สอนเรื่องอิสรภาพไว้ว่า โลกเรามีอิสระอยู่สองประเภท

..อิสระที่จะอยาก และ อิสระจากความอยาก..

เพื่อนพระอาจารย์พรหมถูกนิมนต์ไปสอนนักโทษในเรือนจำ

เล่าให้นักโทษฟังว่า

พระนอนกับพื้น ตื่นตั้งแต่ตีสี่ ที่ต้องตื่นเพราะหนาวมาก

ห้องเล็กๆ ของพระไม่มีเครื่องทำความร้อน อาหารก็ฉันวันละมื้อ

เวลาฉันก็รวมทุกอย่างลงในบาตร ไม่ฉันอะไรอีกตอนบ่ายถึงกลางคืน

พระไม่ดื่มของเมา ไม่ดูโทรทัศน์ ไม่ฟังวิทยุ

ไม่ดูหนังฟังเพลง ไม่เล่นกีฬา และไม่มีเพศสัมพันธ์

" เราพูดกันน้อย ทำงานหนัก ใช้เวลาว่างทั้งหมดนั่งสมาธิ เฝ้าดูลมหายใจ "

" ทำไมชีวิตในวัดมันถึงแย่อย่างนั้นละครับ"

นักโทษพูดไปหัวเราะเยาะพระไป

" นิมนต์ท่านย้ายมาอยู่กับเราในคุกยังจะดีเสียกว่า "

พระสอนความต่างระหว่างพระกับนักโทษ

พระพอใจ มีความสุขที่จะอยู่ในวัด

ส่วนนักโทษ ไม่พอใจและไม่เป็นสุขที่จะอยู่ในคุก

สถานที่ที่เราไม่อยากอยู่ ไม่ว่าจะสะดวกสบายแค่ไหน มันก็เป็นเรือนจำ

นี่คือความหมายแท้ๆ ของ " เรือนจำ "

งานที่เราไม่ชอบ ความสัมพันธ์ที่ไม่พอใจ

ร่างกายที่เจ็บไข้ ทุกข์ทรมาน ก็เหมือนเราอยู่ในเรือนจำ

ปัญหาคือ เราจะหนีจากเรือนจำมากมาย..ได้อย่างไร

เมื่อใด เราเปลี่ยนความรู้สึกนึกคิด

ให้เป็นความพอใจที่จะอยู่ ณ ที่นั้น เมื่อนั้น

เราก็จะรู้สึกเป็นอิสระ

คนสมถะที่มีความพอใจในสิ่งที่มีที่เป็น เป็นความอิสระที่แท้จริง

ขอบพระคุณทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมเยือน