สิงหาคม 2562
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
30 สิงหาคม 2562

:: ศึกชิงบัลลังก์ยุทธ์ มังกรพยัคฆ์บูรพา ตอนที่ 16 ::


:: ศึกชิงบัลลังก์ยุทธ์ มังกรพยัคฆ์บูรพา ตอนที่ 16 ::

เรื่องและภาพ : กะว่าก๋า















กว่าสองชั่วยามแล้วที่ไป่จิงเหวินต้องยืนตัวแข็งอยู่อย่างนั้น
หลังจากกงเป่ยต้าซือแบกเขาขึ้นบ่าแล้วกระโดดไต่หน้าผาน้ำตกขึ้นมาจนถึงยอดเขาซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดสุ่ยตี้
พระชราวางเขาไว้กลางลานวัด จากนั้นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
ไม่ว่าไป่จิงเหวินจะพยายามออกแรงหรือโคจรพลังเพียงใดก็ไม่อาจขยับเขยื้อนกายได้แม้แต่น้อย
ยิ่งคิดยิ่งสับสนในพฤติกรรมของอาจารย์เฒ่า ว่ามีจุดประสงค์ใดกันแน่กับการทำเช่นนี้


เสียงหัวเราะอย่างไร้เหตุผลดังก้องเข้ามาใกล้
พริบตาเดียวหลวงจีนชรายืนอยู่เบื้องหน้าโดยไป่จิงเหวินแทบไม่ทันรู้สึกตัว
วิชาตัวเบาของกงเป่ยต้าซือนั้นเยี่ยมยอดที่สุดเท่าที่ไป่จิงเหวินเคยเห็นมาในชีวิต
ดูแล้วเหนือกว่าวิชาตัวเบาของไคหมิงต้าซือราวกับมวยคนละชั้นวิทยายุทธ์คนละเชิง


กงเป่ยต้าซือใช้นิ้วชี้จี้ไปที่ 5 จุดตามร่างกายของไป่จิงเหวิน
เมื่อจุดถูกคลายออก เขาจึงกลับมาขยับเขยื้อนเคลื่อนกายและพูดได้ตามปกติ


“ท่านอาจารย์มีเพลงยุทธ์ลึกล้ำและวิชาตัวเบานั้นก็ล้ำเลิศเป็นอย่างยิ่ง
ข้ามิเคยเห็นวิทยายุทธ์ยอดเยี่ยมเช่นนี้มาก่อนเลยขอรับ” ไป่จิงเหวินกล่าวชมจากน้ำใสใจจริง

“ยอดเยี่ยมแล้วยังไง เก่งกาจแล้วยังไง อาจารย์เฒ่าของเจ้าเองนับว่าเป็นสุดยอดคนในแผ่นดิน
แล้วยังไง สุดท้ายก็หนีไม่พ้นตายหรอกเจ้าลาโง่”


กงเป่ยต้าซือกล่าวอย่างตรงไปตรงมา ไป่จิงเหวินฟังแล้วออกจะขัดหูเคืองใจอยู่ไม่น้อย
เมื่อได้ยินคำกล่าวพาดพิงถึงอาจารย์ซึ่งเขาเคารพรัก เหมือนกงเป่ยต้าซือจะรู้ทันความคิดของเขา
พระเฒ่าหัวเราะดังกึกก้องก่อนใช้หมัดขวาชกเข้าที่ใบหน้าของไป่จิงเหวินเต็มแรง
ดีที่ไป่จิงเหวินไหวตัวทันเอี้ยวตัวฉากหลบ
หมัดของพระเฒ่าจึงพุ่งตรงไปยังต้นไม้ใหญ่ขนาดหนึ่งคนโอบซึ่งอยู่ด้านหลัง
กิ่งไม้ขนาดใหญ่เท่าท่อนขาของผู้ใหญ่หักสะบั้นในหมัดเดียว !

ไป่จิงเหวินหันไปมองพระเฒ่า ก่อนจะทันได้พูดอะไร เท้าขวาก็ถีบจู่โจมมาอย่างรวดเร็วเต็มแรง
ไป่จิงเหวินเห็นจวนตัวสมควรตอบโต้บ้าง จึงซัดหมัดขวาต่อยสวนเข้าไปเต็มแรงที่ฝ่าเท้า
อาจารย์เฒ่ากระเด็นไปตามแรงส่ง ร่างถลาร่อนกลางอากาศ ดูราวนกกำลังบินอยู่กลางเวหา
สู้ไปยิ้มไปอย่างสนุกสนาน


“ดี..ดีมาก ข้าไม่ได้ยืดเส้นยืดสายแบบนี้มานานหลายสิบปีแล้ว
วันนี้ข้าจะประลองกับเจ้าให้ฉ่ำปอดไปเลย”

