Group Blog
 
<<
กันยายน 2551
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
19 กันยายน 2551
 
All Blogs
 

13 Sep 08 One Fine Day with Rain







ตุ๊มๆ ต่อมๆ ตุ๊มๆ ต่อมๆ หัวใจเต้นนน

จั่วหัวแบบนี้ก็ไม่มีไรมาก อยากจะมาบอกแค่ว่า...
วันนี้วันดี 13 กันยายน 2008 เป็นวันที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอ Rain น้องพีของหมู่เฮาระยะประชิดถึงขนาดนี้

อ๊ะๆ อยากรู้แล้วล่ะสิ มาเข้ามา ล้อมวงเข้ามา อิชั้นจะโม้ เอ้ย เล่าให้ฟัง

เรื่องมันมีอยู่ว่า....กาลตรั้งนึงนานมาแล้นนน...555 ม่ายช่ายแระ....

...ก็เท่าที่รู้ๆ กันว่าน้องพีของพวกเรามาปฎิบัติภารกิจ in BKK ประมาณ 4-5 วัน สำหรับอัลบั้มใหม่ ที่จะออกประมาณเดือนหน้า เหล่าแม่ยกทั้งหลายก็เตรียมกระเป๋าแหก กันได้แล้นนน เหอๆ

เหล่าบรรดาแฟนคลับหูพึ่ง เช็คข่าวกันให้ขวั่ก เมื่อทุกอย่างคอนเฟิร์มว่าน้องพีมา BKK แน่ๆ แต่ละคนก็หาวิธี หาลู่ทางที่จะให้ได้เห็นน้องพีตัวเป็นๆ กัน ทำเอาไม่เป็นอันทำงานกันเลย 555

เหล่าแม่ยก อาจุมม่าทั้งหลาย บางคนก็ตามแอบดูเงียบๆ ด้อมๆ มอง อยู่ตามซอกตามหลืบเสาบ้าง บ้างก็นั่งเชิดๆ เริ่ด ตรง lobby โรงแรม บ้างทำเป็นเนียนก็มิ เอิ๊กๆ (ใครฟระ คุ้นๆ) หรือแม่กระทั้งเกาะกระจกโรงแรม อย่างกะส่องตู้ปลา 555 ก็เอา ดูไกลๆ ตรงอีกฝากถนนก็ทำกันไปได้ ก็แล้วแต่สภาพหรือโอกาสจะอำนวย

มีหลายคนที่มีโอกาสได้เห็นน้องพีใกล้ๆ (คำว่าใกล้ๆของแต่ละคนอาจจะไม่เท่ากัน โปรดใช้วิจารณญาณกันนะจ๊ะ) บ้างก็เกาะติดสถานการณ์ปักหลักรอที่โรงแรม เหมือนเหล่าพันธมิตรก็ไม่ปาน 555

บ้างก็ตามติดไปทุกที่ที่น้องพีไป (ขอไม่เอ่ยละกันว่าที่ไหนบ้าง เพราะตรูก็ไม่รู้เหมือนกัน อิอิอิ) บางคนไม่ได้ตามเอง แค่เพื่อนโทรมาเล่าว่าเจอยังไงบ้าง ก็เหมือนอยู่ในเหตุการณ์ ได้เจอน้องพีเอง ซะงั้น เหอๆ

1 ใน นั้นก็มีเราคนนึง ล่ะ ที่อยากจะเห็นน้องพีตัวเป็นๆ อีกสักครั้งเป็นบุญตา
เราตั้งใจว่า เอาฟระ 5 วันที่น้องพีอยู่ BKKขอได้เห็นหน้าน้องพีแวบนึง
จะใกล้จะไกลก็ขอให้ได้เห็นสักครั้งทีเห๊อะ จะไม่ขอไรเล้ยยย

วันศุกร์ พอเลิกงานปุ๊บ ก็เลยมาแกร่วรอแถวๆ โรงแรมที่น้องพีพัก ตอนอ่านทู้ที่คนอื่นเจอน้องพีน่ารักอย่างโน้น อย่างนี้ ทนไม่ได้อ่ะ ต้องตามมาให้เห็นกะตาตัวเองบ้าง ก็มันอยากเจอนิค๊าาา

