กันยายน 2562
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
7 กันยายน 2562

:: ศึกชิงบัลลังก์ยุทธ์ มังกรพยัคฆ์บูรพา ตอนที่ 24 ::


:: ศึกชิงบัลลังก์ยุทธ์ มังกรพยัคฆ์บูรพา ตอนที่ 24 ::

เรื่องและภาพ : กะว่าก๋า














ในห้องหับลับเร้น สองบุรุษกำลังปรึกษาหารือกันอย่างเคร่งเครียด
สวินจ้างขุนนางใหญ่สมัยจินข่านเรืองอำนาจเพิ่งถูกปลดจากตำแหน่ง
โดนริบเบี้ยหวัดทรัพย์สินและที่ดินของตนเองกลับคืนมาเป็นของแผ่นดินจนหมดสิ้น
ด้วยความเจ็บแค้นน้ำใจ จึงดิ้นรนทุกวิถีทางเพื่อพยายามทวงอำนาจกลับคืนมาเป็นของตน

ส่วนคูบูไกแม่ทัพใหญ่ไม่พอใจข่านองค์ใหม่เช่นกัน เพราะถูกลิดรอนอำนาจในกองทัพ
จนคูบูไกแทบไม่เหลือกำลังพลในมือ ขุนพลคู่ใจที่เคยเป็นแขนขาสำคัญถูกปลดถูกย้ายไปจนหมดสิ้น
คูบิไลข่านอ่านสถานการณ์ขาด คาดการณ์ได้ว่าคูบูไกคงไม่ยอมสยบง่าย ๆ
เนื่องจากคิดว่าตนเองก็เป็นบุตรชายคนหนึ่งของจินข่านองค์ก่อน ย่อมมีสิทธิ์ในบัลลังก์นี้เช่นกัน
คูบูไกแสดงความกระด้างกระเดื่องตั้งแต่คราวแรกที่คูบิไลข่านเรียกประชุมกำลังพล
เขาปฏิเสธเข้าร่วมประชุม แต่กลับไปจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ในกระโจม
เชิญแม่ทัพนายกอง ขุนนางคนสนิทร่วมกินดื่มกันทั้งวันทั้งคืน ราวกับไม่เห็นความสำคัญของข่านองค์ใหม่
แม้ถูกเรียกตัวเข้าพบอีกสองสามครั้งในเวลาต่อมา คูบูไกก็ยังแสดงอาการต่อต้าน
ไม่ยอมปรากฏกายถวายสัตย์ปฏิญาณตน

“ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ข้าว่าพวกเราทั้งหมดต้องล่มสลายกันแน่ ๆ”

สวินจ้างแสดงความหนักใจกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่

คูบูไกแววตาเคียดแค้นขบกรามแน่น

“ข้ารังเกียจมันนัก ทั้งที่เป็นลูกชายแท้ ๆ แต่ข้ากลับไม่ได้ขึ้นครองราชย์ ข้าไม่มีวันยอมให้เป็นเช่นนี้แน่นอน”

“ใช่...ข้าจึงเรียกท่านมาเพื่อปรึกษายังกระโจมนี้ยังไงเล่า ข้ามีแผนการในใจแล้ว”

สวินจ้างและคูบูไกต่างร่วมมือวางแผนการณ์ใหญ่ชนิดล่มฟ้าคว่ำแผ่นดิน

“แผนของท่านเป็นอย่างไร จงว่ามา” คูบูไกให้ความสนใจ

สวินจ้างยื่นหน้าเข้าไปกระซิบกระซาบข้างหูของคูบูไก
เมื่อพูดจบความ คูบูไกพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“ดี..เอาตามนี้” พูดจบก็เดินทางออกจากกระโจมเพื่อเตรียมวางแผนสำคัญ




.............................................




