120212 Once in the Pink Ocean
อืม..นี่ก็ผ่านมา 2 อาทิตย์แล้วเนอะ (เริ่มเขียน) นับจากวันที่เราได้พบกัน มันเป็นการพบกันครั้งแรกที่ฉันจะไม่มีวันลืม...

จำได้ว่าช่วงก่อนวันที่ 12 มันเป็นอะไรที่วุ่นวายมาก
ทั้งที่กะจะเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการพบกันครั้งแรกระหว่างเรา ทั้งเสื้อผ้า หน้า ผม โค้ดเชียร์ แท่งไฟ (เป็นเอามาก 555+)
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไร เพราะยุ่งมากจริงๆ กว่าจะเสร็จภารกิจก็วันที่ 9 แล้วหลังจากวันที่ 12 ก็มีงานต้องส่งอีกเลย
พอเสร็จภารกิจ ก็เลยต้องมาปั่นงานที่ต้องส่งต่อ
มีเวลาเตรียมตัวสำหรับวันนั้นแค่นิดหน่อย แต่ขอบอกว่าตัวอาจไม่พร้อม แต่ใจนี่เกินร้อยเลยล่ะ

เมื่อถึงวันที่ 12 ก็ออกจากบ้านตั้งแต่สิบเอ็ดโมงกว่าๆ
จริงๆ ตอนเช้ามีธุระ ดันตื่นไม่ทัน เพราะคืนก่อนหน้า นอนดึกไปนิด ฮ่าๆ ช่างมันไม่ใช่ธุระสำคัญอะไร
ได้ที่จอดรถฟรี ตอนนั้น คนยังไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ แต่สีชมพูละลานตา เป็นบรรยากาศที่ชวนให้ยิ้มจริงๆ
ไปถึงก็เดินช็อปก่อนเลยค่า รอบแรกเดินดูก่อนว่ามีอะไรบ้าง
มีแต่ของที่อยากได้เต็มไปหมด รู้สึกว่าตาตัวเองนี่ลุกวาวด้วยความอยากได้เลยล่ะ 555+
แต่ด้วยความที่เป็นงกเข้าขั้นแม็กซ์ ก็เลยซื้อเท่าที่ต้องซื้อจริงๆ เดินอีกรอบไปซื้อแท่งไฟ แล้วก็เจอกล้องส่องทางไกลอันละ 40 บาท
กรีดร้องด้วยความดีใจ เพราะก่อนวันนี้ ก็คิดอยู่แล้วว่าอยากซื้อกล้องส่องทางไกลมาก แต่ไม่มีเวลาจะคิดมากเท่าไหร่ ก็เลยปล่อยผ่าน
พอมาเจอแล้วมันอดไม่ได้ ก็รู้นะว่าคุณภาพคงไม่ค่อยดีล่ะ แต่ด้วยความที่นั่งไกล ก็เลยสนอง need ตัวเองสักหน่อย

จากนั้นก็เดินไปหาของกิน เริ่มหิวและ ก็กินแถวๆ นั้นนั่นแหละค่ะ แต่ก่อนจะถึงร้านก็ผ่านอารีน่า เลยเดินสำรวจนิดหน่อย
ได้กระดาษสำหรับพับจรวดกับถ่ายรูปบริเวณนั้น
พอไปถึงร้าน ก็กินๆๆๆ แล้วก็นั่งเล่นอยู่ในร้านได้พักนึง พร้อมกับหาวิธีพับจรวดจนสำเร็จ ฮ่าๆ
ตอนแรกพับแบบหัวทู่ไม่เป็นล่ะ เปิดดูในเว็บแฟนคลับก็ยังงง นั่งงมอยู่ตั้งนานสองนาน
นั่งตากแอร์จนเบื่อก็เดินมาดูรอบๆ อารีน่าว่ามี event อะไรบ้าง
มีอะไรมันส์ๆ เยอะเชียว แต่ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ เพราะคนเยอะ ไม่ชอบ ร้อน ก็เลยมานั่งชิลล์ๆ ต่อ

