Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2549
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
3 ธันวาคม 2549
 
All Blogs
 
ประสบการณ์วิชาชีพ 1

ไม่น่าเชื่อว่า
เวลา 5 วัน
จะทำให้ฉันมองเห็นมุมอื่น ที่ตัวฉันเอง ไม่เคยมองเห็นตัวเอง
ได้แต่มองคนอื่นรอบข้างทั่วไป ว่าแต่ละคน ก็มีหลาบแง่มุมให้มอง
แต่กลับไม่เคยมองดูตัวเองว่ายังมีมุมอื่นที่ต่างไปจากที่เคยเป็น

ประสบการณ์วิชาชีพประทีปแก้ว
ประดับแวววิชาชาญตระการไสว
ประจักษ์แจ้งแสงสว่างแม้ทางไกล
ประสานใจแจ่มจรัสด้วยศรัทธา

เรามาเสริมเติมเต็มให้เข้มครบ
เรามาพบความอบอุ่นมีคุณค่า
เรามีธรรมมีความรู้คู่ชีวา
เราก้าวมาเพื่อก้าวไปรับใช้คน
นภาลัย สุวรรณธาดา

บทกลอนจาก ที่คั่นหนังสือ
คือสิ่งของสิ่งเดียวที่อาจารย์ยื่นให้ ก่อนฉันจากลาที่นั่นมา
รีบรับเก็บเข้าใส่กระเป๋า เพราะคิดจะเอามาใช้คั่นหนังสือการ์ตูนที่ชอบอ่าน ไม่ได้ใส่ใจอะไรในนั้น
จนเมื่อกลับมา หยิบมาอ่านดู...
ทำให้ฉันต้องเก็บที่คั่นหนังสืออันนี้ ไว้อย่างดี

มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช...
ฉันไม่เคยคิดว่า การได้เรียนที่นี่ มันยิ่งใหญ่ตรงไหน
มันน่าภาคภูมิใจ ซักเท่าไร
ฉันไม่เคยรับรู้และไม่เคยรู้สึก
ไม่เคยคิดด้วยซ้ำ ว่าฉันจะเดินมาจนสุดทาง...ตรงนี้

ความคิดแรก ที่จะต้องลงทะเบียนวิชาสุดท้าย..ประสบการณ์วิชาชีพสารสนเทศ
ต้องไป มหาลัย เหรอ..
ต้องไปกินนอน ที่นั่น ตั้ง 5 วันเนี่ยนะ
ไปทำไมวะ เปลืองตัง
สอบๆ จบก้อจบ ไม่เห็นจำเปนจะต้องไปเลย น่าเบื่อสิ้นดี

31 ตุลาคม 2549 ...... 22.00 น.
ต้องนั่งรถทัวร์ไป กทม. ตี 3 สินะ
แล้วเปนคนที่ไม่นอนกลางคืน ด้วยสิ
เออ ไม่นอนก้อไม่นอน ไปทรมานที่โน่นอีกละ

1 พฤศจิกายน 2549
02.00 น. อาบน้ำ แต่งตัว เสื้อผ้า เก็บๆ ไม่กี่ชุด
แต่ล้นกระเป๋า!! ต้องถือถุงเดอะมอลเพิ่มอีกใบ บ้าหอบฟาง..
03.00 น. โกยข้าวของ ออกไปวนรอบเมืองโคราช
หาซื้อยา ร้านขาประจำเปิด 24 ชม. ขายตึกไปแล้ว
จะซื้อที่ไหนล่ะตู ไม่ซื้อก้อได้วะ ไปหาเอาข้างหน้า
03.15 น. แวะหาคนเก่าคุ้นเคยที่ส่งเรียน บอกว่าจะขึ้นรถแล้วนะ เค้าก้อถามว่าทำไมไม่โทรบอกล่วงหน้าเลย ก้อไม่อยากรบกวนให้เค้าเตรียมอะไรให้มากมาย เลยได้ตังมากินหนม 500.-

03.30 น. ขึ้นรถ นั่งเซ็ง ฉันอยากนอนหลับจัง ฉันรู้ว่าพรุ่งนี้ฉันจะต้องง่วงและเหนื่อยขนาดไหน เฮ้อ แต่มันก้อ ไม่หลับ

