อ ไม่ซน แม้จะทำตัวเป็นเครื่องทำลายกระดาษ
บ้าง หรือจะฟัดตุ๊กตาจนไส้แตกหรือจะข่วนเพื่อนเรา
จนเลือดอาบ(เพราะไปแหย่มันเอง...สมน้ำหน้า)
ความดุของเธอเป็นที่ขึ้นชื่อลือชา หมาในหอกลัวเธอ
ทุกตัว

จากนั้นประมาณครึ่งปี...เริ่มเข้ามาเล่นห้องแมว
เห็นคนอื่นเขามีแมวหลายตัวน่ารักจัง....เราเริ่มคิดว่า
เราควรจะหาแมวอีกตัวมาเลี้ยงเป็นเพื่อนหม่อมป้า
หลังจากที่หม่อมป้าอยู่ตัวเดียวมา 10 ปี ก็เลย
รับวิปครีมมาเลี้ยงซึ่งไม่เป็นที่โปรดปราน เพราะเธอ
เกลียดเด็กซน วิปครีมโดนตีทุกวันจนชักสงสาร
อีกสองสามอาทิตย์ต่อมาก็เลย ได้ลูเชียลมาจาก
ฟาร์มของเพื่อนเหมียวๆ เลยคึกคักกันใหญ่
ส่วนหม่อมป้าก็...ปลง เบื่อเด็ก แถมยังลำเอียง
รักเชียลๆ มากกว่าวิปครีม เด็กๆ กลัวหม่อมป้ามาก
จนโตก็ยังกลัวแบบว่าโดนข่มมาแต่เล็ก



ต่อมาครอบครัวเหมียวๆ ของเราก็มีอันต้องย้าย
ออกจากหอ เพราะเชียลๆ ถูกคนใจร้ายจับโยน
ลงตึกมาฟันหัก แขน ขา เดี้ยง เดินไม่ได้
แล้วยังใจดำไปฟ้องเจ้าของหอ ว่าแมวรบกวน
ทำให้โดนไล่ออกจากหอ ช่วงนั้นเครียดมากเสียใจ
ที่ลูเชียลบาดเจ็บ เชียลๆ ก็ขวัญเสียไปพักใหญ่
จนกลัวคนไปเลย....

ที่ใต้หอมีแมวแม่ลูก 5 ตัวถูกคนเอามาปล่อยมัน
ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลยเพราะเป็นแมวเลี้ยง
ซึ่งเจ้าของหอจะเอาไปปล่อยในป่า มันต้องตายทั้ง
แม่ทั้งลูกแน่ๆ เราเองก็ลำบาก...แต่หลังจากที่หา
บ้านเช่าได้แล้ว

คราวนี้ตัดสินใจเช่าทาวเฮ้าท์ทั้งหลัง เพื่อเหมียวๆ
เราก็เอาแมวทั้งหมดรวมทั้งแมวใต้หอเราอีก 5 ตัวมา
ด้วย(เป็น 8 ตัว แต่แก้มเอาไปก่อน 2 ตัว พี่ผึ้งรับไป
1 ตัว และคุณสิทธิ์แม่กับลูกอีก 2 ตัว ขอบคุณทุกคน
มากๆ ค่ะ) โดยเพื่อนๆ ในห้องแมวหลายๆ คนใจดี
ช่วยกันรับมันไปเลี้ยงภายในเวลาแค่อาทิตย์เดียว
ทำให้เราซาบซึ้งกับมิตรภาพในเน็ตมาก ในขณะที่
บางคนที่เคยเป็นเพื่อนเรากลับและคิดว่าเป็นคนรักสัตว์
น้ำใจกลับเหือดแห้งกว่าที่คิด แถมหาว่าเราเตี้ยอุ้มค่อม
(แมวสกปรกขนาดนี้...ไม่คิดว่าจะมีคนใจบุญรับไปเลี้ยงแล้ว ตอนนั้นเรารู้สึกว่าน้ำใจในเน็ตมีจริงๆ นะ ทั้งที่เป็น
คนไม่รู้จักแท้ๆ ในเวลาที่ลำบากคนแปลกหน้าพวกนี้
กลับทำให้เราเห็นว่าโลกนี้สวยงาม)



เราและแมวทั้ง 3 อยู่บ้านนี้อย่างมีความสุขมาได้ 1 ปี
ช่วงนี้หม่อมป้าเริ่มแก่มากขึ้นจนเห็นได้ชัด แต่ยัง
แข็งแรงพอที่จะตีกับวิปครีมได้ทุกวัน

วิปครีมจริงๆ ก็รักหม่อมป้าแต่มีวิธีเรียกร้องสไตล์
เด็กเกเรยั่วโมโหหม่อมป้าทุกวัน ตอนที่วิปครีม
โดนรถชนหม่อมป้าก็มาเลียตัวให้ พอมันหายดี
มันก็ซ่าอีกกลับมาตีกะหม่อมป้าเหมือนเดิม
จนกระทั่งวันสุดท้ายของชีวิต วิปครีม...แทะหู
หม่อมป้า จบด้วยการตีกันและตบท้ายโดนมะมี๊
ตีตามฟอร์ม แล้ววิปครีมก็วิ่งออกไปนอกบ้าน...
โดนรถชนตาย ก่อนตายก็ยังวิ่งกลับเข้ามา
ในบ้าน ล้มลงแล้วชักเราพาไปหาหมอไม่ทัน
พอวิปครีมตาย...หม่อมป้าก็ร้องไห้น้ำตาไหล
อาบแก้ม ในขณะที่เชียลๆ ไม่รู้ว่าวิปครีม
หายไปไหน ยังคงร้องหาอยู่เป็นอาทิตย์

หน้าตาเอาเรื่องดีจริงๆ



ช่วงนี้หม่อมป้าก็จะดูแลเชียลๆ เลียหัวให้ ทำเอา
เชียลๆ ตกใจอยู่ๆ หม่อมป้ามาเลียเราเสียใจมาก...
ทำใจไม่ได้ มันกระทันหันเกินไป ก็เลยรับน้องแมวใหม่
มาเลี้ยงเพิ่มอีก 2 ตัว คือมิกิ(เล็กขาว) กับมิเกล(วิเชียร
มาศ) พอทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางหม่อมป้าชอบ
มิเกลแม้ว่าจะซนเป็นลิง อาจจะเพราะสีคล้ายกันก็ได้

ผ่านไป 2 อาทิตย์ มิกิป่วย...แล้วก็ตายในรุ่งขึ้น
มิเกล กับ ลูเชียล ไม่รู้ว่าน้องหายไปไหน
แต่หม่อมป้ารู้ช่วงสุดท้ายก่อนมิกิตาย
หม่อมป้าชวนลูเชียลขึ้นไปนอนบนห้องไม่ยอมลงมา
ดูอีก จนเราฝังมิกิเรียบร้อยแล้ว เชียลๆ ลงมาไม่เห็น
น้องนอนอยู่ที่เดิม ก็ร้องเรียกมุดหาตามมุมตามซอก
ก็ไม่เจอน้อง