นั่งดูบรรยากาศไปเรื่อย เผลอแป๊บเดียว เห้ย จะ 4 โมงแล้วหรอเนี่ย ไม่ได้การณ์ละ ต้องรีบไปเข้าห้องน้ำก่อน 555+ (เป็นโรคจิตมากๆ)
ก็เดินไปเข้าห้องน้ำ พระเจ้าป้า คนเยอะ แต่ไม่เป็นไร ยังมีเวลา
พอเข้าเสร็จเรียบร้อย ก็เดินไปที่ประตูทางเข้า แต่คนเยอะอีก โอเค๊ ฉันไม่รีบ ฉันขี้เกียจไปเข้าคิว ก็เลยยืนรออยู่ตรงนั้นอยู่สักพัก

ยืน ยืน ยืน แล้วก็งงกับตัวเอง เอ๊ะ เราก็ไม่ได้ทำอะไรนี่หว่า ทำไมไม่ไปเข้าคิวฟระ 555+ มันก็คือยืนเหมือนกันป่ะ?
คิดได้ดังนั้น แล้วก็ไปเข้าคิว
พอถึงตอนจะตรวจ ก็แบบวุ่นวายไปหมด มือซ้ายขวาถือของพะรุงพะรัง แล้วจะหยิบบัตรให้ จนท. ตรวจได้ไง วุ่นวายๆ แต่สุดท้ายก็ผ่านเข้าไปได้ด้วยดี
จนท. ไม่ได้ตรวจอะไรมากนะคะ แค่ดูแบบผ่านๆ เรายังนึกเสียดายว่าน่าจะแอบเอากล้องเข้าไปด้วย (เราจินตนาการไปไกลโพ้นว่าเค้าจะให้เทกระเป๋าออกมา แล้วดูว่ามีอะไรบ้าง ทำนองนั้น ไม่ได้คิดเล้ยยว่าถ้าทำแบบนั้นมันจะเสียเวลามากขนาดไหน แต่ก็นั่นแหละ คนมันไม่เคยดูคอนเสิร์ตนี่คะ)

ผ่านประตูเข้าไปก็ยังไม่เข้าไปข้างในค่ะ เดินเล่นอยู่ข้างนอก
ถ่ายรูป(กับไอโฟน) เก็บบรรยากาศคนเข้าคิว แล้วก็เตร็ดเตร่อยู่แถวนั้น จนบังเกิดความอยากเข้าห้องน้ำอีกรอบ
ก็เดินไปที่ห้องน้ำค่ะ คนเยอะมากกกก พอเข้าไป่ต่อคิวในห้องน้ำ นี่แบบหายใจไม่ออก
โชดดีที่มีพัดจากแฟนต้า (โฆษณาให้เค้าหน่อย อุตส่าห์เป็นสปอนเซอร์ให้ อิอิ) ก็เลยเอามาพัดแก้ขัดไปได้ก่อน

พอเข้าห้องน้ำเสร็จก็เข้าไปใน Hall เลยค่ะ ไปถึงที่นั่งตัวเอง (ที่อยู่บนดอย) ก็รู้สึกว่า มันไม่ได้ไกลอย่างที่คิดนะ
น้องที่นั่งอยู่ก่อนหน้าก็เปิดประเด็นทักทาย ทำความรู้จักกันเล็กๆ น้อยๆ
น้องเค้าก็คิดเหมือนกันแฮะว่า นึกว่าจะไกลกว่านี้ซะอีกหน่อย เราก็บ่นๆ ไปว่า แต่ตรงนี้มันจะไม่เห็นเวลาศิลปินเดินมาเวทีข้างเลยนะ เสียดายจัง
คือเรานั่งด้านขวา เพราะคิดว่าเมนตัวเองจะมาด้านขวาบ่อย แต่นี่กลับไม่เห็นเวทีตรงนั้น กรีดร้องในใจ แต่ไม่เป็นไร แค่ได้เจอสาวๆ ทั้ง 9 ก็ดีใจจะแย่

นั่งไปแล้วก็เอาจรวดที่พับเสร็จแล้ว แต่ยังไม่ได้เขียนความในใจ
(อายพี่ที่มาด้วยกัน แต่ตอนนี้แยกกันแล้ว เพราะนั่งคนละที่ ฮ่าๆ ก็เลยเพิ่งเอาออกมาเขียน)
ตอนนั้นไม่รู้จะเขียนอะไร เพราะไม่ได้คิดมาก่อน
ก็เลยเขียนขอบคุณง่ายๆ แล้วก็ให้กำลังใจเล็กๆ น้อยๆ (เพราะช่วงนี้พวกเธอบินบ่อยเหลือเกิน คงจะเหนื่อยไม่น้อยล่ะ)
ถึงจะรู้ว่าข้อความพวกนี้มันจะไปไม่ถึงพวกเธอ แต่ก็อยากเขียนอ่ะ แค่ได้ส่งผ่านความรู้สึกดีๆ ไปให้ เราก็มีความสุขละ ^^