ฉันถึงมหาลัยประมาณ 8.00 น. เดินไปเดินมา งงหับคนที่ต่อแถว งงกับช่องทางการสื่อสาร หมายเลข 1 2 3 4
ตามหาว่าช่องไหนนะ คณะฉัน เจอแล้ว...
ลงทะเบียน จ่ายเงินค่ากินอยู่ มีน้องผู้หญิงคนนึงยืนข้างหลัง สูงๆ ผอมๆ ...เท่าที่มองเอกสารข้างหน้า มีมาจากโคราชคือฉันคนเดียว รู้สึกเหว่ว้าอยู่ตรงนั้น ยืนมองน้องผู้หญิงลงทะเบียน เค้าก็มาจาก พัทลุง คนเดียวเหมือนกันแฮะ อ่ะเส่ดแล้วต้องเดินหอบฟางไปหาตึกที่พัก น้องเค้าเดินตามมา ก็เลยชวนคุย เพราะเห็นว่าคณะเดียวกัน แล้วด้วยความเอ๋อของฉัน เดินเลยตึกที่พัก น้องเค้าก้อเรียก ให้เลี้ยวซ้ายค่ะ อ่า ไปที่ล๊อบบี้ ติดต่อพนักงานให้กุญแจห้องมา อ้าว เราพักห้องเดียวกัน... อุ่นใจขึ้นมาทันที

เข้าห้องพัก ก็ 8.30 น. ง่วงจัง เหนื่อยๆ ทักทายกันได้นิดหน่อย น้องเค้าชื่อติ๋ม ต่างคนต่างโทรหาคนที่บ้าน แล้วนอนพักได้ไม่นาน
10.00 น. ก้อต้องเริ่มกันละ เข้าห้องประชุมใหญ่ วันแรก...
คนเยอะแยะ มีแต่ผู้ชายอายุ 30+ เป็นส่วนใหญ่
ฟังอาจารย์พูดก็ได้ความว่า รอบนี้ มันรอบเหลือเศษ ปกตืเค้ามีกัน 4 รอบ ชั้นก้อยังคิดว่าชั้นไม่ได้เข้าอบรมรึไง กลายเปนเพิ่มรอบสุดท้ายมา แล้วเปนรอบที่อบรมหลังสอบ อะไรวะ ไหนเค้าว่าอบรมแล้วไปสอบ ทำข้อสอบได้สบายบรื๋อ ละตูมาหลังอบรม จะได้อะไรวะเนี่ย
มีนักศึกษาทั้งหมด 4 สาขาวิชา รัฐศาสตร์ นิเทศศาสตร์ นิติศาสตร์ และ ศิลปศาสตร์ (สาขาฉันนั่นเอง)
ตอนจ่ายเงิน เค้าให้ หนังสือเพลงมหาลัย เล่มเล่กบางๆ ไว้พก มั้ง ก้อเลย พกไว้ละกัน พอเข้ามา ปิดเพลงให้ร้องคลอๆ ตาม สามสี่เพลง นี่มันอะไรกันนี่ ทำไมชั้นจะต้องมานั่งร้องเพลงบ้าบออะไรก้อไม่รู้....
อาจารย์พร่ามๆ ได้ไม่นาน 10.30น. ก้อเริ่มการละลายพฤติกรรม.... อะไรละเว้ย..
อ่ะยืนครับทุกคน แล้วยื่นแขนไปข้างหน้า แล้วนวดให้คนข้างหน้าเราครับ....
นวดไม่ถึง ขยับๆๆขึ้นไปข้างหน้า ผู้ชายข้างหลังเลยแขนไม่ถึงไหล่เรา สม..
หันไปซ้ายครับ นวดให้คนข้างหน้า
อ่ะ ผู้ชายข้างหลังรอบนี้ นวดเก่งแฮะ หายง่วงได้นิดหน่อย
หันไปขวาครับ นวดๆ เออหันจนรอบนั่นแหล่ะ
เส่ดแล้ว เก่บเก้าอี้ไปไว้ด้านหลัง... มันจะไม่ให้ตูนั่งแล้ว..

