P i z z a R a n g e r
Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2552
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
12 พฤษภาคม 2552
 
All Blogs
 
P i z z a R a n g e r # 13

P i z z a R a n g e r # 13 [ M y - G i r l - F r i e n d ]


[ เราจะดูแลเธอเองนะ ]



เปิดเทอมมาตั้งสามเดือนแล้ว เรียนตามอัธยาศัยนี่”นิ่ง”จริง ๆ เลย
ไม่ต้องแหกขี้ตาตื่นแต่เช้าทุกวัน แค่อ่านหนังสืออยู่กับบ้าน
และไปบ้านของอาจารย์เอาชีทแบบฝึกหัดมาทำ ทำเสร็จก็เอากลับไปส่งอาจารย์
แต่มันก็รู้สึกแปลก ๆ ยังไงชอบกล เอาไปเอามาผมว่าก็น่าเบื่อนะ ก็ผมมันเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนนี่นา
เพื่อนของผมที่มีและนับว่าเป็นเพื่อนจริง ๆ ก็มีส้มนี่แหละ คิดถึงส้มจังเลย ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง
ถ้าผมขอเบอร์โทรไว้ก็คงจะดี จะได้โทรไปหาได้บ้าง แต่ไม่กล้าอ่ะทำไง
ไม่ได้โรงเรียนซะนาน ชักจะอยากจะเห็นหน้าโรงเรียนจังเลย ......... (เห็นหน้าใครกันแน่?)

ไปเที่ยวที่โรงเรียนดีกว่า

//////


ผมมาถึงโรงเรียนในตอนใกล้ ๆ พักเที่ยง ไม่ได้มาตั้งนาน แต่โรงเรียนก็ยังเหมือนเดิม
เห็นนักเรียนที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ประปราย คงจะเป็นรุ่นน้อง ม.1 ที่เข้ามาใหม่สินะ
ปีนี้เราก็ขึ้น ม.3แล้วนี่นะ เป็นรุ่นพี่กะเค้าแล้วเหมือนกันนี่... ผมเจอไอแว่นกำลังสุมหัว
เล่นเกมบอยคัลเลอร์กับเพื่อน ๆ ของมัน ที่ใต้ต้นมะพร้าวในสวนหย่อม

“เฮ้ย ไอ้หมู!!” พวกมันอุทานด้วยความประหลาดใจเมื่อพบผม ?

“ไงแว่น”

“เฮ้ย เมิงยังไม่ตายอีกเหรอ”

“อ้าว พูดไรของเมิงฟระเนี่ย”

“ตั้งแต่เปิดเทอมมาเห็นเมิงหายไปเลย นึกว่าตายฮา...ไปแล้ว”

“กุเรียนตามอัธยาศัยเฟ้ยยยย....”

“เรียนตามอัธยาศัย??”

ผมสาธยายถึงการเรียนตามอัธยาศัยให้พวกมันฟังพอสังเขป...

“โอโห้ โคตรสบายเลยเรียนตามอัธยาศัย”

“เรอะ..”

“เฮ้ยหมู งั้นกุขอถามไรหน่อยดิ”

“ไร ?”

“สมัครได้ที่ใหนวะ”

///////////////////////////////////////////////


เสียเวลาคุยกับพวกนี้นาน ไร้สาระ ผมว่าเดินไปโรงอาหารหาอะไรกินดีกว่า
วันนี้แดดค่อนข้างแรงเลยนะ ผมเดินเรื่อย ๆ เอื่อย ๆ มองดูความเปลี่ยนแปลงรอบ ๆ
สายตาของผมไปหยุดอยู่กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเธอกำลังเดินอยู่ข้างหน้าไกล ๆ
มองด้านหลังผมก็รู้ว่าเป็นเธอ .....

“(ส้ม...!)”

ผมเร่งฝีเท้าให้เข้าไปใกล้กับเธอมายิ่งขึ้น ดูเหมือนเธอจะยังไม่รู้ตัวว่ามีใครกำลังเดินตามหลังเธอ
ถึงเธอจะดูเหมือนเดิม แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่ทำผมรู้สึกว่ามีการเปลี่ยนแปลงเกี่ยวกับตัวเธอ ??

