แล้วเด็กบ้านนอกคอกนา ก็บินมาอยู่ถึงนิวยอร์ค
Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2550
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
13 ตุลาคม 2550
 
All Blogs
 
การมาเยือนของสายลมหนาว





ตี 1 แล้ว บนรถไฟสาย 7 ผมกำลังเดินทางกลับบ้าน เพื่อนร่วมทางในคืนนี้ คือ หนาว เพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกัน ทั้งชื่อและฤดูกาลที่กำลังก้าวเข้ามา

เพื่อนหลายคนพยายามบอกว่า นี่มันคือ ฤดูใบไม้ร่วง ยังไม่ถึงหน้าหนาวของจริง แต่สำหรับผมแล้ว นี่มันหน้าหนาวชัดๆ คนเพิ่งมาจากประเทศแถบเมืองร้อน คงต้องตอบเช่นเดียวกับผม

"หนาว" เกิดที่นี่ เป็นคนไทย สัญชาติ เมกัน มีเรื่องราวมากมายที่ผ่านในชีวิตของเธอ ทำให้มุมมองเกี่ยวกับสังคมเมกันในสายตาผมได้เปิดกว้างมากยิ่งขึ้น

ผมบอกลา หนาว ที่สถานี 74 หนาวเดินลงไปพร้อมกระชับเสื้อปกป้องลมหนาวที่กำลังพัดปกคลุมไปทั่วเมืองนิวยอร์ค

ผมกำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆรถไฟฟ้าก็พามาถึงสถานีปลายทางของผมที่ 61 woodside เช่นเดียวกัน ผมพยายามเอามือถูกันแรงๆ ก่อนนาบอาบไปทั่วใบหน้า เมื่อเจอวูบแรกของลมหนาวที่ปะทะเข้ามาทักทาย เมื่อประตูรถเปิดออก

ถ้าหากถามว่า 3 ฤดูที่เมืองไทย ผมชอบฤดูไหนมากที่สุด ผมคงต้องตอบว่าฤดูหนาว เพราะ มันเป็นเวลาที่ดอกบัวแดงจะบานสะพรั่งกลางหนองน้ำในยามเช้า ไม่ว่าจะหนาวแค่ไหน ผมก็จะว่ายไปเก็บสายบัวมา แกงใส่ปลาทูกินกับน้องๆ

อีกอย่างมันมันคือฤดูแห่งรอยยิ้ม เวลามองดูใบหน้าของพ่อกับแม่ ท่านมีความสุข เมื่อมองเห็นท้องนาของเราเอง เต็มไปด้วยรวงข้าวสีเหลืองทองอร่าม มันคือการรอคอยที่เปี่ยมไปด้วยความหวังอันยิ่งใหญ่

แม่มักพูดเสมอว่า ขายข้าวปีนี้แล้ว จะเอาไปทำอะไรบ้าง ส่วนพ่อก็เตรียมค่าใช้จ่ายต่างๆเพื่อลูกแต่ละคนที่กำลังเติมโต

ส่วนผมมีความสุขกับการได้นอนบ้านที่ทำมาจากฟางข้าว ผมมักจะย้ายบ้านไปอยู่คนเดียวที่กองฟาง เมื่อถึงฤดูหนาว บ้านที่ผมสร้างขึ้นมาเอง ออกแบบห้องต่างๆด้วยตนเองตามประสาจินตนาการของเด็กน้อย


แต่ถ้าหากมีคนตายหรือมีข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องผีปอบมาเมื่อใด บ้านน้อยของผมก็จะกลายเป็นบ้านร้างทันที เพราะผมจะรีบอพยพกลับมาอยู่กับพ่อแม่

แม่มักถามว่า "ทำไมต้องกลัวด้วย แบบนี้จะไปไหนไกลๆหรือไปอยู่คนเดียวได้หรือลูก"

ผมก็มักตอบไปตามประสาเด็กว่า "โตขึ้นผมคงไม่กลัวครับแม่"