แต่เราได้รู้มาว่า ทางโรงแรมไม่ให้ไปรอที่ล็อบบี้แล้ว เรากะเพื่อนที่ไปด้วยกัน เมื่อไปถึงโรงแรมก็ตรงดิ่งไปหาข้าวกินที่ฟู้ดแลนด์ก่อนเลย เอิ๊กๆๆ ตกลงมาหาที่กินข้าวหรือมาหาน้องพีกันแน่ฟระ 555



เล่าข้ามๆ เลยละกัน เด๋ว จะยาวเกินไป หุหุ ตกลงคืนนั้น เรากะเพื่อนไม่ได้เจอน้องพี เพื่อนเรากลับไปก่อน เพราะอยู่ดึกไม่ไหว 4 ทุ่มก็เผ่น เงี้ยแหละ ป้าแกสังขารเอาไม่อำนวย กร๊ากกกก 5555

แต่เราอ่ะจิ ไหนๆ มาแล้ว ขอให้เห็นแวบนึงก็ยังดี เอาฟระ เมื่อคืนน้องพีกลับมาตี 2 วันนี้จะตี 2 อีก ตรูก็จะรอ สู้ตาย!!

ประมาณ 4 ทุ่มครึ่ง พวกเราดั๊น ออกไปซื้อขนมไหว้พระจันทร์กัน เพราะคิดว่า น้องพีคงยังไม่กลับมาตอนนี้หรอก แต่หารู้ไม่ ว่าคิดผิด กร๊ากกกกก สวนกันซะงั้น สายที่ตามน้องพีไปอีกที่นึงโทรมาบอกว่า น้องพีกลับมาแล้ว แล้วก็ขึ้นห้องไปเรียบร้อยแล้ว.....แป่วววววววว

...แห้วครับ กินแห้วกันถ้วนหน้า เราแอบเซ็ง อุตส่าห์ มารอ คลาดกันนิดเดียวเอง แงแง ไม่น่าเลยตรู คืนนั้นเราเลยตัดสินใจ ค้างคืนที่ รร. นั้นแหละ (ขอบคุณ มร ที่ให้ที่พักพิงคืนนั้นนะคะ) เผอิญเราดันแอบได้ยินทีมงานนัดแนะคนขับรถ ให้มา stand by ตอนเช้า อย่างน้อยเราก็รู้ทิศทางสำหรับวันพรุ่งนี้แล้วล่ะ

ขึ้นห้องเอากระเป๋าไปเก็บ แล้วลงมาเพื่อซื้อกาแฟ กะ แปรงสีฟันที่ฟู้ดแลนด์ เราแอบเห็นพวกทีมงานตั้งขบวน เห็นพวกทีมแดนเซอร์ จะไปเที่ยวกัน ก็แอบมีความหวังว่าจะเจอน้องพี ลงมาอีกครั้ง ตาเริ่มเป็ประกายด้วความหวัง แต่ก็แห้วอีกแล้วครับทั่น แดนเซอร์ออกไปตั้งนานแล้ว ยังไม่แม้เงาน้องพีลงมาพวกเรานั่งรอถึงตี 1 กว่า ไร้วี่แววเลยกลับขึ้นไปนอนดีกว่า ยังดีนะ ที่ระหว่างนั่งแฮงค์อยู่ล็อบบี้ ก็มีน้องคนนึงที่คนในกลุ่มที่เราอยู่ด้วย มาเล่าอะไรฮาๆ ให้เราขำเหมือนเค้ารู้ไรเยอะแยะ แต่ชีก็เล่าไรฮาๆ ดี น้องเค้าสามารถรักได้ทุกคนจริงๆ
แม้กระทั่งนักบอลญี่ปุ่น 555

การมารอเจอน้องพีครั้งนี้ ได้ฟิวส์เก่าๆสมัยตามแดนบีมเหมือนกัน มันทั้งสนุก เศร้า เหงาและรัก ฮิ้ววววว ไม่ใช่แระ อารมณ์ประมาณว่า เหนื่อยก็เหนื่อย รอก็นาน จะออกมาตอนไหนก็ตาดเดาไม่ไค้ ต้องมีสติอยู่กะตัวตลอดเวลา เด๋วพลาดดด พอออกมาให้เจอ ได้เห็นแค่แวบเดียว ไอ่ที่รอมาตั้งนาน บางทีทั้งคืน หรือทั้งวันออกมาแวบเดียวเท่านั้นคับทั่นปู้ชม แต่มันมีความสุขเหลือล้น กะอีแค่แวบเดียวนั่นแหละ ใครไม่เจอเองไม่เข้าใจหรอก มันอาร์ททททททททททเจงๆ กร๊ากกกก