“อะแฮ่ม....” ผมกระแอมให้เธอรู้สึกตัว...

ทันทีที่รู้ตัว เธอจึงหันมาดูต้นเสียงว่าเป็นใคร

“ก๊อบ!!!!!” เธอเรียกชื่อผมซะดังเชียว ทั้งยังมองผมด้วยความรู้สึกประหลาดใจ

“อื้ม สบายดีป่าว...” เอ่อ.... ผมเห็นหน้าเธอชัด ๆ อีกครั้ง อืม..ชื่นใจ....ผมว่า....

“หายไปใหนมาตั้งนานอ่ะก๊อบ!”

“เรียนตามอัธยาศัยน่ะ” ผมว่า....เธอดูสวยขึ้นนะ ที่รู้สึกแปลก ๆก็คือ
แบบว่าเอ่อ... เธอมีอะไร ๆ มากขึ้น ๆ .. . (เช่นความสวย ส่วนสูงและก็อื่น ๆ อะไรเงี้ย...)

“เหรอ...ส้มนึกว่าก๊อบตายไปแล้วนะเนี่ย!” ผมน่ะอยากจะรู้จริง ๆ ว่าใครมันปล่อยข่าวลือว่าผมตาย

“บ้า ยัง ยังอยู่ตรงนี้นี่ไง” ไม่ได้เจอเธอตั้งนาน ทำใมเธอดูสวยดูเปล่งปลั่งขึ้นนะ ? (เดิม ๆ ก็สวยอยู่แล้วนะ)

“แล้วก๊อบเป็นไงบ้าง สบายดีอ๊ะป่าว ?”

“อื้ม สบายดี เรื่อย ๆ...แล้วส้มล่ะ”

“สบายดี ๆ” เธอดูจะดีใจเล็ก ๆ นะที่ได้เจอผมอ่ะ แต่ตรงข้าม ผมดีใจม้าก...มาก ที่ได้เจอเธออีกครั้ง...

“เอ่อ... ส้ม...”

“หืม..?”

“ไม่ได้เจอกันตั้งนาน...ส้ม..”

“.....?”

“...ดูเป็นสาวขึ้นตั้งเยอะเลยน้ะ....”

(หน้าแดง)”ร...เหรอ...”

“อื้ม...” เฮ้ย ผมก็บอกอย่างที่ผมรู้สึก แล้วทำใมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ ผมทำให้ส้มเขินเหรอ...?
( แต่ส้มก็ดูเป็นสาวขึ้นเต็มตัวจริง ๆ นะ ) นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยมั้งที่ผมทำให้ผู้หญิงเขินอ่ะ .. ?

“......”

“.............”

“......”

“ไป..ไปโรงอาหารกันมั้ยก๊อบ”

“ไป....”

//////////////////////

หลังจากเลือกซื้อขนมกันแล้ว เราสองคนมานั่งกันที่โต๊ะท้ายโรงอาหาร
พูดคุยเรื่องอะไร ๆ กันสักพัก

“เนี่ยก๊อบ วันนั้น ข่วงที่ก๊อบไม่อยู่น่ะ...”

“หืม อะไรเหรอ ?”

“มีคนจะมาตบเราด้วยล่ะ”

“หา....! ใครอ่ะจะมาตบส้ม”

“แฟนเก่าพี่โดมน่ะ มันจะมาตบส้ม”

“อ้าว ทำใมมาทำอย่างนั้นล่ะ..!”

“ส้มก็ไม่รู้ เขาหึงมั้ง...”

“แย่จังเลย” ใช่ แย่จังเลย เพราะว่าผมไม่มาคอยดูแลส้มทำให้มีคนจะมาทำร้ายแบบนี้

“ไม่รู้ว่าวันใหนจะโดนอีก...” ผมรู้สึกผิดอยู่เล็ก ๆ นะที่ได้รับรู้ว่าผมปล่อยให้คนที่ผมรัก
ต้องตกอยู่ในอันตราย ผมเป็นองค์รักษ์พิทักษ์เจ้าหญิงที่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ

“ส้ม ....”

“หืม....”

“ต่อไปนี้เราจะมาโรงเรียนนะ”

“?”

“เราจะดูแลส้มเองนะ.....”




