Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2552
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
9 พฤศจิกายน 2552
 
All Blogs
 
lll พาหัวใจ ให้กลับบ้าน lll

หลังจากการเผชิญปัญหาหนักอึ้ง หมดแรง และท้อแท้มากมาย

จนแทบอยากหยุดทุกอย่างไว้...

ฉันคิดอะไรในหัวเยอะแยะไปหมด...จนฉันเริ่มกลัวกับ ความคิด ที่ฉันมี

แต่ทุกสิ่ง ทุกอย่างจบลง..

ฉันเลือกที่จะกลับบ้าน....กลับไปหาโลกส่วนตัวของฉัน

โลกที่มีแต่คนรักฉันรอบกาย...ลูกน้องที่นับถือฉัน หรือแม้แต่บรรดาลูกชาย และลูกสาว

วินาทีที่เปิดประตูเข้าไปในบ้าน...ลูกชายตัวโตที่สุดของบ้าน กระโดดเข้ามากอด

หางกระดิกๆ กระโดดโลกเต้นและเห่าลั่นบ้าน

รวมถึงตัวอื่นๆที่กระโดดกัดไม้กัดมือ เจ็บหน่อย...

แต่มันทำให้ฉันมีความสุขมาก เมื่อมีการต้อนรับจากพวกมัน

พ่อ และแม่เดินออกมา และชะโงกมองเสียงเอะอะของพวกมัน

ฉันทิ้งกระเป๋าแล้ววิ่งเข้าไปกอดพ่อกับแม่

"ทำไมจะกลับบ้านไม่โทรบอกก่อนล่ะ...ปกติโทรบอกก่อนไม่ใช่เหรอ...กลับบ้านซะดึกอะไรขนาดนี้เนี้ยเรา...เป็นอะไรรึป่าว อ้อนมากกว่าปกตินะ...ตัวร้อนๆ ไม่สบายเหรอ...ผอมลงด้วยหนิเรา"

เป็นคำถามที่ถล่มยิงของพ่อ ที่แทบจะไม่รอคำตอบอะไรจากฉัน

ฉันได้แต่กอดพ่อแน่นๆ น้ำในตาเอ่อๆ...

ฉันพยายามไม่ร้องไห้ออกมา ให้พ่อไม่สบายใจ

ฉันบอกเรื่องที่ทำให้ฉันท้อแท้ และหมดแรงขนาดนี้ กับพ่อแล้วก็แม่

พ่อกับแม่ ได้แต่จับหัวฉันไว้..."เรื่องแค่นี้เอง...ไม่เป็นไรหรอกลูก"

และฉันก็ได้เห็นรอยยิ้มที่เหมือนกับสิ่งที่ฉันรอมานานที่ฉันจะได้เจอ..

แม่หันมาถามว่า "กินอะไรมารึยัง...เดินทางเหนื่อยไหม"

"ยังเลยจ๊ะ...เอาอะไรก็ได้ค่ะแม่ ง่ายๆ กินได้หมดแหละ"

แม่ยิ้มก่อนเดินเข้าไปในครัว...

ฉันเก็บของ แล้วก็เดินตามแม่เข้าไปในครัว

"กลับมาซะดึกเชียว...ไม่บอกแม่ด้วยว่าจะกลับบ้าน ในตู้เย็นมันมีแต่ไข่ไก่นะแนน"

แล้วฉันก็ได้กินข้าวกับไข่เจียวร้อนๆ ฝีมือแม่

"นี่แหละ....เรียกได้ว่า ไข่เจียวที่อร่อยที่สุดในโลกที่ฉันเคยกินมา"

ไข่เจียวที่แสนจะธรรมดา แต่มันทำให้ฉันอิ่มไปถึงหัวใจ...

นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้นอนหนุนตักแม่ หรือพ่อ แล้วท่านก็จะปั่นหูให้..

ความทุกข์ที่ฉันเจอ...นาทีนี้แทบลืมหมดทุกอย่าง...

แค่รอยยิ้มของท่าน อ้อมกอดอุ่นๆ และคำพูดมากมาย..

แม้มันจะไม่มีคำว่า รัก จากปากพ่อกับแม่สักคำ...

แต่ฉันกลับรู้สึกได้แทบทุกอย่างจากคำพูดเหล่านั้น

พอท่านทั้งสองขึ้นนอน..ฉันได้แต่แอบร้องไห้ กับความสุขที่ฉันรอมานานที่จะได้เจอหน้าพ่อกับแม่

ในห้องนั่งเล่น "ถุงเงิน และถุงทอง" แมวเหมียวตัวโปรดเดินเข้ามาหา กระโดดมานั่งบนตักฉัน

และมันก็เริ่มเลียน้ำตาให้กับฉัน พร้อมกับร้องเหมียวๆ

ฉันแอบเดาเอาเองว่า มันคงกำลังพูดให้กำลังใจฉันอยู่ล่ะมั้ง!!!



วันนั้นที่ได้กลับบ้าน..ฉันกลับอยากอยู่บ้านนานๆ และไม่กลับมากทม อีก

โลกที่มีแต่ความเหงา โดดเดี่ยว เดียวดาย เหมือนไม่มีใครเลยสักคน

หน้าที่ที่ฉันต้องทำ...เรียงความ...หัวข้อโปรเจ็คที่รอเสนออาจารย์อีกหลายวิชา รอฉันอยู่

ฉันต้องอยู่คนเดียว และต้องทำมันคนเดียวก็ตามที..