เราถามหม่อมป้าว่า...รู้มั้ยมิกิไปไหน? หม่อมป้าได้
แต่นั่งนิ่งมองเรานัยน์บอกว่ารู้เพราะผ่านโลกมามาก
แล้ว คืนนั้นหม่อมป้าก็มานอนบนหมอนเราเหมือน
จะปลอบใจ



พอมิกิหายไปมิเกลก็ติดหม่อมป้ามากขึ้นต้องนอนซบทุกคืน เหมือนว่าหม่อมป้าเป็นแม่...เพราะอีพี่ชายมันไม่ยอมเล่นด้วย

พอมิกิตาย...หม่อมป้าดูจะหมดกำลังใจเริ่มไม่เลียตัว
ไม่เคลื่อนไหว เรี่ยวแรงน้อยลง หูตาฝ้าฟาง
เลอะเลือน บางทีก็ย้ำคิดย้ำทำ อัลไซเมอร์
รับประทาน หม่อมป้าเริ่มฉี่เรี่ยราด แรกๆ เราก็
ตีเธอก็ทำหน้าน้อยใจใส่แต่ก็ทำอีก เราเลยปลง
เข้าใจว่าแก่จนหลงแล้ว ตีไปก็เท่านั้นก็เลยต้องถูบ้าน
ทุกวัน....



ติดเป็นตังเม ไปไหนไปด้วยตลอด...




แต่ต่อไปนี้เราจะเหลือกันแค่ 2 ตัวแล้วนะ ดูอีพี่ชายแย่งที่นอนน้อง...นอนซะเบาะปลิ้น



4 วันก่อนตาย หม่อมป้าไม่กินข้าว ไม่กินเลย
เพียงแต่ดมๆแล้วกินแต่น้ำ...หม่อมป้าผอมมาก...ก
เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก น้ำหนักที่ช่างครั้งสุดท้าย
แค่ 2.2 กก. จากเคยอ้วนสุดถึง 7 กก.
ลูกตาก็ยุบเข้าไปข้างหนึ่ง น่ากลัวมาก

เราให้หมอแก้วซึ่งเป็นเพื่อนมาดูให้คืนนั้น
ลูกตาอีกข้างก็ยุบลงไปเท่ากันแล้ว หมอแก้ว
บอกว่าหม่อมป้ามีเวลาเหลือไม่นานแล้ว หูเปลี่ยน
เป็นสีเหลืองแสดงว่ามีอาการไตวายขาดน้ำ แรงดัน
ทำให้ลูกตาไม่ปกติ...และหม่อมป้ามองไม่เห็นแล้ว
แต่เดินด้วยสัญชาติญาณ หรือมาหาตามเสียงเรียก
ของเรา

รูปนี้ถ่ายก่อนตาย 1 วัน เยินๆ หน่อยแต่ยังสดใสอยู่


วันรุ่งขึ้นเราพาหม่อมป้าไปหาหมอแถวๆ บ้าน
หมอบอกว่านอกจากไตแล้วน่าจะตับเสื่อมด้วย
ต้องให้น้ำเกลือทุกวันและอยากให้ตรวจเลือด
จะได้ให้ยาลดค่าไต...คืนนั้นหม่อมป้ายังลุกเดินเหินได้
แม้จะอ่อนแรงเต็มที เราโทรไปถามหมอแก้วว่า
เราคิดว่าไม่มีหวังแล้ว....เรายังควรพาหม่อมป้าไป
เจาะเลือดอีกมั้ย? เราไม่อยากพาไปแล้ว ไม่ใช่
ปัญหาเรื่องเงิน แต่ว่าถ้าหม่อมป้า ยังกระโดดโลดเต้น
ได้เราจะซื้อเวลา หมอแก้วบอกว่า...

ไม่เกิน 10 วัน อาการแบบนี้ ถ้าให้น้ำเกลือ
ทุกวันน่าจะอยู่ได้ประมาณ 7 วัน ถ้าไม่ให้เลยก็ 4 วัน
แต่ให้น้ำเกลือเพื่อลดอาการขาดน้ำ
จะได้จากไปแบบสบายๆ ไม่ช็อค....
แต่เอาเข้าจริง...เธอจากไปในวันรุ่งขึ้น



คืนนั้นเราโทรศัพท์ให้วุ่นวาย...น้ำสาวซึ่งเป็น
โปรเลี้ยงแมว บอกว่าเราควรจะซื้อน้ำเกลือมา
แล้วหัดให้น้ำเกลือเอง ป้อนอาหารให้กิน ป้อนน้ำ
ซึ่งก็ทำแบบนั้นได้แค่ 2 มื้อเท่านั้น หม่อมป้าก็ไป
เสียแล้ว

ในระยะ 2-3 วันนี้หม่อมป้าตัวเหม็นมาก เพราะไม่
เลียตัวเราต้องเป็นเช็ดตัวให้ ทาแป้ง แคะขี้มูกอะไร
ไปตามเรื่อง ปากก็มีกลิ่นเพราะอาหารไม่ย่อย
ต้องเอาอาหารผสมน้ำ แล้วใช้ไซลิ๊งค์กรอก
ซึ่งขนาดเธอลุกไม่ขึ้น ยังมีแก่ใจฮึดขึ้นมาตบเรา
เลือดออกได้ (คิดดูโหดจนหยดสุดท้าย)

น้าสาวบอกว่านอนเป็นเพื่อนเขาคืนนี้ แต่เรา
ไม่อยากเห็นกลัวว่าจะไป ก็เลยไม่เอาแมวไป
นอนด้วยสักตัว ปล่อยให้เขานอนกัน 3 ตัว
เราเฝ้าหม่อมป้าอยู่ถึงตี 5 ถึงได้นอน แถมคิดมาก
จนนอนไม่หลับอีกกว่าจะตื่นก็เกือบบ่ายของอีกวัน
ไม่เห็นหม่อมป้านอนบนเบาะหน้าห้องแล้ว
ก็เลยร้องเรียกหม่อมป้าได้ยินเสียงเราก็ตะโกนตอบ
ปรากฏว่าเข้าไปนอนในห้องน้ำ ช่วงนี้พอเผลอ
ก็จะหาที่เย็นๆ นอน เลยเอาขึ้นมาข้างบนเพราะ
ห้องน้ำมันแห้ง วันนี้หม่อมป้าลุกไม่ได้แล้ว
นั่งไม่ได้ ทรงตัวไม่ได้ ทำได้แค่ขยับขาหน้า
กับร้อง หม่อมป้ายังคงร้องเรียกเรา ก็เลยอุ้มลงมา
นอนข้างล่าง จัดการเช็ดตัวทาแป้งเหมือนที่เคยทำ
ทุกวัน เค้าก็ยังร้องอ้อนๆ พอลูบๆ ก็เงียบลง

เรารู้สึกว่า....คงไม่พ้นวันนี้แล้ว เลยแคนเซิล
นัดทุกอย่าง มาอยู่เป็นเพื่อนหม่อมป้า แล้วโทร
ไปหาหมอแก้ว...ว่าควรจะพาไปหาหมอตอนนี้มั้ย?
แต่ในส่วนตัว....เราไม่อยากไปแล้ว เราใจดำไป
หรือเปล่าแก้ว?