เขียนๆ เสร็จ ก็คิดถึงเรื่องราวนับตั้งแต่ที่ได้รู้จักพวกเธอ แล้วก็นั่งซึ้งกับตัวเอง ว่าในที่สุดเราก็จะได้พบกันแล้ว
ว่าแล้วก็เกิดอาการวิตกจริตว่าถ้าปวดฉี่ตอนกำลังมันส์ๆ อยู่จะทำไง ก็เลยนั่งกังวลกับตัวเองว่าจะ ไปเข้าห้องน้ำดีมั้ย ใกล้จะหกโมงแล้ว เดี๋ยวคอนฯจะเริ่ม
แต่ถ้าไม่ไปตอนนี้ แล้วต้องไปตอนช่วงเด็ดๆ จะทำไง
คิดไปคิดมา เอ้า ไปเข้าห้องน้ำอีกรอบซิ (แล้วก็พบว่า ห้องน้ำมันมีเยอะนี่หว่า อยู่แทบจะทุกประตูทางเข้าเลย ฮ่าๆ) ไม่มีคนเลย
เข้าแป๊บเดียว ออกมาก็เริ่มทำใจว่าจะต้องไม่ไปเข้าห้องน้ำแล้ว ก็เลยเลิกคิดถึงเรื่องนี้ไป

หันมาปรับกล้องส่องทางไกล (ที่ซื้อหน้างานนั่นแหละ) ปรับอยู่ตั้งนาน จนหามุมที่ชัดที่สุดได้ (แต่สุดท้ายก็ยังไม่ชัดอยู่ดี ฮ่าๆๆ)
เอาแท่งไฟ กล้องส่องทางไกลมาคล้องคอ กระดาษอยู่ใต้เก้าอี้ มือถือไอโฟนเตรียมเก็บบรรยากาศ ครั้งหนึ่งในชีวิต
โอเค ทุกอย่างพร้อม รอแค่เวลา..

มีเสียงกรี๊ดมาเป็นระลอก ทั้งที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปล่อยให้คนงงกัน (มาอ่านแฟนแอคคนอื่นทีหลัง เค้าบอกว่า เห็นสาวๆ backstage ก็เลยกรี๊ดกัน)
นั่งรอด้วยใจจดจ่อ เริ่มมีโฆษณามาให้ดู คนก็กรี๊ดไปกับทุกสิ่งอย่าง 555+
จนเริ่มปิดไฟนี่ล่ะ ความตื่นเต้น ความบ้าคลั่งในตัวเองมันเกิดขึ้นอย่างน่าประหลาด วินาทีนั้นนี่ตื่นเต้นมาก โซวอนเริ่มเปิดไฟกันแล้ว
มือไม้ของเราสั่นเทาและเย็นเฉียบ (อย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง) รู้สึกว่าตัวเองนั่งไม่ติดที่เลยล่ะ
กระทั่งเสียงดังขึ้นมา เราหยิบไอโฟนขึ้นมาถ่ายทันที ทั้งที่มือก็สั่นมากๆ อีกข้างนึงก็เปิดแท่งไฟไว้
คิดเพียงแต่ว่า เมื่อสาวๆ ปรากฏตัว สิ่งแรกที่อยากให้สาวๆ เห็นคือทะเลสีชมพู
(pink ocean เป็นอะไรที่สวยมากจริงๆ มากจริงๆ นะ เห็นแล้วอดตื้นตันใจไม่ได้)

อยากให้สาวๆ รู้ว่าประเทศไทยมีโซวอนที่พร้อมจะสนับสนุนพวกเธอ อยู่ข้างๆ พวกเธอ เป็นกำลังใจให้พวกเธออยู่เสมอ
ถ่ายอยู่แป๊บนึง โดม (เรียกว่าโดมรึป่าว ที่ขึ้นมาตอนเปิดตัวอ่ะค่ะ) ก็ค่อยๆ ขึ้นๆ มา ยังไม่เห็นสาวๆ นะ เราก็เลิกถ่าย
คิดว่า โอ๊ย ถ้าต้องพะวักพะวงกับการถ่ายรูปขนาดนี้ อย่าเลย มาสนุกกับสาวๆ ให้เต็มที่ดีกว่า แล้วก็ตั้งใจโบกแท่งไฟเต็มสตรีมเลย
(ถึงถ่ายแล้วมันก็ไม่เห็นอะไรเลย ก็เลยแบบไม่ถ่ายก็ได้ แต่เพลงหลังๆ ก็หยิบมาถ่ายอีกนะ แต่ก็ไม่เห็น สุดท้ายก็เลยเลิกไป)



