ยินดีต้อนรับ
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2553
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
2 พฤศจิกายน 2553
 
All Blogs
 
หลังจากบันทึกปฏิบัติธรรม ครั้งที่ 5 เดือน มีนาคม

หลังจากนั้นที่ออกจากร่างเราไปแล้ว

เรายังมีอาการผวาตอนนอนคนเดียว ใจยังไม่สงบพอ ก็มีสวดมนต์ แผ่เมตตาบ้าง

เป็นเวลา 1 เดือน ใจก็สงบ กลับมาเป็นคนปกติ แต่ทุกครั้งที่ทุกข์ไม่สบายใจ

ก็จะตั้งจิตระลึกถึงท่องพุทธคุณ ยังอาศัยสร้อยพระอยู่ตลอด ไม่อยากผิดปกติอีกแล้ว

............................................................

กลับมาทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นอีกครั้ง ตั้งแต่ ไปปฏิบัติธรรมครั้งที่ 5 จนถึงต้นเดือน พ.ค.53 นั้น

เป็นอย่างไร

เราเคร่งเรื่องปฏิบัติมากเกินไป เน้นกำหนดทุกอิริยาบทมากเกิน ปฏิบัติครั้งที่ 4 วันสุดท้าย

เพื่อนผู้ปฏิบัติก็บอกว่าเราเคร่งมากเกินไป บางครั้งบางเรื่องเราก็ทำอะไรเกินเลย สุดโต่งมาก

เลยไม่รู้ว่าผลที่เกิดกับเราเลยได้มาแบบล้นๆ หรือเปล่า

5 วันที่ยอมรับว่ายาวนาน เราเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง ต้องมีคนคอยช่วยเหลืออยู่ตลอด

วันแรกที่กลับถึงบ้าน ทุกคนในบ้านรู้สึกแปลกใจว่าทำไมเราไม่เป็นปกติเหมือนเดิม

ท่าทาง การพูดการจา การรับประทานอาหาร การเดิน ตอนนั้นก็ฟังจากวิทยากรว่า

เรามีกายอยู่ วิญญาณจะเข้ากายเราไม่ได้ แต่ก็มาคิดดู เราเองหรือเปล่าที่ไม่มีสติเลย

กำหนดอยู่ตลอดเวลา ยืนเดินนั่งนอน ก็กำหนดตามอาการแล้วตามด้วยหนอ ไม่เว้นแม้แต่

การกินอาหาร การจับช้อน การเดินขึ้นบันได การนอน แล้วยังต้องห่วงเืรื่องเวลาอีก

ยอมรับว่านอนไม่พอในแต่ละวันที่มาปฏิบัติธรรม ปกติจะตื่น 6 โมง ถึง สายๆ

แต่ที่ปฏิบัติธรรม ให้ตื่น 4.30 น. บางครั้งก็อยากนอนต่อ แต่พอตื่นแล้ว ก็ทำตามเวลาที่

กำหนดมาให้ เรียกว่า เกินพอดี เวลานั่งสมาธิ ก็ยอมรับว่า ยังรู้สึกง่วงอยู่ แม้แต่นั่งแล้วเจ็บขา

ขาชา ชาตลก ชาเจ็บๆ ขาแข็ง ปวดเข่า เราก็นั่งต่อไปจนครบชั่วโมง หรือมากเท่าที่จะมากได้

เวลาจะนอนก็กำหนดนอน หรือตอนรอเข้าห้องน้ำ ก็นั่งสมาธิรอ คือ แทบไม่ให้เวลาเสียไปโดย

เปล่าประโยชน์ แต่ผลที่ตามมานั้นกับเกิดผลเสียต่อบุคคลรอบข้างก็คือทุกคนที่บ้านเป็นห่วง

กินไม่ได้นอนไม่หลับก็มี ต้องลางานมาดูแลเรา ไปไหนก็ต้องมีคนไปด้วย พาไปทำกิจกรรมอื่นๆ

นอกบ้าน ไม่ให้เราหมกมุ่นกับสมาธิ และกำหนดทุกอิริยาบท มาจนเกินไป จนวันนี้เราก็ยังไม่เข้าใจ

วิธีการแก้ไขหากมีอาการดังเดิมอีก หรือเกิดอาการแปลกๆ อีก นั่งสมาธิแล้วทำให้จิตใจสงบ

เรากลับไม่สงบ ยังสร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่นๆ อีก ปกติก็จะไม่ขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น

ในกรณีที่จำเป็นจริงๆ ทำเองไม่ได้แล้ว ทำต่อไปไม่ได้แล้ว ก็จะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ก็แสดงว่าเดือดร้อนจริงๆ

เมื่อเป็นเช่นนี้ คนที่บ้านเลยว่าบอกว่า ไม่ให้ไปปฏิบัติธรรมอีกแล้ว ไปแล้วจิตไม่ปกติ จะไปทำไม

เราก็คิดไปคิดมา แสดงว่าเรามีจิตปกติแล้วไปทำให้จิตไม่ปกติไปอย่างนั้นหรือ งั้นต่อไปเราก็คงไม่ไปแล้วล่ะ แล้วที่บอกว่าวิญญาณเข้ากายไม่ได้ ก็ไม่จริงแล้ว เราเจอกับตัวเองเลย

ตอนน้องชายตามมาสมทบ (หัวข้อที่แล้ว) น้องชายขอเบอร์โทรสถานที่ปฏิบัติธรรม และหลักสูตร

น้องโทรติดต่อไป ทางสถานที่ปฏิบัติธรรมบอกว่าจะติดต่อกลับมา แล้วก็หายเงียบไปเลย

ผลที่เกิดขึ้นกับเรานั้น เราต้องแก้ปัญหาเอง เราต้องนำธรรมมาเป็นแนวทางแก้ปัญหาของเราต่อไป




Create Date : 02 พฤศจิกายน 2553
Last Update : 2 พฤศจิกายน 2553 17:32:24 น. 0 comments
Counter : 511 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

jejeeppe
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




หวัดดีทุกคน
ติชมบล๊อกได้นะ
รับฟังทุกความคิดเห็นเลย
Friends' blogs
[Add jejeeppe's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.