พูดจบกงเป่ยต้าซือโหมรุกโจมตีอย่างต่อเนื่อง กระบวนท่าแล้วกระบวนท่าเล่า
ยิ่งมายิ่งรุนแรง โจมตีจุดตายแทบทุกจุด แต่ไป่จิงเหวินหาได้กลัวเกรงไม่ ยิ่งสู้ยิ่งสนุก
เขาไม่เกรงใจหรือออมมืออีกแล้ว ใช้ทั้งเพลงหมัดเท้าเข่าศอก
ใช้กระบวนท่าในคัมภีร์มังกรพยัคฆ์บูรพาทั้งหมด มีแรงเท่าไหร่ใส่ไม่ยั้ง
เมื่อเสือพบสิงห์ ยิ่งสู้ยิ่งเข้าใจในจิตใจของกันและกันโดยมิต้องใช้คำพูดหรือถ้อยคำใดมาอธิบาย


ผ่านไป 100 กว่ากระบวนท่ายังหาผู้ชนะเด็ดขาดไม่ได้ จู่ ๆ กงเป่ยต้าซือฉากหลบ กระโดดถอยหลัง
เหินลอยขึ้นไปยืนอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ตรงลานวัด ท่านหัวเราะลั่นด้วยความพึงพอใจ


“ยอดเยี่ยมมากเจ้าหนุ่ม มิเสียแรงเป็นศิษย์เอกของไคหมิงต้าซือ”

ท่านมองขึ้นไปบนฟ้าประหนึ่งเหมือนพูดกับใครคนหนึ่ง

“ไคหมิงต้าซือเจ้าโชคดีเหลือเกิน ที่ได้ถ่ายทอดเพลงยุทธ์อันยอดเยี่ยมเช่นนี้ไว้ในยุทธภพ
ข้าไม่นึกไม่ฝันว่ามันจะเป็นวรยุทธ์ลึกล้ำถึงเพียงนี้
ข้าเคยใฝ่ฝันว่าจะได้ประมือประลองกับเจ้าสักครั้งก่อนจะสิ้นชีวิต
มิคาดคิดแม้วันนี้เจ้าจากไปแล้ว แต่ฝันของข้าก็กลายเป็นจริง เจ้าไม่ต้องห่วงนะ
สิ่งที่เขาขาดเหลือ ข้าจะเป็นคนเติมให้เอง”


ไป่จิงเหวินยืนมองดูอากัปกิริยาของกงเป่ยต้าซือด้วยความงุนงง
หลวงจีนเฒ่าผู้นี้ดูคุ้มดีคุ้มร้าย มีแต่สร้างเรื่องน่าประหลาดใจ คาดเดาอะไรไม่ได้เลย

กงเป่ยต้าซือเดินเข้ามาหาไป่จิงเหวิน พร้อมเอ่ยขึ้นว่า

“ยังไม่กราบคารวะข้าเป็นอาจารย์อีกรึเจ้าศิษย์โง่”

ไป่จิงเหวินมิคาดคิดว่าจะได้ยินคำนี้ ด้วยความตื้นตันดีใจ เขารีบคุกเข่าก้มคารวะกงเป่ยต้าซือทันที
เสียงหัวเราะดังกึกก้องขึ้นอีกครั้ง

“ดีมาก ๆ --- นับต่อแต่นี้ไป เจ้ากลายเป็นศิษย์ของข้า
วิชาใดที่ข้ารู้ เจ้าจะรู้ วิชาใดที่ข้าทำได้ เจ้าจะต้องทำให้ดีกว่า
จงเอาชนะชะตากรรมให้ได้ แล้วเจ้าจะเป็นยอดคนในแผ่นดิน !”

จบคำ --- กงเป่ยต้าซือโจนทะยานด้วยวิชาตัวเบาล้ำลึก เหาะหายไปอย่างรวดเร็ว



..............................................



วัดป่าแห่งนี้มีขนาดเล็กกว่าอารามหมื่นลี้ ทั้งวัดมีแค่กงเป่ยต้าซือกับเด็กวัดเพียงคนเดียว
ไป่จิงเหวินสนิทสนมกับเสี่ยวเป่าเด็กชายตัวน้อยอย่างรวดเร็ว
เสี่ยวเป่าเล่าให้ฟังว่าตนเองนั้นกำพร้าพ่อแม่ เนื่องจากหลายปีก่อนทหารซ่งบุกเข้าปล้นหมู่บ้าน
ฆ่าคนในหมู่บ้านตายเกือบหมด
เสี่ยวเป่ารอดตายมาได้เพราะท่านป้าซึ่งเป็นน้องสาวของจิ้นเซียงกง
พาหลบหนีไปซ่อนตัวบนภูเขาได้ทัน แต่พ่อแม่ถูกฆ่าตายอย่างโหดร้ายทารุณทั้งคู่
สุดท้ายจึงได้มาอยู่เป็นศิษย์วัด ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขประสาเด็ก 9 ขวบ


