나는 오직 당신을 영원히 사랑합니다. สงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ©
Group Blog
 
 
เมษายน 2556
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
25 เมษายน 2556
 
All Blogs
 

raining day ปรารถนาแห่งรัก

อ่าา ฝนตกหรือนี่ นานามองไปนอกหน้าต่าง ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม บ้านหลังนี้กับความทรงจำอันมากมาย ขาดเพียงก็แต่แม่ กับท่านประธานคิม แล้วอยู่ๆก็เกิดเสียงฟ้าร้องขึ้น ทำให้หญิงสาว สะดุ้งตกใจ เธอกลัวมือน้อยเธอยกกุมที่หัวใจเธอไว้ พร้อมกับหลบไปนั่งกองอยู่ที่มุมห้อง เปรี้ยง!!!! โอ๊ยน่ากลัวจังเลย หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้าง แม่จ๋าหนูกลัวเสียงฟ้าร้อง แม่จ๋าๆ เธอร้องเรียกหาแม่อยู่อย่างนั้น

หลังจากที่นานากับแม่พักอยู่กับชานซองได้ไม่นาน ก็เกิดเหตุการณ์ไฟไหม้ขึ้นในชุมชนนั้น เปลวเพลิงเผาไหม้บ้านเรือนวอดวายเสียหายจนเป็นข่าวใหญ่ ที่สำคัญไปกว่านั้น นานาติดอยู่ในบ้านเช่าตอนนั้น เธอซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำ เธอไม่สามารถออกจากบ้านที่เปลาไฟกำลังลุกโชนได้ เมื่อแม่ของเธอเห็นกลุ่มควันลอยสูงและผู้คนรอบข้างต่างวิ่งหนีตายกันอยู่นั้น เธอนึกถึงลูกสาวเธอที่วันนี้ไม่ได้ไปโรงเรียนเพราะ ป่วยเป็นไข้ นานา ลูกฉันๆ อยู่ข้างใน เธอพยายามฝ่าฝุงชนเพื่อจะเข้าไปแต่ก็เป็นไปได้ยาก เพราะทุกคนล้วนแต่วิ่งหนีสวนเธอ บ้างก็ชนจนเธอล้มลง ลูกแม่ นานา ลูกฉันอยู่ในนั้น ใครก็ได้ช่วยลูกฉันที ฮืออๆๆ นานา พี่ครับๆ มีมือแข็งแร็ง คว้าเธอไว้ได้ ปล่อยๆฉัน ลูกฉันติดอยู่ในบ้าน ฉันจะไปช่วยลูก พี่ครับนี่ผมเอง ชานซอง หญิงสาวหันมองหน้าเด็กหนุ่ม โอ้ ชานซองอ่า เธอช่วยลูกพี่ด้วย ลูกพี่ติดอยู่ในบ้าน เด็กหนุ่มหันมองไปยังซากบ้านที่ถูกเพลิงเผาวอด ช่วยลูกพี่ด้วยนะชานซอง เขามองเห็นผู้คนกำลังขนข้าวของและไปเจอกับผ้าผ่มนวมหนาผืนใหญ่ จึงตรองไปดึงมันมาจุ่มในถ้งน้ำที่ชาวบ้านเข็นมาช่วยกันดับไฟ แล้วก็ห่อตัวเขาไว้ ชายหนุ่มตัดสินใจวิ่งด้วยความเร็วเข้าไปยังในซากบ้านที่เพลิงกำลังลุกโชน มีแต่กลุ่มควันในบ้าน เขามองหาร่างเด็กน้อยแต่ก็ไม่เจอ ลมพัดยิ่งทำให้ไฟลุกโชนขึ้นอีก นานาอ่า นานา เธออยู่ไหน เด็กสาวที่นั่งหลบอยู่ในห้องน้ำ ได้ยินเหมือนมีใครเรียกเธอ จึงเอื้อมมือไปเปิดประตู แต่ไฟก็ลุกโชนขึ้นจนเธอตกใจ หนูอยู่ตรงนี้ค่ะ ช่วยหนูด้วย หนูอยู่ในนี้ ชานซองได้ยินเสียงเด็กสาว จึงมองหา และเขาก็พบกับประตูห้องน้ำที่เปิดอยู่ จึงรีบไปอุ้มเด็กน้อยออกมาอย่างรวดเร็ว ไม่นานเพลิงก็เผาบ้านจนมอดไหม้ นานานั่งกอดกับแม่ของตัวสั่นเทิ้ม และแล้วฝนห่าใหญ่ก็ตกลงมา ชาวบ้านในระแวกนั้นต่างร้องโฮ ด้วยความที่เป็นแหล่งชุมชนแออัด รถดับเพลิงจึงทำหน้าที่ได้ไม่ดีนัก ชานซอง นั่งหมดอะไรตายอยาก บ้านก็ถูกไฟไหม้ไปแล้ว ทีนี่เราจะทำยังไงกันต่อไปดี เขาเหลือบมองเด็กสาวที่เขาเพิ่งช่วยเธอออกมาจากเปลวเพลิงนั่น เธอกลัวมากใช่ไหม หึ๊ นานาพยักหน้า ชานซองอ่า พี่ขอบใจเธอมากนะที่ช่วยนานา ออกมาได้ ขอบใจเธอมากจริงๆ ไม่เป็นไรครับ เขามองหน้าหญิงสาวที่รับเขาอุปการะและส่งเสียให้เขาได้เรียน นอกจากพี่แล้ว ผมก็ไม่มีครอบครัวที่ไหนอีก