เนื่องจากเป็นช่วงต้นของการครองราชย์
งานจึงหนักมือจนคูบิไลข่านรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า แทบไม่ได้พักผ่อนนอนหลับ
ออกว่างานราชการทุกวันจนดึกดื่น กลางวันออกเยี่ยมประชาชนทุกแว่นแคว้น
รับฟังปัญหาอย่างใกล้ชิด แก้ปัญหาซึ่งเกิดขึ้นอย่างทันท่วงที เป็นที่ถูกอกถูกใจประชาราษฎร์
ความสงบเริ่มกลับคืนมาสู่อาณาจักร
ชนเผ่าต่าง ๆ ซึ่งเคยคิดแยกตัวตั้งตนเป็นใหญ่เริ่มกลับมาสวามิภักดิ์ตามเดิม
ด้วยเห็นแล้วว่าข่านองค์ใหม่มีความยุติธรรม ให้เกียรติชนทุกชั้น ใจกว้างเปิดรับฟังความเห็นของทุกคน
คบบัณฑิตนักปราชญ์เป็นสหาย ไม่ถือยศถือตัว
คิดถึงสุขทุกข์ของแผ่นดินมากกว่าความสุขสบายของตน


หนึ่งเดือนผ่านไป บ้านเมืองเริ่มเข้าที่เข้าทาง ข้าราชการต่างปรับตัวตามนโยบายใหม่ของคูบิไลข่าน
ตั้งใจทำงานกันเต็มความสามารถ พ่อค้าต่างทำมาค้าขายกันอย่างเสรี
มีการงดเว้นเรียกเก็บส่วยภาษีนานสองปี เพื่อช่วยกระตุ้นให้เศรษฐกิจฟื้นตัว
โจรขโมยเคยชุกชุมกลับลดน้อยถอยลงจนแทบไม่เกิดคดีความทำร้ายปล้นทรัพย์กันเหมือนก่อน


เนื่องจากคร่ำเคร่งการงานจนแทบไม่ได้พักผ่อน
บ่ายวันนั้นคูบิไลข่านจึงชักชวนองครักษ์หน้ากากขาวคนสนิท
เดินทางออกจากกระโจมขี่ม้าท่องเที่ยวกันเพียงสองคนโดยปราศจากผู้ติดตาม
ทั้งคู่ควบขี่ม้าไปเรื่อย ๆ ชมวิวทิวทัศน์อันสวยงามตระการตา
จนม้าวิ่งผ่านไปยังซอกเขาเล็ก ๆ จึงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
ทันใดนั้นเอง กลุ่มนักรบราว 30 คนพร้อมผ้าคลุมอำพรางใบหน้าก็โผล่หน้าออกมาจากกอหญ้าสองข้างทาง
ในมือถือเกาทัณฑ์พร้อมยิง

“ยิง !!!” เสียงตะโกนสั่งดังขึ้นก้องหุบเขา

ลูกธนูพุ่งจากแหล่งตรงไปยังคูบิไลข่านอย่างรุนแรงรวดเร็ว
เหนือความคาดคิด บุรุษชุดดำหน้ากากขาวกระโจนทะยานจากหลังม้าของตน
พุ่งเข้าไปโอบกอดเอาตัวบังท่านข่านไว้ ใช้ร่างตัวเองรับห่ากระสุนซึ่งพุ่งมาเป็นจำนวนมาก
กลุ่มทหารลึกลับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
เนื่องจากเกาทัณฑ์อันแหลมคมไม่อาจระคายผิวบุรุษผู้นั้นได้เลย !!!
เกาทัณฑ์ทั้งหมดหากไม่เลยผ่านตัวไป ที่พุ่งกระแทกเนื้อหนังกลับหักสะบั้น
หรือไม่ก็กระเด็นร่วงหล่นมิรู้ทิศ

“ยิง...ยิงอีก !” หัวหน้ากลุ่มตะโกนสั่งอีกครั้ง เหล่านักฆ่าเหนี่ยวสายธนู
ยิงลูกเกาทัณฑ์พุ่งตรงเข้าไปอีกครั้ง และผลลัพธ์ไม่ต่างจากครั้งแรก
เพียงแต่ม้าของคูบิไลข่านล้มลงขาดใจตายเนื่องจากรับธนูเข้าไปที่ร่างหลายดอก
บุรุษหน้ากากขาวพาตัวท่านข่านไปหลบไว้หลังหินก้อนใหญ่ แล้วกระโจนออกมารับศึกด้วยตัวคนเดียว

