I am just what I am and ....I am still in love with u...
ความทรงจำที่อบอุ่น... 30/1/1999 - 11/5/2010





วันนั้นเป็นวันเกิดต่ายจี้...แต่ที่บ้านเราได้ของขวัญที่ไม่ใช่แค่ของต่ายจี้
ลูกหมาตัวนั้น..เป็นของขวัญของบ้านเรา.....

ด้วยความใจดีของพี่อ้วน หรือว่าเลี้ยงหมาเพิ่มไม่ไหวแล้วนี่แหล่ะ
ลูกหมาตัวสีน้ำตาล พันธุ์ผสม... อย่าถามนะว่าอะไรกับอะไร
เพราะแม้แต่คนเอามาให้ก็ยังตอบไม่ได้ เวลาใครถาม เราก็ตอบไปแบบงงๆ ว่าไม่รุ้ค่ะ -__-"

ตอนแรกเราตั้งชื่อว่าโกโก้ แต่ป๊าบอกว่าฮิวโก้น่ารักกว่านะ
...
ฮิวโก้ ก็เลยชื่อฮิวโก้ตั้งแต่นั้นแหล่ะ

ตอนมันเป็นลูกหมา ใครเห็นก็ว่าน่ารัก เพราะหน้ากลมๆ ปากมนๆ ของมัน และขนาดตัวที่เรียกได้เต็มปากว่า "หมากระเป๋า"
ทุกคนที่บ้านเราชอบเล่นกับมัน แต่คนที่เห่อมันมากที่สุดน่ะ...ไม่บอกก็รู้ว่าใคร
แต่คนที่เห่อที่2 ตามมาติดๆ ก็น่าจะเป็นแบมๆ
ที่ถ้าเห็นเราเล่นกับฮิวโก้เมื่อไหร่ ก็ต้องปรี่เข้ามาแย่งเล่นด้วย
....แต่ขอโทษค่ะ.. ฮิวโก้น่ะ ไม่ชอบเด็ก
อันที่จริงอาจเป็นเพราะแบมๆ ก็ได้นะ เพราะฮิวโก้ชอบเล่นกับเรามากกว่า ชีก็เลยชอบเรียกร้องความสนใ
โดยการดึงหางหมา...โถ่..ทำแบบนั้น มันจะอยากเล่นด้วยมั้ยล่ะ แบมๆเอ้ย.....

แล้วก็มีอีกคน ที่เราว่ารักฮิวโก้ไม่น้อยกว่าใคร
แต่ชอบแสดงออกด้วยการแกล้ง....แล้วก็ซื้อของกินให้ (ไม่รุ้ซื้อให้เพราะปลอบที่โดนแกล้งรึเปล่า)
...พ่อกลิ้ง น้าของเราเอง
ซึ่งตอนหลังเนี่ย ถึงขั้นนับฮิวโก้ว่าเป็นลูกคนสุดท้อง โดยมีเรา เป็นลูกคนโต แบมๆ เป็นลูกคนรอง (มิน่า..ถึงเป็นเด็กมีปัญหา ชอบดึงหางน้องเพราะขี้อิจฉา) กันเลยทีเดียว
แล้วที่เราต้องเถียงแทนอยู่ตลอด ก็คงเป็นเรื่องที่พ่อกลิ้งชอบตั้งฉายาให้ฮิวโก้
...เป็นหมาวัดดอนบ้างล่ะ(คือว่า ตอนโตแล้วเนี่ย ฮิวโก้ออกจะละม้ายลูกหมา(วัด) แต่ด้วยขนาดที่เล็กกว่าหมาวัด จมูกที่สั้นกว่า แต่ก็มีหางที่ม้วนเหมือนปั้กนะ)..นางสาวโก็...ป้าโก้..บ้างล่ะ...
ขยันแกล้งหมาเราจริงๆ..
ถึงฮิวโก้จะไม่สวยเริ่ด แต่ก็น่ารักนะยะ ฮึ่ม!!!

ฮิวโก้ก็จัดว่าเป็นหมาขี้อิจฉานะ มีเรื่องเล่าเยอะเลยล่ะ
ครั้งนึง เราได้ตุ๊กตาบาร์บี้เป็นของขวัญวันเกิด (อยู่มหาลัยฯแล้วก็ยังชอบเล่นตุ๊กตาอ่ะ)
เอามันขึ้นไปนอนด้วยบนเตียง ซึงปรกติแล้วฮิวโก้เท่านั้น ที่จะนอนกะเรา
เราออกไปเข้าห้องน้ำแป๊ปเดียว กลับมา...เห็นฮิวโก้กำลังฟัดแขนบาร์บี้ เหวี่ยงไปมาอย่างเมามัน
*O* ฮิวโก้...ววววว!!
(นี่แน่ะๆๆ...สวยเริ่ดกว่าชั้นแล้วยังได้มานอนเทียบชั้นกันอีก ต้องโดนนนนนน.....ฮิวโก้วีนด้วยความเกรี้ยวกราด)
ผลก็คือ พอแยกออกจากกันได้ น้องตุ๊กตาของเราแขวเหวอะหวะ เป็นตุ๊กตาพิการเสียแขนขวา
ส่วนฮิวโก้น่ะหรอ... ทำหน้าไม่รุ้ไม่ชี้ แต่แอบกระหยิ่มนิดๆ ชิ..ไม่สวยแล้วเดี๋ยวพี่ผึ้งก็ต้องเอาแกไปทิ้ง..
ร้ายจริงๆนะฮิวโก้...^^"