หมอแก้วตอบว่า....ไม่มีประโยชน์เดี๋ยวเค้าจะช้ำเปล่าๆ
ให้กอดเค้าไว้แน่นๆ ก็พอเรากอดอยู่อย่างนั้นจน
กระทั่งเย็น ลูบตัวลูบหัวนั่งคุยกับเขาหม่อมป้าก็ร้อง
ตอบ เราคิดว่าหม่อมป้ายังไม่อยากไปเขาอ้อนมาก
ท่าทางทรมานเราก็คอยป้อนน้ำ เผื่อเขาจะหิวน้ำ

รูปนี้ถ่ายเช้าวันที่เสีย
ก่อนเช็ดตัวให้ มอมแมมมาก




แล้วบอกหม่อมป้าว่า

"....ไปเถอะไม่ต้องห่วงนะ เราอยู่ได้
แล้วสักวันเราจะได้พบกันอีก " ก็อุ้มหม่อมป้าขึ้นมา
บอกเค้าว่า "จำหน้าเราให้ดีนะ....เพราะเค้าไปก่อนเรา
เผื่อตอนเจอกันอีกทีจะได้จำเราได้...."

ทำไมมันเศร้าอย่างนี้...นะ

เขียนถึงพารากราฟเมื่อกี้ก็ต้องร้องไห้โฮออกมา....แล้ว
ต้องหยุดเขียนไม่ไหวแล้ว ทั้งที่คิดว่าทำใจได้แล้ว
เสียอีก เราไม่ได้ร้องไห้ให้กับหม่อมป้ามาก
เหมือนวิปครีม เพราะว่ามีโอกาสทำใจแต่จนแล้ว
จนรอด....น้ำตามันก็ไหลทะลักอย่างกะเขื่อนแตก....

มิเกล : หนูไม่อยากเห็น
หม่อมป้าเป็นอย่างนี้เลย ปิดตาดีกว่า




วันที่หม่อมป้าเสียวันนั้นทั้งวันเป็นวันที่เราอธิษฐาน
กับพระเจ้ามากอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งตอน
หม่อมป้าเพ้อตะกายเท้าแล้วร้อง เราขอให้พระองค์
รับหม่อมป้าไปอยู่ด้วย ไปอย่างไม่เจ็บปวดทรมาน
อยากให้ไปเหมือนแค่นอนหลับฝันไป

ขอให้หม่อมป้าไม่กลัวที่จะต้องเดินทางไกล
ขอให้เค้าไม่ต้องกลับมาเกิดใหม่
ขอให้อยู่บนสรวงสวรรค์ ไม่ต้องมาผจญกับโลกนี้แล้ว
ขอให้ไปอยู่ในภพภูมิที่ดียิ่งกว่าที่เคยเป็น

ทุกครั้งที่อธิษฐานแล้วลูบตัวหม่อมป้า....ก็สงบลง
หายใจแผ่วๆ เหมือนว่าเค้าฟังที่เราพูด
ทั้งที่เราร้องไห้จนไม่สามารถออกเสียงได้

เราเคยถามหม่อมป้าเมื่อนานมาแล้ว ว่าหม่อมป้า
เสียใจมั้ยที่มาอยู่กับเราแทนที่จะอยู่กับเจ้าของเดิม
ซึ่งน่าจะสบายกว่า

พี่ใหญ่แม่เดิมของหม่อมป้าแต่งงานไม่มีลูก
เลยเลี้ยงแมวเป็นลูก ชีวิตเค้าไฮโซมาก
หม่อมป้ามีเตียงนอนเป็นของตัวเอง
มีตุ๊กตา มีของเล่นเต็มห้อง อยู่กะเรานอน
ตามพื้น อย่างดีนอนบนเตียงเรา
หม่อมป้าตอบไม่ได้แต่หม่อมป้าทำให้เราดู
จนวาระสุดท้ายว่า...

"ฉันรักเธอ....รักเธอมาก ฉันไม่อยากไปถ้าเธอต้อง
ร้องไห้ขอแค่อยู่กับเธอที่ไหนก็ได้ ฉันไม่ต้องการ
คนอื่น"
หม่อมป้าบอกเราแบบนี้มาตลอด....

เราอุ้มไว้แบบนี้....ทั้งวัน


ขอโทษนะ.....หม่อมป้าที่เราไม่ค่อยได้เล่น
กับหม่อมป้าเพราะหม่อมป้าแก่แล้ว
ไม่ค่อยยอมเล่นกะเรา
ไม่ชอบให้อุ้มเพราะหม่อมป้ากลัวความสูง
ไม่ชอบให้เกาคางเพราะชอบให้เกาหัวมากกว่า
ไม่ชอบให้แคะขี้หูเพราะรำคาญ
ไม่ชอบกินอาหารแห้งประท้วงเก่งนัก

พอโมโหก็ชอบข่วนเรา หล่อนน่ะมันมาเฟียชัดๆ
เจ้าแม่ ขี้วีนเจ้าอารมณ์ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นสัตว์เลี้ยง
แต่คิดเสมอว่าเป็นคนในครอบครัว

ชอบบ่นตอนเราไม่ตักขี้แมว
ชอบหาเรื่องคุ้ยทรายตอนเราเปลี่ยนกะบะใหม่ๆ
เทออกมาข้างนอก
ชอบกัดขาเพื่อนเราเวลาเราพาเพื่อนมาบ้าน

พอโดนดุก็มักจะทำหน้าเชิดแล้วถามว่า....จะทำไม
ก็ฉันพอใจ หล่อนมีปัญหาหรือไง?

หน้าโหด...ซ้า..


เป็นอย่างนี้เสมอ...หม่อมป้าไม่เคยอ้อน
ไม่เคยเอาหัวมาถูเวลาเสียใจเหมือน วิปครีม
หรือมิเกล หม่อมป้าไม่เคยนวดเอาใจเหมือนเชียลๆ
หม่อมป้าชอบถีบนมเราเวลาเอามากอด แต่เธอ
ไม่เคยไปไหน เธอจะอยู่ข้างๆ เราตลอด ไม่ว่าจะ
ข้างหมอน ข้างโต๊ะ ใต้ขา ตรงบันได หันไปกี่ครั้ง
ก็จะเธอนอนอยู่ใกล้ๆ แม้ตอนนอนเคยเผลอกลิ้งทับ
แล้วเธอโกรธจัดไม่ยอมนอนด้วยไปหลายวันก็ตาม



คืนก่อนหม่อมป้าเสีย....เราโทรกลับบ้าน
ให้บรรดาคนที่บ้านได้ร่ำลา ทุกคนก็บ้าจี้คุยโทรศัพท์
กับหม่อมป้าแล้วร้องไห้เฉยเลยทั้งที่ไม่เห็นกันแท้ๆ
หม่อมป้าไม่มีปฏิกิริยาตอนฟังโทรศัพท์แต่พอสัก
สองนาทีเธอก็นึกได้เคยหน้าขึ้นมามองแล้วร้องตอบ
เธอสมองช้าไปหมดตามอายุขัย แต่เห็นได้ชัดว่า
เธอรู้เรื่อง เธอเข้าใจ...เธอฉลาด แสนรู้แค่ไหน

เย็นย่ำค่ำวันที่ 22 ต.ค. หม่อมป้า...เริ่มไอ
หายใจหอบ แล้วร้องเราคิดว่านี่ล่ะสิ้นสุดแล้ว
เราพยายามปิดตาแต่เขาไม่ยอมปิด
ยังคงมองมาที่เราทั้งที่ตาฝ้าจนมองไม่เห็นแล้ว
เราเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา ลูบหัวอธิษฐานเป็นครั้ง
สุดท้าย แล้วบอกเธอว่า....

