Group Blog
 
<<
มกราคม 2550
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
20 มกราคม 2550
 
All Blogs
 
1 ปี ที่มาเลย์

หุ หุ 1 ปี ผ่านไปไวเหมือนโกหก ผ่านมา 1 ปีแล้วหรอเนี่ย กับการมาใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศนี้

วันนี้ (20 มค) ของปีที่แล้ว(2549) เป็นวันที่เราได้อยู่ผืนแผ่นดินไทยเป็นวันสุดท้าย เป็นวันที่สร้างความเศร้าเสียใจให้บรรดาญาติพี่น้อง (ฉันมะได้ไปตายนะวุ้ย) โดยเฉพาะเจ้าคุณแม่นี่เอง ชีกลัวว่าฉันจะต้องไปผจญกับพ่อแม่สามี เหมือนในละครน้ำเน่าที่เคย ๆ ดูกันน่ะล่ะ (ท่าชีจะอินมากไปหน่อยอะเนอะ) แล้วยิ่งพ่อแม่สามีฉันเป็นคนจีนแท้ 100% จะมาอยู่กันได้ยังง้ายยยยย... กะคนไทย 100% อย่างฉัน แม่ฉันน่ะ รู้อะไร ฉันอยู่ที่นี่สบายใจกว่าอยู่บ้านตั้งเยอะ (หุ หุ ห้ามเอาไปบอกแม่นะ) และก็กลัวว่าฉันจะอยู่สุขสบายจนลืมพ่อแม่ (ฉันมะได้นั่งเป็นคนนายนะ ก็ต้องช่วยสามีทำมาหากินเหมือนกัน)

และคุณเธอก็กลัวว่าถ้าฉันไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ที่มาเลย์ได้ เธอก็เลยให้"พอคเก็ตมันนี่" ติดตัวยามฉุกเฉิน (หวานปาก) แหม...มะช่ายไรหรอกกกไม่รับเดี๋ยวแม่จะเสียน้ำใจ

ฉันก็คิดเหมือนกันนะ การที่ฉันจากพ่อแม่มาเนี่ย ก็คงจะทำให้เหงา ๆ และ เศร้า ๆ อยู่ไม่น้อย ก็ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของพวกเค้า ที่คอยเจ๊าะแจ๊ะ เบ๊าะแบ๊ะ อ้อล้อ ก็ลูกสาวนี่นะ รู้ ๆ กันอยู่ มันจะไปเหมือนลูกชายได้งัย ส่วนลูกชายตั้งสองคนของพ่อกะแม่อะ ก็ไม่ได้เลวร้ายซักเท่าไรหรอกน่า ถึงแม้ว่าพวกเค้าจะเอาใจไม่เป็น ดูแลพ่อแม่ไม่เป็น (ดูแลตัวเองยังไม่เป็นเลย วะฮ่า) แต่พวกเค้าก็อยู่ข้าง ๆ เวลาพ่อแม่เจ็บป่วย (แต่ช่วยอะไรมะได้) เอาน่ะ ก็ยังดีกว่าไม่สนใจก็แล้วกัน จะให้มาเหมือนลูกผู้หญิงมันก็ไม่ได้หรอก

ย้อนหลังไปเมื่อ 1 ปีที่ผ่านมา มีเรื่องราวผ่านมามากมาย ทั้งเรื่องร้าย เรื่องความซวย และเรื่องราวดี ๆ

เรื่องร้าย ๆ รับต้นปี มันเกิดขึ้นหลังจากที่ฉันมาอยู่ที่มาเลย์ได้น่าจะประมาณเดือนกว่า ๆ นะ ถ้าจำไม่ผิด พ่อของฉันก็เกิดป่วยอย่างกระทันหัน อย่างที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่ามันจะเกิดขึ้นอย่างฉับพลับแบบนี้ พ่อของฉันเกิดเป็นลมโดยที่แม่คิดว่าพ่อแค่หลับ แต่มันผิดสังเกตุว่าทำไมนอนนานจัง ไม่ตื่นซักที... ก็เลยลองปลุก แต่พอตื่นขึ้นมา พ่อพูดไม่ได้ จำใครไม่ได้ ขยับเนื้อขยับตัวไม่ได้ แม่ตกใจมาก รีบพาพ่อส่งโรงพยาบาล หมอวินิจฉัยอาการแล้วบอกแม่ว่า พ่อของฉันเป็นโรคเกี่ยวกับสมองขาดเลือดเป็นวงกว้าง (เพิ่งเคยได้ยินนี่แหละ)