เราจะมาเล่น ผึ้งย้ายรัง นะครับ !!!! ในขณะที่ตูง่วงเต็มที่ มันจาเล่นอารายของมาน ให้คนหนึ่งคนยืนตรงกลาง เปนผึ้ง คนอยู่หน้า กลับหลังหันมาจับมือกับคนอยู่ข้างหลังผึ้งครับ เปนรังผึ้ง อุ้ยตาย ช้านเปนผึ้ง ปกติเปนแต่หมู!!
พอผมบอกว่า รังไปหาผึ้ง คุณต้องย้ายรังไปหาผึ้งใหม่ นะครับ เอ้า รังไปหา ผึ้ง!! น้องติ๋ม จับมือใครไม่รู้ ย้ายไปไหนไม่รู้แล้ว... มีรังผึ้งใหม่มาครอบฉัน ผู้ชายสองคน ประมาณ 40+ เราก้อยืนหัวเราะด้วยความสนุกสนาน (ง่วงจะตาย
) คราวนี้ ผึ้งไปหารัง บ้างนะครับ (เอาแล้ว ตาตูแล้ว)
ผึ้งไปหารัง!! วิ่งหาๆๆ ถ้าหาไม่เจอต้องไปข้างหน้านะเว้ยๆ อ่ะหาเจอพอดี รอดชีวิต เหนื่อยวุ้ย
คราวนี้อีกรอบครับ รังไปหา...ผึ้ง!!
ได้ยินเสียงคนข้างหลังบอก สาวสวยๆๆ แล้วเค้าก้อมาครอบเรา 555 ดีใจเฉยเลย สวยด้วยเว้ย

คราวนี้ นั่งลงครับ แล้วคุยกัน
ทุกคนนั่งลงที่พื้น ฉันนั่งหอบเปนหมาหอบแดด
ก่อนมานี่ ชีวิตประจำวัน แทบจะไม่เคยวิ่ง เดินก้อน้อยเต็มที
ตื่นมาก้อนั่งหน้าจอ ข้าวก้อสั่งอยากกินไร คนข้างกายก้อมีหน้าที่ไปซื้อมาให้ทุกมื้อ กินก้อกินหน้าจอ ละจากหน้าจอ คือนอนหลับ แค่ลงจากบ้าน ยังแค่อาทิตย์ละครั้งด้วยซ้ำ แล้วมันจะเคยวิ่งที่ไหน ...ผู้ชายที่มาเปนรังผึ้ง อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อเรา พ่อเราก้อประมาณ...55 ปี แต่พ่อเราผมไม่หงอกนะ..
เอ้าคุยกันๆ พี่ทำงานไรอยู่จังหวัดไหน น้องทำงานอะไร บลาๆๆ จำไม่ได้หรอก นั่งหอบๆ ไม่ได้ฟังอะไรอาจารย์อีก
จนได้ยินว่า ลุกขึ้นครับ โอว เปนการยันตัวเองลุกจากพื้นอย่างยากลำบาก น้ำหนักมันเยอะจัด..

คราวนี้ แยกกลุ่มตามปีเกิด ชวด ฉลู ขาล เถาะ ฯลฯ
อือ แยก วิ่งหาปีตัวเองเกิด แล้วหาคีนอายุมากสุด กับน้อยสุด ไปประกวด
โอว เราได้คนอายุมากที่สุด 74 แน่ะ คุณปู่เรียนรัฐศาสตร์ หุ่นเท่ห์ ผอมเชียวล่ะ แต่ฉันมองละคิดถึงปู่เย็น อุ้ย ขานั้นแก่กว่านี้เยอะ เด่กสุดก้อ 21 มั้ง เรียนควบ 2 มหาลัย กับจุฬาฯ อีเด่กบ้า จะเก่งไปไหนนักหนา อิจฉาว่ะ

แยกใหม่ครับคราวนี้ แยกตามจังหวัดภูมิลำเนา ตามภาค เหนือ กลาง อีสาน ใต้ เอ้า วิ่งหากลุ่ม (ตูง่วง + เหนื่อยโคตร )
คราวนี้ให้แต่ละภาค มีการแสดงของท้องถิ่นภาคของตนเอง 1 อย่างครับให้เวลาคิด 10 นาที
ไอ้ภาคอีสาน มันก้อจะรำเซิ้งอะไรไม่รู้ ฉันอยู่โคราช ประตูภาคอีสาน ไม่รู้จักวัฒนธรรมแถบอีสานเหนือกะเค้าเลย
หาคุยกับพี่ผู้หญิง เค้าก้อเว่าสำเนียงบ้านเค้ากัน ฉันก็ฟังไม่ออกแฮะ ผู้ชายคนนึง ทำตัวเปนผู้นำที่ดีมาก (หน้าตาเหมือนพ่อใหญ่ มากๆ) ผมชี้เลยนะว่าใครจะรำ 1 2 3 4 5 ....เวร มีตูจนได้ ผู้หญิงน้อยจริงวะ พอถึงเวลา มีคนอื่นออกไปรำแล้ว รอดชีวิต

