ตุลาคม 2555

 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
 
 
ลงชุมชนครั้งที่ 2^^




ลงชุมชนครั้งที่ 2 ก็เป็นของเทอมที่แล้ว
นานมากแล้วด้วย เดือนกันยามั้ง ถ้าจำไม่ผิด

คราวนี้ลงชุมชนชะแล้จริงๆซะที
หลังจากคราวก่อน ไปซ้อมชิมลางที่นาหม่อม
การวางแผนคราวนี้ดูยุ่งยากกว่าครั้งก่อนมากๆๆ
เพราะโครงการนี้อยู่ในความรับผิดชอบของคณะอยู่แล้ว
ซึ่งติดตามผู้ป่วยในชุมชนนี้ทุกปี
แต่มันเป็นโปรเจ็คของพี่ป.โทไง
แต่ปีนี้มันมาตกกะ พวกเรากลุ่มชะแล้แอนไซตี้ เอ้ยย โซไซตี้
เพราะคิดดู เราเด็กป.ตรีตัวน้อยๆ ความรู้ก็น้อยยยย
แต่ต้องมาทำงานแบบป.โท ภายในเวลาไม่กี่วัน เหนื่อยมากกกก

คือกลุ่มอื่นเค้าก็หนักเหมือนกันนั่นแหละ..มั้ง อย่างไปทำกิจกรรมให้เด็กๆ
ไปวัด ไปโรงพยาบาลในมหาลัย เหอะ เหอะ ไม่อยากเปรียบเทียบ..

เข้าเรื่องดีกว่าเนอะ
ชุมชนชะแล้ห่างจากมหาลัยมาก ต้องนั่งรถไปใช้เวลาชั่วโมงกว่า
การลงชุมชนครั้งนี้ มีอาจารย์ในคณะ บุคลากรนอกคณะ
และอาสาสมัครอีกหลายคนไปด้วย

เมื่อถึงชุมชน เราหยุดรถที่องค์กรชุมชน 
แบ่งกลุ่มตามหมู่บ้าน และอ่านเคสที่ได้รับมอบหมาย
เราอยู่หมู่ 1 ดีใจมากเลยที่มีป้าฟ่ง ซึ่งเป็นพยาบาลที่เก่งมาก
มาอยู่กลุ่มเดียวกัน 
ป้าฟ่งทำงานกับผู้ป่วยมานาน และเข้าใจจิตใจผู้ป่วยอย่างดี
ป้าฟ่งเคยออกรายการคนค้นคน ตอนพยาบาลแม่พระด้วย
ลองไปหาดูกันนะคะ

หลังจากคุยเรื่องเคส เราก็แยกย้ายกันไปตามหมู่บ้าน
ซึ่งในชุมชนนี้ ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะเป็นผู้สูงอายุและผู้ป่วยติดเตียง
บางคน อายุเยอะมาก แต่ต้องอยู่บ้านคนเดียว ไม่มีลูกหลานคอยดูแล เฮ้อ
ผู้ป่วยบางคนก็มีภาวะจิตใจไม่ดีนัก ซึ่งต้องได้รับการดูแล
ตอนแรกๆ ก็สังเกต การพูดคุยกับผู้ป่วยของป้าฟ่ง
หลังๆป้าฟ่งให้หัดคุยเองบ้าง
ก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ รู้สึกได้ทำอะไรที่เป็นประโยชน์

การลงชุมชนทำให้รู้ด้วยว่า การเป็นบุคลากรทางการแพทย์
ไม่ได้หมายความว่าคุณเข้าไปรักษา เสร็จแล้วก็กลับ
แต่เราต้องรู้จักผู้ป่วย พูดคุยให้เข้าใจถึงสภาพจิตใจของเขาด้วย
เพราะสภาพจิตใจเป็นสิ่งสำคัญมากๆ จริงๆ ยิ่งผู้สูงอาุยุด้วยแล้ว
ต้องการกำลังใจในการหายจากโรค ในการมีชีวิตต่อไป


เจอผู้ป่วยบางคน กินยาเท่าไหร่ก็ไม่หายซักที
เพราะกินผิด หมอบอกว่าละลายน้ำร้อน
ซึ่งจริงๆยาตัวนั้น ต้องละลายน้ำส้มหรือภาวะเป็นกรด
ถึงจะออกฤทธิ์รักษาได้ ซึ่งมันก็ไม่ใช่ความผิดของหมอ
เภสัชกรจะต้องแนะนำให้ถูก 
ซึ่งทำให้รู้ถึงการทำงานแบบสหวิชาชีพ
ใครอยู่วิชาชีพไหน ก็ทำวิชาชีพตัวเองอย่างเต็มที่
แชร์ข้อมูลให้วิชาชีพอื่นๆได้รับรู้ถึงข้อเท็จจริง 
ถ้าทำได้ทุกที่ ก็คงจะมีประโยชน์กับผู้ป่วยมากเลย

เยี่ยมผู็ป่วยเสร็จ ก็กลับมานั่งคุยกัน
รวมถึงหมู่บ้านอื่นๆด้วย
ว่าแต่ละบ้านมีปัญหาอะไรบ้าง
ชุมชนจะได้ช่วยแก้ไขให้

การลงชุมชนครั้งนี้ได้เห็นอะไรมากกว่าครั้งแรก
ลุยกว่า จริงจังกว่า ได้ทำจริงมากกว่า
มีหลายแง่มุมที่ทำให้สะท้อนถึงตัวเราเอง
อย่างเช่นผู้ป่วยสูงอายุ ทำให้นึกถึงครอบครัว
นึกถึงพ่อแม่ ว่าซักวันพ่อแม่เราก็ต้องเป็นแบบนี้
เราจะต้องดูแลพ่อแม่ให้ดีที่สุด 

ถ้าได้ลงชุมชนบ่อยๆ คงจะได้ประสบการณ์ดีๆเพิ่มขึ้น
และคงจะไหลลื่น กล้าพูดคุย กล้าทำอะไรมากกว่านี้
ที่สำคัญ ตอนนี้ไม่ได้มีความรู้มากมายด้วย
เลยช่วยอะไรไม่ได้มาก


สรุปคือชอบและสนุกดีนะ 
เสียอย่างเดียว ไอ่ตอนแรกนั่นแหละ
พวกการวางแผนจัดการ มันน่าเบื่ออะ
งานราชการ เอกสารเยอะ คนก็เยอะ 
ต้องทำอะไรที่ดูเป็นพิธี ไม่ชอบเลย เฮ้อ


บันทึกเก็บไว้เป็นความทรงจำดีๆ ไว้กลับมาอ่าน และแบ่งปันประสบการณ์
ไม่ได้มีจุดประสงค์อื่นใดนอกจากนี้








Create Date : 31 ตุลาคม 2555
Last Update : 31 ตุลาคม 2555 21:20:47 น.
Counter : 241 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

kamgaga
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



สวัสดีค่ะ ชื่อ แก้ม นะคะ :)
เพิ่งจะเริ่มทำบล็อกอีกครั้ง
หลังจากห่างหายจากวงการไปนาน ..


บล็อกนี้ก็ไม่ค่อยจะมีสาระ ~
เขียนไป บ่นไป อย่างที่เห็นแหละค่ะ ..


แวะเข้ามาเยี่ยมกันบ่อยๆนะคะ
อยากเป็นเพื่อนกับทุกคนเลยค่ะ
ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ :))

สนันสนุนบล็อกโดย (๕๕)









New Comments