แม่ฉันอยากให้ฉันกลับไปเยี่ยมพ่อ ช่วงวิกฤตของแม่น่ะก็จะนึกถึงแต่ฉันก่อนลูกคนอื่นเสมอ เพราะเค้าคิดว่าฉันคือความหวังเดียวของพ่อแม่ สามารถดูแลพวกท่านได้ยามเจ็บป่วย เพราะทุกครั้งที่แม่ป่วยก็เป็นฉันนี่แหละที่ไปเฝ้าไข้ (ซึ่งความจริงแล้วลูกชายคนโตของแม่น่าจะเป็นความหวังที่สำคัญมากกว่า แต่...) ถ้าฉันกลับไปเยี่ยมน่าจะทำให้พ่อดีขึ้นได้ แต่ว่า...ฉันจะไปได้ยังงัยอะ ก็ฉันเพิ่งเดินเรื่องเกี่ยวกับการขอ PR จ่ายเงินไปมะใช่น้อย ที่สำคัญ ฉันได้แค่ Single visa (นั่นหมายความว่า ห้ามออกนอกประเทศจนกว่าจะได้ Multi. visa) ก็ต้องอธิบายให้แม่ฟังซะยืดยาว แม่ฉันเก่งนะ...เป็นคนการศึกษาต่ำ ความรู้น้อย แต่เข้าใจทุกอย่างที่ฉันพูด ก็ฉันพูดความจริงนี่นา ใช่ว่าไม่อยากกลับซะเมื่อไร แต่คนที่ไม่ค่อยจะเข้าใจอะไรเอาซะเลยก็คือญาติโยมของฉันน่ะเอง ฉันก็เลยกลายเป็นคนแล้งน้ำใจ พ่อป่วยไม่สบาย ไม่ดูดำดูดี พวกเค้าคงไม่รู้ว่าสร้างความกดดันให้ฉันอย่างมาก คนการศึกษาสูงพวกนี้ต่อว่าฉันด้วยถ้อยคำที่ชาวบ้านธรรมดาเค้าใช้กัน เฮ้อ! เจ็บใจว่ะ หลังจากนั้นพ่อฉันค่อย ๆ ดีขึ้น อวัยวะภายนอกต่าง ๆ เริ่มกลับมาเคลื่อนไหวได้ตามปกติ พูดได้เป็นคำ ๆ จำอะไรได้นิดหน่อย ฉันโทรคุยกะเค้า ๆ ก็จำได้นะ แต่พูดไม่ได้ ฉันก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อย แต่ไม่นานพ่อก็เกิดอาการชักขึ้นมาอีก (ดีนะฟันปลอมไม่หลุดเข้าคอ) ต้องนอนโรงพยาบาล 3-4 วัน ฉันก็ได้แต่โทรไปให้กำลังใจแม่อะ แต่ตอนนี้พ่อมีหมอประจำอยู่โรงพยาบาลพระมงกฎฯ แล้วล่ะ ก็ต้องไปหาหมอ2 เดือนครั้ง พ่อต้องกินยาต้องรักษาไปตลอดชีวิตนะแหละ หมอบอก

ยัง เรื่องร้าย ๆ ยังไม่หมดแค่นั้น ประมาณเดือนพฤษภาคมปีที่แล้วน่าจะได้นะ ฉันเกือบจะเป็นหม้ายซะแล้ว ก็คุณโจรตัวดำ ๆ มันมาปล้นร้านมินิมาร์ทของฉันในยามเที่ยงคืนอะดิ มันมาพร้อมกับมีดเล่มยาว ทำท่าง้างมีดจะฟันอาเฮียสุดที่รักของฉัน เฮียแกเลยใจดี ให้ Lap top ไปหนึ่งเครื่อง กับเงินจำนวนหนึ่ง เพื่อแลกกับชีวิตอ้วน ๆ ของเฮีย ฉันก็อยู่แถว ๆ นั้นแหละแต่หันหลังให้ (นั่งเล่นกะน้องหมาอยู่) เลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะฉันก็ฟังภาษามาเลย์ไม่รู้เรื่องด้วยแหละ ไม่แน่ถ้าฉันหันไปเจอมัน... คนที่เป็นหม้ายอาจไม่ไช่ฉัน คงจะเป็นสามีสุดที่รักของฉันนะเอง ก็ฉันมันขี้โวยวายน้อยซะเมื่อไรล่ะ เกิดฉันร้องโวยวายขึ้นมา คุณโจรมันคงฟันปากฉันลากไปถึงหัวใจเลยมั้ง หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ป๋ากะม้า (พ่อแม่สามี) ก็เลยต้องมาอยู่เป็นเพื่อนก่อนปิดร้าน 2 ชั่วโมง ยังความซวยยังไม่หมดแค่นั้น อีก 1 เดือนถัดมาก็โดนขโมยเงินที่เป็นเงินหมุนเวียนสำหรับซื้อของเข้าร้าน (เงินสดย่อย) สำหรับจ่ายให้พ่อค้าคนกลาง ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาเปลี่ยนกะ ป๊ากะม้าอยู่เฝ้าร้านกัน 2 คน ฉันกับสามีกลับบ้านไปกินข้าวเย็น คุณขโมยมันคง survey มาเป็นอย่างดีแล้วล่ะว่าเวลานี้เหมาะแก่การลงมือ ก็มันมากันเป็นแก็งน่ะ ก็ได้ตังค์ไปไม่ใช่น้อยเลย ป๊ากะม้าก็ขวัญเสียไปหลายวัน เพราะเงินมันมากกว่าที่โดนโจรปล้นครั้งก่อน แต่ฉันว่าเค้าโชคดีกว่าตั้งเยอะ มันแค่ขโมยงัย ไม่มีอาวุธอะไร แต่ถ้าเป็นการปล้นล่ะก็.... ที่นี่มันไม่ได้มีวัดเยอะแยะให้สะเดาะเคราะห์ซะด้วย ถ้าเป็นเมืองไทยคงต้องไปทำบุญ 9 วัด ล้างซวยกันเลยแระ... แต่ก็ยังดีที่มีพระอยู่แถว ๆ นั้นรูปหนึ่ง ก็ไม่รู้เชื่อถือได้เป่า แต่ก็ไปถวายสังฆทานเพื่อความสบายใจ