ระหว่างวันเสี่ยวเป่ามีหน้าที่ดูแลเรื่องอาหารการกิน ตักน้ำไว้ใช้สอยภายในวัด
ไป่จิงเหวินได้เห็นเสี่ยวเป่าใช้วิชาตัวเบาโดดขึ้นโดดลงไปตักน้ำจากน้ำตกด้านล่างขึ้นมาไว้บนวัดก็อดทึ่งไม่ได้
ว่าเด็กตัวน้อยแต่กลับมีวิชาตัวเบาชั้นเลิศ

เมื่อกราบคารวะกงเป่ยต้าซือเป็นอาจารย์ ท่าทีของอาจารย์เฒ่าก็เปลี่ยนไป กลายเป็นครูผู้ดุร้ายเข้มงวด
แต่นั่นหาได้ทำให้ไป่จิงเหวินเคร่งเครียดไม่ ไม่ว่าพระชราจะสั่งหรือสอนอะไร
ไป่จิงเหวินสามารถเรียนรู้และทำตามได้อย่างรวดเร็ว ถึงขนาดกงเป่ยต้าซือยังออกปากชม

“มหัศจรรย์มากเจ้าลาโง่ วิชาตัวเบานี้ข้ายังต้องฝึกฝนถึงสามสิบปีกว่าจะบรรลุ
นี่เจ้าฝึกอยู่กับข้าเพียงสามวันกลับบรรลุทุกกระบวนท่าแล้ว
พลังวัตรที่ไคหมิงต้าซือเพื่อนรักของข้ามอบให้กับเจ้านั้น
ส่งเสริมให้เพลงยุทธ์ก้าวล้ำนำหน้าผู้คนทั้งใต้หล้าไปไกลลิบลับ
ไหนเจ้าลองทบทวนบทเรียนสุดท้ายซึ่งข้าเพิ่งสอนเจ้าไปสิ”


ไป่จิงเหวินสงบใจตั้งสติ ผ่อนลมหายใจช้า ๆ แล้วกระโจนทะยานโผนขึ้นไปยืนอยู่บนยอดไผ่สูง
ราวกับนกนางแอ่นเหินลม จากนั้นก้าวเท้ากระโดดเหยียบยอดไผ่ไปทีละต้น ทีละกอ
ประหนึ่งเดินเหินอยู่บนพื้นดิน กงเป่ยต้าซือยืนลูบเคราสีขาวมองดูอย่างพึงพอใจ


“ดี...ดี...ทำได้ดี”




......................................................




10 วันผ่านไปอย่างรวดเร็วปานลมพัด
บัดนี้ไป่จิงเหวินบรรลุวิชาตัวเบาโดยสมบูรณ์แบบ กงเป่ยต้าซือไม่ได้สอนเพลงยุทธ์อะไรเพิ่มเติมให้อีก
เนื่องจาก 10 กระบวนท่าของไคหมิงต้าซือนั้นนับเป็นสุดยอดวิชาแห่งใต้หล้าอยู่แล้ว
ไป่จิงเหวินแสดงสุดยอดท่าไม้ตายทั้งหมดให้อาจารย์เฒ่าได้ดูโดยไม่ปิดบังอำพราง
ฝ่ามือพันกร มังกรเขย่าสวรรค์ พยัคฆ์ซ่อนเมฆ มังกรคาบเหยื่อ พยัคฆ์ไต่ผา มังกรเทวะ
พยัคฆ์เพลิงสีชาด มังกรดับวิญญาณ พยัคฆ์สะท้านภพ และ กระบวนท่าสุดท้ายมังกรสะท้านโลกันต์
ทุกกระบวนท่าล้วนโจมตีอย่างพิสดารพันลึก ทั้งอ่อนแข็งแกร่งกร้าว ทั้งยืดหยุ่นโอนอ่อนผ่อนปรน
ทั้งจู่โจมรวดเร็วและตั้งรับมั่นคง แทบจะไม่มีจุดอ่อนตรงไหนให้พิชิตได้เลย
นับเป็นความอัจฉริยะของไคหมิงต้าซือที่สามารถคิดค้นเพลงยุทธ์อันยอดเยี่ยมสมบูรณ์แบบเช่นนี้ออกมาได้