เส่ดแล้วเค้าก้อปล่อยไปกินข้าว อาหารบุฟเฟ่...
ข้าวสวย... แกงเผ่ด... ผัดผักรวม... สองอย่างกับข้าว!!
บุฟเฟ่บังคับแดก.... ของหวาน ก็มีนะ แต่ไม่ได้ใส่ใจเพราะไม่ชอบกินเปนปกติ
....ไม่อร่อยเลยว่ะ เห่อ กินแบบเซ็งชีวิต โอ้ยช้านหิวกาแฟช้านง่วงจะตายแล้ว ชวนติ๋มกลับไปล๊อบบี้ตึกที่พัก ซื้อกาแฟแก้วละ 10 มาประทังชีวิต
พักทานข้าว 1 ชม. เราก้อต้องเข้าห้องรวมใหญ่ อีกครั้ง...
ร้องเพลงอีกแล้วคับทั่น
ละเพลงมันช่างน่าร้องเสียนี่กระไร เออเอา สามเพลงได้...
หลังจากนี้เราจะให้ทุกคนเข้าห้องเล่ก ห้องละประมาณ 15-16 คนนะครับ แยกกลุ่มไปเข้าได้เลยครับ
ออกมากับติ๋ม แล้วบ่นไปเรื่อยเปื่อย ว่า..ห้องมันอยู่ไหนล่ะวะ เดินไป รองเท้ากัดไป เค้าสั่งให้แต่งกาเหมือนไปสอบนี่นา ไอ้เราก้อเป้ะมากๆ เตรียมาแต่กระโปรงล้วนๆ รองเท้ารัดส้นใหม่เอี่ยม กัดสนั่นคับทั่น

เข้ามาในห้องแล้ว... มองหน้าคนในห้อง ไม่คุ้นเลย ไม่เคยเห็นตอนอยู่ห้องใหญ่เลยแฮะ... มีกระดาษวางบนโต๊ะให้เขียน ชื่อ ที่อยู่ ที่อยู่ที่ทำงาน เบอร์โทร อีเมล์... เขียนไป จำที่อยู่ที่ทำงานไม่ได้ (บ้านแฟน) มั่วละกัน... เพื่อนคนนึงในห้อง โทรสับคุยเฉยเลย อาจารย์เรียกชื่อ (ทุกคนมีป้ายชื่อติดหน้าอก) ไอ้เราก้อนึกถึงสเปซไอ้เจ้าจอมหยู มันเพิ่งบ่นเรื่องคนโทรสับในห้องสอบ อาจารย์บอกให้ไปคุยข้างนอก มันบอก ผมโทรถามที่อยู่ที่ทำงาน คับ!! เออ แล้วไป..
อาจารย์แนะนำตัว ชื่อ กฤติกา จำได้แค่นี้ อาจารย์บอกว่า ห้องเรามี 16 คน อือ ให้ออกไปแนะนำตัว ว่าชื่ออะไร มาจากไหน ทำงานไร และ ทำไมถึงเลือกเรียนสาขานี้
ก้อได้รู้จักๆ เออคนนี้บอกว่าเลือกเรียนเพราะ..ไปเจอประกาศ บริษัทอะไรไม่รู้ สมัครรามกับ มสธ ให้ แล้วเค้าเลือกลงอันนี้ให้ ก้อเลยเรียน เออ..ง่ายดี

เพื่อที่ ทุกคนจะได้รู้จักกันหมด ให้เวลา 15 นาที ในการจำชื่อเพื่อนให้ได้ทุกคน และจำได้ด้วยว่า คนไหนทำงานอะไรอยู่จังหวัดไหน
...พระเจ้าจอร์จ ดิฉันไม่เคยเขียนหนังสือมา 6 ปีเต็มแล้ว จะจดยังไงจะอ่านออก คือเหมือนจับปากกาแทบไม่เปน เขียนนานจะปวดเมื่อยมือมากๆ กระดาษสมุด ก็ไม่พกอะไรมาเลย ก้อเลย เดินถามคนโน้นคนนี้เอา ให้ไอ้ติ๋มจด เด่วพี่ลอก!! เลวตะแต่วันแรกเลยตู สุดท้าย จำไม่ได้เลย ใครชื่อเล่นชื่ออะไรทำงานที่ไหน ลืมหมด ง่วง เบลอ งง