"เวลาช่วงนี้ เราไม่มองนะ ขอให้เป็นเวลาส่วนตัว
ของเธอ เราจะจำแต่ภาพดีๆไปเถิด"

แล้วเราก็นั่งหันหลังให้...เอาแต่ดูกระทู้ในเน็ตจริงๆ
แล้ว...เราอ่านกระทู้ไม่รู้เรื่องหรอก...เพราะว่าม่าน
น้ำตาไหลมันบังจนมัวไปหมด30 นาที...เต็มๆ
จนแน่ใจว่าเธอไป เมื่อหันไปมองเธอนอนสงบ
อ้าปาก แต่มองตรงมาที่เราเหมือนแค่นอนเล่นๆ
เหมือนเคย เราไปจับ...หม่อมป้าตาขุ่นไปแล้ว
แต่ไม่ตาเหลือกยังคงสวยงาม ไม่หายใจแล้ว
ตอนนั้น 6.25 นาที เราเริ่มส่ง SMS บอกเพื่อนๆ
ว่าไปแล้วนะ....จบสักที สิ้นสุดเวลาแห่งความทรมาน
ทั้งเค้าทั้งเราแล้ว



1 ชั่ว 30 นาทีต่อมา....เมียฝรั่งข้างบ้านมากดออดเรียก
เราเลยบอกเขาว่าหม่อมป้าไปแล้วนะ คำแรกที่พี่เค้า
ถามออกมาทำเอาเราสะเทือนใจมาก พี่เค้าถามว่า....

"เลี้ยงยังไงน้ำแข็ง ทำไมแมวตายอีกแล้ว"

แล้วน้ำตาก็ไหล...ไม่ได้อยากให้เค้าตาย...ก็ตอบไปแค่ว่า
ไม่รู้เหมือนกัน พี่เค้าขอเค้ามาดูศพ แปลกนะชั่วโมงกว่าแล้วหม่อมป้ายังตัวไม่แข็ง พี่เค้าบอกว่าหม่อมป้ายังไม่ตายนะ ท้องกระเพื่อม เราก็ว่าเป็นไปไม่ได้หรอกตาเค้าไปแล้ว พอลองจับหน้าอกดูปรากฎว่า...ชีพจรเต้นอ่อนๆ เราคิดว่า....หม่อมป้าคงอยากลาพี่เค้าด้วย อยากลาเราพี่เค้าก็ว่า....อย่าเอาแมวมาเลี้ยงอีกเลยเดี๋ยวร้องไห้ทำใจไม่ได้

เขาก็กลัวว่าพอเขาไปเมืองนอกแล้วเจ้าเขียวแมวของเขา
จะตายเหมือนกันเราต่างก็เสียใจ ในเมื่อหม่อมป้าหัวใจ
ยังไม่หยุดเต้นดีเราก็ไม่กล้าเอาไปฝัง เราอยากให้ชัวร์
ระหว่างนี้เราก็ถ่ายรูป มิเกลเข้ามาดูเจ้าเจี๊ยกนี่ยังไม่รู้ว่า
หม่อมป้าตายแล้วก็ยังเอาหัวไปถูๆ เหมือนจะถามว่า

"หม่อมป้านอนนานแล้วนะ ไม่ลุกขึ้นมาหน่อยเหรอ?"

ไปแล้ว....แต่มิเกลไม่รู้ ยังไปปลุกหม่อมป้า
เพราะคิดว่านอนนานแล้ว.....ไร้เดียงสาจริงๆ
มิเกลเอ้ย...หม่อมป้าเค้าไม่อยู่กับหนูแล้วลูก



ส่วนเชียลๆ วันนี้ทั้งวันเชียลๆ ไม่ยอมไปไหน
เฝ้าดูอาการหม่อมป้าอยู่ห่างๆ แต่ไม่กล้าเข้ามากวน
จนหม่อมป้าจากไปถึงได้ลุกตามเมียฝรั่งไปบ้านเขา
ไม่ยอมกลับมาจนดึกต้องไปรับ คงจะเสียใจอยู่
เหมือนกัน ตอน 3 ทุ่ม ก่อนเอาหม่อมป้าใส่ถุง
ก็อุ้มเชียลๆ กะมิเกลมาดูแล้วบอกเชียลๆ ว่า

"แบบนี้คือการตาย....หม่อมป้าจะนอนหลับไป
แล้วจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก เพราะเขากำลังจะเดินทางไกล
เชียลๆ จะไม่ได้เจอหม่อมป้าอีกแล้วนะไม่ต้องหา
ไม่ต้องสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเพื่อนๆ ถึงหายไป
ทีละตัวสองตัวเหมือนที่เชียลๆ เคยถามมะมี๊ทุกคืน
ว่าทุกตัวไปไหน"

เชียลๆ จูบจมูกหม่อมป้า แล้ววิ่งหนีไปซ่อนใน
เครื่องซักผ้าในครัวไม่ยอมออกมาพักหนึ่ง
(น่าจะกดปั่นไปเลยเนอะ 555) ส่วนมิเกลก็เดิมตาม
สงสัยว่าทำไมเราเอาหม่อมป้าใส่ถุงแล้วเอา
แช่ในตู้เย็น คืนนั้นต้องนอนกอดเชียลๆ
แล้วปิดทั้งมือถือทั้งเบอร์บ้านไม่อยากคุยกับใครเลย



จน 4 โมงเย็นของอีกวันเราถึงเอาหม่อมป้าไปฝัง
ไว้ใกล้ๆ กับมิกิและวิปครีม บอกเค้าว่าไม่ต้อง
เหงานะอยู่เป็นเพื่อนกัน

ที่แย่หน่อยคือ...เห็นขนขาวๆ ของมิกิโผล่มาด้วย
สงสัยหมาคุ้ยเลยต้องกลบหลุมมิกิอีกที
แถมยังเกือบไปขุดหลุมที่คาดว่าวิปครีมน่าจะ
นอนตรงนั้น เพราะหมาข้างบ้าน
ที่ไปด้วยมันขุดจัง....แย่เนอะ....
เราไม่ได้ร้องไห้...เด็กข้างบ้านที่ไปด้วยก็ถามว่า
พี่ทำแมวที่ตายบ่อยจัง พี่ก็ตอบไม่ได้เหมือนกันน้อง
ตอนนี้สมองพี่กลวงทั้งหัวแม้แต่เม็ดถั่วสักเม็ด
ยังไม่มีมันมีแต่กะโหลกเปล่าๆ น่ะตอนนี้

หลังจากนั้นค่อยเปิดโทรศัพท์ดูมี 20-30 มีสคอล
ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกมากที่เป็นห่วง เราไม่ต้องกรี๊ดๆๆ
ชักดิ้นชักงอ หรือน้ำตาเป็นสายเลือดหรอก
แทบไม่ได้ร้องเลย คิดว่าตัวเองพอทำใจได้
เพียงแต่อย่าพูดถึงหม่อมป้าให้เราฟังตอนนี้เท่านั้น
พูดปุ๊บโฮปั๊บทันทีอย่างกะเปิดก๊อก ก็เลยไม่สามารถ
ตั้งกระทู้ให้หม่อมป้าได้ทันที