เท้าสาวก้าวอย่างรีบเร่ง ระแวดระวังภัยรอบตัว ลมหนาวยังคงพัดเป็นเพื่อน บางครั้งก็รุนแรงเร้นลอดผ่านเสื้อผ้า แทรกซึมลึกลงไปยังผิวกาย ก่อนกระจายความรู้สึกไปถึงทุกรูขุมขน มันคือสัญญาณการรับรู้ถึงความมีชีวิต

ฤดูหนาวในปีนี้ เดินทางกลับมาทักทายชีวิตผมอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ ผมไม่มีบ้านฟางอีกแล้ว บ้านหลังใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้า เช่าเดือนล่ะ 465 เหรียญ ผมไม่กลัวผีปอบอีก ไม่ใช่ เพราะผมโตแล้ว แต่เพราะผมอยู่ไกลแหล่งที่อยู่อาศัยของความเชื่อแบบเดิมๆต่างหาก

แต่หากสิ่งสุดท้ายที่ยังคงเหลืออยู่ตอนนี้ ผมแค่อยากบอกแม่ว่า ไม่ผมจะโตแค่ไหน ผมก็อยู่คนเดียวไม่ได้ เพราะผมอยากอยู่ใกล้ๆกับพ่อแม่และน้องๆมากกว่า




Create Date : 13 ตุลาคม 2550
Last Update : 13 ตุลาคม 2550 2:02:02 น. 14 comments
Counter : 264 Pageviews.

 
มาจากบ้านนอกเหมือนกันคร้าาาา

ชอบรูปเบื้องหลังมากๆเลยค่ะ


โดย: NuiErnik (learn4travel ) วันที่: 13 ตุลาคม 2550 เวลา:2:38:38 น.  

 
เห็นด้วยกับเจ้าของบล็อกว่า...
ไม่มีที่ไหน ดีกว่าบ้านที่แสนอบอุ่น
ที่เต็มไปด้วยพ่อแม่พี่น้องหรอกค่ะ





โดย: Nurosy^0^ วันที่: 13 ตุลาคม 2550 เวลา:2:41:24 น.  

 
แวะมาเยี่ยมค่ะ อยู่เมืองใหญ่วุ่นวายดีไหมคะ


โดย: New Brighton วันที่: 13 ตุลาคม 2550 เวลา:2:46:01 น.  

 
ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสีและร่วงโรย ลมหนาวเริ่มพัดมา มันก็เป็นแบบนี้แหละครับโลกนี้ ผ่านมาก็ผ่านไป อากาศแบบนี้ก็คิดถึงบ้านนะครับ


โดย: ซอร์บอนน์ (ซอร์บอนน์ ) วันที่: 13 ตุลาคม 2550 เวลา:4:00:54 น.  

 
แวะมาเยี่ยมค่ะ อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว รักษาสุขภาพด้วยนะคะ


โดย: จูน (June4 ) วันที่: 13 ตุลาคม 2550 เวลา:6:48:57 น.  

 
It's cold here tooo in Seoul, Korea. have a good day....


โดย: Princess in the Blue วันที่: 13 ตุลาคม 2550 เวลา:8:53:34 น.  

 
แวะมาอ่านบล๊อคของคุณอยู่บ่อยๆ ตั้งแต่ยังอยู่เมืองไทย
จนปัจจุบันมาอยู่เมกาแล้ว นี่ก้อใกล้วีซ่าจะหมดแล้วกำลังคิดอยู่เหมือนกันว่าจะกลับเมืองไทยดีรึเปล่า ไปเปลี่ยนวีซ่ามาดีมั๊ย รู้สึกสับสนมากเลยยังไงก้อขอกำลังใจด้วยนะคะ


โดย: suga IP: 76.209.221.130 วันที่: 13 ตุลาคม 2550 เวลา:11:07:00 น.  