อ่า กลับนั่งที่ อาจารย์ไม่ได้ถามอะไรต่อ ก้อแจกตารางสอน คุยกันว่า เราจะเรียนอะไร แล้วก้อ พักกินข้าวเย็น
เอ่อ...ข้าวเย็น...
ข้าวสวย... แกงขี้เหล่ก... ผัดคะน้าหมูกรอบ...
ไม่อร่อยเลยว่ะแม่ง.... แกงขี้เหล่ก กินไม่เปน ผักคะน้า ตูไม่กิน
เขี่ยข้าวกินกับน้ำผัด หมูกรอบอันน้อยนิดอย่างอนาถชีวิต
กินเส่ด กลับห้องดีกว่าเหนื่อยๆ โทรฟ้องน้องสาว ว่ามันให้ชั้นกินข้าวกับผัดคะน้าและขี้เหล่ก แง้

ถึงห้อง อาบแอร์ข่ะ น้ำคงอาบไม่ไหวเพราะต้องใส่ชุดนี้เรียนต่อไปถึง 4 ทุ่มอย่างต่ำ ก้อนอนหลับมันทั้งชุดนั้นกันทั้งคู่กับเจ้าติ๋ม เหนื่อยจะตาย

19.30 น. เข้าห้องเรียน.... โอย เหนื่อย ง่วง เพลีย เหลือเกิน...

อาจารย์ แจกกระดาษ ที่มีตัวเลข สลับไปมามั่วๆ ให้คนละแผ่น
ข้อแรก ให้ลากเส้น จาก 1 ถึง 10 ลากผ่านเลยนะคะ 1 2 3 4 5
อือ หาไปสิตู เวียนหัว หา 1 หา 2 หา 3 หาๆๆขีดๆๆ
ขีดเส่ด ยกมือ
อ่ะเส่ดครบทุกคนแล้วนะคะ
ข้อสอง ลากเส้น 11 ไปถึง 20
อื่อ หาๆๆ ขีดๆๆ ครบ ยกมือ..
ครบทุกคนแล้วนะคะ
คราวนี้... ข้อต่อไป ให้ ลากเส้น จาก 21 ไป 60
หืมม มือยังไม่ขีด ก้มมองหา 21 ก่อน...
21 48 60
มองเห็นเลข 21 ถัดด้วย 48 แล้วก้อ 60
ด้วยความง่วง + ขี้เกียจ
และได้ยินอาจารย์สั่งชัดเจนว่า 21 ไป 60
ขีดแม่งเลยนี่ ขี้เกียจหาโว้ย

21-------48-------60 ยกมือ!!
อาจารย์เดินมาดู ไหน
ขีดให้อาจารย์ดู เนี่ยค่ะ แหะๆ
มองคนอื่น ตูทำผิดป่ะวะ ทำไมเค้างมขีดกันไม่เงยหน้าเลย

อาจารย์ประกาศ...ทุกคนหยุดค่ะ มีเพื่อนทำเส่ดแล้ว...
ทุกคนก้อ หยุด แล้วก้อ งง
ข้อนี้ใช้เวลาทำไม่ถึง 1 นาทีค่ะ ...แล้วอาจารย์ ก้อเฉลย..
ฉันชนะเลิศ

ต่อไปจะให้จับกลุ่มนะคะ จับกลุ่มให้ กลุ่มละ 4 คน อาจารย์ประกาศชื่อคนในแต่ละกลุ่ม
อ่ะลากเก้าอี้เข้าหากัน แจกโจทย์
สมมุติว่าโลกจะแตก ให้คุณเลือกคน 6 คน ที่จะไปสร้างเผ่าพันธุ์ใหม่ในดาวดวงใหม่ ให้เลือก 6 คน จาก 10 คน ต่อไปนี้ (จำไม่ได้ว่ามีไรบ้าง ผ่านมันไป)
กลุ่มฉัน ญ ทั้งหมด มีตู พี่เข็ม ซาร่า และติ๋ม ลืมบอกว่าในห้อง 16 คน มี ช 4 คน เท่านั้นเอง และหาความหล่อไม่เจอเลย