เช้าวันที่ 13 กันยายน 2551 (เพลงน้องพี 12 กันยานี่หว่า เอาหน่า เกินมาวันนึง คริคริ) เป็นเช้าที่น่าจดจำ ไม่ใช่สิ เป็นวันที่น่าจดจำ ของ สรชย เด๋วขอไปกาลงฏิทินก่อน เด๋วลืม ความจำตรูยิ่งสั้นๆ อยู่ (เอิ๊กๆ เกริ่นมาตั้ง 3 หน้ากระดาษ ยังไม่เจอน้องพีเลย 555)

เช้าพอตื่นขึ้นมา ก็มารอน้องพีที่ lobby ของโรงแรม คราวนี้ ก็พยายามโดดเดี่ยวครับ ไม่ยุ่งกะใคร นั่งเชิดๆ เริ่ดๆ แบบไม่สนใจใคร ใครจะมาไล่ตรูก็ไม่ไป เอิ๊กๆๆ

พอหามุมสงบได้ ก็มีวิธีเดียวที่จะเนียนที่สุด ก็พยายามทำตัว busy เข้าไว้ คุยไปเหอะ โทรศัพท์อ่ะ คุยเรื่อยเปื่อย ไอ่น้องที่เราโทรหามันจะด่าตรูมั้ยเนี่ย บางที พูดๆ อยู่กับมันดีดี ก็ speak english แบบมั่วๆ ใส่มันซะงั้น 555 น้องมันคงเข้าจายยยย ฮาๆๆๆ

ระหว่างนั้น ก็มีคนมากหน้าหลายตา มานั่งรอ พวกเหล่าบรรดาแฟนคลับที่เปิดห้องนอนกันที่นั่นแหละ แต่เป็นที่เสียดาย เพราะจับกลุ่มกัน มากไป แสดงตัวตยว่าเป็นแฟนคลับ เลยต้องโดนอัญเชิญ ออกไปรอนอกโรงแรม แต่น่าเกลียดมากนะ เราเป็นลูกค้า มาไล่กันแบบนี้ได้ยังไง ถ้ามาไล่ตรู จะยังไงเนี่ย 555 แต่ เชอะ!! ไม่มีใครกล้ามาไล่ตรู ก็เพราะ ตรู นั่งเชิ่ดๆ เริ่ดๆ ไม่สนใจใคร ไม่แสดงออกว่าเป้นแฟนคลับ เนียนสุดๆ ขนาดตาคิม ยังไม่กล้าทำไรตรูเลย เอิ๊กๆ ได้แต่มองๆ แล้วคงนึกในใจ ยัยนี่มันเป็นใครฟระ 5555

นั่งรออยู่นานมากกกกกกกกก ก็มีเพื่อนๆ ทีถูกอัญเชิญออกไปรอตั้งแถวด้านนอก รอชายพีเสด็จ ก็โทรเข้ามาแซว ว่าเราเนียนมาก เอิ๊กๆๆๆ ทำไงได้ เราอ่ะมาดผู้จัด เหล่าบรรดาแฟนคลับแดนบีมเค้าก็ยกตำแหน่งนี่ให้ ว่าเจ๊เนียนแบบไม่มีใครกล้าแตะ เอิ๊กๆๆ ดารารุ่นใหม่ๆ ยังตองยกมือไหว้ตรูเลย ไม่ได้โม้!! ที่ต้องไหว้ เพราะไม่แน่ใจว่ายัยเจ๊นี่เป็นใคร ไหว้ไปก่อนละกัน เผื่อเป็นผู้จัดขึ้นมาจริงๆ จะได้ไม่ซวย กร๊ากกกก