 
ทำไมพี่ชายเล่นเหมือนยีนส์เลยค่ะ
ยีนส์ก็เคยสร้างกระท่อมเล็กๆ จากฟางข้าว
ไว้นอนยามฤดูหนาวเช่นกันค่ะ อิอิ
เวลามีคนตายก็กลัวผี..มานอนบ้านกับพี่ ๆ
พอหายกลัวก็ไปนอนใหม่ค่ะ

แล้วไม่ได้นอนคนเดียวนะค่ะ
มีพรรคมีพวกมีแก็งค์ค่ะ อิอิ
กระท่อมฟางอุ่นจริง ๆ นะค่ะ
แต่อันตรายจากไฟเหมือนกัน

ดูแลรักษาสุขภาพบ้างนะค่ะ
อากาศที่นี่หนาวเยือกเย็นจริง ๆ ค่ะ

วันหยุดนี้ขอให้พี่มีความสุขมากๆ ค่ะ


โดย: roslita วันที่: 13 ตุลาคม 2550 เวลา:12:11:06 น.  

 
ถึงอากาศจะเริ่มหนาว


แต่ผมว่าผมอ่านบล๊อกเสร็จแล้วแอบอบอุ่นนะครับ





โดย: สตอเบอร์รี่นมเขย่า (<Strawberry Milk Shake> ) วันที่: 13 ตุลาคม 2550 เวลา:12:50:12 น.  

 
นั่นซิหนาวมากเลยเนีอะ นี่แค่ฟอลฤดูใบไม้ร่วงยังหนาวแล้ว ถ้าหน้าหนาวจริงๆนี่อยากหนีกลับไทยทุกทีเลยค่ะ...
ระวังไม่สบายนะอากาศเปลี่ยนแปลง


โดย: ปลายฟากฟ้า วันที่: 14 ตุลาคม 2550 เวลา:8:00:53 น.  

 
ชอบเข้ามาอ่านบลอคของพี่บ่อยๆ ตอนนี้อากาศที่ซานดิเอโกก็เริ่มเย็นๆแล้ว อ่านแล้วคิดถึงบ้านนอกบ้านเกิดของผมเหมือนกัน คิดถึงพ่อแม่ ครอบครัวที่เมืองไทยมาก อ่านแล้วน้ำตาไหลเลย หัวอกเดียวกัน


โดย: purin IP: 68.105.65.238 วันที่: 14 ตุลาคม 2550 เวลา:12:46:25 น.  

 
หนาวไล่ ๆ กันมาเลยเนอะ ชิคาโก้ กับ นิวยอร์ค
นึกถึงเชียงใหม่ สาย ซุปเปอร์ หมอกลงเยอะ ๆ จัง


โดย: pecochan วันที่: 15 ตุลาคม 2550 เวลา:23:44:11 น.  

 
อยากทราบนะคะเรื่องที่เรียนภาษาที่นิวยอร์ก ที่เรียนแค่ 2-3 วัน แล้วก็ใช้สถานะ วีซ่าF1 ได้นะคะ

รบกวนหน่อยนะคะ
ขอบคุณมากคะ


โดย: *** IP: 124.120.12.108 วันที่: 17 ตุลาคม 2550 เวลา:23:24:57 น.  

 
พี่เชียนได้ดีมากเลยค่ะ อ่านแล้วเหมือนได้อ่านพวกหนังสือนิยาย จินตนาการได้อินมากเลย รู้สึกอบอุ่นด้วย โอเชี่ยนอยู่สวิตเซอร์แลนด์ค่ะ คิดถึงคุณแม่ แอบร้องไห้เลย.. สุขที่ใหนก็ไม่เหมือนบ้านเรา อบอุ่นจัง

คิดถึงแม่


โดย: Oceane IP: 85.1.84.70 วันที่: 20 ตุลาคม 2550 เวลา:5:35:00 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
Be a good guy
Location :
New York CityBoy United States

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เด็กจากทุ่งกุลาร้องไห้ฯฝันไกลในนิวยอร์ค
Friends' blogs
[Add Be a good guy's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.