ก้อคุยกัน ช้านก้อมองว่า มันมีพนักงานขายของ กับอีกข้อคือ ภรรยาพนักงานขายของ อ่ะ ช้านลืมตัว บอกเลยว่า...
อีนี่เปนเมียไอ้นี่.. ตึ่ง โป๊ะ เพื่อนในกลุ่มมอง ยัยนี่เถื่อนว่ะ..
อ่ะคุยๆๆ เอางี้นะๆๆ เออเอาเถอะใครจะเอาไงเอาเลย ขี้เกียจคิดเด่วไมเกรนขึ้น กลัวที่สุด กลัวป่วยใน 5 วันนั้นที่สุดเเลย
กลุ่มฉันเปนกลุ่มแรก ให้เพื่อนออกไปพรีเซ้น หลังจากนั้น...กลุ่มต่อมา ช คนนึง ออกไปพรีเซ้น
ช คนนั้น เค้าหาเหตุผล มาเถียงกลุ่มฉัน จากสาเหตุที่กลุ่มเค้าไม่ได้เลือกเหมือนกลุ่มฉัน เค้าก้อเลย เถียงเอาเปนเอาตาย ว่าของช้านน่ะ มันไม่ใช่นะ มันต้องแบบนี้ๆๆ ช้านนึกในใจ เมิงจะมาเถียงกลุ่มตูทำไมเนี่ย จะเลือกใครก้อเรื่องของเมิงสิเว้ย ตูจะเลือกครายก้อเรื่องของตูอ่ะ จะมาเถียงหาพระแสงไร ในใจคิดว่า ชั้นไม่ชอบคนๆ นี้ละนะ อัตตาจะสูงไปละ นี่กลุ่มต้องเปลี่ยนตจลอด ถ้าได้อยู่กลุ่มเดียวกะไอ้นี่ ช้านเครียด + เซ็ง แน่ๆ (อคติเริ่มก่อในจิตใจ)
และแล้ว เมื่อพรีเซ้นครบทุกกลุ่ม อาจารย์ก็มาอธิบายในการมองว่าคนไหน น่าจะเปนยังไงๆๆ อืม ก้อจะได้ความคิดในอีกแง่มุมที่เราคาดไม่ถึง เหมือนกันนะ แต่อาจารย์ก้อไม่ได้เฉลย ว่าใครจะถูกหรือผิด หรอกน่า
วันแรกเลิกเร็วหน่อย 21.15 น. ได้มั้ง มีเบรคก่อนนอนนะ ก๋วยเตี๋ยว ของโปรด แต่ชามเล่กนิดเดียว (ก้อเค้าเรียกเบรคค่ำ นี่นา) อร่อยดี เพิ่งอร่อยก้อมื้อนี้ล่ะ ไม่ไหว กลับห้อง อาบน้ำ นอนสลบ
คนข้างกายโทรมาหา 22.15 น. เราหลับก่อนเค้าจะโทรมาอีกแฮะ ก้อคุยนิดหน่อย เหนื่อยมาก นอนนะ ฝันดีจ้า

หลับ

...แล้ววันแรก ก็ผ่านไป ก่อนนอน กราบหมอน เอาพระวางใต้หมอน คิดในใจ นี่เพิ่งคืนแรก เองเหรอ ...เหลืออีกตั้ง 3 คืน กว่าจะได้กลับบ้าน เฮ้อ เบื่อจัง


วันไหนเหงา..จะมาเล่าต่อ



Create Date : 03 ธันวาคม 2549
Last Update : 3 ธันวาคม 2549 4:25:16 น. 2 comments
Counter : 486 Pageviews.

 
น่าสงสารจังเลย แต่เล่าได้มันมากๆ


โดย: ควีนโพธิ์ดำ วันที่: 15 ธันวาคม 2549 เวลา:3:43:32 น.  

 
สนุกดีแฮะ ติดตามตอนต่อไปดีกั่ว ชูแว๊บบ


โดย: iiou104 IP: 203.188.41.224 วันที่: 23 ธันวาคม 2549 เวลา:10:03:19 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

แพท SaDaKo
Location :
นครราชสีมา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add แพท SaDaKo's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.