ตะโกน "โซวอนึน มาแรบวา" อย่างเมามันส์ 555+ แล้วก็ถึงช่วงฟานี่ rap ซึ่งหลังจาก rap เชื่อว่าเป็นอะไรที่โซวอนไทยรอคอยกันมาตลอด
นั่นก็คือ Bangkok, Put it back on!
วินาทีก่อนฟานี่จะพูดประโยคนี้ รู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่งอ่ะ (ดูในคลิปข้างล่างแล้วเหมือนว่าทุกคนโดนสะกดจิต ฮาอ่ะ)
คงจะเป็นวินาทีที่ทุกคนใน Hall กลั้นหายใจเลยล่ะ ฮ่าๆ



กรี๊ดกันทุกช็อตจริงๆ รู้สึกว่าตัวเองเสียงแหบเสียงแห้งตั้งแต่เพลงแรกเลย แล้วก็คิดว่าควรจะสงสารคอตัวเองบ้าง พยายามจะกรี๊ดให้น้อย
แต่หลายๆ ช็อตมันควรค่่าแก่การกรี๊ดจริงๆ ก็เลยแบบ โอเค เสียงฉันจะเป็นยังไง ก็ช่างหัวมัน วันนี้จะต้องสุดเหวี่ยงกันไปข้างนึง ฮ่าๆๆ
แล้วก็เพลงอะไรต่อไม่รู้ จำไม่ได้ อัลบั้มญี่ปุ่นน่ะค่ะ อันนี้ไม่ค่อยเท่าไหร่ เพราะร้องไม่ค่อยได้ด้วยแหละ แต่ก็กรี๊ดไปไม่น้อยอีกละ
เพลงที่รู้สึกมันส์ไปด้วยจริงๆ ก็จะมี Mr Taxi, Oh, Kissing you จัดไปเต็ม

มาถึงช่วงสาวๆ Talk นี่สิ กรี๊ดแล้วกรี๊ดอีก ช่วงแรกมีแนะนำตัวเป็นภาษาไทย กรี๊ดไปกับทุกนางจริงๆ
เสียดายตรงที่ว่า ได้ยินไม่ได้ยินบ้าง เพราะเสียงคนกรี๊ดนี่แหละ (ให้อภัยได้ เพราะเราก็กรี๊ดคอแตกเหมือนกัน ฮา..)



ต่อมาก็ Solo(Duet) เริ่ดกันทุกนางอ่ะ ชอบ แต่แบบตลกเวลาปิดไฟไปแล้ว ต้องรีบวิ่งลงไปแล้วก็มุดเข้าใต้เวที 555+ ขนาดนั่งอยู่โซนไกลๆ ยังเห็นชัด
แล้วก็พวกเพลงญี่ปุ่นที่เอาไม้มาทุบกระจก O_o (ฮ่าๆๆ เรียกไม่ถูกละ) กระจกมัวมาก (เอ๊ะหรือว่าทีมงานตั้งใจ)
ประทับใจ Devil's Cry แทยอน โอ้วว สะเดิดมาก
แล้วก็สนุกต่อกับ RDR, Hoot (รู้สึกจะเป็นแบบรีมิกซ์ ชอบแบบนี้มากกว่าเวอร์ชั่นปกติล่ะ), The Boys (GG ดังมาก ฮา..)
กลับมาที่ Solo ของสาวๆ ที่เหลือ เจ๋งจริงไรจริง แฟนแคมอะไรที่เคยดู มันไม่เท่ากับได้ดู ได้สัมผัสจริงๆ แบบนี้เลย T_T ว่าแล้วก็อยากดูอีก