จนเมื่อคืนนี้ทนไม่ไหว....จนได้ นอนอยู่ดีๆ
ร้องไห้โฮดังลั่นบ้านจนได้ เชียลๆ ก็พยายามมาปลอบ
ด้วยการนวด เจ้ามิเกลมันก็สงสัยว่าพี่เชียลทำอะไร
ก็แย่งนวดพี่เชียลๆ ก็โมโหงอนเลิกนวด สักพักก็มา
นวดใหม่แล้วน้องก็มารังควานเป็นงี้อยู่ 3 รอบ
หนที่ 4 พี่เชียลแกกริ้วหนักไล่ตบน้องเลย
เจ้ามิเกลดันคิดว่าพี่จะเล่น ไล่จับด้วยมันเลยวิ่งกัน
รอบห้อง เหยียบแม่มันแอ่กๆๆ จนไม่มีสมาธิจะร้องไห้
ต้องถีบออกนอกห้องทั้งสองตัวเลย....เฮ้อ....เวรจริงๆ
คนจะร้องไห้ยังมีแมวผจญ

ว่าแล้วก็เลยเหนื่อย....นอนดีกว่า หลับๆ ตื่นๆ
ก็เห็นหม่อมป้าบ้าง ยังสวยงามอ้วนปุ๊กเสมอ
ในความทรงจำเรา แต่พอลืมตาก็พบว่าไม่ใช่ฝัน
นั่นเป็นแค่ความทรงจำของเรา คิดแล้วก็เศร้ายัง....
เลยไปคว้าเชียลๆ มากอดอีกที (ให้อภัยที่เหยียบ
เราเมื่อกี้แล้ว)เจ้ามิเกลมันตัวเล็กไปกอดแล้ว
ไม่อุ่นเหมือนแมวตัวใหญ่ๆ ไม่เหมือน หม่อมป้า
ไม่เหมือนวิปครีม ที่ใหญ่กอดเมื่อไรก็อบอุ่นเสมอ....



ช่วงนี้คงยังไม่เอาแมวใหม่มาเลี้ยงเรากลัวเค้าตาย....
3 ตัวติดกันในเดือนเดียวมันทำใจยากเกินไป
ยังคิดถึงพวกเขาอยู่เสมอ...อยากบอกเหมียวๆ
ทุกตัวว่า

"มะมี๊รักหนูนะ....ขอบพระเจ้าที่ประทานน้ำตาให้ แสดงว่าเขาดีงามจนเราเสียใจเมื่อเขาจากไป...มีคุณค่าที่จะเสียน้ำตาให้"

ขอบคุณเหมียวๆ ที่ทำให้รู้จักคำตอบว่ารักแท้นั้น
เป็นอย่างไรรักแท้ที่ไม่มีการทรยศรักมั่นจน
วันสุดท้ายของชีวิต ไม่ว่าฉันคนนี้จะเป็นคนอย่างไร
ใครจะว่าฉันไม่ดีตรงไหน เธอก็ยังบอกว่าเธอรักฉันเสมอ ไม่ว่าใครจะไม่อยู่กับฉันเธอนี่แหละ
จะเป็นเพื่อนฉันเสมอ....

15 ปี 7 เดือน 24 วัน ของเธอ....ทุกๆ วัน
มีเพื่อฉัน....ก่อนจะหลับ...เธอก็ยังมองมา
ยังฉันแม้ฉันจะนั่งหันหลังให้

ฉันรู้แม้เธอไม่พูด....ยิ่งกว่าใคร....ว่าเรารักกัน...
เธอไม่ใช่แค่แมวของฉัน แต่เธอคือครอบครัว....
เธอรักฉันยิ่งกว่าใคร รักแนบสนิทเกินกว่ามนุษย์
คนไหนที่เคยบอกว่ารักฉัน....เธอไม่เคยที่จะทำให้
ฉันเสียใจ ไม่เคยพูดจาทำร้ายจิตใจฉัน
ไม่เคยเมินหน้าหนีเมื่อฉันไม่มีใคร ไม่เคยปล่อย
ให้ฉันอยู่คนเดียว แม้ว่าเธอเป็นแค่แมว16 ปีของเธอ...
เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตฉันเลยทีเดียว

ขอบคุณมากๆ หม่อมป้าเงิน....แมวที่หน้าตา
เหมือนขนมมาสเมลโล่ไส้ช็อคโกแล็ต
ไว้สักวันหนึ่ง....เราจะพบกันใหม่นะ วันนี้ฉันร้องไห้....
แต่ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะไม่หยุดร้อง....ไม่ห่วงนะ
ไปเถอะ...เธอจะมีชีวิตอยู่ในความทรงจำฉันเสมอ....
ขอบคุณมากที่มาเป็นแมวของฉัน ฉันไม่สามารถ
ทำอะไรให้เธอได้เลย....นอกจากตั้งกระทู้ให้เธอ...
ให้คนอื่นรับรู้ว่าเธอจากไปไกลแล้ว

นอกจากนั้นแล้ว....เธอยังทำให้ฉันพิศวงได้ตลอด....
นี่จะใบ้หวยกันหรือเปล่าเนี่ย?

วิปครีม ตายวันที่ 22 ก.ย.
มิกิ ตายวันที่ 12 ต.ค.
หม่อมป้าเงิน ตายวันที่ 22 ต.ค.

หม่อมป้าตายวันเดียวกับวิปครีม และตายเวลาเดียวกันกับ
มิกิ แถมน้ำหนักก่อนตายก็ 2.2 กก. อายุ 112 ปี มีแต่
เลข 2 เต็มไปหมด....

รูปถ่ายเมื่อ 10 ปีที่แล้ว หน้าตาไร้อารมณ์เสมอต้น
เสมอปลาย





ตั้งแต่บรรทัดนี้ลงไป...จะเป็นการระบายออกของเราเครียดเว้ย...ย


ตอนที่จะย้ายหอมีเพื่อนคนหนึ่งแนะนำว่า
ยกพวกเหมียวๆ ให้คนอื่นสิ
เขาว่ามันทำให้ฉันลำบาก เดือดร้อน ฉันไม่ใช่แค่
คนชอบแมว เขาว่าฉันบ้าแมวไม่ลืมหูลืมตา

นี่หล่อนเหมียวๆ พวกนี้มันลูกของฉันจะยกให้คนอื่น
ได้ยัง? มันไม่ใช่แมวของเธอนี่...ไม่ใช่ของสำคัญ
ของเธอถึงได้พูดมันออกมาหน้าตาเฉย แม้ว่าเธอ
จะอ้างว่าหวังดีกับฉัน....แต่เธอไม่เคยเข้าใจฉันเลย
ตอนนี้ฉันรู้แล้ว....ว่าทำไมฉันถึงเป็นเพื่อนกับเธอ
ต่อไม่ได้....เพราะเธอไม่เคยมองเห็นหัวใจเพื่อน