เขาวิ่งเข้าหานักฆ่าทั้งสามสิบคนโดยมิกลัวเกรง นักรบทั้งหมดดึงดาบออกจากฝัก
พุ่งปะทะกันกลางทุ่งหญ้า ทหารคนแรกเงื้อดาบฟันเต็มแรง บุรุษหน้ากากขาวเตะสวนด้วยเท้าขวาเต็มแรง
คมดาบสะท้อนกลับไปตัดหัวทหารทีเดียวสามคนรวด ใครจะไปเชื่อสายตาตัวเอง
ว่ามือเปล่าจะกลายเป็นอาวุธมหาประลัย ซัดเข้าไปที่ใด หมายถึงเลือดกระฉูด กระดูกแตกหักป่นปี้
กล้ามเนื้อฉีกขาดกระจุยกระจาย เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ร่างของกลุ่มนักรบลึกลับล้มลงขาดใจตายราวใบไม้ร่วง
หมัดซัดเข้าหน้า...หน้ายุบ เข่ากระแทกเข้าท้อง...ซี่โครงหัก เตะสูงเตะต่ำทำลายอวัยวะแขนขาจนหักสะบั้น
ที่ไม่ตายก็บาดเจ็บสาหัสจนพิกลพิการไปตลอดชีวิต

บุรุษหน้ากากขาวลงมืออย่างรวดเร็วเด็ดขาดและอำมหิต
พริบตาเดียวทหาร 30 คนเหลือรอดยืนอยู่เพียงคนเดียว !!!


คูบูไกเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ ผ่านศึกเหนือเสือใต้มาหลายสมรภูมิ แต่ไม่เคยรู้สึกกลัวจับจิตจับใจเช่นนี้มาก่อน
ถึงกับปัสสาวะราดออกมาโดยไม่รู้ตัว !

คูบูไกมิอาจสยบความกลัวในใจตนได้ มือที่ถือดาบสั่นเทาไม่หยุด เขากลั้นใจยกดาบฟันไปที่กลางลำตัว
บุรุษหน้ากากขาวนอกจากไม่หลบ ยังใช้ท้องรับดาบอย่างไม่กลัวเกรง

“เคร้ง !!!” ดาบกระทบผิวหนังแต่หาได้สร้างริ้วรอยบาดเจ็บใดใด

คูบูไกหมดสิ้นกำลังใจกัดฟันยกดาบฟันไปที่หน้าอีกครั้ง
แต่ฝ่าเท้าของบุรุษหน้ากากขาวกลับเร็วกว่า
ถีบโครมเต็มแรงเข้าไปยังใบหน้าของคูบูไกจนหงายกระเด็นลอยละลิ่วไปไกลกว่า 5 เมตร
ฟันหักหมดทั้งปาก กรามหัก ใบหน้ายุบ แม้นเจ็บปวดแสนสาหัสแต่กลับมิอาจส่งเสียงร้องออกมา
ทำได้เพียงนอนหายใจรวยรินแผ่วเบา

บุรุษหน้ากากขาวค่อย ๆ เดินเข้ามาช้า ๆ ราวกับพญามัจจุราชเข้ามารับดวงวิญญาณลงไปสู่ขุมนรก
คูบูไกลมหายใจขาดห้วงนอนมองดูบุรุษหน้ากากขาวค่อย ๆ เปิดหน้ากากให้เห็น

“จะ..เจ้า...คือ..เต...มู...” พูดได้เพียงเท่านี้ก็ขาดใจตาย !!!

คูบิไลข่านค่อย ๆ เดินออกมาจากหลังก้อนหิน

“ข้าติดค้างหนี้บุญคุณชีวิตเจ้าแล้วเตมูบูจิน” ท่านข่านกล่าวคำขอบคุณ

เตมูบูจินยิ้มรับ มองดูหน้ากากสีขาวในมือ ก่อนสวมมันเข้ากับใบหน้าดังเดิม
ดึงม้าซึ่งเหลืออยู่ตัวเดียว พาคูบิไลข่านเดินทางกลับพระราชวังอย่างปลอดภัย