ท่านประธาน คิมนั่งรถผ่านชุมชนที่โดนไฟไหม้ ท่านครับไฟไหม้ทางข้างหน้า เราต้องใช้เส้นทางอื่น คนขับรถหันกลับมาบอก อ้อ เดี๊ยวก่อน นั่นมัน แม่บ้านที่มาทำงานที่บ้านใช่มั้ย

หลังจากเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนั้น นานา แม่ และ อาชานซองได้เข้ามาพักอยู่ที่เรือนเล็ก ทีนี้คุณก็ไม่ต้องไปกลับอีกแล้ว พักอยู่ที่นี่เสียเถอะ บ้านอาจจะเล็กไปหน่อย ขอบคุณ นายท่านมากค่ะที่ช่วยเหลือ โธ่ เอาหล่ะๆอย่าเพิ่งพูดอะไรกันอยู่เลย พร้อมกับยื่นซองให้กับแม่บ้าน อะไรคะนายท่าน เงินเดือนคุณไงหล่ะ ขอบคุณนายท่านมากค่ะ อ่ะแล้วนี่ แม่บ้านมองหน้า อะไรคะ เก็บไว้ใช้ซื้อข้าวของที่จำเป็นนะ ไฟมันเผาไหม้ไปหมดแล้วก็ไม่เป็นไร น้ำตาเอ่อล้น จนเธอไม่รู้จะพูดอะไรออกมาได้อีก นานา ขอบคุณนายท่ายสิจ๊ะ ขอบคุณนายท่านค่ะ เด็กหญิงเอ่ย นี่ชานซอง น้องชายของฉันค่ะนายท่าน อ้อ งั้นหรอ อืม ดูแลพี่กับหลานเธอให้ดีด้วยหล่ะ ท่านประธานตบบ่า ชานซองเบาๆ นานาหนูกอดอะไรอยู่ ไหนขอแม่ดูหน่อยซิ มันเป็นผ้าที่ห่อกล่องเหล็กใบหนึ่ง เมื่อแม่ของเธอคลี่ผ้าที่เปื้อนขเม่าไฟออก แกะกลองออกมา จึงรู้ว่าขงอในกล่องนั้นเป็นของ ชานซอง มีทั้งบัตรนักเรียน กับเงินจำนวนไม่น้อย หนูเก็บมาได้ยังไง มารดาหันไปถามบุตรสาว ของน้าชานซอง นี่ค่ะของน้า เด็กน้อยส่งกล่องเหล็กให้กับชายหนุ่ม เงินจำนวนไม่น้อยเลยที่ชานซองเพรียเก็บหอมรอมริบไว้ เพื่อจะส่งตัวเองเรียนไม่อยากรบกวน คนที่อุปการะเขามา ตอนไฟไหม้ชายหนุ่มก็ใจหาย รู้สึกเสียดายที่รู้ว่าต้องสูญเสียเงินจำนวนนี้ไป แต่ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนมีกำลังใจขึ้นมาอีก เธอเก็บเงินจำนวนนี้ไว้เพื่อเรียนหรอ แล้วเงินที่พี่ส่งให้ทุกเดือนๆหล่ะ ชานซองหยิบเอาสมุดบัญชีที่อยู่ใต้ปึกเงินในกล่องออกมา ผมเก็บมันไว้ในนี้ครับ เอาหล่ะๆ วันนี้เราเก็บกวาดที่นี่กันก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยคิดกันใหม่