/////////////////////////////////////////



เรื่องของเรื่องก็คือยายแฟนเก่าพี่โดมนี่แกเรียนม.ปลายอยู่ที่อื่น
แล้วพอรู้ว่าพี่โดมมีแฟนใหม่ก็เลยมาบุกถึงโรงเรียนเพื่อที่จะมาตบ...
ไอ้เจ้าพี่โดมนี่มันทำอะไรของมันอยู่ ทำใมปล่อยให้ผู้หญิงคนเก่าของตัวเองมาทำแบบนี้กับเพื่อนของผม
ผมยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้ ผมคงต้องยกเลิกการเรียนตามอัธยาศัย(ที่เรียนอย่างสบาย)
กลับมาเรียนตามปกติ ผมจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายส้มได้อีก....

เราจะดูแลเธอเองนะ

[ เพลงจากใจ ]


///////////วันต่อมา///////////

“...............” ผมกำลังส่องตัวเองในกระจกและหมุนไปหมุนมา....
แต่งชุดนักเรียนเป็นครั้งแรกของการเรียน ม.3 สินะ

“(ม.3เหรอ อยู่ม.3แล้วเราก็เป็นหนุ่มแล้วนะ)” ผมกำลังมองคนที่อยู่ในกระจก

“(ต่อไปนี้เลิกทำตัวเป็นเด็ก ๆ ได้แล้วนะก๊อบโตแล้ว)” ผมกำลังสั่งสอนตัวเองในใจ

“(ผมไม่เคยหวีก็หวีซะบ้างนะ)” ผมคว้าหวีขึ้นมาจัดแจงหวีลวก ๆ เพราะผมไว้ผมสั้นทรงอเมริกัน

“(หน้าน่ะเอาแป้งประซะบ้างนะ)” ผมคว้าแป้งเย็นตรางู(ผมไม่ใช้แป้งอื่นนอกจากแป้งเย็น)
ผมเทลงบนอุ้งมือเล็กน้อยและนำมาประที่ในหน้าพร้อมกับลูบไป ๆ มา ๆ อย่างลวก ๆ จนทั่ว

“(เออ ดูหน้าใสขึ้นเลยเห็นมั้ย เป็นหนุ่มแล้วดูแลตัวเองหน่อย แล้วบ้วนปากรึยัง)”
ผมหยิบลิสเตอรีนขวดใหญ่ที่ซื้อมาเมื่อวาน สีฟ้าใสของมันสวยดีนะ เมื่อเปิดฝาแล้วมีกลิ่นมินต์กรุ่นขึ้นมา

“(บ้วนปากซะบ้างเวลาคุยกับสาวจะได้หอม ๆ)” ผมบรรจงเทใส่แก้วลงไปจนเกือบเต็ม
เปลืองจังแบบนี้แล้วจะใช้ได้กี่ครั้งกันเนี่ย ผมยกแก้วขึ้นมาและกระดกเข้าไปในปากจนหมดแก้วทันที....










!!!!!!!!!!!!
ราวกับว่ามีนรกขุมใหม่ผุดขึ้นมาอยู่ในปาก
“พรวด.... อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก.........................................”
























คำเตือน กรุณาอ่านฉลากก่อนใช้ ............







///////////////////////ณ ร้านค้าแถวบ้าน//////////////////////
ผมเดินดูขนมบางอย่างที่ผมชอบกิน
แล้วผมก็อยากให้ส้มได้กินดูบ้าง เพราะมันอร่อย
นั่นไงเจอแล้ว คุ๊กกี้สิงค์โปร์ คุ๊กกี้รูปหัวใจมีเม็ดมะม่วงหิมพานต์
ถุงละ 10 บาท ผมหยิบมา 1 ถุงและเดินไปจ่ายเงิน...
“10 บาทจ้ะ”

“ครับ” ผมส่งเงินให้แม่ค้า

“ก๊อบ ปากเป็นอะไรน่ะ” แม่ค้าถามลูกค้าขาประจำ....