ความเดิมจากตอนที่แล้ว



ตอนที่ 1    ตอนที่ 2    ตอนที่ 3    ตอนที่ 4    ตอนที่ 5

ตอนที่ 6     ตอนที่ 7    ตอนที่ 8    ตอนที่ 9    ตอนที่ 10

ตอนที่ 11    ตอนที่ 12    ตอนที่ 13    ตอนที่ 14    ตอนที่ 15

ตอนที่ 16    ตอนที่ 17    ตอนที่ 18    ตอนที่ 19    ตอนที่ 20

ตอนที่ 21    ตอนที่ 22    ตอนที่ 23



Create Date : 07 กันยายน 2562
Last Update : 7 กันยายน 2562 6:20:28 น. 19 comments
Counter : 1391 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณโอน่าจอมซ่าส์, คุณภาวิดา คนบ้านป่า, คุณmultiple, คุณTui Laksi, คุณnewyorknurse, คุณmcayenne94, คุณคนผ่านทางมาเจอ, คุณThe Kop Civil, คุณเริงฤดีนะ, คุณtuk-tuk@korat, คุณจันทราน็อคเทิร์น, คุณJinnyTent, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณRananrin, คุณสองแผ่นดิน, คุณตะลีกีปัส, คุณSweet_pills, คุณhaiku, คุณสมาชิกหมายเลข 4365762


 
สวัสดียามเช้าค่ะคุณก่า


โดย: โอน่าจอมซ่าส์ วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:6:32:00 น.  

 
ทำไมบางประเทศ เศรษฐกิจไม่ดี ไม่เห็นจะยกเว้นภาษีบ้างเลยครับ สงสัยจัง 555

เรื่องนี้มีพระเอก 2คน ใช่มั้ยครับ พี่เต อยู่เฉยๆก็เหงาแย่ ดีแล้วละครับ ให้ออกมายืดเส้นยืดสายมั่ง เดี๋ยวจะอกแตกตาย ฆ่าวันละ30-40 คนไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็หมด บ้านเมืองจะได้สงบสุข

ปล.ได้ข่าวว่า ประเทศไหนไม่รู้ นักโทษล้นคุก นอนหงายไม่ได้ ต้องนอนตะแคง อดคิดถึงพี่เต ไม่ได้จริงๆ 555



โดย: multiple วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:8:04:06 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณก๋า ยังตามอ่านลอด
เพิ่งกลับจากเที่ยวใต้กลับมาถึงบ้าน กทม.หมดสภาพ
ร่างพัง อิ อิ ปวดเมื่อยตัว และนอนบ่อยมาก งานบ้านก็เยอะ
เริ่มสนุกเข้มข้นค่ะ


โดย: Tui Laksi วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:8:50:18 น.  

 
ดอกไม้นี้มีขายในกาดวโรรสเยอะค่ะ
แต่ตลาดทั่วไปไม่ค่อยมี


โดย: mcayenne94 วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:10:59:39 น.  

 
ผมงี้จินตนาการถึงตอนจบเลยครับ ว่าจะเป็นยังงัย


โดย: The Kop Civil วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:11:09:48 น.  

 
สวัสดีคะคุณก๋า...

อ้อมแอ้มชอบทานผัก..

เมี่ยงเป็นเมนูที่มีผักเป็นส่วนประกอบ..ชอบคะ..



โดย: อ้อมแอ้ม (คนผ่านทางมาเจอ ) วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:11:10:46 น.  

 
เฮ้อ!!
ผู้สูญเสียอำนาจไม่ยอมลดรามือ
ก็ต้องมาตายกันเป็นเบือเยี่ยงนี้

ตามอ่านกันต่อไปค่ะ


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:12:34:49 น.  

 
พี่อ่านเจอคุณก๋าใช้คำ โจรโขมย
เคยเห็นที่ผู้ใหญ่ใช้ว่า ขโมยขโจร ไหมคะ
ถามดูงั้นแหละ ไม่ได้จะว่าถูกผิดแต่อย่างใด

ช่วงนี้อ่านๆแล้วก็มึนๆ คูบูไก กับ คูบิไล
ห้ามง่วงเด็ดขาด 55 จะออกอ่าวเลย
อ่านๆไปก็สนุกดี อ่านเพลินๆได้เลย
ฆ่าเวลาดีมากๆ เมื่อวานไปหาหมอ
ระหว่างรอก็อ่านในมือถือ ที่ขาดอ่านไปเยอะ
ก็อ่านทันแล้วค่ะ อีกห้าตอนก็จบแล้วเนอะ



โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:12:45:20 น.  