แม่เธอไปไหนหน่ะ เด็กสาวกำลังนั่งรอแม่กับน้าของเธออยู่ แล้วนี่ทำไมเสื้อผ้าเธอเป็นแบบนี้หล่ะ นานาหันมอง ดวงตากลมใส ทำให้หนุ่มน้อยถึงกับหน้าแดง นี่ฉันถามได้ยินไหม นานาพยักหน้า แล้วทำไมเธอไม่ตอบ นานาคลายลูกอมออกจากปากใส่มือเธอไว้ แม่บอกมีของในปากห้ามพูดทำไมนายถึงได้พูดมากจังหล่ะ
ลูกกวาดนั่น ใครเป็นคนให้เธอ พี่แทซัน ให้ฉัน ชิส์ พี่แทซัน พี่ชายฉันไปเป็นพี่เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ เด็กสาวปรายตามอง อ้อ นานา แม่กับน้าเธอยังไม่กลับหรอ ค่ะ หนูออกมายืนรอ อยากได้เสื้อใหม่ค่ะ แทฮวามองดูเสื้อผ้าเด็กสาวที่ ขมุกขมัว มอมแมมเหลือนเกิน พี่เด็กนี่ไปตกถังถ่านที่ไหนมาอ่ะ ชิส์ บ้านเขาโดนไฟไหม้เมื่อบ่ายนี้ไง คุณพ่อไปพบเข้าก็เลยพามาพักที่เรือนหลังเล็ก แทซันเห็น นานา อมลูกกวาดที่เขาให้ ชอบหรอลูกกวาดที่พี่ให้ เอาอีกมั้ยหล่ะ นานาพยักหน้าหงึกๆ แทซันจึงล้วงจากกระเป๋าให้ พี่ผมก็อมได้นะลูกกวาดเนี่ย อ้าว นายเคยบอกว่ามันเป็นขนมเด็กๆ นายไม่ชอบนี่ แทฮวา ชิงหยิบลูกกวาดตัดหน้า นานาไป นานาหน้า เหวอ อย่าไปสนใจ แทฮวาเลยนะ ไว้พี่จะซื้อมาฝากเธออีก ค่ะ พี่ครับ แทมิน ร้องไห้อ่ะ ป้าแม่บ้านไปไหน ผมหนวกหูมากเลย อ้อ แทซันรีบเดินไปที่ห้อง อุ้มน้องชายคนเล็กไว้ หิวแล้วหรอ แทมินอ่า รอก่อนนะคุณป้ากำลังจะกลับมาแล้ว แทมินมองหน้า นานา ยื่นมือไปหา นานาเลยคายลูกอมในปากใส่มือ น้องจะเอาลูกกวาด แทมินจะหยิบ แต่ นานาก็ตัดสินใจเอาเข้าไปอมไว้ ไม่ได้หรอก มันสกปรกแล้ว ไปขอจากพี่แทฮวา ของนายสิ แทซันถึงกับอมยิ้ม ไปกับความไร้เดียงสาของเด็กน้อย โอ๊ะ นี่อะไร พี่เหลือลูกกวาดอีกเม็ดนึง ให้น้องไปเถอะค่ะ หนูมีแล้ว นานายิ้มแก้มตุ่ย




 

Create Date : 25 เมษายน 2556
1 comments
Last Update : 25 เมษายน 2556 12:30:25 น.
Counter : 637 Pageviews.