เมื่อซ้อมเพลงหมัดจินหลินต่ออีกครึ่งชั่วยามเสร็จ ไป่จิงเหวินเดินมานั่งพักตรงหน้าต้นไม้ใหญ่
กงเป่ยต้าซือมองดูอย่างชื่นชม ไม่มีเพลงยุทธ์อะไรจะต้องสอนไป่จิงเหวินอีกแล้ว
ถ้าจะมีก็เหลือแต่เพลงยุทธ์ไร้ใจที่พระเฒ่าไม่เคยคิดจะสอนให้ใครมาก่อน

“เจ้าลาโง่” พระเฒ่าร้องเรียกไป่จิงเหวินด้วยชื่อนี้ตลอด

“ครับ ท่านอาจารย์”

“มานี่สิ” อาจารย์ร้องเรียกให้เดินเข้ามา ไป่จิงเหวินเดินมาด้วยอาการสำรวม

“ข้ารู้ดีว่าเจ้ามีวิชาประหลาด หนังเหนียวจนศาสตราวุธทุกชนิดไม่อาจแทงทะลุผ่านผิวกายได้
แต่ข้าจะทดลองให้เจ้าเห็นอะไรบางอย่าง --- เอ้า....ยืนนิ่ง ๆ นะ”

พูดจบกงเป่ยต้าซือเอื้อมมือไปเด็ดดอกหญ้าดอกหนึ่งขึ้นมาถือไว้
ท่านเดินพลังภายในชั่วอึดใจ ก่อนซัดก้านดอกหญ้าให้พุ่งตรงไปที่ไป่จิงเหวินอย่างรวดเร็วและรุนแรง
ก้านดอกหญ้าปักเข้าไปตรงต้นแขนของไป่จิงเหวิน จมลึกเข้าไปเพียงเล็กน้อย
นั่นแสดงว่าผิวกายของเขาหมดความเหนียวความแข็งแกร่งแล้วอย่างนั้นหรือ !!!

กงเป่ยต้าซือเอ่ยถามไป่จิงเหวิน

“เจ้ารู้ไหมว่าทำไมดอกหญ้าจึงกลายเป็นอาวุธทิ่มแทงผิวกายของเจ้าได้?”

“ข้ามิอาจล่วงรู้ได้เลยขอรับอาจารย์” ไป่จิงเหวินตอบตามความจริง

กงเป่ยต้าซือหัวเราะลั่นด้วยความชอบอกชอบใจ

“แล้วเจ้าจะได้รู้เองเจ้าลาโง่ !!!”



.....................................................




รูปแบบการฝึกฝนเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง จากการฝึกวิชาตัวเบา วิชาจี้จุด
ไป่จิงเหวินต้องฝึกนั่งสมาธิตั้งแต่เช้าจรดเย็น ช่วงเช้าจนถึงเที่ยงนั่งสมาธิภายในวิหาร
ช่วงบ่ายถึงเย็นนั่งสมาธิใต้น้ำตกซึ่งไหลบ่าลงมาจากยอดเขา
กงเป่ยต้าซือมิได้อธิบายเหตุผลอะไรให้ทราบเลย เพียงสั่งให้ทำแล้วหายตัวไปนานนับสัปดาห์
เสี่ยวเป่ามีหน้าที่นำอาหารเที่ยงมาให้กินวันละมื้อ
ส่วนใหญ่เป็นผลไม้ป่าหรือไม่ก็อาหารเจซึ่งทำขึ้นอย่างง่าย ๆ ไร้รสชาติ
เมื่อนำอาหารมาวางไว้เสร็จก็เดินจากไปเงียบ ๆ
มิได้อยู่พูดคุยรบกวนการฝึกฝนสมาธิของไป่จิงเหวินแต่อย่างใด

ไป่จิงเหวินไม่รู้เหตุผลว่าทำไมจึงต้องนั่งหลับตาทำสมาธิทั้งวัน
ยิ่งนั่งยิ่งเมื่อยขบไปทั้งตัว ไม่เห็นประโยชน์โพดผลอันใดเลย
เขาเริ่มเบื่อ แต่ด้วยความอยากรู้ในความลับว่าเหตุใดยันต์เกราะเพชรจึงเสื่อมมนตร์ขลัง
ทำให้เขายังคงนั่งต่อไปเรื่อย ๆ พร้อมความสงสัยในใจที่ทบทวีมากขึ้นทุกวัน