 
พิมพ์ผิดได้อีก โจรขโมย ค่ะ



โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:12:58:51 น.  

 
ตลกพี่ภา คูบิไลห้ามง่วงเด็ดขาด
ชอบ ๆๆ พระเอกเก่ง


โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:13:08:29 น.  

 
นึกว่าศึกจะสงบแล้ว สุดท้ายพี่เตยังออกโรงรบอีกรอบ
เจ๋งจิงๆเลยครับ


โดย: จันทราน็อคเทิร์น วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:13:23:29 น.  

 
ยะหยังเตมูบูจินยื่นมือเข้ามาช่วยคูบิไลข่าน
เพราะเห็นว่าจะปกครองเมืองจินได้ดีกาเจ้า
หรือความเป็นพี่น้องมีพ่อคนเดียวกันและผูกพันกันมาก่อน

วันนี้วันเสาร์ยังแควนหน้อยเจ้า
จากที่วันธรรมดาหน้าเหี่ยวใจฝ่อ 555
วันนี้มา สั้น ๆ เน้อเจ้า



โดย: JinnyTent วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:14:02:22 น.  

 
สวัสดีตอนเย็นครับคุณก๋า


โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:17:35:04 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่ก๋า
สำนวนการเขียนของพี่ก๋าชวนติดตามค่ะ
อ่านแล้วสนุก ถึงว่ามีแฟนๆ เยอะเชียว ^^


โดย: Rananrin วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:17:56:43 น.  

 
สวัสดีมีสุขค่ะ

วันนี้ไม่อานก่อนนะคะ
จะต้องเดินทางไกลไปเที่ยว
ฝากบ้านไว้สัก9วันค่ะ
คงไม่ได้เข้าบล็อกนาน


โดย: ตะลีกีปัส วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:21:37:27 น.  

 
กลับมารวมตัวกันแล้ว เดี๋ยวต่อไปอีกฝ่ายจะเป็นไงต้องมาดูกันอีกที


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:22:31:45 น.  

 
ไม่ได้เข้ามาสองวันค่ะคุณก๋า
ส่งกำลังใจให้คุณก๋าก่อนจะย้อนอ่านนะคะ

ฝันดีคืนนี้ค่ะ


โดย: Sweet_pills วันที่: 7 กันยายน 2562 เวลา:22:57:07 น.  

 
มาดึกๆ
ตามอ่านต่อครับ
พระรองฝีมือเป็นรองพระเอก ปราบ 30 คน ไม่มีเหลือ
รอชมฝีมือพระเอกบ้างครับ

ราตรีสวัสดิ์ครับ คุณก๋า



โดย: สองแผ่นดิน วันที่: 8 กันยายน 2562 เวลา:0:21:07 น.  

 

เธอทั้งสองมาตามนัด ตรงเวลามาก
ที่บ้านลุงแอ็ดมีสวนน้ำบึงกุ่มอยู่น่าบ้าน
เลยให้เธอทั้งสองลงเรือพายเล่นกันก่อน
แล้วค่อยคุยกัน
เรื่องแผนการเรียนภาษาอังกฤษ
พวกเธอชอบใจมั้กๆมาก
โดยเฉพาะสามีชาวอังกฤษ
โอกาสข้างหน้าคุณกะว่าก๋ามาเที่ยวกรุงเทพฯ
มาแวะเที่ยวที่บ้านลุงแอ็ดน่ะครับ
ยินดีต้อนรับครับ
https://www.youtube.com/watch?v=s9nA-vHE4no


โดย: ลุงแอ็ดชวนท่องเที่ยวไทย (สมาชิกหมายเลข 4365762 ) วันที่: 8 กันยายน 2562 เวลา:0:52:20 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

BlogGang Popular Award#15


 
กะว่าก๋า
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 360 คน [?]




มองฉันอีกครั้ง
เธออาจเห็นฉัน
หรืออาจไม่เห็นฉัน

ฉันแค่แวะผ่านทางมา
และอาจไม่หวนกลับมาทางนี้อีกแล้ว

เราเคยรู้จักกัน
และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

มองดูฉันอีกครั้ง
เธออาจเห็นฉัน
และฉันอาจมองไม่เห็นเธอ.





[Add กะว่าก๋า's blog to your web]