มันเกิดขึ้นอีกแล้ว
อุบัติเหตุ โศกนาฎกรรมหน้าบ้าน

ชีวิตคนเรานี่ก็แปลก ทำไมชอบประมาทกันได้อยู่ทุกวี่ทุกวัน
อันดับแรกต้องโทษตัวเอง ที่ประมาท ไม่รู้จักตั้งสติก่อนทำอะไร
ส่วนปัจจัยอื่นๆที่ส่งผลให้ "ประมาท" หมายถึงปัจจัยนะ ไม่ได้คิด
หรือโยนความผิดให้กับสิ่งอื่น เพราะที่ผิด นั่นคือ "ตัวเราเอง"

ปัจจัยที่ส่งผลให้เกิดอุบัติเหตุ คือ เสียงเพลง
มันปลุกเร้าอารมณ์ให้ฮึกเหิม เหิมเกริม ไม่กลัวอะไร
ทำอะไรก็ไม่เกรงกลัว บ้าระห่ำกันไป
เพราะเพลงที่เราชอบและโปรดปราน นั่นคือแนว ฮิปฮอป และ ฮาร์ดคอร์แบบร็อคๆ
จากผลการวิจัยด้วยตนเองแบบคร่าวๆ อ้างอิงจากชีวิตของตัวเอง
อุบัติเหตุครั้งใหญ่ในชีวิต ก็มีผลมาจากฟังเพลงฮิปฮอปนี่แหล่ะ
เพลงของ T.I. ซึ่งเป็นเพลงที่ชอบมาก

แล้วอุบัติเหตุครั้งนี้ก็เกิดจาก ฟังฮาร์ดคอร์ แนวร็อคๆ (ไม่รู้เรียกแบบนี้ถูกหรือเปล่า) แต่อารมณ์ประมาณ ร็อค หนักๆหัวหน่อย โยกไปมา
ตอนนั้นฟังเพลงของ Limp Bizkit อัลบั้มใหม่ล่าสุดเลย
มันก็ไม่เข้าใจหรอกว่า ที่มันร้องแหกปากนั่นหมายถึงอะไร แต่มันมันส์ไง

ปัจจัยตัวต่อมาคือ "เทคโนโลยี"
ก็อย่างที่ใครหลายๆคนบ่นๆกันแหล่ะ
กิน=ถ่ายรูป อัพเฟส อัพทวิต
นอน=ทวิต เฟส
ว่างๆ=ทวิต
ติดไฟแดง=ทวิต
อุบัติเหตุครั้งนี้เกิดหลังจากอัพทวิตเสร็จ แล้วก็บึ่งรถออกจากโรงจอดรถเลย