เรื่องร้าย ๆ ต้นปี และกลางปี ก็ผ่านไป ก็ถึงช่วงส่งท้ายที่มีเรื่องดี ๆ ผ่านเข้ามาบ้าง นั่นก็คืองานมงคลสมรสครั้งที่ 2 ของฉันกะคุณสามี สร้างความปลื้มปิติให้ป๊ากะม้าเป็นยิ่งนัก ฉันก็ได้ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ จากป๊ากะม้า เป็นสร้อยคอทองคำพร้อมจี้ (มีกระซิบว่าห้ามบอกภรรยาของพี่ชายคนโตของสามี) และก็ได้แหวนทองจาก พี่ชายคนโตและพี่สะใภ้ของสามีนะแหละ ก็ยังดีที่มีเรื่องดี ๆ เข้ามาบ้าง

เดือนเมษาที่จะถึง...ฉันจะได้กลับเมืองไทย กลับไปหาครอบครัวและเพื่อน ๆ ที่ฉันคิดถึง ฉันเชื่อว่าทุกคนกำลังรอการกลับของฉันอยู่ และฉันเองก็กำลังรอคอยที่จะได้เจอทุกคนเช่นกัน

1 ปีของฉันกำลังจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว และที่ผ่านมาฉันก็ได้รู้สึกว่าฉันชั่งโชคดี ที่ได้มาใช้ชีวิตอยู่กับสามีที่ฉันรักและเลือกที่จะมาใช้ชีวิตร่วมกัน และอยู่กับพ่อแม่สามีได้อย่างสบายใจ ไม่มีปัญหาอย่างที่แม่ฉันกังวล กับครอบครัวที่อบอุ่น ถ้าหากว่าหากฉันต้องเจอปัญหาครอบครัวแม่ผัวลูกสะใภ้แล้วล่ะก็ ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างฉันที่ทิ้งบ้านเกิดมา คงไม่สามารถทนอยู่ได้ คงต้องเอาเงินที่แม่ให้มา...เป็นค่าตั๋วเครื่องบินกลับไปนั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่า แล้วก็ฟังคำสมน้ำหน้าจากบรรดาญาติพี่น้องฉันก็เป็นได้


Create Date : 20 มกราคม 2550
Last Update : 20 มกราคม 2550 21:27:42 น. 9 comments
Counter : 472 Pageviews.

 
มีคนแซวมา(คุณกายแก้วน่ะ) ว่าจะอัพบล็อคอีกทีปีหน้า (2008) ... อู้ยยย มะถึงขนาดนั้นหรอก นี่งัยมาอัพแล้ว ยาวเป็นกิโลฯ เผื่อเดือนหน้าขี้เกียจ เหอ เหอ


โดย: annie l (Annie l ) วันที่: 20 มกราคม 2550 เวลา:21:37:28 น.  

