* ~ kawwaw ~ *...[[ TalK To MySelF ]]
Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2556
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
24 ตุลาคม 2556
 
All Blogs
 
กลับมาเขียน...อีกครั้ง

นานแล้วนะคะ ที่วาวอยู่ในครอบครัว Bloggang แห่งนี้
คงตั้งแต่สมัยมัธยมปลายเลยก็ได้มั้ง...
จากแต่ก่อนที่วิวัฒนาการยังไม่ก้าวไกลเท่านี้
คนเรายังคงใช้ blog เป็นแหล่งแลกเปลี่ยนข้อมูล
พบปะสังสรรค์ คุยเล่นสัพเพเหระ
แต่กาลเวลาเปลี่ยน หลายๆอย่างก็เปลี่ยนไป
เทคโนโลยีใหม่ๆ ค่อยๆก้าวเข้ามา
หน้าเวปทั้งหลาย ดูเหมือนจะค่อยๆหายไปตามกาลเวลา

วาวก็เคยคิดนะคะ ว่าจะปิดบล๊อคดีไหม
เพื่อนๆพี่ๆ ที่เคยแวะเวียนมาทัก ก็ค่อยๆห่างหายกันไปทีละคนสองคน

จนมาถึงวันนี้ บล๊อคนี้...วาวยังไม่รู้เลยว่า
จะมีใครผ่านมาเห็น หรืออ่านข้อความเหล่านี้ที่วาวพิมพ์ไว้หรือเปล่า

ความจริง ความสุขเล็กๆที่วาวมี ก็คือการที่ได้พิมพ์ ได้เล่าอะไรต่อมิอะไร
ผ่านทางตัวอักษร ในครอบครัว Bloggang นี้แหละค่ะ

บางครั้งก็ดีใจ ที่ได้เจอ ได้อ่าน Blog ของใครๆ ที่อยู่ใกล้กันบ้าง ไกลกันบ้าง

วาวเป็นเด็กผู้หญิงคนนึง ที่ใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังคนเดียวน่ะค่ะ
เป็นผู้หญิงขี้เหงา ช่างคิด ช่างฝัน ช่างเจรจา

ถ้านับจริงๆแล้ว นี่ก็เข้าปีที่เจ็ดหรือแปดแล้วมั้งคะ
ที่ออกมาใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความโดดเดี่ยวแบบนี้
และก็คงจะเป็นปีที่สอง ที่ออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวของตัวเอง
พูดคุยกับตัวเอง ทำงาน อ่านหนังสือ และทำอะไรต่อมิอะไรมากมาย
ด้วยตัวเอง...เพียงลำพัง

ความจริง วาวก็แอบรู้สึกชินแล้วเหมือนกันนะคะ
ที่มีความเหงา เป็นเพื่อนที่สนิทมากที่สุดแบบนี้

แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ วาวยังคงยิ้มได้เสมอ :)

วาวรู้สึกขอบคุณท่านทุกครั้ง ที่ทำให้วาวเป็นวาวในแบบนี้
มีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ใครๆหลายคนอยากทำ
มีความสุขเล็กๆน้อยๆ กับรายละเอียดต่างๆที่อยู่รอบๆตัวออกไป

ทุกๆครั้งที่วาวรู้สึกแย่ สับสน หดหูใจ
คงหนีไม่พ้นที่วาวจะคอยมองเข้าไปในงาน ในผู้คนที่วาวพบเจอ

เชื่อไหมคะ...ในแต่ละวัน วาวได้ข้อคิดในการใช้ชีวิตมากมาย

ทุกครั้งที่วาวรู้สึกว่าโชคร้าย...วาวกลับยิ้มได้ทุกครั้ง
เมื่อได้เห็นหรือรับรู้เรื่องราวของผู้คนที่วาวพบปะ เสมือนเป็นเรียลลิตี้
ที่สอนให้วาวรู้ ว่ายังมีคนที่เค้าโชคร้าย และพบเจออะไรที่แย่กว่าวาวอยู่มาก

จากที่รู้สึกหดหู่ใจในเรื่องราวของวาวเอง
กลายเป็นว่า วาวกลับสงสารเรื่องราวชีวิตของใครหลายๆคน ที่วาวได้พบเจอ
พวกเค้าเหล่านั้นโชคร้ายกว่าวาวมากจริงๆค่ะ

ทำให้วาวรู้สึกว่า หากเรามีจิต ที่อยากช่วยใครซักคน
หรืออยากทำบุญอะไรต่างๆ

ไม่ต้องไปหาที่ไหนไกลหรอกค่ะ อยู่ในชีวิตประจำวันของวาวทั้งนั้น...

จะว่าไปแล้ว...ที่วาวพิมพ์อยู่ตอนนี้ ทำให้วาวนึกได้ถึงเรื่องๆนึงที่วาวรู้สึกสะเทือนใจเหลือเกิน

วันนั้น...วาวมีไฟลท์ไปอิรักค่ะ
ประเทศอิรัก เป็นประเทศนึง ที่ลูกเรือหลายคนแทบจะร้องไห้เวลาที่จะต้องไป
วันนั้นวาวโดนเรียกจากสแตนบายค่ะ หึหึ

ในไฟลท์ จากผู้โดยสารชาวอิรักที่วาวคิดไว้
กลับกลายเป็นผู้โดยสารชาวบังกลาเทศจำนวนหนึ่ง เดินทางจากจิตตะกอง ไปอิรักค่ะ
หลังจากที่วาวถึงอิรัก และเตรียมตัวรับผู้โดยสารกลุ่มใหม่กลับดูไบแล้ว
ลูกเรือทุกคนรวมถึงวาว ก็มีเรื่องให้ประหลาดใจค่ะ