การนั่งแช่น้ำตกในช่วงบ่ายนับว่าเป็นเรื่องรื่นรมย์อยู่บ้าง อากาศเริ่มร้อนขึ้นตามฤดูกาลที่เปลี่ยนผัน
น้ำตกไหลแรงลงมากระทบศีรษะทำให้รู้สึกเย็นสบายคลายตัว
เมื่อนั่งเสร็จจนถึงช่วงเย็นย่ำเขาก็กลับขึ้นไปพักผ่อนที่อารามด้านบน
ตอนนี้ไป่จิงเหวินสามารถใช้วิชาตัวเบาเหาะเหินเดินเหยียบก้อนหินใหญ่น้อย
ขึ้นไปยังหน้าผาด้านบนได้อย่างรวดเร็วคล่องแคล่วทัดเทียมกันกับกงเป่ยต้าซือแล้ว


บ่ายวันนั้น ขณะนั่งพิจารณาความเป็นไปในเรื่องราวต่าง ๆ
จู่ ๆ ข้อความเดิมก็แวบผ่านเข้ามาในห้วงความคิดของไป่จิงเหวินอีกครั้ง



รูปคือความว่าง ความว่างคือรูป
เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณ ก็เป็นเช่นนี้
สรรพธรรมทั้งปวงล้วนมีความว่างเป็นลักษณะ
โดยมิได้มีทั้งการเกิดขึ้นและการดับสูญไป
มิได้มีทั้งความแปดเปื้อนและความบริสุทธิ์
มิได้มีทั้งการเพิ่มขึ้นและลดลง
ด้วยเหตุฉะนี้ ในความว่างนั้น
จึงไร้รูป ไร้เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณ



เมื่อทบทวนข้อความนี้ซ้ำไปซ้ำมาไปเรื่อย ๆ นับร้อยนับพันครั้ง
เขารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงน้ำตกซึ่งกำลังไหลลงมาชัดเจนขึ้นทุกสรรพเสียง
เมื่อลืมตาขึ้นมาพบว่าตนเองมองเห็นหยดน้ำทุกหยดค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านลงมาทีละหยด ๆ อย่างช้า ๆ
เห็นเป็นเม็ดกลมใสแวววาวอย่างเห็นได้ชัดทุกรายละเอียด
เสียงหัวเราะของกงเป่ยต้าซือดังกึกก้องลั่นป่า ท่านตะโกนลงมาว่า

“หยดน้ำสามหยดรวมเป็นหนึ่ง !”


พูดจบถ้อยคำ ปรากฏเสียงดังกึงกังโครมครามลั่นมาจากด้านบน
ไป่จิงเหวินแหงนหน้ามองดู เห็นก้อนหินใหญ่น้อยร่วงกรูกราวหล่นลงมาเป็นจำนวนมาก
ก้อนหินก้อนใหญ่ขนาดหนึ่งคนโอบไม่รอบพุ่งตรงลงมาที่ไป่จิงเหวิน
เขาใช้ฝ่ามือกระแทกเต็มแรง ก้อนหินแตกระเบิดกระจายเป็นเสี่ยง ๆ อย่างไม่น่าเชื่อ
ไป่จิงเหวินลุกขึ้นยืนใต้น้ำตกที่กำลังไหลเชี่ยวลงมาพร้อมก้อนหินเป็นจำนวนมาก
เขาหลับตาโคจรกำลังภายใน แล้วใช้วิชาตัวเบากระโดดเหยียบหินที่ลอยละล่องอยู่กลางอากาศ
ไต่ขึ้นไปบนหน้าผาอย่างน่าตื่นตาตื่นใจ
นี่ย่อมเป็นหลักฐานชี้ชัดได้ว่า เขาบรรลุเพลงยุทธ์ของกงเป่ยต้าซือได้ทั้งหมดแล้ว

“คารวะท่านอาจารย์ ศิษย์ได้พบคำตอบแล้วขอรับ
ว่าเหตุใดก้านดอกหญ้าจึงแทงทะลุผ่านยันต์เกราะเพชรของข้าได้”

“ประเสริฐแล้ว ประเสริฐแล้ว มิเสียทีที่ไคหมิงต้าซือฝากปณิธานยิ่งใหญ่ไว้กับตัวเจ้า”

พูดจบกงเป่ยต้าซือแหงนหน้าอ้าปากหัวเราะเสียงดังสะใจ
ก่อนใช้วิชาตัวเบาเหาะเหินหายไปอย่างรวดเร็ว !!!