ทั้งหมดของทั้งหมด ก็เกิดจาก "ความประมาท" อันบ่อเกิดแห่งทุกข์

เหตุการณ์มีอยู่ว่า::
ตอนนั้นช่วง11โมงครึ่งโดยประมาณ ช่วงนั้นกำลังจะออกจากบ้าน
แต่นั่งอยู่ในรถ รอให้รถอุ่นเครื่อง ขณะเดียวกันก็เปิดเพลงฟัง Gold Cobra และ ต่อด้วย Shark Attack ของ Limp Bizkit
ทั้งเร้าใจเร้าอารมณ์ มันส์สุดๆ
แล้วก็เล่นทวิตเตอร์รอ ... รออัพทวีตเสร็จ มองซ้ายแลขวารอบๆรถ
ก็ไม่เห็นอะไรอยู่ในรัศมี(แคบๆ) ก็เลยบึ่งรถออกจากโรงรถด้วยความแรงและเร็ว
ตามจังหวะเพลงที่ดังกระหึ่มๆ
ขับตรงออกจากโรงรถ แล้วก็เลี้ยวซ้าย ชะแว๊บบบบบบบบบบบ
เพื่อจะจอด และ เปลี่ยนเอาอีกคันไป
ทันใดนั้น ก็รู้สึกเหมือนเหยียบก้อนหิน เสียงดัง ตึ้ง!!!
ทีแรกยังไม่ตกใจ ก็เลยรีบวิ่งลงไปดู แต่คิดในใจว่าต้องเป็นก้อนหินแน่ๆ
ที่ตกใจคือ กลัวก้อนหินมันจะทำรถเป็นรอย
พอวิ่งลงจากรถไปดู หันไปเห็นมะขาม(หมาตัวนึง)มันมองใต้ท้องรถด้วยความตกใจ
ขนาดหมามันยังตกใจเป็น ไอ้เราก็เริ่มหน้าเสีย
รีบมองสิ่งแปลกปลอมใต้ท้องรถ เห็น อบเชย นอนแน่นิ่งอยู่ใต้ท้องรถ
เสมือนว่ามันนอนเป็นปกติของมัน แต่สักพักก็มีน้ำอะไรไม่รู้ ไหลออกมาจาก
บริเวณใกล้ตัวมันอย่างมากมาย
"อบเชย" ถูกรถเหยียบ ซึ่งขับโดย "ต้อม"
อึ้ง อึ้ง อึ้ง ไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่นั่งมอง แล้วพิจารณาถึงเหตุการณ์ต่างๆ
มะขาม เก๋ากี้ และ โชคดี รีบวิ่งไปดูน้องเล็ก ที่นอนแน่นิ่งอยู่ใต้ท้องรถ
แต่เรานั่งมองอยู่บริเวณด้านซ้ายล้อหลังของรถ ได้แต่มอง
ขยับตัวไม่ได้ ... แบบว่า อึ้ง!!! เราเหยียบอบเชยตายหรือนี่
ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ทำไมมันไม่หลบ ทำไมมันมานอนตรงนี้
ทำไมมานอนตรงที่โล่งกลางแดดจัดๆแบบนี้
ทำไมอย่างน้อยก็ไม่โดนตรงขา เผื่อจะได้รักษากัน
ทำไมมาด่วนจากไป ทำไม ทำไม ทำไม
หลายคำถามผุดขึ้นมาในหัว มีแต่คำว่า "ทำไม ทำไม ทำไม"
เริ่มคิดย้อนไปถึงอดีต วันแรกที่่มันเกิดมา
มันเป็นลูกสุดท้องของ "ยูอิ" มันจะตัวเล็กกว่าเพื่อนๆ แม่มันเลยจะรักและดูแลมันเป็นพิเศษกว่าใครๆ
มันจะมีอาการซึมเศร้าแต่เด็ก ตัวก็เล็กๆ เหมือนเป็นโรค
แต่พาไปหาหมอ หมอก็บอกว่า อาการไม่น่าเป็นห่วงอะไร
แต่กระเพาะปัสสาวะน่าจะมีปัญหา ก็ให้ยามา เราก็รักษาจนหาย
แต่มีช่วงนึงที่มีคนมาขอไปเลี้ยง แต่เราไม่กล้าให้
เพราะคิดว่า กลัวเขาจะไม่รักษา ถ้ามันมีอาการป่วย
.... หลังจากนั้นไม่นาน แม่มันก็จากมันไป มันมีอาการซึมเศร้าจนเห็นได้ชัด
และก็ซึมเศร้าอยู่อย่างนั้นจนถึงวันนี้ ไม่เหมือนหมาตัวอื่นๆที่
สามารถหยอกล้อกันเล่นได้ แต่ตัวนี้พยายามไม่เข้าหาใคร
ชอบอยู่ตัวเดียว ซึมเศร้า ... ช่วงวันสองวันมานี้ มันมีอาการแปลกๆอย่างนึง
คือชอบไปนอนกลางแดด ทั้งๆที่แดดเปรี๊ยงๆเลย แต่ก็ยังไปนอน
เสมือนว่าไม่ร้อนอะไรเลย
และแล้ว วันนี้ ก็ต้องมาจากโลกไป ... "สู่สุคตินะอบเชย"
อโหสิกรรมให้พี่ด้วยนะ พี่ไม่ได้เจตนา อย่าจองกรรมจองเวรกันเลย
ขอให้หมดสิ้นกันแต่ชาตินี้ ส่วนผลกรรมของการไม่เจตนาของพี่
พี่ก็น้อมรับ เพราะทุกคนล้วนมีกรรมเป็นของๆตน มีกรรมเป็นแดนเกิด
มีกรรมเป็นผู้ให้ผล จักทำกรรมอันใดวัน จะดีหรือชั่ว จักเป็นผู้รับผลกรรมนั้นสืบไป (นี่คือสิ่งที่ผุดขึ้นในหัว ว่าเราต้องรับผิดชอบการกระทำของเรา)

หลับในสบายนะ เกิดชาติหน้า ขอให้เกิดเป็นมนุษย์ จะได้มาสร้างบุญ สร้างบารมี ส่งผลให้เจอหนทางหลุดพ้นสืบต่อไป เพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขร่วมเกิดแก่เจ็บตายด้วยกันทั้งสิ้นทั้งปวง

สัพเพ สัตตา สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง ที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ทั้งสิ้น
กัมมัสสะกา เป็นผู้มีกรรมเป็นของของตน
กัมมะทายาทา เป็นผู้รับผลของกรรม
กัมมะโยนิ เป็นผู้มีกรรมโดยกำเนิด
กัมมมะพันธุ เป็นผู้มีกรรเป็นเผ่าพันธุ์
กัมมะปะฏิสะระณา เป็นผู้มีกรรมเป้นที่พึ่งพาอาศัย
ยัง กัมมัง กะริสสันติ กระทำกรรมอันใดไว้
กัลละยาณัง วา ปาปะกัง วา ดีหรือชั่ว
ตัสสะ ทายาทา ภะวิสันติ จักเป็นผู้รับผลของกรรมนั้น









Create Date : 18 สิงหาคม 2554
Last Update : 18 สิงหาคม 2554 14:13:49 น.
Counter : 383 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

didopooh
Location :
กาฬสินธุ์  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



สิงหาคม 2554

 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31