Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2550
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
17 ตุลาคม 2550
 
All Blogs
 

Story I ; ปลายทางของหัวใจ ตอนที่ 3 (yuri)

หลายปีที่ผ่านไปแม้จะผ่านเรื่องราวต่างๆมามากมายสักแค่ไหนแต่บ้านหลังนี้ก็ไม่เคยเปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย ภาพในวัยเยาว์กลับย้อนคืนมาอีกครั้ง ครั้งที่ทั้งสามคนเคยวิ่งเล่นหยอกล้อซึ่งกันและกันครอบครัวที่เคยอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา เธอไม่อยากจะจากพี่ๆทั้งสองไปเท่าใดนักนั่นคือที่เธอจำได้แต่ก็ต้องไปเพราะพ่อนั้นได้ย้ายธุรกิจออกไปตั้งขึ้นใหม่ยังต่างประเทศ แม้ว่าจะร้องให้หรือขอพ่อเพื่อจะอยู่ต่อก็ไม่เป็นผล ขลุ่ยเลยจำใจและจำยอมจากไป

ขลุ่ยเดินตามพี่ๆเข้าบ้านไปแม่บ้านพากันช่วยขนของขึ้นไปบนห้องของเธอแล้ว ของตกแต่งภายในบ้านยังคงเหมือนเดิมเหมือนเธอกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งขลุ่ยได้แต่ครุ่นคิด จนไม่ทันสังเกตสิ่งต่างๆรอบตัวเลยว่าเกิดอะไรขึ้น น้ำและตรีจัดเตรียมของบางอย่างมาเพื่อต้อนรับเธอโดยเฉพาะ ทั้งคู่เอามันแอบไว้บนห้องที่เตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

ขลุ่ยมองไปรอบๆแล้วนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่สีน้ำเงินกำมะหยี่ แล้วบทสนทนาก็เริ่มขึ้นตามมาด้วยเสียงหัวเราะสลับกันไป บ้านที่เคยเงียบเหงาเพราะอยู่กันเพียงสองคนกลับเริ่มที่จะมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครา

“ เรานี่แสบจริงๆเลย แล้วยายป้าอะไรนั่นไม่โกรธเราแย่เหรอ “ น้ำพูดไปพร้มกับอาการกลั้นหัวเราะเต็มที่หลังจากฟังวีรกรรมของน้องสุดเซี้ยว

“ ก็คงจะโกรธมั้งพี่พอดีขลุ่ยไม่ได้ไปที่นั้นอีกหลังเลย สงสัยพ่อกลัวจะไปทำอะไรอีกแน่ “ พูดไปพร้อมกับสีหน้าที่เรียบเฉย

ตรีเลยเปรยๆออกไป “สงสัยงานนี้พี่คงเอาตัวป่วนมาอยู่ด้วยแล้วละสิเนี้ย”

ไม่พูดเปล่ายังเปรยตาไปมองแม่สาวน้อยที่นั่งอยู่ตรงข้ามพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ไปด้วย ทำให้คนที่ถูกมองกลับมาตวัดค้อนอันใหญ่ให้คืนไป เลยเรียกเสียงหัวเราะได้จานใหญ่เลยทีเดียวส่วนเจ้าตัวได้แต่นั่งทำแก้มป่อง หน้าเชิด ทำปากขมุบขมิบ เนี้ยงจากทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้แล้ว พอเห็นว่าน้องเริ่มจะงอนแล้วสองศรีพี่น้องเลยเริ่มเอาของกินมายั่ว

น้ำเลยเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน “ ขลุ่ยวันนี้พี่พาออกไปทานอาหารนอกบ้านกันเอาไหม ถ้าเอาเลิกงอนแล้วไปอาบน้ำแต่งตัวเลย”

“ก็ได้ เชอะ “

สองพี่น้องหันมามองกันแล้วยิ้มขำกับกริยาของขลุ่ย แม้ว่าจะไม่ได้พบหน้ากันเลยจดหมายก็ไม่เคยเขียนถึงกัน ขนาดว่าน้ำและตรีไปเรียนต่างประเทศก็ไม่เคยไปหาแต่นิสัยของผู้หญิงคนนี้ก็ไม่เคยเปลี่ยนยังคงเอาแต่ใจและแสนงอนเหมือนเดิม แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันไปทำธุรส่วนตัวเพื่อพาสาวน้อยไปทานอาหารนอกบ้าน
น้ำและตรีลงมารอขลุ่ยอยู่ที่ห้องรับแขกสักพักเธอก็เดินลงมาพร้อมกับสีหน้ายิ้มแย้มอย่างมีความสุขพวกเขาพอเดาได้ว่าเพราะอะไร