ความเดิมจากตอนที่แล้ว



ตอนที่ 1    ตอนที่ 2    ตอนที่ 3    ตอนที่ 4

ตอนที่ 5    ตอนที่ 6    ตอนที่ 7    ตอนที่ 8

ตอนที่ 9    ตอนที่ 10    ตอนที่ 11    ตอนที่ 12

ตอนที่ 13    ตอนที่ 14    ตอนที่ 15

 



Create Date : 30 สิงหาคม 2562
Last Update : 30 สิงหาคม 2562 6:12:45 น. 21 comments
Counter : 1031 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณโอน่าจอมซ่าส์, คุณmcayenne94, คุณmultiple, คุณสองแผ่นดิน, คุณkae+aoe, คุณหอมกร, คุณSweet_pills, คุณสาวไกด์ใจซื่อ, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณเนินน้ำ, คุณจันทราน็อคเทิร์น, คุณmariabamboo, คุณตะลีกีปัส, คุณสมาชิกหมายเลข 4365762, คุณJinnyTent, คุณSai Eeuu


 
อ่านบางตอนก็แอบขำ เวลาคุณก๋าเขียนตอนแต่งเรื่อง ให้เนื้อเรื่อง

เดินไปแต่ละช่วง มีออกอาการ เหาะเหินเดินอากาศตามมั้ยค่ะ

แบบมือไม้ฟาดเป็นกระบี่ แล้วเคยแบบตัวละครแซงคิวกันมั้ยค่ะ

เพราะช่วงเขียน บางที่ตัวละครโผล่มาในความคิดทะลุออกมา

สวัสดีวันศุกร์อีกแล้วค่ะ

ขอตัวไปฝึกวิชาตัวหนักก่อนนะคะ ท้องร้องจ๊อกๆ แล้ว


โดย: โอน่าจอมซ่าส์ วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:6:29:10 น.  

 
ไต้ซือ แต่ละรูปแสบทั้งนั้น เขาให้ปฏิบัติละวาง
ต่างหนีมาแอบฝึกวิชา ต่อยตี ตั้งสำนัก

ไปบรรลุธรรมแล้ว บทบู๊ล้างผลาญคงไม่มีแล้วมั้งคะ
อมิตตพุทธ

ขอบคุณ คุณก๋า เตือนความจำ
ลืมท่านพุทธทาส องค์สำคัญไปเลยค่ะ
อ่านหนังสือและเทปของท่านจนหมด
ธรรมะระดับปัญญาชน
อ่านยากและฟังยาวหน่อยนะคะ



โดย: mcayenne94 วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:7:24:08 น.  

 
อุ๊ยๆๆ พี่ไป่ ได้สุดยอด วิชาตัวเบา มาอีกแล้ว

ชอบ กงเป่ยต้าซือ ดูๆไป นิสัย คล้ายๆเฒ่าทารก เหมือนกันนะครับนี่ 555

แล้ว เพลงยุทธ์ไร้ใจ นี่ ตกลงพี่ไป่ แกได้เรียนหรือเปล่าครับ
ท่าทางจะ ลึกล้ำ อำมหิต ไร้ความปราณี มากเลยนะครับ

อ่านๆไป อ.เต๊ะ ชักอยากจะฝึกวิชามั่ง เอาวิชาอะไรดี เม้นท์ไร้ใจ ดีฝ่า 555



โดย: multiple วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:8:08:42 น.  

 
สุขศุกร์สวัสดีครับ คุณก๋า
ตามอ่านต่อครับ ได้อาจารย์อีกคน ไป่จิงเหวินเลยเก่งเยี่ยมยุทธหนึ่งในยุทธจักร
แต่ก็ยังงง ก้านดอกหญ้าแทงทะลุยันต์เกราะเพชรได้อย่างไร
รออ่านตอนต่อๆไปครับ

เช้านี้ ฟ้าครึ้มแต่เช้า มีฝนโปรยปราย



โดย: สองแผ่นดิน วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:8:09:23 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่ก๋า


โดย: kae+aoe วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:8:19:11 น.  

 
น. นพรัตน์ไม่ใช้คำว่าพลังยุทธแน่คุณก๋า



โดย: หอมกร วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:8:27:46 น.  

 
เพียงสามวันไป่จิงเหวินก็บรรลุวิชาตัวเบาทุกกระบวนท่าแล้วนะคะ
สิบวันผ่านไปคราวนี้สมบูรณ์แบบเลย

การนั่งสมาธิ ทบทวนข้อความจนได้คำตอบให้กับตัวเอง
นับว่าการสอนของท่านต้าซือได้ผลอย่างมาก
อ่านเพลินค่ะคุณก๋า



โดย: Sweet_pills วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:8:40:20 น.  

 
ประโยชน์โพดผล - ประโยชน์โภชน์ผล สะกดแบบนี้เปล่าคะ?

เหมือนจะพลาดอ่านไปตอนหนึ่งหรือเปล่าเนี่ย

ไม่ทันว่าอาจารย์ท่านนี้มาได้ไง

บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
kae+aoe Parenting Blog ดู Blog
กะว่าก๋า Literature Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น


โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:9:06:03 น.  