 

ทำไมบ้านเงียบจัง นานาไปไหนนะ แล้วพี่เมื่อไหร่จะหาคนงานมาซะทีเนี่ย ให้ตายสิ อยู่ฝนก็ตกลงมาซะได้ นานา ชายหนุ่มตะโกนเรียก น้องสาว เธออยู่รึเปล่า ก๊อกๆๆ สายฝนยังคงโปรยปราย เสีงฟ้าร้องก็ยังคนอง ดังกึกก้อง กรี๊ดดๆๆ ชายหนุ่มเบิกตาโพรง รีบผลักประตูตรงหน้าทันที นานา เธอเป็นอะไร เป็นอะไรรึเปล่า ชายหนุ่มเอื้อมมือไปเปิดสวิทช์ไฟ ก็พบกับหญิงสาวนั่งซุกตัวอยู่ที่มุมห้อง พี่ฉันกลัวๆๆ โธ่ ชายหนุ่มมองไปยังนอกหน้าต่าง เสียงฟ้าร้องนี่เองที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้เปิดไฟสว่างแบบนี้ ไม่ต้องกลัวแล้ว มันก็แค่ฟ้าร้อง เดี๊ยวก็หยุด ลุกขึ้นมาเถอะ นั่นไงเห็นไหม ฝนหยุดแล้ว หญิงสาวจึงค่อยๆลุกยืน น้ำตายังคงนองหน้าเธออยู่ อายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย หึ๊ ยังกลัวเสียงฟ้าร้องอยู่อีกหรอ แทฮวา หยิบกระดาษทิชชู่ แล้วเช็ดหน้าเช็ดตาให้กับ หญิงสาว เสียงลมหายใจของแต่ละคนต่างกันได้ยินกันอย่างชัดเจนเมื่ออยู่ใกล้กันขนาดนี้ พี่ครับ พี่อยู่ไหนอ่ะ ทั้งคู่ได้ยินเสียง แทมินดังมาแต่ไกล จึงขยับถอยห่าง อ้อ แทมินอ่า พี่อยู่นี่ เด็กหนุ่มเปิดประตู ผั๊วะ ว้า คิดว่าผมจะเป็นคนแรกที่กลับมาบ้านซะอีก นายจะกลับมาอยู่บ้านจริงๆหรอ แทมินอ่า เด็กหนุ่มพยักหน้า ครับ บ้านนี้สิทธิ์เป็นของผมนี่ หนอย..อ้างสิทธิครอบครองกับฉันหรอ เอาของไปเก็บที่ห้องก่อนนะครับ เดี๊ยวผมมาคุยด้วย เห้ย นี่มัน จะย้ายกลับมาอยู่จริงๆหรอเนี่ย กลับมาแล้วครับ โอ๊ะ นั่นเสียงพี่แทซันนี่