“ ขอบคุณพี่ตรี พี่น้ำนะคะ ที่ยังไม่ลืมสัญญา “ ขลุ่ยพูดออกไปด้วยใบหน้าที่เบื้อนยิ้มและมันเป็นสิ่งที่ออกมาจากใจเธอจริงๆ

ตรีและน้ำเดินมาหาขลุ่ยไม่มีคำพูดใดจะดีไปกว่าการโอบกอดซึ่งกันและกัน ความอบอุ่นกลับมายังหัวใจของทั้งสามคนอีกครั้งและครั้งนี้พวกเขาหวังว่ามันจะไม่จากไปอีกครั้ง!!!!

ภายในร้านมีแขกอยู่บางตาไม่ใช่ว่าอาหารไม่อร่อยหรือบรรยากาศไม่ดีเพียงแต่มันเป็นร้านที่สมาชิกเท่านั้นจึงจะสามารถเข้ามาในร้านแห่งนี้ได้ซึ่งแต่ละคนก็รู้จักกันทั้งสิ้นและมีเพียงสมาชิก Black Card ที่จะมีอภิสิทธ์พาบุคคลภายนอกเข้ามาในร้านได้ ทำให้ร้านมีความโดนเด่นและที่สำคัญคนที่ไม่ได้เป็นสมาชิกอยากจะเข้ามามาก แต่เจ้าของร้านก็ไม่คิดจะแจกเพิ่มแต่อย่างใดเหมือนนิสัยจิลเจ้าของร้านที่ออกจะแปลกๆไปสักหน่อย

หน้าร้านก็ตกแต่งเหมือนร้านอาหารทั่วๆไป แต่จะมีความพิเศษอยู่ที่ชั้นต่อๆไปและมีถึง 9 ชั้นลึกลงไปใต้ดิน หากว่าคุณคิดจะถ่ายรูปจากภายนอกแล้วละก็ไม่มีทางคุณจะเห็นแค่รั้วที่มีแสงไฟติดอยู่กับภาพเท่านั้นขลุ่ยตื่นตาตื่นใจกับบบรยากาศรอบๆตัวมาก ทั้งสองทำตัวเป็นไกด์พาขลุ่ยไปยังชั้นต่างๆจนแทบลืมเวลาเลยทีเดียว
จิลแวะมาทักทายทั้งสามก่อนจะกลับทำให้ขลุ่ยถึงกับตกตะลึงในรูปลักษ์ของจิลเลยทีเดียว คนอะไรหุ่นดีจังยังกะนางแบบหรือนายแบบหว่า เสียงก็เพราะโอ้ยดีไปหมด ผิวรึก็ขาว ตาก็โต ใว้ผมยาวด้วย เมื่อรู้สึกว่าโดนจ้องมองอยู่จิลก็ทำเพียงแค่เหลือบไปมองอย่างไม่สนใจเท่านั้นเลยกลายเป็นขลุ่ยที่อายแทน เมื่อพูดคุยและร่ำลากันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จึงพากันกลับเพื่อไปพักผ่อน

พอถึงบ้านด้วยความเหนื่อยอ่อนจึงทำให้ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปนอนเมื่อหัวถึงหมอนก็หลับกันไป หยดน้ำขยับตัวจะลุกขึ้นจากที่นอนแต่เหมือนมีอะไรหนักๆมารั้งตัวเขาเอาไว้ทำให้ไม่สามารถลุกขึ้นไปทำธุระได้

“ ใครว่ะ “ น้ำสบถออกมาอย่างคนอารามณ์เสีย

แต่พอเหลือบมองไปข้างๆกลับรู้สึกตกใจและแปลกใจ “ มาได้งัยละเนี้ย “

เป็นขลุ่ยนั่นเองที่มานอนอยู่ข้างๆแถมเอาขามาพาดกับตัวไว้อีก เห็นเราเป็นหมอนข้างรึงัยละเนี้ยมือข้างนึงก็เกาหัวส่วนมืออีกข้างก็ค่อยๆยกขาที่พาดอยู่ให้ออกไปจากตัว แต่ดูเหมือนเจ้าของจะไม่ให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่เพราะว่าจะเอาออกไปกี่ครั้งก็ยังกลับมาอยู่ในตำแหน่งเดิม เจ้าตัวจึงยอมแพ้ปล่อยให้ตัวเองเป็นหมอนข้างต่อไป