 
สวัสดียามเช้าค่ะ คุณก๋า
ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ
พี่ยังตามตอบแทนน้ำใจเพื่อนๆในรอบสี่วันนี้ไม่ครบเลย
เดี๋ยวนี้จำได้แล้วว่า ใครยังติดตามกิจกรรมโหวตกับเรา
เพราะทุกคนจะมาในวันแรก อย่างช้าก็ครึ่งวันวันที่สอง
หลังจากนั้นแล้ว จะมีเพื่อนๆที่หลงมาก็น้อยมาก
มีแต่เพื่อนที่นานๆอัพที ซึ่งก็คือมีเพื่อนน้อยลงทุกวัน
ซึ่งก็ดี พี่ก็เหลืออ่านเท่าที่มีให้อ่าน แล้วก็อ่านและ
โหวตเท่าที่ชอบ ชีวิตจะได้ง่ายขึ้นเนอะ ถ้าวาง
เอนทรี่ละเกินวันครึ่งก็ไปวิ่งเล่นที่เฟซได้โลด

กรุงเทพฯฝนพรำมาตั้งแต่ค่ำวาน น่าจะวันนี้อีกทั้งวัน
น่านอนจริงๆเลยค่ะ



โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:9:34:00 น.  

 

จริงๆ ตลอดสิบปีที่เลี้ยงลูก
พี่ได้ธรรมจากลูกมากมายเลยนะ
โดยเฉพาะ
การควบคุมความโกรธ
การใช้เหตุและผลสอนลูกแทนการดุว่า

บางทียังรู้สึกขอบคุณลูก
ที่สอนอะไรๆเรามากมาย


โดย: sunny-low วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:10:04:15 น.  

 
สวัสดี ยามสาย จ้ะ น้องก๋า

วันนี้ได้อ่านจุใจหน่อย อิอิ ในที่สุด ไป่จิงเหวิน ก็ฝึกฝน
วิชาของ กงเป่ยต้าซือ สำเร็จแล้ว ได้วิชาจากสองอาจารย์ยอด
วิทยายุทธถ่ายทอดให้ ช่างโชคดี จริง ๆ เนาะ

ชีวิตเสี่ยวเป่า น่าสงสารจริง ๆ กำพร้าทั้งพ่อทั้งแม่ เฮ้อ
สงคราม ความโหดร้าย เผาผลาญชีวิตมนุษย์ได้ทุกยุคทุกสมัย
จริง ๆ

รออ่านพรุ่งนี้ต่อไป จ้ะ สำเร็จวิชาแล้ว ไป่จิงเหวินจะนำ
วิชาไปกู้บ้านกู้เมือง ซ่ง ได้อย่างไร

โหวดหมวด งานเขียน ฯ


โดย: อาจารย์สุวิมล วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:10:40:45 น.  

 
สวัสดีครับพี่ก๋า เดี๋ยวผมกลับมาอ่านย้อนนะครับ
ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายขอตัวไปแอบหลับหน่อยนึงครับ เที่ยงพอดี....


โดย: จันทราน็อคเทิร์น วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:12:03:13 น.  

 
อ่านสนุกมากค่ะคุณก๋า
เก่งจัง เวลาเพียงไม่กี่วันสามารถบรรลุกระบวนท่าที่ผู้อื่นใช้เวลาฝึกนับสิบปี


โดย: เนินน้ำ วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:12:04:35 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่ก๋า
เก่งจังค่ะ ทั้งเรื่องทั้งภาพ ต้องจินตนาการแค่ไหนนะคะถึงจะได้
เรื่องขนาดนี้ ^^

ขอบคุณพี่ก๋าที่แวะเที่ยวด้วยกันค่ะ
แม่กลางหลวงคงน่าไปทุกฤดู



กะว่าก๋า Literature Blog


โดย: mariabamboo วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:12:43:36 น.  

 

พี่เคยทั้งดุและลงมือ
แต่การลงมือ
ลูกเราเจ็บ
เราก็เจ็บ
เลยเลิกไปแระ
เหลืือการดุ
ก็จะมีระดับ
ดุธรรมดา ดุเสียงเข้ม และดูเสียงดัง
เสี้ยงเข้มเจ้าริวก็เผ่นแน่บแระ


โดย: sunny-low วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:13:38:11 น.  

 
อ่านการใช้กำลังภายในแล้ว...

ช่วยมาขจัด พวกมารในไทยให้ หลุดลอยหายไปจากไทย
หน่อยเถอะอาจารย์..555

คิดดูซิ ทำอย่างไรมันก็เอาสีข้างถูจนแสบ ก็ยังทำอยู่ ไม่อายด้วย


โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:15:25:33 น.  