“ลิสเตอรีน”

“มันคืออะไร”

“น้ำยาลวกปากครับ”

////////////////////////////////////////////////////////////

วันนี้ผมมาโรงเรียนสาย แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะผมนักเรียนตามอัธยาศัย (อิอิ ไม่ต้องเช็คชื่อ)
ผมมาถึงตอนก่อนพักเที่ยง มาถึงผมก็เดินวน ๆ หาส้มทันที ผมเจอเธอที่โรงอาหาร

“ส้ม” ผมเดินเข้าไปทักเธอ

“ก๊อบ วันนี้มาสายจัง”

“อ้ะ ซ.. ซื้อมาฝาก” ผมส่งถุงขนมให้เธอ


“อ๊ะ ...” “คุกกี้สิงคโปร์ ขอบคุณค่ะ” ส้มรับคุกกี้ไว้ เปิดถุงหยิบและขึ้นมาทาน

“อร่อยจังก๊อบ” “กินด้วยกัน ๆ...” เธอส่งคุกกี้ให้ผม

เรานั่งคุยกันสักพักเธอก็มีข่าวบอกผม

“เออก๊อบ เดี๋ยวคาบบ่ายต้องไปสอบวิชาดนตรีนะ”

“เหรอ”

“อืม อาจารย์ฝากมาบอก”

“แล้วสอบอะไรอ่ะ เราเล่นดนตรีไม่เป็นนะ”

“ร้องเพลง”

“ร้องเพลง ?”

“อื้ม...”

“สอบที่ใหนเหรอ”

“ห้องสมุด..”

“เหรอ...” “งั้น..... ส้มไปเป็นเพื่อนเราได้มั้ย ?”

“ป่ะดิ.......”

///////////////////////////////////////////////

หลังจากกินข้าวเที่ยงกันเสร็จแล้ว ผมและส้มพากันไปที่ห้องสมุดซึ่งอยู่ชั้น 2 ของตึก
ไปพบอาจารย์สาวสอนวิชาดนตรี อาจารย์ได้สอบถามผมเรื่องเรื่องการเรียนตามอัธยาศัย
กันสักครู่หนึ่ง

“เอาล่ะพิพัฒน์พงศ์ พร้อมสอบร้องเพลงแล้วบอกนะ”

“.........ครับ” ร้องเพลงอะไรดีน้า .....







....เอาเพลงนั้นก็แล้วกัน...
นี่คงเป็นโอกาสที่ดีแล้วกระมัง ถ้าผมอยากจะเผยใจให้ส้มได้รู้ว่าผมรู้สึกอย่างไรอยู่ในใจ
ผมขอสื่อให้เธอได้รับรู้ผ่านทางเพลงเพลงนี้ ซึ่งเป็นเพลงที่ผมชอบฟังมากที่สุด มันเป็นเพลง
ที่ราวกับว่าคนแต่งเพลงนี้แต่งมาเพื่อมอบให้กับคนอย่างผมเลยทีเดียว
มันเพราะจับใจทั้งเนื้อหาและทำนองตั้งแต่ที่ผมได้ฟังเป็นครั้งแรก เพลงเพลงนั้น......

“พร้อมแล้วครับ....”

“เริ่มเลยจ้ะ”

///
( กรุณากดลิงค์ด้านล่าง เพื่อเปิดเพลงนะครับ เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ )
//www.imeem.com/muutah/music/us5d9TlS//
///

เด็กผู้ชายคนหนึ่ง.....
เค้ากำลัง สบตา กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง.....
แล้วเค้าก็เริ่มร้องเพลงเพลงหนึ่ง
เพลงที่เค้าชอบฟังมากที่สุด.....

“แม้ไม่ใช่คนโปรด..”

“อย่างคนอื่นเขา.....”

“แม้จะดูว่างเปล่า...”

“ในสายตาเธอ.....”

“ไม่เคยทำให้คำ...”

“ว่าฉันรักเธอ..”

“ลดน้อยลงได้เลย...ซักวัน”

“ขอเพียงเธอไม่ลืม..”

“ว่าใครอยู่ตรงนี้...”

“ขอเพียงมีสักคำ..”

“ว่าคิดถึงกัน.....”

“แค่นั้นก็เกินพอ..

“ให้คนอย่างฉัน..........”

“ฝันดียิ่งกว่า..คืนใหน............”

“ไม่ว่าเป็นที่เท่าไหร่....ของเธอ...”

