The love is not to give ... Love is to share...
Group Blog
 
 
สิงหาคม 2551
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
16 สิงหาคม 2551
 
All Blogs
 
ความบังเอิญที่จงใจ


โดย... กวิตา


ฉันนั่งนึกไตร่ตรองมองมาจากชั้นสอง สอดส่องสายตาไปยังโรงอาหาร นี่ก็น่าจะถึงเวลาอันสมควรแล้ว ทำไมนะ  ทำไม ป่านนี้แล้วเขายังไม่พักกินข้าวสักที พลันเสียงอวัยวะภายในร่างกายของฉันก็กระตุ้นเตือน โครก! โครก!


“ท้องร้องดังขนาดนี้แล้วทำไมยังไม่ไปกินข้าวอีกล่ะน้ำ รอใครเหรอ” เขาเข้ามากระซิบอยู่ข้างหลังทำเอาฉันสะดุ้งโหยงโดยไม่ทันตั้งตัว
“รอนายน่ะสิอีตาบ้า”(ฉันคิดในใจ) พลาง ทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ไม่สนแล้วก็เดินไปโรงอาหารหน้าตาเฉย
ใช่! ฉันรอเขา รอที่จะพักกลางวันพร้อมกันเพื่อที่จะนั่งโต๊ะใกล้ๆกัน กินอะไรคล้ายๆกัน แต่ไม่ได้กินด้วยกันเพราะเขาไม่เคยรับรู้ความรู้สึกของฉัน และเราก็ไม่ได้คบกัน
“อ้าว!เจอกันอีกแล้วนะน้ำบังเอิญจัง เย็นป่านนี้แล้วทำไมยังไม่กลับบ้านอีกล่ะ” ดินถามด้วยสีหน้างุนงงเมื่อเห็นฉันยืนรอรถเมล์อยู่ที่ป้ายในเวลาเย็นย่ำแบบนี้
“เราอ่านหนังสือในห้องสมุดเพลินไปหน่อยน่ะ” ฉันตอบด้วยรอยยิ้มแหยๆ เพราะห้องสมุดเป็นสถานที่ที่ไม่ได้อยู่ในความคุ้นเคยของฉันถึงขนาดนั้น
“พักนี้เราเจอกันบ่อยจังนะ” ดินพูดด้วยสีหน้ายิ้มๆ
“ไม่เห็นบ่อยเลย คิดไปเองรึเปล่า” ฉันตอบพร้อมสีหน้าที่เย็นชา สายตามองตรงไปข้างหน้าราวกับว่ากำลังพูดกับรถกับถนนอย่างนั้นแหละ
“ทำไมจะไม่บ่อยล่ะ เมื่อก่อนเราไม่ค่อยจะเจอน้ำเท่าไหร่เลยนะ แต่เดี๋ยวนี้ ตอนเช้าเราก็เห็นน้ำนะ พักกลางวันก็เจอกันบ่อย แถมบางทีเรายังแอบเห็นน้ำสั่งอาหารคล้ายเราเลยแหละ แล้วนี่ตอนกลับบ้านเราก็ยัง.......
“พอๆไม่ต้องพูดแล้ว คิดมากไปได้ ก็แค่เรื่องบังเอิญแค่นั้นแหละ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด และยังคงมองไปตามถนนหนทางโดยที่ไม่สบตาดินแม้แต่น้อย
 