ตอนนั้นถามตัวเองว่าถ้าต้องยกแมวให้คนอื่น
จะยกตัวไหนให้ใคร ถามแล้วถามอีก...ฉันไม่ได้คำตอบ

หม่อมป้า....เธอแก่มาก เธอรักฉันเหนียวแน่ออกปานนี้
แม้เธอจะเป็นพวกรักนะแต่ไม่แสดงออกก็ตาม
แต่ถ้ายกเธอให้คนอื่นภายใน 1 เดือนเธอต้องตรอมใจ
ตายแน่ ฉันรู้จักเธอดีพอๆ กับที่หม่อมป้ารู้จักฉัน

วิปครีม....สุดแสนจะขี้เหร่ กวนตีน นิสัยไม่ดี ซนเป็นลิง
ใครเขาจะเอา ให้ไปแล้วเขาต้องไม่รักเธอเหมือนที่ฉันรัก
แน่ๆ เลย

ลูเชียล...สุดหล่อตัวนี้เป็นตัวโปรดของฉัน...ฉันชอบเขา
มากกว่าใคร ทั้งรักทั้งสงสาร แต่ฉันกลับคิดว่า
ถ้าต้องเลือกยกใครสักตัวให้คนอื่น ฉันเลือกลูเชียล
เพราะว่าลูเชียลสวย นิสัยดี น่ารัก คนอื่นจะต้อง
รักเธออย่างแน่นอน....แต่ว่าฉันประเมิณความรักที่เธอ
มีให้ฉันต่ำเกินไป แค่ฝากไว้หลานหมอวันเดียว
แหกปากจนหมอต้องโทรตามให้มารับคืน ขืนให้คนอื่นไป
ไม่เกิน 2 วัน เขาต้องเอามาคืนแหงๆ

สุดท้าย....ฉันไม่สามารถยกพวกเธอให้ใครได้เลย



Love me Love my cat
คือ คติของเรา....
ถ้าคุณจะเป็นเพื่อนกับใครสักคน
คุณต้องให้ความสำคัญกับสิ่งที่เพื่อนรัก
หรือของสำคัญของเพื่อนด้วย
ไม่ใช่มาพูดให้ช้ำใจ...
บอกแล้วว่าอย่าเลี้ยง
เป็นภาระพอมันตายแล้วมานั่งเสียใจ
Ku โกรธจริงๆ นะเว้ย...

ชีวิตฉันขาดแมวไม่ได้...จะเลี้ยงไปตลอดชีวิต!!



สำหรับสัตว์น่ะ ไม่ว่าจะแมวหรือหมาก็ตาม
ความรักที่ให้ไปเท่าไรได้กลับมาเท่านั้น
บางทีอาจจะรักเรามากกว่าที่เรารักเค้าก็ได้
ความรักที่ได้มาจากเหมียวๆ เป็นความรักที่ไม่สูญเปล่า
ไม่มีการทรยศ เพราะเจ้าสี่ขาหน้าขนพวกนี้น่ะ
มันบริสุทธิ์ใสกว่ามนุษย์ตรงที่ความคิดมันไม่ซับซ้อน
ยิ่งเรารักมันไปมากเท่าไร มันก็ยิ่งรักเราตอบกลับมาเท่านั้น
เพราะสำหรับเจ้าตัวน่ารักพวกนี้แล้ว

เพราะ....เค้าไม่ต้องมีคำว่า
"ทำไม?"หรือ "เพราะอะไร?"
ไม่ต้องคิดมากให้ปวดหัว...
ไม่จำเป็นต้องเข้าใจเหตุผลว่าทำไมถึงต้องรักเจ้าของด้วย?
รักไปแล้วผลจะเป็นยังไง?
รักทาสแมวแล้ว...เค้าจะรักเหมียวๆเท่ากับที่เหมียวๆ
รักทาสแมวหรือเปล่ากันนะ?

ดังนั้นความรักที่สัตว์เลี้ยงมีให้เจ้านายจึงเป็นรักแท้.....
ยิ่งกว่าที่มนุษย์มีให้กันเสียอีก....คนที่ไม่รักสัตว์
อาจจะไม่เข้าใจว่ารักแท้หาได้ใกล้ตัวแค่นี้เอง...
เป็นรักที่ไม่ต้องลงทุนแต่ต้องทุ่มใจให้



ทำไมแมวสำคัญสำหรับเราขนาดนั้นหรือ
มีน้องคนหนึ่งที่มีงานอดิเรกฆ่าตัวตาย
ถามเราแบบนั้น...ก็เลยแนะนำให้เลี้ยงแมว
ยกตัวอย่างเรื่องของเรา....

ไม่ใช่แค่เล่นด้วยก็พอ ลองเลี้ยงจริงๆ
ให้น้ำ ให้ข้าว หาหมอ เก็บขี้ ให้เค้าเป็นส่วนหนึ่ง
ในชีวิตประจำวัน....แล้วคุณจะรู้ว่าคุณมีความสำคัญ
แค่ไหน คุณจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่เพราะอะไร

เราอยู่คนเดียว....คิดเสมอว่า
ถ้าเราตายแมวตูอีกหลายตัวอดตายแน่
เพราะแมวมันคงโทรศัพท์ไปบอกบ้านเราไม่ได้
ดังนั้นแมวเป็นแรงบันดาลใจให้มีชีวิตอยู่
ยามใดที่ท้อแท้ หงอยเหงา อกหักรักคุด(ยังไม่เคย
เปรียบไปงั้นแหละ) เพื่อนทรยศ โลกทั้งโลกหันหลัง
ให้คุณ....คุณอยากตาย...ย ไปให้พ้นๆ จะได้จบๆ
ความเจ็บปวดไป

ลองหันไปดูแมว....ชีวิตเราผูกติดกันขนาดนี้
ถ้าฉันตายเธออดตาย....เธอไม่มีความผิดอะไร
ทำไมต้องตายเพราะฉันเบื่อโลก....

ขอแนะนำคนเบื่อโลกนะคะ...

รักแท้และแรงบันดาลใจ.....คือแมวค่ะ
ดังนั้นตอนนี้ฉันร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร
ก็ไม่ต้องห่วงฉันนะ...ปล่อยไว้สักพัก
แล้วฉันจะดีขึ้นเอง.....ฉันยังต้องมีชีวิตอยู่
กระทู้เครียดไปหน่อยเนอะ....ขอระบายหน่อยแล้วกัน
ขอบคุณเพื่อนๆ ที่ทนอ่านจนจบนะ...
รู้สึกดีขึ้นมากที่ได้ระบายออก....

ซ้าย - ขวา - มุมบน กลมทุกมุม
ตอนอ้วนๆ นี่ผิดกับตอนก่อนไปเลย...7 โล
กับ 2.2 โล...หายไปตั้ง 5 กก. แน่ะ











Create Date : 25 ตุลาคม 2549
Last Update : 25 ตุลาคม 2549 3:39:24 น. 20 comments
Counter : 1298 Pageviews.

 
เสียใจด้วยนะ

โถหม่อมป้าที่เราเป็นแฟนคลับ
หม่อมป้าจากไปซะแล้ว

ขอให้มีความสุขบนสวรรค์
นะหม่อมป้าที่รัก


โดย: Jenny_mm IP: 217.162.123.174 วันที่: 25 ตุลาคม 2549 เวลา:4:24:14 น.  