ตรีตื่นแล้วรีบแต่งตัวลงมาทานอาหารเช้าจนเสร็จแล้วยังไม่เห็นน้ำลงมาสักที เห็นว่าผิดปรกตินี่ก็สายมากแล้วแต่น้ำไม่ลงมาสักทีเลยเดินขึ้นไปตาม พอเปิดประตูเข้าไปกำลังจะตะโกนเรียกแต่ก็เห็นว่าน้ำกับขลุ่ยนอนอยู่ด้วยกันซะก่อน เลยเข้าใจถึงสาเหตุที่น้องชายตื่นสายจึงเดินไปปลุกตัวต้นเหตุก่อนที่จะพากันสายไปมากกว่านี้

“ ขลุ่ย....ขลุ่ย ตื่นได้แล้ว สายแล้วนะ แล้วนี่เข้ามานอนกับเจ้าน้ำได้ยังงัยเนี้ย “

เอาละซิปลุกเสียงขนาดนี้ยังไม่ยอมขยับอีก ตรีเลยใช้วิธีพิเศษเท่านั้นแหล่ะแม่คุณถึงกับดีดตัวขึ้นแทบไม่ทันเลยทีเดียว

พอตื่นขึ้นมาก็เริ่มที่จะงอแงทันที “ พี่ตรีอะปลุกดีๆขลุ่ยก็ตื่นแล้ว ไม่ต้องมาพูดข้างๆหูก็ได้ “

“ ไม่ต้องเลยขลุ่ย นี่สายแล้วนะ อีกอย่างบอกมาซะดีๆทำไมเรามานอนห้องเจ้าน้ำได้ละเนี้ยห๊า ห้องตัวเองก็มีไม่รู้จักนอนทำเป็นเด็กๆไปได้นะเราเนี้ย “

สายตาที่เต็มไปด้วยคำถามทำให้ไม่อยากจะตอบดังนั้นขลุ่ยจึงลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องซะเฉยๆอย่างนั้นแถมยังหันหลังกลับมาแลบลิ้นใส่ทั้งคู่อีกต่างหาก

เมื่อขลุ่ยออกไปแล้วตรีจึงบอกให้น้ำรีบๆอาบน้ำแต่งตัวลงไปทานอาหารจะได้ออกเดินทางกัน ก่อนจะลงไปรอข้างล่างตรีก็แวะบอกให้ขลุ่ยรีบๆทำธุระส่วนตัวให้เสร็จแล้วจะได้ไปกันซะที สักพักน้ำก็เดินลงมาทานอาหารจนไกล้จะเสร็จขลุ่ยถึงเดินมาสมทบทั้งสองทานอาหารบนโต๊ะกันอย่างเงียบๆและรีบเร่ง เพราะสังเกตเห็นว่าเริ่มจะมีเค้าลางของความไม่พอใจก่อตัวขึ้นแล้ว

พอทานเสร็จทั้งสามก็เอาสัมภาระทั้งหมดใส่รถ แล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังเขาใหญ่เสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆทำให้ตรีอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง เค้าเริ่มที่จะร้องคลอไปตามเพลงที่เปิดอยู่ทำให้บรรยากาศภายในห้องโดยสารเริ่มดีขึ้นแต่ก็ยังไม่มีการพูดคุยกันอยู่ดี และน้ำก็รูดีว่าหากพี่เค้าอารมณ์เสียขึ้นมาแล้วละก็อย่าเพิ่งพูดอะไรเป็นดีที่สุด ต้องรอให้พี่เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อนนั่นแหล่ะถึงจะแสดงว่าอารมณ์เริ่มเข้าสู่ภาวะปรกติแล้ว




 

Create Date : 17 ตุลาคม 2550
0 comments
Last Update : 17 ตุลาคม 2550 20:36:02 น.
Counter : 535 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


ทำอะไรแล้วสบายใจก็ทำไป
Location :
นนทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




ทางเลือกของคนขี้แพ้คือ ยอมถอดใจตั้งแต่ยังไม่ได้แม้แต่ลงมือหรือพยายาม

ลืมไปยังไม่ได้บอกชื่อตัวเองเหอๆ
ข้าพเจ้ามีนามว่า หมอก ขอรับ
ทีนี้คงจะรู้กันทั่วละหุหุ ยินดีต้อนรับเพื่อนๆทุกคนเลยจ้า..
Google


Get your own Chat Box! Go Large!
น้องเพนกี้
น้อง DoryKong 1
น้อง DoryKong 2
น้อง DoryKong 3
X
X
X
X
Friends' blogs
[Add ทำอะไรแล้วสบายใจก็ทำไป's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.