ดินคือเพื่อนร่วมสถาบันกับฉันมาตั้งแต่มัธยมต้นเราเรียนกันคนละห้อง เขาแทบจะไม่เคยอยู่ในสายตาฉันเลย แต่ไม่รู้เป็นบ้าอะไร ฉันถึงได้มารู้สึกดีๆกับเขาไอ้ตอนจะจบม.ปลายนี่แหละ ซึ่งมันคงเป็นไปได้ยาก ยังไงเราก็ต้องแยกย้ายกันไปเรียนที่อื่น ฉันพยามยามคิดว่ามันก็แค่ความรู้สึกดีต่อเพื่อนคนหนึ่ง และเขาก็คงคิดกับฉันแค่เพื่อนเช่นกัน ส่วนที่เราเจอกันบ่อยๆนั่นนะเหรอ มันก็เป็นแค่ความบังเอิญที่ถูกจัดฉากจากผู้หญิงบ้าๆบอๆคนนี้เท่านั้นเอง ฉันอยากเจอเขาบ่อยๆ แต่ทุกครั้งที่เจอกันฉันกลับทำฟอร์มไม่สนใจ
“เราทำอะไรให้น้ำไม่พอใจหรือเปล่า รู้สึกว่าเธอไม่ค่อยอยากจะพูดกับเราเลยนะ”
คำพูดของเขาทำให้ฉันถึงกับสะอึก เขากำลังเข้าใจว่าฉันเกลียดเขา
“เปล่านะ เราไม่ได้โกรธอะไรเธอสักหน่อย” ฉันรีบปฏิเสธก่อนที่เขาจะเข้าใจผิดไปมากว่านี้
“ฉันก็แค่....
“แค่อะไรเหรอน้ำ?”
“ไม่มีอะไรหรอกดิน เราว่านายคิดมากไปรึเปล่า  นั่น! รถเมล์มาแล้วนี่ เดี๋ยวเรากลับบ้านก่อนนะ” ฉันรีบตัดบทเมื่อเห็นรถเมล์สายที่รอมาพอดี แต่ความจริงมันก็ผ่านไปตั้งหลายคันแล้วนั่นแหละ
“แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะน้ำ”เขาตะโกนไล่หลังขณะที่ฉันกำลังวิ่งขึ้นรถ


“พรุ่งนี้เจอกันอย่างนั้นเหรอ” หมายความว่ายังไง  ดินอยากเจอฉันจริงๆ หรือว่าเขาพูดไปอย่างนั้นเอง หรือว่าเขารู้!...ว่าฉันกำลังทำอะไร  ตอนนี้ฉันสับสนไปหมดแล้ว ฉันควรจะทำอย่างไรดี ถ้าเขารู้ว่าฉันชอบเขา แต่เขาไม่ชอบฉันล่ะแล้วความเป็นเพื่อนของเราจะเป็นอย่างไร   โอ้ย! นี่ฉันควรจะทำอย่างไรต่อไป ไม่น่าที่คิดแผนการเรื่องความบังเอิญนั่นขึ้นมาเลย ไม่คิดว่าดินเขาจะคิดเป็นเรื่องจริงจัง
“น้ำ! โทรศัพท์ลูก มีเพื่อนชื่อดินโทรมาหาจ่ะ”
“หา! ดินโทรมาหรือคะ แม่ช่วยบอกว่าหนูหลับแล้วนะคะ” ฉันบอกกับแม่ไปอย่างนั้นเพราะไม่พร้อมจะคุยกับเขาในตอนนี้
 


จากวันนั้นฉันก็พยายามหลบหน้าดินมาตลอด เขาคงสงสัยว่าทำไมเราไม่บังเอิญเจอกันบ่อยเหมือนเคย และอาจจะคิดว่าฉันไม่ชอบขี้หน้าเขาไปเลยก็ได้ แต่ก็ช่างเถอะ ปล่อยให้เขาเข้าใจอะไรผิดๆ บ้างก็ดี เพราะนั่นมันอาจจะทำให้ฉันตัดใจจากเขาได้มากขึ้น บางทีถ้าวันหนึ่งเราได้กลับมาเจอกันอาจจะได้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันก็ได้


“นี่ๆ!ยัยน้ำ  แกมานั่งเหม่ออะไรอยู่ตรงนี้ รู้มั้ยว่าเด็กแก โดนรุ่นน้องซิวไปควงเรียบร้อยแล้ว” ยัยกุ้งเพื่อนจอมแจ๋นของฉัน สรรหาเรื่องมาให้ปวดหัวอีกเช่นเคย
“ใครกันเด็กเรา”
“โธ่! อย่าทำเป็นไก๋ ไปหน่อยเลยน่า  ก็นายดินรูปหล่อ จอมทึ่มของแกไงล่ะ”
“จะบ้าเหรอ! เขาไม่ใช่ของฉันซักหน่อย จะไปควงกับใครก็ปล่อยเขาสิ” ฉันกัดฟันพูดด้วยความเคืองใจ
นั่นไง! เห็นมั้ยเดินจู๋จี๋กันมานู่นแล้ว แกยอมได้ไงวะน้ำ เป็นเรานะ ฮึ!”
“ถ้าเป็นแก จะทำยังไงเหรอกุ้ง”ฉันถามเพื่อนด้วยความอยากรู้จริงๆ
“ก็คงนั่งร้องไห้มั้ง จะทำไรได้ล่ะ ในเมื่อเขาไม่เคยรู้สักหน่อยว่าเราชอบเขา จริงมั้ย!”
ฉันอึ้ง และเงียบไปสักพักกับคำพูดของเพื่อน
“เฮ้ยเราพูดเล่นน่า ฉันรู้ว่าแกไม่คิดมากหรอก จริงเปล่า” กุ้งรีบพูดแก้ลำเมื่อเห็นฉันแสดงสีหน้าเศร้าๆ