 


โดย: `มังฟ้า IP: 202.90.118.246 วันที่: 25 ตุลาคม 2549 เวลา:9:55:17 น.  

 
เศร้าจังเลย

หม่อมป้าเงินที่พี่เคยอุ้ม ไปอีกตัวแล้วเหรอ




โดย: มรกตนาคสวาท IP: 203.154.48.14 วันที่: 25 ตุลาคม 2549 เวลา:9:55:25 น.  

 
ขอให้หลับอย่างมีความสุข... หม่อมป้า

(แง เศร้าจนไม่อยากพูดอะไรแล้ว น้ำตาพาลจะไหล คิดถึงแมวที่บ้านเก่า)


โดย: Yoru IP: 124.121.60.166 วันที่: 25 ตุลาคม 2549 เวลา:10:00:08 น.  

 
อ่านแล้วคิดถึง จัง
ผสมกับความคิดถึงลูกชายตัวเอง ร้องไห้อีกล่ะ
ร้องแบบไม่มีโหมโรงอ่ะ น้ำตาไหลอย่างเดียวแล้วเนี่ย
กอดคอกันร้องไห้ดีกว่า


โดย: fuku IP: 58.9.31.152 วันที่: 25 ตุลาคม 2549 เวลา:12:41:44 น.  

 
ขอแสดงความเสียใจด้วยอีกครั้ง และครั้งนี้ เป็นครั้งที่เราเข้าใจความรู้สึกเธอที่สุด เพราะแป้งฝุ่นของเรา ก่อนที่จะไป ก็ผอมลง (แต่ไม่มากเท่า) และช่วยตัวเองไม่ได้เลย (หม่อมป้าตายุบ แต่ของเราตาโปนออกมาว่ะ)
แข็งเอ๊ย ยิ้มส่งมันเถอะ เกือบ 16 ปีแล้ว ถึงเวลาของหม่อมป้าแล้วล่ะ อย่างน้อยที่สุดเธอก็ได้อยู่เคียงข้างหม่อมป้าจนวาระสุดท้ายนะ แป้งฝุ่นของเราซะอีก อายุแค่ 4 ขวบ แถมเรายังไม่มีโอกาสได้ดูใจมันด้วย เพราะไปโรงพยาบาลไม่ทัน ยังคงเสียใจมาจนถึงทุกวันนี้

เข้มแข็งไว้เน้อ อย่าลืมไปทำบุญให้ทุกตัวที่จากไป และดูแลตัวที่เหลือให้ดีล่ะ


โดย: เอื้อย IP: 203.118.101.17 วันที่: 25 ตุลาคม 2549 เวลา:16:33:17 น.  

 


โดย: แม่มดพันปี วันที่: 25 ตุลาคม 2549 เวลา:17:44:39 น.  

 
มาให้กำลังใจค่ะ คุณคิงฯ ทำดีที่สุดแล้ว คุณอยู่กับหม่อมป้าฯ จนลมหายใจสุดท้ายแล้วนะคะ และคุณก็รักหม่อมป้าฯ มากๆ ด้วย

อ่านไปร้องไห้ไป แต่เราเชื่อว่าหม่อมป้าฯ กำลังเดินทางไปยังแสงสว่างที่ปลายทางนะคะ อย่าร้องไห้อีกเลยนะคะ

เป็นกำลังใจให้ค่ะ


โดย: เด็กทะเล IP: 58.3.147.54 วันที่: 25 ตุลาคม 2549 เวลา:23:06:18 น.  

 
RIP หม่อมป้าที่รัก


โดย: NonMai IP: 58.8.187.132 วันที่: 25 ตุลาคม 2549 เวลา:23:06:52 น.  

 
ไม่มีคำพูดที่จะอธิบายความรู้สึกได้ RIP นะจ๊ะหม่อมป้า หลับให้สบายนะ


โดย: illkid IP: 220.129.158.153 วันที่: 25 ตุลาคม 2549 เวลา:23:34:47 น.  

 
เศร้าค่ะ พอจะเข้าใจความรู้สึกเลย ตอนนี้ก็สวดมนต์ขอพระท่านส่งหม่อมป้าไปอยู่ภพใหม่ที่ดีกว่านี้ละกันนะพี่ คิดซะว่าเค้าก็อายุเยอะแล้วจริงๆ เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องปกติของโลก รู้ว่าถ้าเกิดขึ้นกับใครมันทำใจยากและคงทำให้ต้องเสียน้ำตา แต่ก็ขอให้เข้มแข็งเข้าไว้นะพี่ ขอให้หม่อมป้าไปสู่สุคตินะ เห็นกันมานานแม้จะไม่ได้เห็นตัวจริงแต่ก็ขอแสดงความเสียใจด้วยจริงๆค่ะ


โดย: pook IP: 58.8.21.174 วันที่: 25 ตุลาคม 2549 เวลา:23:44:37 น.  

 
เขียนจากใจแบบนี้อ่านแล้วเมนท์ไม่ออกเลยอ่ะ



โดย: ซบร IP: 61.19.228.46 วันที่: 25 ตุลาคม 2549 เวลา:23:44:45 น.  

 
อ่านแล้วแทบพิมพ์ไม่ได้เลยค่ะเจ๊...น้ำตามันกลบมองไม่เห็นจอคอมเลย

ไม่ทันพ้นย่อหน้าแรกดี ก็ต้องหยุดไปล้างหน้าแล้ว...กลับมานั่งอ่านต่อ น้ำตาก็ไหลอีกรอบ......(เลิกแล้ว อ่านไปทั้งแบบนี้แหล่ะวะฉัน)

วันที่ 23 หนูเห็นชื่อเจ๊ใน msn ก็ตกใจอยู่เหมือนกัน แต่ไม่กล้าทัก เพราะกลัวว่าจะทำใจไม่ได้ หม่อมป้าเงินอยู่กับเจ๊มานานมาก แล้วเวลาที่หนูไปเที่ยวที่บ้านเจ๊ เรื่องของหม่อมป้าก็จะออกมาจากปากเจ๊ให้หนูฟังไม่ขาดแทบทุกครั้ง มันทำให้รู้ว่าเธอเป็นที่รักของพี่สาวหนูขนาดไหน แมวจอมเชิดตัวนี้

หนูเองก็ไม่รู้ว่าจะปลอบใจยังไง หรือช่วยทำให้เจ๊รู้สึกดีขึ้นได้ยังไง เพราะหนูเป็นคนพูดไม่เก่ง แต่อยากให้เจ๊รู้ว่านอกจากความห่วงใยจนวาระสุดท้ายของหม่อมป้าแล้ว เจ๊ยังมีพวกหนูน้อง ๆ เป็นห่วงอยู่เหมือนกันนะคะ

ตั้งแต่วิปครีมตายก็กินไม่ค่อยเป็นเวลา นอนไม่ค่อยหลับอยู่แล้ว พอมาเสีย มิกิ กับหม่อมป้าไปอีก หนูเป็นห่วงว่าเจ๊จะไม่สบายไปด้วย

อย่าลืมรักษาสุขภาพนะคะ เป็นห่วงมาก ๆเลย


โดย: kyoki IP: 124.120.35.112 วันที่: 26 ตุลาคม 2549 เวลา:2:12:19 น.  

