วันแรกของการกลับไปปฏิบัติหน้าที่ "ข้าฯ รับใช้ประชาชน"

หลังจากได้รับคำสั่งให้ปฏิบัติงาน ณ สำนักงานส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นอำเภอ แทนการเข้าไปปฏิบัติงาน ณ ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบล ต้นสังกัด เป็นเวลาหลายวัน เมื่อวันลอยกระทงที่ผ่านมา (10/11/2554) ดิฉันและเพื่อนสาว (รวมเป็น 2 คน) จึงถือฤกษ์งามยามดี วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 12 กลับเข้าไปปฏิบัติหน้าที่ของ ข้าฯ รับใช้ประชาชน ตามเดิม ณ ต้นสังกัดของเรา


วันแรกที่กลับเข้าไปทำงาน เหตุการณ์ปกติค่ะ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ป้ายไวนิลที่ปิดกั้นดิฉันกับโลกภายนอกถูกดึงออก เปิดโลกภายนอกให้ดิฉันได้เห็นเต็ม ๆ ตา (ทีนี้ก็แอบหลับไม่ได้แล้ว คนอื่นเห็นหมด เซ็ง!) แต่การทำแบบนี้ก็เข้าตำรา “วัวหายแล้วล้อมคอก” มาก และมันช้าไปแล้วต๋อย! (เกี่ยวไรกับต๋อย? ) 


ส่วนห้องที่เกิดเหตุตอนนี้ถูกปรับเปลื่ยนเป็นศูนย์วิทยุ มีเจ้าหน้าที่ อปพร. ประจำการเฝ้าห้องอยู่ (วิทยุซื้อมาแล้ว สตางค์ก็ยังไม่จ่าย คนที่ขายของให้กับส่วนราชการต้องทำใจ.....ช้าแต่ได้เงินชัวร์!! เจ้าพนักงานพัสดุคอนเฟิร์ม!!) ดิฉันก็พยายามไม่เฉียดไปห้องที่เกิดเหตุ บอกตรง ๆ ว่ายังทำใจไม่ได้คิดถึงเจ้าของห้องอยู่….ก็เคยอาศัยรถไป – กลับ ระหว่างบ้านกับที่ทำการ อบต. อยู่ทุกวัน เคยเถียง เคย (แอบ) นินทา เคยพูดคุยกัน แต่วันนี้ท่านปลัดไปสบายแล้ว 


ถามว่ายังกลัวอยู่ไหม ? ดิฉันตอบตรง ๆ ว่า…กลัวค่ะ!!ดิฉันก็มนุษย์ปุถุชนคนธรรมดาคนหนึ่ง มีความรู้สึกเหมือนคนอื่น ๆ นั่นแหละค่ะ แต่ดิฉันทำใจ (กล้า) ตั้งแต่มาสอบบรรจุที่จังหวัดนราธิวาสแล้วว่า “อยู่ที่ไหนก็ตาย!”ถึงได้กลับไปทำงานเหมือนเดิม


ตอนที่เกิดเรื่อง ดิฉันร้องไห้.....แบบร้องไปตลอดทางที่ อส ขับรถมาส่งที่บ้านนั่นแหละ ถามเพื่อนสาวที่นั่งข้าง ๆ ร้องไหมเธอก็ร้องค่ะ ร้องไปก็เอาผ้าคลุมซับน้ำตาไป (ส่วนดิฉันก็ใช้แขนเสื้อแจ๊คเก็ตซับ) แถมวันนั้นยังเป็นวันศุกร์เพื่อน ๆ เขากลับบ้านกันหมด เหลือดิฉันอยู่คนเดียวในบ้าน เกือบนอนไม่ได้เหมือนกัน (คือทำเก่งค่ะ เพื่อนชวนนอนด้วยไม่ยอมไป)