แต่มันก็คงจริงอย่างที่กุ้งพูดไม่มีผิด ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรเลยที่จะไปโวยวาย หรือแม้แต่จะโกรธเขา ก็เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แม้แต่ฉันรู้สึกอย่างไรเขาก็ไม่เคยรู้  แต่อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันปัจฉิมนิเทศแล้ว เราก็จะห่างกันออกไปทุกทีๆ ฉันควรจะพูดอะไรกับเขาไหม  ถ้าพูดไปแล้วจะเกิดประโยชน์อะไรในเมื่อเขาก็มีแฟนไปแล้ว แต่ถ้าไม่พูดก็จะอึดอัดไปจนตาย เอาอีกแล้วฉันเริ่มสับสนกับความคิดตัวเองอีกครั้ง


...แล้วก็ถึงวันปัจฉิมนิเทศ...


ทุกๆอย่างก็เป็นไปอย่างเรียบร้อย ไม่ว่าจะเป็นพิธีผูกข้อไม้ข้อมือ หรือการกินเลี้ยงสังสรรค์ล่ำลากันระหว่างผองเพื่อน เราต่างก็คุยอยู่กับเพื่อน ๆ ของตัวเอง แต่ก็เหลือบมองกันเป็นระยะ ๆ  ฉันเองก็ลุ้นอยู่เหมือนกันว่าเขาจะมาเอ่ยล่ำลากับฉันบ้างไหม แต่แค่เสียงทักทายจากเขาก็ยังไม่ได้ยิน  ฉันถอดใจอย่างหมดเปลือกแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมน้ำตามันจะไหลเสียให้ได้  ฉันเริ่มไม่สนุกและไม่อยากอยู่ในงานเลี้ยงอีกต่อไปแล้ว เมื่อถึงเวลาที่คิดว่าพอสมควรฉันจึงรีบขอตัวกลับบ้าน โดยอ้างกับเพื่อนๆ ว่าปวดหัว
 แต่ระหว่างที่ฉันเดินออกจากงานเลี้ยง ฉันรู้สึกได้ว่ามีคนเดินตามมา แต่ก็ไม่หันกลับไปมอง
“เธอจะรีบกลับไปไหนน้ำ เราน่าจะมีเรื่องอะไรต้องคุยกันก่อนไม่ใช่เหรอ”
“เสียงดิน” ใช่เขาจริงๆ ด้วย ฉันรีบหันกลับไปโดยที่ลืมตัวว่าน้ำตากำลังจะเอ่อทะลักออกมา
“เธอมีอะไรจะบอกเราไหม หลังจากวันนี้เราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วนะ” ดินพูดด้วยน้ำเลียงที่นิ่งและเยือกเย็นที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยิน
พูดเหรอ ฉันควรจะพูดหรือไม่
“ถ้าเธอไม่มีอะไรจะพูด เราจะไปแล้วนะ”
“ไปไหน?” คำพูดของเขาฟังดูแปลกๆ จนฉันต้องถาม
“พ่อเราถามว่า เราอยากไปอยู่กับแม่ที่อเมริกาไหม และเราก็กำลังตัดสินใจ”
“อย่าไปนะ” ฉันอุทานออกมาโดยไม่ทันคิด
“มีอะไรหรือน้ำ” เขาย้ำเหมือนจะให้ฉันพูดอะไรออกมาให้ได้
“ดิน เรามีหลายๆ เรื่องจะสารภาพกับนาย” ฉันตัดสินใจก่อนที่อะไรๆ มันจะสาย
“ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่นายคิดว่าเราบังเอิญได้เจอกันบ่อย ความจริงแล้วมันเป็นการจัดฉากของเราเอง มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอะไรทั้งนั้น และที่เราทำไม่สนใจหรือหลบหน้านายก็ไม่ใช่เพราะเกลียด เพียงแต่เรากลัวนายจะรู้ว่าเราทำอะไรบ้า ๆ บอ ๆ แบบนั้นลงไป เราขอโทษนะ” พอจบคำขอโทษน้ำตาฉันก็หยดแหมะ ๆ อย่างเบรกไม่อยู่