 
เสียใจด้วยนะพี่ อ่านแล้วร้องไห้ตาม อินจัด สู้ๆ นะพี่ ทำบุญมากๆ ช่วงนี้แมวพี่ไปบ่อยจัง แต่คิดซะว่ามันไปดีได้ขึ้นสวรรค์แล้วกันนะ


โดย: อินุ IP: 58.8.133.106 วันที่: 27 ตุลาคม 2549 เวลา:4:54:45 น.  

 
อ่านแล้วเหมือนตอนหมูยอจะไปเลยอ่ะ

ผอมประมาณหม่อมป้า โทรม เยินมากๆ แถมมีฝีขึ้นที่แก้มด้วย

เราก็ได้แต่อุ้ม ได้แต่กอดเค้าไว้ เหมือนที่เพนกวินทำกับหม่อมป้าเลย

อ่านที่เพนกวินเขียนนะ เรารู้สึกว่ามันเหมือนกับที่เราคิดมากๆ แต่เราไม่สามารถเขียนออกมาได้อย่างนี้ ไม่กล้าถ่ายรูปตอนเค้ากำลังแย่ ไม่กล้าที่จะพูดถึงวาระสุดท้ายของเค้าอีกรอบ อย่างละเอียด แม้ว่าเราจะจำได้หมดทุกอย่างก็ตาม

แต่หม่อมป้าเงินก็ใช้ชีวิตคุ้มค่าแล้วล่ะ คิดดูสิ เลี้ยงได้ยังไงตั้งสิบกว่าปี แมวเราอย่างมากไม่เกินเจ็ดแปดปีก็ไปสบายกันหมดแล้ว เพนกวินเลี้ยงเก่งมากๆเลย

ข้างบนโน้น มีแมวไปตั้งแถวรอรับหม่อมป้าเงินเยอะแยะแล้ว หม่อมป้าเงินคงไม่เหงาเนอะ


โดย: ลูกหมูยอ IP: 203.113.36.7 วันที่: 28 ตุลาคม 2549 เวลา:14:22:14 น.  

 
--- น้ำตาซึมครับ รู้เลยว่าผูกพันกันมากๆ ... ขอให้หม่อมป้าไปสู่ภพที่ดีกว่านะครับ


โดย: เหมียวหล่อ (myth ) วันที่: 30 ตุลาคม 2549 เวลา:21:55:32 น.  

 
TT____TT โอ๊ยทำไมเรื่องมันเศร้ายังงี้ น้องเปนคนนึงนะคะที่รักแมว รักมากๆเมื่อก่อนเคยเลี้ยง แต่แม่เอาไปปล่อยซะงั้นน่ะ แต่ยังไงก็ยังรักแมวอยู่ดี แล้วก็พอดีว่าน้องเปนภูมิแพ้ขนสัตว์ ฝุ่นงี้ด้วยอ่านะ แม่ก็เรยไม่ค่อยอยากให้น้องเลี้ยงซักเท่าไหร่ บ่อยครั้งนะที่เห็นแมวโดนทิ้ง อยากเก็บมาเลี้ยงใจแทบขาด แต่รุ้ว่ายังไงมันก็คงเป็นไปไม่ได้อยู่ดี ตอนนี้ก็มีลูกแมวหลงมาอยู่แถวๆหลังบ้านตัวนึงสีขาวดำ พันธุ์ทาง ก็โอเคน่ารักดีค่ะ น่ารักมากๆ ถึงแม้เค้าจะไม่ได้เป็นพันธุ์ที่แพง เริศหรูอะไร แต่ก็รักเค้าอ่านะ ตอนนี้น้องก็ได้แค่ให้อาหารอ่านะค่ะ แม่เห็นก็ไม่ว่าอะไร เพียงแต่ว่าไม่ให้เค้ามาในบ้านซักเท่าไหร่ อยากเลี้ยงมากๆแต่ใจนึงก็กัวจะผูกพันธ์กับเค้าแล้วพอวันนึงเค้าเป็นอะไรไป เราจะรักเค้ามากๆแล้วก็จะเสียใจมากๆด้วยเช่นกัน .. กลายเป็นโรคกลัวไปเลย

อ่านแล้วร้องไห้เลยอ่ะค่ะ ปกติก็เป็นคนรักแมวอยู่แล้ว T^T ใช่แล้วล่ะค่ะ พี่พูดได้ถูกต้องมากๆเลย เค้าอาจจะสื่อสารอะไรกับเราไม่ได้ซักเท่าไหร่ก็จริง แต่ความรักความผูกพันของเรากับเค้าก็จะทำให้เราเข้าใจกันได้เองโดยสันชาติญาณ มันเปนความรักที่ไม่มีวันทรยศเราเลย ...

อ่านแล้วทำให้นึกถึงคนที่เค้าเอาแมวไปเลี้ยงแบบทิ้งๆขว้างๆแบบไม่ใส่ใจนัก สงสารเค้าเถอะค่ะ ดูแลเค้าดีๆ เค้าก็มีชีวิตมีจิตใจเหมือนกับเรานี่แหละเนอะ .. เฮ้อ

ขอให้หม่อมป้ามีความสุข ไปสู่สุขคติก็แล้วกันน่ะค่ะ


โดย: aishimaruii IP: 124.157.200.71 วันที่: 31 ตุลาคม 2549 เวลา:21:40:23 น.  

 
นั่งกอดลูกชาย(ชิโร่)ไป อ่านไป ร้องไห้ไป
เสียใจด้วยค่ะ


โดย: shamuneko วันที่: 4 พฤศจิกายน 2549 เวลา:0:57:57 น.  

 
เสียใจด้วยนะคะ
อ่านไปก็น้ำตาไหลไป

หม่อมป้าเค้าได้มีช่วงเวลาดีดีกับคุณเพนกวิน ก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว

หลับให้สบายนะคะหม่อมป้า

อย่าคิดมากนะคะ คุณเพนกวิน สู้ๆค่ะ


โดย: ~คุณมู๋ตุ๋น IP: 61.7.157.218 วันที่: 5 พฤศจิกายน 2549 เวลา:11:21:54 น.  

 
หม่อมป้า เกิดก่อนหนูอีกง่ะ =[]=!


โดย: ซีเคร็ต IP: 118.172.219.87 วันที่: 1 ตุลาคม 2552 เวลา:0:38:37 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

คิงเพนกวิน
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 9 คน [?]




เป็นเพนกวินตัวน้อยๆ ดุร้ายเป็นบางโอกาส
มักจะถูกชาวบ้านในเน็ตเข้าใจผิดว่าเป็นผู้ชาย
ประจำ ไม่ก็กะเทย เกย์ พอเจอตัวจริงก็ถูก
อุทานใส่หน้าว่า "อ้าว?!! ทำไมเป็นผู้หญิงล่ะ?"
<---ฉันมันแมนมากหรือไงยะ? แรกก็ขำๆ อ่ะนะ
แต่พอมีครั้งที่ 2-3-4-5--->800 ชักเครียดว่ะ



A King's penguin story
Friends' blogs
[Add คิงเพนกวิน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.