ต่อมาก็เปิดวีดิทัศน์ (มันเรียกว่าวิดีทัศน์รึป่าวหว่า) แล้วสาวๆ 5 คนก็ออกมาร้องเพลง Danny Boy
สาวๆ ใส่ชุดเพลง Complete, My Child อะไรพวกนั้นออกมาค่ะ เราก็ตกใจว่าแบบ ช่วงสุดท้ายแล้วเหรอ เร็วมาก
แล้วในที่สุดก็ถึงช่วงเวลาที่หลายๆ คนรอคอย ช่วงที่ทำ Project ในเพลง Complete นั่นเอง
เราชอบข้อความที่จะโชว์มากๆ นั่นคือ "785 Days of Waiting, Finally We Meet" เจ๋งอ่ะ คิดได้

รู้สึกจะชูกระดาษกันตั้งแต่ต้นเพลงเลย ทั้งที่นัดแนะกันว่า จะชูตอนเจสสิก้าขึ้นเสียงสูง ฮ่าๆ คงจะลืมกันหมด
ณ จุดนั้น เราก็ชูตามน้ำไป ก็ชูกันเกือบทั้ง Hall แล้วนี่
จำได้ว่า ตอนถือนี่มือสั่นอ่ะ ความรู้สึกตื้นตัน ปลาบปลื้มมาจากไหนก็ไม่รู้มากมายไปหมด ทั้งที่ตอนแรกก็คิดว่า ตัวเองจะไม่ได้อินอะไรเลยด้วยซ้ำ
ชูกระดาษสุดแขน แล้วก็มองสาวๆ ทาง LCD วินาทีที่เห็นซันนี่ปาดน้ำตา น้ำตาคลอเราเลยล่ะ จังหวะนั้น (บอกตัวเองในใจว่า เป็นเอามากนะเนี่ย 555)



เป็นช่วงที่น่าประทับใจมากๆ ในคอนเสิร์ตครั้งนี้ เราว่า ในช่วงนี้ ความรู้สึกของโซชิกับโซวอนมันสื่อถึงกันอ่ะ (อุ๊ยตาย พูดน้ำเน่าอะไร ฮ่าๆ)
ไม่รู้สิ แค่รู้สึกว่า เราต่าง complete ซึ่งกันและกันอ่ะ เป็นอะไรที่จดจำไว้ในใจตราบนานเท่านานเลยแหละ ความรู้สึกนี้...
(ตอนที่เอาคลิปมาลง นั่งดู ก็เลยนั่งซึ้งกันอีกรอบ)

เคยแอบคิดเหมือนกันว่า สาวๆ เจออะไรแบบนี้มาตั้งหลายคอนเสิร์ตแล้ว น่าจะเฉยๆ ได้แล้ว แต่เราเข้าใจเลยล่ะ
โอ๊ย ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี เอาเป็นว่า โซชิและโซวอน เราเข้าใจกันก็พอ โอเค๊?

หมดวินาทีซึ้งกันไป แต่อารมณ์ของไทยโซวอนดูเหมือนจะยังไม่จบ สาวๆ นั่งเรือกันมาแล้ว หลายๆ คนยังคงชูกระดาษ เราก็เอากับเค้าด้วย ฮ่าๆ
จากนั้นก็เป็นนาทีสนุก มีแต่เพลงโปรดทั้งนั้น อิอิ
หลังจากเพลง Gee ก็มี Talk ฟานี่ให้ชูกระดาษให้นางอ่าน แล้วนางก็อ่าน
"Seven hundred Eighty Five Days of Waiting And Finally We Meet" ชอบสำเนียงนาง
แล้วซูยองก็บอกว่า เราไม่ได้เจอกันตั้งกะ SM Town ครั้งกะนู้น ฮ่าๆ
ที่จริงมันตอน 110312 Korean Music Wave in BKK ต่างหาก ที่สาวๆ มาไทยอย่างเป็นทางการ
อ๋อ แล้วก็มีการมาบอกว่าเพลงต่อไปเป็น Last Song (หลอกเรา แต่เราก็แอบเศร้า ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่ แต่ก็นะ มาถึงเพลงเกือบสุดท้ายแล้วนี่นะ)



ช่วง Forever ก็มีอีก Project นึงก็คือ HBD Sooyoung
จริงๆ Project เริ่มตอนเพลง Gee แต่เราว่าตอนนั้น ซูยองน่าจะยังไม่เห็น แต่มาเห็นตอนเพลงนี้ ซึ่งซูยองมายืนกลางเวทีพอดี
พอเพลง Forever จบ พวกเธอก็วิ่งเข้าไปด้านในเลย โบกมือบ๊ายบายกันเรียบร้อย
โซวอนหลายคนคงกลัวว่าจะไม่ได้ทำ Project จรวด ก็ปากันในช่วงที่พวกเธอเดินเข้าไปนี่ล่ะ