ตอนไปรดน้ำศพท่านปลัด ดิฉันก็คิดว่าคงไม่ร้องไห้แล้ว คงทำใจได้ แต่สรุป ก็ร้องเหมือนเดิม! คือ เห็นร่างท่านแล้วเราก็คิดตอนที่เข้าไปเห็นศพท่านในห้อง….ภาพยังจำติดตาจนทุกวันนี้ ล้างยังไงก็ไม่ออกเสียที (มันจี๊ด!! ในใจ) วันที่มีงานพิธีพระราชทานเพลิงศพติฉันไม่ได้ไป ยังเสียดายอยู่ (ไม่รู้จะไปยังไงค่ะ ไม่มีรถ แถมที่ อบต ก็ไม่ได้ไปกัน)


กลับเข้าเรื่องก่อนค่ะเดี๋ยวจะลอยไกลเกินแม่น้ำสายบุรีไป!!!  ตอนเช้าดิฉันก็ทำงานตามปกติค่ะ ทำได้ดีมาก ถึงจะเดินเฉียด ๆ ห้องที่เกิดเหตุ แต่ก็ไม่แม้แต่จะมองที่ห้องนั้น !!! แต่ตอนสาย ๆ อยากดื่มกาแฟ กระติกน้ำร้อนเจือกไปอยู่ห้องนั้นด้วย!! สรุป ก็เข้าไปกดน้ำร้อนในห้องนั้นแหละค่ะ…..อิอิอิ (เอ๊ะ!! ตกลงแกกลัวหรือไม่กลัววะ)


ตอนเที่ยง ชาว อบต ไปงานขึ้นบ้านใหม่ของรองปลัด อบตฯ แห่งหนึ่ง (ไม่บอกว่าที่ไหนนะ)  ซึ่งเดิมท่านเป็นเจ้าหน้าที่วิเคราะห์ฯ อยู่ที่ อบต ของดิฉันนี่แหละค่ะ แต่สอบเปลี่ยนสายงานได้ เลยย้ายไป เมนูอาหารกลางวันก็คือ “ขนมจีน - แกงเขียวหวาน” (อิ่มจัง…..ตังค์อยู่ครบ) และดิฉันก็ยัง HOT!! เหมือนเดิม มีแต่คนรู้จัก (แต่กรูไม่รู้จักเมิงเว้ย!!) อย่างที่บอก HOT แบบนี้ไม่เอาค่ะ กลับไปเงียบ ๆ เหมือน 30 ปีที่ผ่านมาดีกว่า


กลับเข้า อบต อีกครั้ง (นั่งเบียดกันมาใน มิตซูบิชิ ไทรทัน พลัส รุ่นที่พี่ตูน บอดีแสลม โฆษณานั่นแหละค่ะ รถ อบต เพิ่งซื้อมาใหม่ สตางค์ก็ยังไม่ได้จ่ายอีกเช่นกัน ผู้โดยสารประกอบด้วย สาว ๆ อบต 7 คน กับ พนักงานขับรถอีก 1 คน รวม 8 คน โอ้….แม้เจ้า เราทำได้ค่ะ!!)  ช่วงบ่ายสะสางงานที่คั่งค้างอยู่ต่อ ….. กว่าจะกลับบ้าน 16.00 น. พอดี (ถึงแม้เวลาราชการจะให้เลิกงาน 16.30 น. แต่ดิฉันถือคติปลอดภัยไว้ก่อนเลยขอกลับก่อนเวลา 5555 เกี่ยวไหมอ่ะ)


จบการทำงานวันแรกหลังจากไม่ได้เข้ามานานค่ะ



Create Date : 12 พฤศจิกายน 2554
Last Update : 12 พฤศจิกายน 2554 13:19:25 น.
Counter : 206 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Valentine's Month



ลูกเจี๊ยบ เมืองสุพรรณ
Location :
อ่างทอง  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



นักวิชาการพัสดุปฏิบัติการ แรกบรรจุอยู่นราธิวาส ปัจจุบันโอนย้ายมาอ่างทอง บ้านอยู่สุพรรณบุรี
พฤศจิกายน 2554

 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
13
14
15
16
17
18
19
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30