“น้ำ ฟังเรานะ สิ่งที่เราอยากรู้ไม่ใช่ว่าเธอทำอะไร แต่เราอยากรู้ว่าทั้งหมดที่เธอทำมีสาเหตุมาจากอะไรต่างหาก”
ฉันฟังแล้วเริ่มยั๊วะ ถึงกับตะโกนออกไปว่า
“พูดขนาดนี้แล้วยังไม่เข้าใจอีกเหรอ อีตาบ้า !  ถ้าฉันไม่ได้ชอบนายฉันจะอยากเจอนายบ่อย ๆ ทำไม  อีกอย่างนายก็มีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ จะให้เราไปพร่ำพูดเพื่ออะไรอีก วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่จะเจอกันแล้ว” ฉันพูดไปร้องไห้ไปอย่างหมดฟอร์ม
“ก็เท่านี้แหละ ที่อยากฟัง”  เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้ม
“ตลกมากเหรอดิน สิ่งที่เราทำมันตลกมากใช่มั้ย ใช่สิ! เราไม่สวยน่ารักนี่ นิสัยก็ไม่ดีนายจะมาชอบเราได้ไง เราไม่น่าบอกนายเลย ถ้ารู้ว่านายจะเยาะเย้ยเราแบบนี้ คนบ้า! ไอ้คนไม่มีหัวใจ!” ฉันตีโพยตีพายใส่ดินไปชุดใหญ่ แถมยังผลักหน้าอกเขาเสียจนเซก่อนที่จะทำท่าเดินไป
“เดี๋ยวก่อนน้ำ” ดินคว้ามือของฉันมาจับไว้แน่น
“เธอต่างหากที่ไม่มีหัวใจ เธอต่างหากที่ไม่เคยรู้อะไรเลย” ฉับเงียบกริบเมื่อได้ยินสิ่งที่ดินพูด
“รู้มั้ยว่าเราชอบน้ำมาตั้งนานแล้ว เราพยายามที่จะคุย พยายามที่จะเจอกับน้ำ แต่น้ำก็ไม่เคยสนใจเราเลยสักนิดเดียว จนเราถอดใจ แล้วพอมาพักหลังๆ เราได้เจอกันบ่อยขึ้นแล้วน้ำก็เริ่มคุยกับเรา เราก็เลยมีความหวัง แต่แล้วอยู่ดีๆ น้ำก็มาหลบหน้าเราอีก ที่นี้เราเลยพยายามที่จะคบคนอื่นเพื่อจะได้ไม่ต้องสนใจน้ำอีกไงล่ะ ทีนี้ใครกันแน่ที่ไม่มีหัวใจ”ดินพูดโดยไม่ปล่อยมือจากฉัน
คราวนี้เป็นฉันเองที่ยิ้มออก เพราะฉันคาดไม่ถึงว่าเขาจะรู้สึกเหมือนกันและรู้สึกมานานกว่าฉันอีก
“เธอจะไม่ไปอเมริกาใช่มั้ย” ฉันถามเชิงอ้อน
“ขอคิดดูก่อน” เขาพูดด้วยรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์
ฉันตีไหล่เขาไปทีนึง ก่อนที่จะเดินกลับบ้านด้วยกัน โดยที่ยังกุมมือของกันและกันอยู่อย่างนั้น
ฉันนึกไม่ออกเลยว่าถ้าวันนี้ฉันไม่กล้าพูดกับเขา เราจะเดินต่อไปด้วยความรู้สึกอย่างไร  ขอบคุณทุกๆอย่างที่บันดาลให้ฉันพูดมันออกมา ขอบคุณความบังเอิญที่ไม่ทำให้ความรักของฉันหลุดลอยไป 



(อาจจะดูน้ำเน่าไปหน่อย เพราะนี่เป็นเรื่องสั้นที่เขียนจากเรื่องจริง แต่ตอนจบมันไม่ได้จบแบบนี้นะคะ)







Free TextEditor







Create Date : 16 สิงหาคม 2551
Last Update : 24 กันยายน 2551 13:32:05 น. 0 comments
Counter : 315 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

poomcommon
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Free TextEditor
Friends' blogs
[Add poomcommon's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.