ความจริงเราก็รู้นะว่าจะต้องมี Encore ต่อ แล้วสุดท้ายจะจบที่เพลง It's Fantastic
แต่ด้วยความที่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ดูคอนเสิร์ต เราก็งงมากว่าพวกเธอวิ่งเข้าไปแล้วนี่ แล้วจะยังไงต่อ
แล้วทุกอย่างก็เหมือนว่า คอนฯ จบแล้ว ทุกคนตะโกน โซนยอชิแด โซนยอชิแด ได้เป็นพักๆ แล้วก็หยุด (ขี้เกียจกันจริง ไทยโซวอน ฮ่าๆ)

ในใจเราตอนนั้น นึกกลัวว่า สาวๆ จะไม่ออกมาแล้ว คิดกังวลว่า ในช่วงที่ผ่านมาพวกเราทำอะไรไม่ดี ผิดพลาดไปรึป่าว
แล้วความคิดวุ่นวายทั้งหมดก็ต้องหยุดลง ตอนที่เสียงทำนองเพลง Into the New World ดังขึ้นมา
เพลงเดบิวต์ของสาวๆ หลายคนอาจจะไม่ได้รู้จักสาวๆ เพราะเพลงนี้ (เราก็เช่นกัน)
แต่เชื่อว่า ใครก็ตามที่หลงสเน่ห์ Girl Group วงนี้แล้ว ก็จะต้องชอบเพลงนี้มากแน่ๆ
ตะโกนโค้ดกันมั่วไปหมด ถูกผิดไม่รู้ ฮ่าๆ แต่สนุกมาก ชอบเพลงนี้จัง ^^
ต่อมาก็ Himnae

ช่วง Encore นี่เราจัดไปเกินร้อยอ่ะ เพราะมันจะจบแล้วจริงๆ T_T ไม่รู้จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ มีเท่าไหร่ ใส่ไปหมดเลย
เพลงนี้มีโมเม้นนิดนึง ฟานี่เตะยูล ฮ่าๆๆ (ไม่เห็นโมเม้นที่ทุกคนรุมแกล้งฟานี่ เพราะมัวแต่ทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้ -*-)



จากนั้นก็มา talk กัน มีให้เรา Promise ด้วยว่าครั้งต่อไปถ้าพวกเธอมา ต้องมาอีกนะ
แหม อยากจะบอกว่า พวกเธอนั่นแหละที่ต้อง Promise ว่าจะมาอีก พวกเราน่ะรอพวกเธอตลอดแหละ



สุดท้าย ท้ายสุดก็ It's Fantastic มาถึงเพลงนี้จนได้
พอจบเพลงนี้ สาวๆ ก็เดินไปขอบคุณทั่วเวที ..ใจหาย..
แล้วก็มีโมเม้นหน้ากาก Brad Pitt สุดที่รักของซูยอง สร้างรอยยิ้มกว้างๆ ให้กับโซวอนอีก

เมื่อสาวๆ เดินมาฝั่งเวทีที่เรามองไม่เห็น คนก็กรูกันลงไป ตอนนั้นงง อยู่ๆ คนก็ลุกกันไปเกาะระเบียง
เราก็มองจากจอเหมือนเดิม เพราะขี้เกียจจะวุ่นวาย

ช่วงหลังจากนั้นก็มีทีมงานออกมา สาวๆ ขอบคุณทีมงาน แล้วทั้งหมดก็ขอบคุณผู้ชมอย่างเราๆ แล้วทีมงานก็เข้าไป
สาวๆ Talk กับเราอีกนิดหน่อย ..ถึงเวลาต้องลาแล้ว..
กรีดร้องกับโมเม้นน้องซอปิดท้าย