และแล้ว น้องพีได้ฤกษ์เบิกชัย เสด็จลงมาสักที (ตรูหิวข้าว ลงมาสักทีดิ) ตรงที่เรานั่ง ได้มุมทำองศากับลิฟต์ตัวที่น้องพีลงมาพอดี เราก็จะได้เห็นน้องพีตั้งแต่ออกจากลิฟท์ลงมาทีเดียวเชียว ตอนนั้นไม่รู้กี่โมงแระ รู้ว่าใกล้ๆ เที่ยงแล้วมั้ง น้องพีก็ลงมา ออกมาจากลิฟท์ ตรูก็ยังทำนิ่งๆ เนียนๆ ไม่กระโตกกระตากอะไร มีแต่ความลิงโลดในใจเท่านั้น น้องพี ลงมา หน้านิ่งมาก จะแย้มยิ้มสักนิดก็ไม่มี จะเก๊กไปไหนพ่อคู๊ณ แต่ฮีขาวออร่ามาแต่ไกล หล่อสมการรอคอย เหมือนเด็กน้อยเลยอ่ะ ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น สวมหมวก แล้วก็คืบอีแตะ น้องพีใส่เสื้อสีเหลือง และกางเกงสี่ส่วน หรือสามส่วนฟระ นับไม่ถูก ดูรูปละกัน ไม่ได้ถ่ายเองหรอก แคปมา ลองควักกล้องขึ้นมาถ่ายจิ คงโดนตาคิมชี้หน้า เอาไฟฉายส่องแล้วก็ "No No No" ทำอย่างกับตรูจะควักปืนมายิงน้องพี กร๊ากกกก



น้องพีมาให้ยลแวบนึงเจงๆ ตอนที่ออกมาจากลิฟท์ก็มีชำเลืองมองว่ามีคนมารอตรูมากน้อยขนาดไหน แต่หน้าเฮียนิ่งมก เหมือนโกรธใครมา เอิ๊กๆๆ แต่ก็มีชำเลืองมองแฟนคลับที่มารออยู่ด้นนอก แล้วก็ยกมือไหว้ แล้วก็ขึ้นรถไป

เท่านั้นแหละ เท่านั้นจริงๆ เห็นแวบเดียว รอกันมาข้ามคืน แค่นี้ตรูก็นอนตาหลับแล้ว หุหุหุ พอน้องพีไป เหล่าบรรดาแฟนคลัก็แตกฮือ ไปคนละทิศละทาง เราก็เลย กลับบ้านดีกว่า รู้ว่าน้องพีไปถ่ายเอ็มวีแถวๆ สุขุมวิท 11 แต่เราขี้เกียจไปแล้ว เห็นแค่นี้ก็พอแล้วล่ะ ป่าวหรอก จริงๆ ตรูง่วง เหอๆๆๆ แล้วแบตก็หมดแล้วด้วย ไม่มีอุปกรณ์ในการทำเนียน เอิ๊กๆ กลับบ้านนอนดีกว่า

กลับมาคอนโด ยังไม่ทันได้นอนเลย ก็มีสายรายงานมาว่า น้องพี จะไปถ่ายต่อที่ เอแบค บางนา เอาล่ะสิตรู ไม่มีรถซะด้วย ถ้ามีคงแจ้นไปแล้วล่ะ คิดอีกที นอนรอโทรศัพท์ ให้เพื่อนโทรมาเล่าให้ฟังดีกว่า ก็เหมือนได้ไปเองแหละ 555

แต่มันไม่ง่ายแบบนั้นน่ะสิ เพื่อนคนที่หนีกลับไปตั้งแต่เมื่อคืน ดันโทรมาบอกว่าจะไปตามน้องพี เด๋วเอารถมารับ เท่านั้นแหละ ตรูก็กระโดดผึง อาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปป๊ะก็น้องพีอีกรอบที่เอแบคบางนา Let's go!!

มาถึงเอแบคบางนา เย็นมากแหละ เพื่อความชัวร์ว่าข่าวที่น้องพีจะมาถ่ายเอ็มวีที่นี่ ไม่มั่ว ก็เลยไปสังเกตุการณ์ แอบเนียนไปถามทีมงาน ก็เป็นอันชัวร์ว่ามาที่นี่แน่ๆ ว่าแล้วเราก็ไปหาที่หาทาง ตามประสา ว่าน่าจะเดาๆ เอาว่าถ้าน้องพีมาแล้ว จะมาอยู่ ณ สถานที่ใด

ก็เหมือนเดิม บอกเพื่อนๆ ที่มาด้วย บอกว่า อย่าเกาะกลุ่มกันนะ พยายามอยู่เดี่ยวๆ จะได้ไม่เป็นที่สังเกตุ และจะได้ไม่โดนทีมงานไล่ มุขเนี้ย เชื่อเหอะ เนียนมาได้ไหนต่อไหนแล้ว สุดท้ายเราก็แยกมาคนเดียว มาส่องๆ ดู แถวๆ รถที่ดูเหมือนรถที่ให้นักแสดงพัก ตามประสบการณ์ที่ตามดารามา น่าจะใช่นา เราก็เลยเดินๆ วนๆ เวียนๆ อยู่แถวนั้นแหละ แล้วก็มุขเดิม คุยโทรศัพท์ กร๊ากกก