เพราะผู้โดยสารชาวบังกลาเทศที่เพิ่งจะลงไปนั้น ถูกส่งตัวกลับมาหมด

ถามไปถามมา ระหว่างไฟลท์ ได้ความว่า...
พวกเค้าจ่ายเงินค่านายหน้าให้บริษัทนึงในประเทศเค้า
เพื่อจ้างให้ได้มาทำงานในประเทศอิรักค่ะ
แต่กลับกลายเป็นว่า บริษัทนั้นหลากเงินพวกเค้าไป โดยที่ให้วีซ่าปลอม

ผู้โดยสารชาวบังกราเทศกลุ่มนั้นแทบทรุดค่ะ
เสียทั้งเงินค่านายหน้า เงินค่าตั๋วเครื่องบิน ค่าวีซ่า ค่าสมัครงาน
และค่าอื่นๆ อะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย...
แต่สุดท้าย กลับไม่ได้อะไรเลย...แถมยังต้องจ่ายเงินค่าตั๋วเครื่องบินเพิ่ม
เพื่อบินกลับประเทศอีกต่างหาก

รวมทั้งสารการบินวาว ไม่ได้มีบริการอาหารฟรี แต่เราขายอาหาร
ผู้โดยสารกลุ่มนั้นไม่มีเงิน จึงยังมิได้ทานอะไรตั้งแต่วันก่อน
และจะยังไม่ได้ทานอะไรไปจนถึงเช้าของวันรุ่งขึ้น

เรื่องนี้ทำให้วาวหดหู่ใจเหลือเกินค่ะ
แอบมีคำถามเกิดขึ้นในใจมากมาย ว่าเหตุใด
คนในประเทศเดียวกัน จึงมาทำร้าย มาหลอกลวงเพื่อนร่วมประเทศได้ถึงขนาดนี้

เข้าใจนะคะ ว่าหลายๆคนในปประเทศนั้นๆยากลำบาก...
แต่ การกระทำแบบนี้ เสมือนเป็นการทำนาบนหลังคน
วาวสงสารผู้โดยสารของวาวจับใจเลยค่ะ

ลูกเรือคนอื่นๆก็คงคิดแบบเดียวกับวาวเช่นกัน

ลูกเรือทุกคนจึงตกลงกันว่า จะเทน้ำเปล่าในส่วนของตนเอง แบ่งให้ผู้โดยสารกลุ่มนี้
วาวก็ไม่ทราบว่าจะเรียกว่าโชคดีรึเปล่านะคะ
มีแซนวิชเหลืออยู่ในสต๊อคสองสามชิ้น...
รวมถึงวันนั้น วาวนำคุ้กกี้ชิ้นใหญ่ติดขึ้นไปไว้ทานบนไฟล์่เช่นกันค่ะ

วาวเลยเอามาแบ่งเป็นชิ้นเล็กๆได้แปดชิ้น...
คุ้กกี้แบ่งได้ประมาณสองสามชิ้ม...
มันไม่พอหรอกค่ะ วาวทราบ

จากวาวนำแซนวิชและคุ้กกี้ไปเสิร์ฟและบอกให้ผู้โดยสารแบ่งกันทาน
เพราะอย่างน้อย ทุกๆคนก็จะได้มีอาหารรองท้อง
ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ทำให้อิ่มขึ้นมาเลยก็ตาม...

วาวยังคงจำสีหน้าและแววตาของผู้โดยสารกลุ่มนั้นได้ติดตา
บางคนนั่งฟุ้บกับโต๊ะและร้องไห้ ในขณะที่วาวนำอาหารไปเสิร์ฟ

เรื่องราวเหล่านี้ เป็นเพียงหนึ่งในหลายร้อยเรื่องราว
ที่วาวคอยนำมาใช้เป็นอุทาหรณ์ ในการดำเนินชีวิตของวาวในแต่ละวันล่ะค่ะ

อย่างน้อยก็ทำให้วาวตระหนักได้ว่า
ปัญหาของวาวก็ไม่ได้ใหญ่ไปมาก เมื่อเทียบกับปัญหาของใครต่อใคร...อีกหลายคน



Create Date : 24 ตุลาคม 2556
Last Update : 24 ตุลาคม 2556 20:42:45 น. 2 comments
Counter : 1779 Pageviews.

 
กาววาวค่ะ...เป็นยังงัยบ้าง
ถึงตอนนี้ก็น่าจะราวๆ เดือนได้มั้ง.......คิดถึงนะ เพื่อนที่ดีที่สุดของเค้า


โดย: คนที่คุณก็รู้ว่าใคร (PSgoodtime ) วันที่: 8 สิงหาคม 2557 เวลา:6:34:01 น.  

 
เป็นเรื่องราวที่น่าเศร้านะคะ แต่ ณ ตรงนั้นพี่ทำดีที่สุดแล้วหนูรู้สึกได้ มันเป็นสิ่งที่เราไม่สามารถละเลยได้ในฐานะเพื่อนร่วมโลก หนูเพิ่งเป็นลูกเรือมาได้ 8 เดือน ในสายการบินเล็กๆในไทยสายการบินนึงค่ะ เพิ่งได้มีโอกาสอ่านบล็อคของพี่ก็วันนี้เพราะอยากทราบข้อมูลเกี่ยวกับสายการบิน ขอบคุณมากๆนะคะ พี่เขียนบล็อคได้สนุก น่าติดตามมากค่ะ :)


โดย: PR IP: 110.77.211.144 วันที่: 11 พฤศจิกายน 2558 เวลา:1:49:57 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

* ~ kawwaw ~ *
Location :
Dubai United Arab Emirates

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Friends' blogs
[Add * ~ kawwaw ~ *'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.