 
สวัสดีค่ะ หายไปนานเลยค่ะ ก็คิดถึงอยู่นะค่ะ ดีใจที่ได้ยินนข่าวเรื่องดี ส่งท้ายปี แต่ก็ขอแสดงความเสียใจกับเรื่องรายๆกลางปีที่ผ่านมา ปีนี้คงเป็นปีที่ดีแล้วหล่ะค่ะ ก็คงเป็นปีที่มีแต่ความสุข ความเจริญ แล้วหล่ะค่ะ แต่เอ ตอนไหนจะมีน้องน๊า อยากรู้จัง ขอให้ครอบครัวมีความสุขมากๆตลอดปีและตลอดไปเลยนะค่ะ


โดย: Hawaii_Havaii วันที่: 21 มกราคม 2550 เวลา:1:29:20 น.  

 
แวะเข้ามาทักทายค่ะ โอ้ คุณ Annie หายไปนานจริงๆ นะค๊ะเนี่ย หุหุ

กลับไปเมืองไทยเมื่อเดือนก่อน กิน MK สุกี้ซะสี่รอบเลยค่ะ แซ่บถึงใจ


โดย: วิสกี้โซดา (วิสกี้โซดา ) วันที่: 21 มกราคม 2550 เวลา:3:31:50 น.  

 
อ้าว ใกล้จากลับมาแล้วเหรอ เย่ เย่ มีเจ้ามือเลี้ยงข้าวอีกแล้วเฟ้ย yeah!!
PS. ไม่ต้องบ่นไม่ต้องด่า ไม่ต้องนินทา ไม่ต้องมาว่า ทำได้หยั่งเดียวคิดถึงข้าพเจ้างัย


โดย: pkon IP: 58.181.145.220 วันที่: 23 มกราคม 2550 เวลา:8:50:26 น.  

 
... ยังไม่รีบมีหรอกค่ะคุณอ้อย บอกตามตรงว่าขี้เกียจเลี้ยงอะ อู้ยยย...ตรงไปอะเป่า จริง ๆ แล้วก็ยังไม่พร้อมอะค่ะ แล้วไม่รู้แก่เกินไปแล้วด้วยอ๊ะเป่า เพราะตอนนี้ก็ เลข 3 นำหน้ามาต้น ๆ แล้ว

...ถ้าเมืองไทยเดือนเมษาฯ เมนูแรกที่อยากมั่ก คือส้มตำปูปลาร้าค่ะ แต่สุกี้นี่ไม่พลาดแน่

...คายบอกยะ นังคุณปกรณ์ว่าฉานจาเป็งเจ้ามือ แกน่ะแหละ โทษฐานไม่ยอมออนไลน์ ถ้าหลังจากวันนี้แล้วยังไม่ออนฯ นะ จะฝากให้นังตุ๊กมันด่าให้มึนไปเลย แถมกลับไทยเอ็งก็ต้องเลี้ยงสุกี้ MK ฉานด้วย ระวังตัวไว้ให้ดี

ปล. ถ้ากลัวเป็นเจ้ามือต้องออนไลน์ซะดี ๆ


โดย: annie l IP: 60.53.30.64 วันที่: 23 มกราคม 2550 เวลา:20:54:39 น.  

 
ตามมาอ่านครับ จะโกรธมั๊ยเนี่ย ถ้าจะบอกว่าอ่านเพลินมาก ... อ้าว..!!!


โดย: DamDevil วันที่: 26 มกราคม 2550 เวลา:8:09:48 น.  

 
ไม่ทันแล้วคุณเพื่อน คำสั่งย้ายกะลังจะคลอดแล้ว ข้าพเจ้าจะได้ย้ายกลับบ้านแล้วก๊าบ เย้ เย้


โดย: pkon IP: 58.181.145.220 วันที่: 26 มกราคม 2550 เวลา:12:37:22 น.  

 
...อ่านเพลินจนตายลาย เป็นลมไปแล้ว พี่ไอ่นำโชค


โดย: annie l IP: 60.53.19.143 วันที่: 26 มกราคม 2550 เวลา:13:03:26 น.  

 
เข้ามาดูความเคลื่อนไหวของเพื่อนแล้วนะ ปี่นี้ขอให้เพื่อนเจอแต่เรื่องดี ๆ นะ ส่วนฉันก็กำลังจะตกงานแล้วล่ะ ไว้เจอกันเมษานะจ๊ะ...


โดย: took IP: 125.24.139.233 วันที่: 30 มกราคม 2550 เวลา:20:52:13 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Annie l
Location :
กรุงเทพ Malaysia

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




คือแบบเราก็อยากจะมีเวปส่วนตัวตั้งนานแล้วและ แต่ว่าทำมะเป็นอะ แต่เพราะว่าเราก็เข้ามาเป็นสมาชิกของพันทิปนานพอสมควร ก็ลองทำความรู้จักกะ bloggang ได้นิดหน่อย ลองสร้างดูได้เท่าเนี้ย แหะ แหะ

















Friends' blogs
[Add Annie l's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.