แล้วก็เจอตาคิม แว้กกกกก เราก็ทำเป็นไม่สนใจ เดินคุยโทรศัพท์อยู่ตรงแถวๆ นั้น งั้นชั้นก็เดาถูกอ่ะดิ ว่ารถคันนั้น น้องพีต้องนั่งอยู่แน่ๆ เลย เอาล่ะเว้ย แล้วตาคิมก็เดินไปที่รถ แล้วก็เดินกลับไปไหนไม่รู้ เราก็เลยเดินไปเดินมา โทรศัพท์คุยโน่นนี่กับน้องที่มันคงรำคาญเราว่า คุยอยู่ดีดี ก็พ่นภาษาอังกฤษ แบบไม่รู้เรื่องออกมาอีกแระ 555

ระหว่างที่เราเดินไปเดินมา ฝนเริ่มตกปรอยๆ แต่ก็ไม่สามารถทำให้เราสะทกสะท้านได้ แต่เจ้ายุงเนี่ยอ่ะดิ น่ารำคาญชมัด เราก็เดินไป ปัดยุงไป มือก็ถือโทรศัพท์ คุยไปเรื่อยเปื่อย และแล้ว.......

ระหว่างที่เรากลับตัวจะหันไปทางรถที่น้องพีอยู่ แว้กกกก ใครฟระตัวเบ้อเริ่ม เสื้อเหลืองๆ เกือบชนตรู เราก็ตกใจ เค้าก็ตกใจ แว้กกกก น้องพี ทำตาโตใส่ตรูด้วย แบบน้องก็ตกใจ พี่ก็ตกใจ แล้วก็ได้แต่ sorryๆๆๆ ตอนเกือบชนกัน มือดันไปโดนมือน้องพีแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่ตรูกะจะไม่ล้างมือไปอีก 10 วัน เอิ๊กๆๆ ช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่....จะมีโอกาสแบบนี้อีกป่าวฟระ ได้เจอะระยะประชิดขนาดนี้ ตัวห๊อมหอมเจงๆ รู้งี้ตรูแกล้งทำเป็นล้ม น้องพีจะประคองมั้ยเนี่ย หรือเหยียบซ้ำ เอิ๊กๆๆๆ แล้วตาคิมก็รี่เดินกางร่มมา ดีนะ ไม่มาเร็วกว่านี้ ไม่งั้นตรูอด เหอๆๆๆ

พอน้องพีเดินไปแล้ว เราก็ไปสมทบกับเพื่อนๆ แล้วก็ไปเม้าท์ให้ฟัง พอดีน้องพีก็เดินกลับมาอีกรอบ เท่านั้นแหละ เคลิ้มไปตามๆ กัน น้องพีไม่รู้คุยอะไร เดิน แป๊ะมาก แล้วก็โม้ๆๆ น่ารัก ออร่ามากๆ คุยเล่นกะเพือ่นๆ เหมือนเด็กน้อยเจงๆ ไม่ได้เห็นแบบนี้มาก่อน แล้วไม่รู้ว่าจะได้มีโอกาสเห็นแบบนี้อีกป่าว ช่่างโชคดีเสียนี่กระไร



และแล้ว ความสุขก็ดับวูบ เมื่อทีมงานมาไล่ เพื่อนเราก็ไม่สบอารมณ์ เถียงกะทีมงานซะงั้น ก็เลยกลับบ้านกันดีกว่า เห็นน้องพีแล้วนี่ ได้ใกล้ชิดแล้วนี่ แค่นี้ก็คุ้มแล้วอ่ะ ใครจะรอกันต่อก็ตามใจ เราคงไม่อ่ะ ไม่อยากโดนยุงหาม กลับมาบ้าน มารอฟังข่าวต่อดีกว่า แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ

เฮ้อ...ความสุขมาไวไปไว แต่มันก็เป็นความทรงจำดีดี ถึงแม้ไม่กี่วินาทีก็เหอะ อย่างน้อยมันก็เป็นวันดีดี วันที่ 13 กันยายน 2551 ของช้านนน








 

Create Date : 19 กันยายน 2551
0 comments
Last Update : 15 เมษายน 2552 1:59:56 น.
Counter : 562 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


khunjay
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Rain Smile ^________^

Free Counter
Friends' blogs
[Add khunjay's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.