พี่ ทีนี้เราจะทำยังไง บ้านเรา มีกันอยู่ 4 คน ทั้งหมดรวมกันที่โต๊ะอาหาร ท้องของแทมินส่งเสียงร้อง รบกวนไปทั่ว โอ๊ยย พี่ผมหิวข้าวอ่ะ ทั้ง 4 มองหน้ากัน ครัวก็ไม่ได้ใช้ อะไรก็ยังไม่มี ไปทานข้าวนอกบ้านกันเุถอะวันนี้
เออพี่ วันนี้ มีคนอ้างกรรมสิทธิ์ในบ้านด้วยหล่ะ แทฮวาเอ่ย ขึ้นในมื้ออาหาร หรอ แล้วยังไงต่อ แทซันเอ่ยตอบลอยๆแต่รู้ ว่าคนพูดนี่เป็นใครไม่ได้นอกจากน้องคนเล็ก พี่ ไอคนที่มันอ้างสิทธิ์เนี่ยนะ มันไม่รู้หรอกว่าสิทธิ์ที่มันอ้างอ่ะต้องอายุครบ 25 ปี นานา ได้แต่นั่งอมยิ้ม ไปกับอารมณ์กวนๆของ 3 หนุ่มตระกูล คิม นั่นสิ ตอนนี้นายว่ามันจะรู้ตัวรึยังหล่ะ แทมินได้แต่ก้มหน้าก้มตาทันโดยไม่สนใจเสียงและสรรพสิ่งรอบตัว แล้วนี่เราต้องจ่ายเงินเดือนให้มันอีกจนอายุครบ 25 เลยหรอ อื้ม ก็ตามพินัยกรรมระบุไว้อย่างนั้น ยังมีหุ้นอีกหรอพี่ที่ต้องแบ่งให้ อื้ม พ่อระบุไว้ก่อนตายนี่ ไม่ให้ไม่ได้หรอก งานการก็ไม่เคยมาช่วยเนี่ยนะ พี่ครับ ช่วยเงียบๆกันหน่อย พี่ไม่อายผม ก็อายพี่นานา บ้างสิ ดูมัน เอาเรื่อจริงของผมมาพูดทำไมกันอ่ะ ผมไม่ใช่น้องพี่หรอไง ห๊ะ นี่ค่ะ พี่ นานาตักอาหารใส่จานให้ แทฮวา ชายหนุ่มยิ้ม ลูกกวาดพี่ยังแย่งผม เลย แทฮวาถึงกับสำลักข้าว ไอ้บ้าา ทำไมแกรเอาเรื่องนี้มาพูดเนี่ย บ้านนี้เป็นสิทธิ์ของผม ผมไม่ได้เรียนเก่ง เหมือนอย่างพี่ 2 คน จะให้ไปทำงานที่สถานีหรอครับ แทซันวางช้อน รู้ว่าน้องเล็กรู้สึกอย่างไร ตอนเด็กๆครอบครัวมีปัญหาจนทำให้แทมิน ป่วย ไม่อยากไปเรียน เลยเรียนช้าและตามเพื่อนไม่ทัน มีเพียงเขาและ แทฮวาเท่านั้น ที่เข้มแข็งและตั้งใจฝ่าวิำำกฤตนั้นมาได้ นานารู้สึกเห็นใจแทมินและเข้าใจชายหนุ่มเพราะเธออายุห่างกับเขาแค่ ปีกว่าๆเท่านั้น ที่ผมไม่กลับบ้าน พี่ก็น่าจะรู้สาเหตุนี่ครับ แทมินอ่า เธอกำลังทำให้พี่ๆเธอลำบากใจนะ นานาเอ่ย ไม่ใช่พี่แทซัน หรอ ที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่แม่เราไม่อยู่ พี่เขาต้องดรอปเรียนไป ปีนึง พอๆ เถอะ แทฮวา เลิกพูด เรื่องมันผ่านมาแล้ว ทานข้าวกันต่อเถอะ ไม่ได้ทานข้าวแบบนี้ด้วยกันบ่อยๆนะ นั่นของชอบนายมาแล้ว นานา ตักใส่จานให้น้องเล็ก ทานเยอะๆนะ นายต้องโตอีก ชิส์ พี่ทำมาพูด ห่างกับผม แค่ปีเดียว หน่ะ วันนึงก็ถือว่าเป็นพี่เธอนะ

 

โดย: primmavista 25 เมษายน 2556 13:14:55 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 


Valentine's Month


 
fanrongjiang
Location :
Taiwan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]






blogger analyzer
New Comments
Friends' blogs
[Add fanrongjiang's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.