แล้วพวกเธอก็เข้าไป ขณะที่หัวใจของเรารู้สึกทั้งเงียบเหงาและอิ่มเอม
นั่งซึมซับบรรยากาศอยู่ตรงนั้นเงียบๆ จนกระทั่ง คนเริ่มทยอยออกไปจนหมด
สักพักก็ลุกขึ้น กะจะสำรวจทำเลที่นั่ง สำหรับการดูคอนเสิร์ตครั้งต่อไป มองการณ์ไกลไหมล่ะ อิอิ ก็สะดุดตากับกระดาษสีชมพูที่พื้น จรวด..
เดินไปเก็บจรวดแต่ละอันบริเวณนั้น เก็บใส่กระเป๋า แล้วก็เดินอย่างเนิบช้า (??) ไปยังระเบียง
สำรวจที่นั่ง 4500, 5000 มองขึ้นไปบนดอย 900, 1500 คำนวณ ตรู๊ด ตรุ๊ด ในหัว ว่าถ้ามีคอนฯ ครั้งต่อไปจะเอาไง
แล้วก็ถ่ายรูปจอแล้วก็ยืน แล้วก็ถ่ายรูป ถ่ายอยู่หลายรูปเลย
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำทำไม รูปแต่ละรูปที่ถ่ายออกมานี่เหมือนกันเด๊ะเพียงแค่ยังไม่อยากจากไปเท่านั้น..

เมื่อสมควรแก่เวลา ก็เดินออกมา แล้วก็กลับบ้าน
รถติดอยู่เกือบหนึ่งชั่วโมงแน่ะ
ความจริงอยากไปส่งสาวๆ ที่สนามบินนะ แต่ว่ามีปัจจัยหลายๆ อย่างก็เลยไม่ได้ไป
เข้าใจอารมณ์คนที่ดูคอนเสิร์ตจบแล้วตามไปที่สนามบินต่อเลย มันยังไม่อยากจากกันอ่ะ
แล้วยิ่งทางกลับบ้าน มันเป็นทางเดียวกับทางไปสนามบินด้วย แยกที่จะไปสุวรรณภูมิกับกลับบ้านนี่ เหมือนใจจะขาดซะให้ได้เลย ฮ่าๆๆ

กลับถึงบ้าน ก็รวบรวมของทุกอย่าง บัตรคอนเสิร์ต กระดาษ (785 Days of Waiting) จรวดที่เก็บมา และอื่นๆ มาเก็บไว้ในมุมๆ หนึ่ง
นั่งเก็บไป ก็นั่งคิดถึงทุกอย่างที่เกิดในวันนี้ มีความสุขที่สุด!!
และหลับไปอย่างมีความสุข (โซวอนคนอื่นอาจจะนอนไม่หลับในคืนนั้น แต่อีชั้นหลับตั้งแต่หัวยังไม่ถึงหมอนแน่ะ ฮ่าๆๆ)

ขณะที่กำลังหลับเป็นตาย อีกมุมหนึ่ง..


บ๊ายบาย Girls' Generation
ขอบคุณที่มาร่วมสร้างวันและเวลาดีๆ ร่วมกัน
กลับมาอีกนะ ^^



ลงวันที่ 12/03/12
..กันทราในราตรี..









ขอบคุณ Girls' Generation ที่เข้ามาเติมเต็มวันธรรมดาวันหนึ่งให้เป็นวันพิเศษที่ไม่มีวันลืม
ขอบคุณโซวอนที่ร่วมกันทำให้วันนี้เป็นวันที่มีค่าที่สุด พวกคุณทุกคนเจ๋งมาก!!
ขอบคุณเจ้าของคลิปทุกคลิปที่ช่วยเก็บภาพความทรงจำดีๆ ในวันนั้นมาให้นะคะ ^^
และที่ขาดไม่ได้เลย ก็คือ Sponsor ทั้งหลายที่ทำให้เกิดวันๆ นี้ขึ้นมาได้



Create Date : 12 มีนาคม 2555
Last Update : 12 มีนาคม 2555 19:33:20 น.
Counter : 931 Pageviews.

1 comments
  
อ่านแล้วซึ้งเลยอ่ะ ชอบสาว ๆ เหมือนกัน
แต่เราแฟนคลับ 2PM อ่ะ

แต่ก็ติดตามผลงานผลงาน สาว ๆ ตลอด ยิ่งเวลามี event มาเจอ
กับหนุ่ม ๆ บ่ายสองเมื่อไหร่ ฟินสุด ๆ อ่ะ

โดย: POL IP: 27.145.88.250 วันที่: 26 พฤศจิกายน 2557 เวลา:13:25:08 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

กันทราในราตรี
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



มีนาคม 2555

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
12 มีนาคม 2555