“เธอก็คือที่สุด..เสมอไป...”

“ถ้าเผื่อเธอพอมีเหลือ..แม้เพียงเสี้ยวใจ....”

“จะแบ่งปันให้ฉันบ้าง..รึเปล่า.....”

“และคนคนหนึ่ง..ซึ่งไม่สำคัญ....”

“ก็ยังเฝ้ารอสักวัน..ของเรา......”

“แค่อยากได้ยินว่ารัก..ซักคำ เบา เบา”

“ให้ฉัน..ได้รึเปล่าคนดี......”

“รั ก ฉั น บ้ า ง รึ เ ป ล่า ....”

“ ..คนดี............”


















.... ? เมื่อสักครู่ที่ผ่านมา...
..ตลอดเวลาที่ผมร้องเพลง.....
ผมสังเกตเห็นได้ชัดเจน....
..ว่าหน้าของส้มกำลังแดง ??

ผมไปร้องเพลงอะไรให้เธอฟังกันล่ะเนี่ย

ส้มกำลังเขินผมงั้นเหรอ ?

แต่เมื่อกี๊ผมมีความรู้สึกแปลก ๆ
เมื่อผมสบตากับเธอ......
มันมีความรู้สึกบางอย่างที่...พิเศษ
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกเช่นนี้..






////////////////

------------------------------------------



[ ลั ก ษ ณ ะ พิ เ ศ ษ ข อ ง สั ง ค ม ม นุ ษ ย์ ]


มีข่าวลือบางอย่าง ....

..ลือกันให้แซดในโรงเรียน

...ลือกันหนาหู

..ปากต่อปาก

หูต่อหู...

ข่าวแพร่กระจายออกไปดั่งไฟลามทุ่ง ..

"นี่ ๆ ตกลงไอ้นั่นมันหายไปกันแน่.."

"โอ๊ย ยังไม่รู้อีกเหรอ มันตายHaไปแล้ว !"

"ตายเลยเหรอ"

"เห็น'เขา'ว่าไอ้นั่นมันรถคว่ำตายไปแล้ว"

"เฮ้ย จริงดิ"

"ก็เขาว่ากัน"

"ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันขับมอไซค์เป็นด้วย ?"

"?"





ลักษณะพิเศษของสังคมมนุษย์อย่างนึงก็คือการปล่อยข่าวลือล่ะมั้ง ... ?



//////////////////



ผมเข้าโครงการเรียนตามอัธยาศัย
เรียนอยู่ที่บ้าน ไม่ต้องไปโรงเรียน
เพียงแต่หมั่นไปพบอาจารย์ที่บ้านของท่าน
เพื่อรับชีทมาทำที่บ้าน แล้วก็เอาไปส่ง
ก็ดูเหมือนดีนะครับ สบาย ไม่ต้องวุ่นวาย
แต่ว่า มนุษย์นั้นไม่เคยมีคำว่าพอดี

เบื่ออ่ะ อยู่แต่บ้าน เบื่อ ๆๆๆๆๆ

อยากไปโรงเรียน อยากไปเจอหน้าคนบางคน
คิดถึงสาวคนนั้นจังเลย ป่านนี้เค้าจะเป็นอย่างไรบ้างนะ

ทำใมไม่ขอเบอร์โทรเขาไว้น้า..........ก็ไม่กล้าไง...
ไม่กล้าขอเบอร์ ....กลัว.....กลัวสาวคนนั้นเค้าไม่ให้
.......

..........
...............

....................

ทนไม่ไหวแล้ว วันนี้ไปโรงเรียนดีกว่า !



////



นี่มันอะไรกัน ??

มองอะไร ? ไม่เคยเห็นคนรึไง ??

มีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ผม

ราวกับว่าเห็นตัวประหลาดกำลังเดินป้วนเปี้ยนในโรงเรียน ?

ผมเองแม้จะเรียนตามอัธยาศัยอยู่ที่บ้าน โดยไม่ต้องมาโรงเรียน

แค่ไปบ้านอาจารย์รับชีทมาทำที่บ้าน ก็คือไม่ได้มาโรงเรียนเลย

ตั้งแต่เปิดเทอม ก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องแปลกตรงใหน ??

