วันก่อน...ฉัน E-mail ถึงตัวเองด้วยละ


วันก่อน...ฉัน E-mail ถึงตัวเองด้วยละ



มันเกิดขึ้นทั้งๆที่ฉันไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่มันเป็นวันนึงที่น่าเบื่อของช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา มีบ้านก็กลับไม่ได้ต้องอยู่หอตัวคนเดียว คิดถึงเวลานั้นแล้วก็เหงา ให้บรรยายอย่างไรดีละ 

เอาเป็นว่า“เหงา จับ ใจ”


และคงจะเป็นเอามากโดยไม่รู้ว่าจะเอาไปเล่าให้ใครฟัง เพราะช่วงนั้นที่บ้านเกิดวิกฤตน้ำท่วมแม่ก็ไม่ค่อยได้โทรมาซักเท่าไร เนื่องจากปกติแล้วแม่จะโทรหาฉันทุกวัน


ก็เพราะว่าโทรหาทุกวันนี้แหละเลยทำให้ฉันเกิดอาการเหงาจับ ใจ อย่างน้อยๆ ถ้าฉันเรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียวก่อนหน้านี้ ไอ้อาการเหงา จับ ใจคงไม่เกิดขึ้นหรอก 

อาจจะเป็นแค่ “แอบเหงาเล็กๆ”



แน่นอนคนเราถ้าได้รับหรือทำอะไรเป็นประจำ จนเกิดอาการที่เรียกว่า “ชิน”มันเป็นคำที่สะกดง่ายๆแต่เรียนรู้ที่จะเลิกยาก 


และหนักข้อที่สุดคืออาการ “ชินชา” จนไม่อาจรับรู้ได้กระทั่งขาดมันไป 


แต่หลายคนมักใช้คำนี้ในเวลาเศร้าๆหรืออมทุกข์ อารมณ์แบบว่า “เจ็บบ่อยๆ ค่อยๆชิน” ฉันเคยมีประสบการณ์ตรงกับเรื่องนี้อยู่แต่ไว้โอกาสหน้าจะเล่าให้ฟังโอกาสนี้เล่าให้จบก่อนจะดีกว่า



เริ่มแรกก่อนที่จะส่งE-mail ถึงตัวเอง ก็เพราะนั่งน้อยใจในโชคชะตาที่ต้องทนเหงาเปล่าเปลี่ยวอยากหาที่ระบาย ฉันมันประเภทชอบเขียน ชอบอ่าน เลยอยากหา “ทำเลดีๆ” ไว้เขียนอะไรก็ได้ที่ไม่มีใครมารู้มาเห็น



"ไดอารี่" ...อันนี้ไม่ work

ฉันเคยเขียนแต่ไดอารี่ในสมุดที่ได้ฟรีมา จากไหน ก็เคยรู้ แต่ตอนนี้ไม่รู้แล้ว เขียนได้นานอยู่นะ ประมาณ 1 อาทิตย์เวลาแต่ละคนมันต่างกัน บางคน 2 วันก็ถือว่านาน สำหรับฉัน 1 อาทิตย์ถือว่านานแล้วเขียนไปเขียนมา จนไม่รู้ว่าจะเขียนไร เพราะจำในแต่ละวันไม่ได้


 สุดท้ายก็เลิกลองค้นกลับมาอ่าน ก็ตลกดี เขียนบ้าไรวะ ? ไม่เห็นจะรู้เรื่อง

“บายๆ ไปก่อนละ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเขียนต่อ”

จบได้อย่างนี้ทุกวัน สงสัยช่วงนั้น สมองยังไม่ค่อยได้รับการพัฒนาเท่าที่ควร แอบหนักใจตัวเองอยู่ลึกๆ


โอเค ไดอารี่ เขียนไว้มันก็ไม่ได้เสียหาย แต่ไม่รู้จะเขียนอะไรนี่คือปัญหา ? และอีกปัญหาที่ใหญ่กว่าคือ อยู่ๆมันก็ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่ทราบเป็นอันต้องเลิกรา เลิกเขียนกันไป


สุดท้ายเลยได้ทำเลใหม่ คือ E-mail โอ้วมันเป็นอะไรที่ได้มาอย่างง่ายดาย ไม่ต้องตระเวนหาสมุดฟรีมาบันทึก อยากเขียนอะไรก็เขียนไม่มีคนรู้นอกจากเราจะไปป่าวประกาศบอกคนอื่นๆ รวมถึงบอก password ของ E-mail


จริงๆแล้วที่เขียนพร่ำเพ้อเวิ่นเว้อมานานจุดประสงค์หลักคือ

 ตั้งใจอ่านดีๆ


“ฉันมาแนะนำให้ลองเขียนE-mail ถึงตัวเองดู”


ฉันมั่นใจว่าอย่างน้อย อะไรที่เราเก็บไว้ไม่มีทางรั่วไหล หรือหลุดลอยไปเข้าปากใคร ให้บอกเล่าต่อๆได้ 


มันไม่ใช่แค่นั้นนะสำหรับฉันมันเป็นที่ที่หนึ่งที่ทำให้รู้สึกว่า “ว้าว โล่งจัง” เหมือนได้ระบายให้ใครฟังซักคนโดยที่เขาเป็นผู้ฟังที่ดี ไม่พูดแทรก หรือพูดแทงใจอันน้อยนิดของฉัน



พอว่างๆ ลองกลับไปนั่งอ่าน E-mail เล่นๆ จากคำพูดระบายตัดพ้อ จมอยู่กับความทุกข์ ระทมเศร้าหรือกำลังจะตายเพราะสำลักความสุข ในช่วงเวลานั้นๆ



มันกลับกลายเป็นความทรงจำที่งดงามเป็นเรื่องเล่าที่ทำให้เราหัวเราะ แบบว่า “เฮ้ย ตอนนั้นทำไปได้ไงวะ ??”




หรือกับใครบางคนที่ทุกวันนี้เขาอาจจะอยู่ไกลแสนไกลแต่เรากลับสัมผัสเขาได้

“เมื่อ เช็ค E-mail แล้วคลิกที่กล่องขาเข้า”



 




Create Date : 05 พฤศจิกายน 2555
Last Update : 5 พฤศจิกายน 2555 16:18:23 น.
Counter : 978 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

iiDust
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



พฤศจิกายน 2555

 
 
 
 
1
2
3
4
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30