 
สวัสดีมีสุขค่ะ

ฝึกได้หลากหลายเรื่องนะคะ
จินตนาการกับวิทยายุทธแบบนี้นึกถึงการ์ตูนค่ะ
อะไรก็เกืดขึ้นได้กับการ์ตูนเสมอ
ไปจิงเหวนก็เช่นกัน


โดย: ตะลีกีปัส วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:16:30:32 น.  

 
ครับผม
สวัสดียามบ่ายแก่ๆครับ คุณกะว่าก๋า
ที่เขตบึงกุ่มกทม.10240 มีฝนตกพร่ำๆ ฟ้ามึดครึมตลอดทั้งวัน
แต่เช้าจนถึงขณะนี้ครับ


โดย: ลุงแอ็ดชวนท่องเที่ยวไทย (สมาชิกหมายเลข 4365762 ) วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:16:36:01 น.  

 
มาอ่านจ๊าไปหน้อยวันนี้
ไปจิงเหวินมีความคล้ายก๊วยเจ๋ง
แต่ไปจิงเหวินยังมีด้านมืดของจิตใจ๊
แต่ก๊วยเจ๊งแห่งมักกรหยกภาคแรกบะมี
เป็นคนจิตใจดี ใสซื่อจนเซ่อ
แต่ได้เจออาจารย์ระดับปรมาจารย์หลายคนถ่ายทอดวิชาหื้อ
แล้วเป็นคนที่ได้ฮับวรยุทธ์สุดยอดทั้งนั้น


วันนี้ร้านหมูทอดน้ำพริกที่มาเช่าตึกติดกับปี้ด้านซ้าย
เซ้งร้าน มาอยู่ได้เพียง 2-3 เดือน สู้ค่าเช่าบะไหว
เพราะขายบะดี ค่าเช่าเจอไปหมื่นแปด แปงเกิ๊น
ไผ๋จะไปอยู่ไหว ขายตะใดกะเป่นค่าเช่า

ทุกวันนี้มีแต่คนถามว่าฮ้านบะเข้าฟู๊ดแพนด้ากา
ปี้บอกว่าเกยเข้าและเขาเอาฮ้านปี้ออกจากระบบละ 555
เพราะว่าฮับระบบของกันและกั๋นบะได้
เฮากะมีแกนของปี้ เขากะมีระบบของเขา
บะเด่วบริษัทดิลิเวอรี่กำลังบูม ไผ๋ ๆ จะเข้าระบบ
ทำหื้ออำนาจต่อรองไปอยู่ที่เขา

แต่คิดในมุมกลับกั๋น
กว่าเฮาจะสร้างร้านค้ามาได้ถึงขนาดนี้
ใช้เวลากี่ปี๋ ต้องเจอกับอะหยังมาผ่อง เฮาเติบโตได้ด้วยตัวเฮา
เขาแค่มาต่อยอด กินเปอร์เซ็นต์จากร้านโดยที่บะต้องลงแรงหยังเลย
มาบีบคั้นด้วยการขอเปอร์เซ็นที่ค่อนข้างโหด
แล้วกว่าจะได้เงินอีกตั้ง 45 วัน ทั้งที่เฮาขายหน้าฮ้านเฮาได้เงินเลย

การเอารัดเอาเปรียบ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก
นายทุนเติบโต แต่รากหญ้ายากจน
ถ้าเฮาบะมีแกนของตัวเอง ลำบากขนาดเน้อเจ้ายุคสมัยนี้


โดย: JinnyTent วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:18:15:07 น.  

 
ได้วิชามาละ เดี๋ยวจะไปล้างแค้นหรือยังไงต่อ ต้องมาลุ้นอีกที


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 30 สิงหาคม 2562 เวลา:23:38:16 น.  

 
เป็นงงว่า น้องก๋า เอาเวลาไหนมาเขียนเรื่องยาวๆ แบบนี้ เยี่ยมมากค่ะ


โดย: Sai Eeuu วันที่: 31 สิงหาคม 2562 เวลา:1:35:36 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

BlogGang Popular Award#15


 
กะว่าก๋า
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 360 คน [?]




มองฉันอีกครั้ง
เธออาจเห็นฉัน
หรืออาจไม่เห็นฉัน

ฉันแค่แวะผ่านทางมา
และอาจไม่หวนกลับมาทางนี้อีกแล้ว

เราเคยรู้จักกัน
และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

มองดูฉันอีกครั้ง
เธออาจเห็นฉัน
และฉันอาจมองไม่เห็นเธอ.





[Add กะว่าก๋า's blog to your web]