แต่นี่ทำใมต้องมองผมยังกะว่าผมฟื้นขึ้นมาจากความตายซะอย่างนั้น ??

///


--------- มาโรงเรียน , เจอส้ม -------------


-------- เรื่องเล่าในโรงอาหาร -------------

--/-/-/-/-/-/--

"ก๊อบ อาจารย์ฝากมาบอกให้ไปสอบวิชาดนตรีด้วยนะ"

"สอบอะไรอ่ะ?"

"ร้องเพลง..."

"ร้องเพลง..?"

"อื้ม.."

..........สอบร้องเพลงเหรอ ? ถ้างั้น...

"งั้น...."

"..?.."

"ส้มไปเป็นเพื่อนเราหน่อยได้ป่ะ"

"อื้ม.. ป่ะดิ.."

"โอเค งั้นกินข้าวเสร็จแล้วเราไปกัน"


------ ---------- ------


"แม้ไม่ใช่คนโปรด.."

"อย่างคนอื่นเขา.."

"แม้จะดูว่างเปล่า.."

"ในสายตาเธอ.."

"ไม่เคยทำให้คำ.."

"ว่าฉันรักเธอ.."

"ลดน้อยลงได้เลย..สักวัน"

"ขอเพียงเธอไม่ลืม.."

"ว่าใครอยู่ตรงนี้...."

"ขอเพียงมีสักคำ.."

"ว่าคิดถึงกัน.."

"แค่นั้นก็เกินพอ.."

"ให้คนอย่างฉัน.."

"ฝันดียิ่งกว่า..คืนไหน....."

"ไม่ว่าเป็นที่เท่าไหร่..ของเธอ.."

"เธอก็คือที่สุด..เสมอไป.."

"ถ้าเผื่อเธอพอมีเหลือ.."

"แม้เพียง..เสี้ยวใจ.."

"จะแบ่งปันให้ฉัน..บ้างหรือเปล่า.."

"และคนคนหนึ่งซึ่งไม่..สำคัญ.."

"ก็ยังเฝ้ารอสักวัน..ของเรา.."

"แค่อยากได้ยินว่ารัก.."

"ซักคำเบาๆ...."

"ให้ฉัน..ได้หรือเปล่า..คนดี.."

"ขอเพียงเธอไม่ลืม.."

"ว่าใครอยู่ตรงนี้....."

"ขอเพียงมีสักคำ..ว่าคิดถึงกัน.."

"แค่นั้นก็เกินพอ...."

"ให้คนอย่างฉัน..ฝันดียิ่งกว่าคืนไหน....."

"ไม่ว่าเป็นที่เท่าไหร่..ของเธอ.."

"เธอก็คือที่สุดเสมอไป..."

"ถ้าเผื่อเธอพอมีเหลือ..แม้เพียงเสี้ยวใจ.."

"จะแบ่งปันให้ฉัน..บ้างหรือเปล่า.."

"และคนคนหนึ่ง..ซึ่งไม่สำคัญ..."

"ก็ยังเฝ้ารอสักวัน..ของเรา.."

"แค่อยากได้ยินว่ารัก..ซักคำเบา เบา.."

"ให้ฉัน..ได้หรือเปล่า..คนดี.."

" รั ก ฉั น บ้ า ง ห รื อ เ ป ล่ า . . ค น ดี . . "












////////////
//////////









.... ? เมื่อสักครู่ที่ผ่านมา...
..ตลอดเวลาที่ผมร้องเพลง.....
ผมสังเกตเห็นได้ชัดเจน....
..ว่าหน้าของส้มกำลังแดง ??

ผมไปร้องเพลงอะไรให้เธอฟังกันล่ะเนี่ย

ส้มกำลังเขินผมงั้นเหรอ ?

แต่เมื่อกี๊ผมมีความรู้สึกแปลก ๆ
เมื่อผมสบตากับเธอ......
มันมีความรู้สึกบางอย่างที่...พิเศษ
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกเช่นนี้..








Create Date : 12 พฤษภาคม 2552
Last Update : 13 กุมภาพันธ์ 2553 11:17:19 น. 0 comments
Counter : 280 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

จอมยุทธตะเกียบคู่
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add จอมยุทธตะเกียบคู่'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.