แค่รอยยิ้มของพ่อกับแม่ มันก็ทำให้ฉันอบอุ่น

นั่นทำให้ฉันมีแรงที่จะลุกยืน แล้วต่อสู้กับอุปสรรคทุกอย่างให้ผ่านพ้นไป

แม้ฉันจะสู้อยู่คนเดียว...แต่ฉันรู้สึกได้ถึงแรงผลักดันจากพ่อกับแม่

ในวันที่ล้มลง...ได้กลับไปรักษาแผลในใจ ด้วยอ้อมกอดของท่านทั้งสอง

แผลที่ก่อนหน้านี้ลึก และกว้างมาก แทบจะปิดสนิทลงแล้ว



วันนี้ฉันต้องมาเผชิญหน้ากับโลกของความเป็นจริง...

แม้จะเหน็ด เหนื่อย แต่พอฉันนึกถึงทุกคำพูด และอ้อมกอดของท่าน มันก็ได้สร้างกำลังใจมากมายให้กับฉัน

สองมือของใครบางคนที่คอยดึงฉันให้ลุกขึ้น

สองมือ และสองขาที่จับฉันไว้ และเดินไปพร้อมๆฉัน

มันจะทำให้ฉันเข้มแข็งขึ้น

และมีแรงหายใจได้ต่อไป

ขอบคุณทุกๆสองมือ และหนึ่งหัวใจ ที่คอยเป้นกำลังใจให้กับผู้หญิงอ่อนแอ อย่างฉัน!!!




Create Date : 09 พฤศจิกายน 2552
Last Update : 9 พฤศจิกายน 2552 16:55:58 น. 7 comments
Counter : 302 Pageviews.

 
บ้านของคุณนั่นแหละครับโลกของความเป็นจริง
ที่เหลือก็จริงแต่แค่ชั่วคราวเท่านั้นครับ

ผมก็คิดถึงข้าวไข่เจียวของแม่เหมือนกัน
โอยย อยากกลับบ้าน อิอิ
สู้ๆนะครับ


โดย: พระจันทร์ของคุณ (Great_opal ) วันที่: 9 พฤศจิกายน 2552 เวลา:16:58:02 น.  

 
หวัดดีคร่าน้องแนนคงจำพี่แตนได้นะคะ...ดีใจด้วยนะที่ได้กลับบ้านที่แสนอบอุ่น ...แผลในใจน้องแนนพี่แตนดูๆแล้วน่าจะป็นแผลสดคงหายได้ในเร็ววันและไม่ทิ้งแผลเป็นให้เห็นนานหรอกนะคะ อาจมีรอยจางๆให้เห็นบ้างนิดหน่อย ต่างกับหัวใจที่มีแผลเรื้องรังจะหายช้าและทิ้งรอยแผลเป็นให้เห็นได้ ชัดเจน เป็นกำลังใจให้นะคะ คิดถึงจ้า


โดย: phaclam วันที่: 9 พฤศจิกายน 2552 เวลา:20:17:15 น.  

 
อยากกลับบ้านเหมือนกันค่ะ
คิดถึงพ่อกับและทุกคนที่เมืองไทย


โดย: nada_jay วันที่: 9 พฤศจิกายน 2552 เวลา:21:21:11 น.  

 
น่าจะเข้มแข็งแล้วใช่ม๊าไปหอบกำลังใจมาซะมากมายเลย สู้ๆนะน้องพี่ ส่วนคุณพี่ก็กลับมาติ๊งต๊องได้เหมือนเดิมแล้วล่ะจ้า

ป่ะตามพี่ไปเที่ยวดอยปุยกันเถอะคลายเครียดๆ


โดย: BooM_W วันที่: 12 พฤศจิกายน 2552 เวลา:21:22:42 น.  

 
แวะมาบอกว่าพรุ่งนี้จะไปเที่ยวดอยช้างจ้า เที่ยวให้มันลืมอกหักไปเรยให้ตายสิ 555


โดย: BooM_W วันที่: 14 พฤศจิกายน 2552 เวลา:0:17:49 น.  

 
....สวัสดีค่ะ คุณมองด้วยตา (ก้อรู้ว่าน่ารัก)
....เปงงายยยบ้าง สบายดีนะค่ะ คิดถึงค่ะ แวะมาบอกว่า กลับมาแล้วค่ะ เปิดประตูหน้าบ้านแล้ว อิอิ
หลังจากที่ หายไป หลายวัน

... เหมือนอย่างที่ คุณเคยบอกไว้ค่ะ ที่ๆอบอุ่น ที่สุดคือที่บ้านเราเอง

...เป็นกำลังใจให้และจะนั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆนะค่ะ
...ฝันดีค่ะ...


โดย: เพราะฉันห่างไกล วันที่: 14 พฤศจิกายน 2552 เวลา:1:35:30 น.  

 
... สวัสดีค่ะ
แวะมาส่งความคิดถึง จากเมืองกาญค่ะ
ไปเที่ยวใหนบ้าง
ค่ะวันนี้ พรุ้งนี้

...คืนนี้ฝันดีนะค่ะ


โดย: เพราะฉันห่างไกล วันที่: 14 พฤศจิกายน 2552 เวลา:20:20:43 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

มองด้วยตา...หาไม่เจอ
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




มองด้วยตา...หาไม่เจอ

งงไหมค่ะ..? ทำไมมองด้วยตาแล้วถึงหาไม่เจอ...?

เพราะบางสิ่งเราต้องสัมผัสมันด้วยหัวใจยังไงล่ะค่ะ..

แม้คำพูด เค้าอาจบอกว่าคุณเป็นคนสำคัญ...

คุณสามารถสัมผัสได้ด้วยหัวใจว่า เค้าเห็นคุณเป็นคนสำคัญอย่างที่เค้าพูดรึป่าว ^^



lll Spacial Thanks lll

Friends' blogs
[Add มองด้วยตา...หาไม่เจอ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.