นอกจากนี้ก็.. เวลาเห็นคนในบ้านไปเล่นกะหมาตัวอื่นนี่ไม่ได้เลย
จะส่งเสียงเรียกร้องความสนใจทันที งอนนน.. บ่นนนนน..งึมงัม เงี้ยวง้าว จนบางทีเป็นเห่าไล่เลยก็มี
กลัวจะไปรักเค้ามากกว่าตัวล่ะสิ...
แม่ก็จะชอบแกล้งฮิวโก้ต่อนะ ฮิวโก้ยิ่งโวยวาย แม่ก็จะโอ๋ๆๆ น่ารักจังเลยตัวนี้
แม่ไม่รักฮิวโก้แล้วดีกว่า... จบเสียงแม่ ฮิวโก้ก็จะวีนแตกยิ่งกว่าเดิมทุกทีเลย

แต่จริงๆแล้วเรื่องแกล้งน่ะ เราเองก็ไม่แพ้แม่หรอก ออกจะมากกว่าแม่ด้วยซ้ำ
เพราะรักหรอกน่า ถึงได้แกล้งได้เล่นด้วยนี่เนอะ

ฮิวโก้น่ะ..เป็นหมาที่ไม่กลัวหมาตัวไหนเลย
จะตัวใหญ่กว่าฮิวโก้กี่เท่า ถ้าได้โอกาสเป็นต้องเห่าข่มตลอด(ตัวเองโดนมัดอยู่ในบ้านหนิ)
แต่ถ้าหลุดออกไปได้ ก็ไม่กลัวนะคะ ฮิวโก้สู้ตายค่ะ
เคยมีวีรกรรมจนต้องพาไปให้หมอฝังฝีเข็มมาแล้วหลายเข็ม
ซ่าจริงๆ...หมาชั้น -*-

มีอีกคนนึง ที่จะไม่พูดถึงไม่ได้เลย...อากุง
อากุงเป็นคนที่ตามใจฮิวโก้มากกก มากกว่าเราอีกก็ว่าได้
เวลาฮิวโก้เห็นอากุงกินอะไร เกาขาขออากุง2ที ฮิวโก้ก็ได้มากินสมอยาก
เวลาอากุงจะออกไปเดินเที่ยวเล่น ฮิวโก้ก็ได้ออกไปวิ่งลากอากุงสมอยากอีกเหมือนกัน(ต้องเรียกว่าลากจริงๆ แรงมันเยอะ) แม้กระทั้งช่วงท้ายๆของอากุง เริ่มจำชื่อคนที่บ้านไม่ได้แล้ว
อากุงก็ยังจำชื่อฮิวโก้ได้อยู่ (ถามว่าเราชื่ออะไร อากุงบอกไม่รุ้ รุ้แต่เป็นหลาน แต่ชี้ไปทางฮิวโก้แล้วถามว่า แล้วตัวนั้นชื่ออะไร อากุงจะบอกว่า...ฮิวโก้..-__-"
จนวันที่อากุงไม่อยู่แล้ว เวลาถามฮิวโก้ว่า อากุงอยู่ไหน..ฮิวโก้?
ฮิวโก้ก็จะหันหน้าไปมองทางห้องนอนอากุง...

เราอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข เวลามองตาฮิวโก้ มันจะมองกลับมาด้วยแววตาซื่อๆ
ถ้าเราพูดอะไรกับมัน มันจะเอียงหัว หรือกระดิกหูด้วยความสงสัยเสมอๆ
ถ้ายกกล้องหรือโทรศัพท์ขึ้นมาจะถ่ายรูปมันซะหน่อย มันจะต้องเอียงด้านข้างให้ และไม่ยอมมองกล้อง ไม่รู้จะเขินไรนักหนา เป็นหมาไม่สู้กล้องไปได้
เวลาแขกของเรามา ฮิวโก้จะต้อนรับอย่างดี บางคนยังโชคดีโดนเลียแค่แขน ขา หรือมือ
แต่ถ้ามันได้ถึงเนื้อถึงตัวเมื่อไหร่ รับรองได้โดนฮิวโก้เลียปากเปียกกันทุกคน
ตอนเรากลับจากข้างนอก มันจะทำท่าดีใจแบบอลังการ ทำทุกอย่างกระโดด ร้อง หมุนตัว แกว่งหางยาวๆให้เป็นคอปเตอร์ไม้ไผ่(มาโดนขาเราอย่างเจ็บ) เข้ามาเลีย หรือกระทั่งกระโดดผลักเราให้ล้ม..ก็บอกแล้วว่ามันแรงเยอะ
ทำทุกอย่างแหล่ะ จนกว่าเราจะก้มลงนั่งลูบหัวลูบหางมัน แล้วบอกว่า จ้า..กลับมาแล้วจ้ะ
คนที่เลี้ยงหมาทุกคนก็คงมีโมเม้นท์นี้ แต่เชื่อมั้ยว่าเจ้าของหมาทุกตัวจะชื่นใจ ที่เห็นมันดีใจได้ขนาดนี้ ^__^

สงกรานต์ที่ผ่านมา เรามีโอกาสพามันไปเที่ยวทะเลกับที่บ้าน
เพราะยืนกรานว่าถ้าไม่เอามันไป เราก็จะอยู่กรุงเทพฯ เฝ้าบ้านกะมันนี่ล่ะ
แต่สุดท้ายก็ได้พาไปด้วยกัน ให้มันนั่งรถ ซะจนมันรู้จักที่จะขืนตัวเวลารถเลี้ยว รถเบรกแล้ว ^^ (ถ้านับจากวันแรกที่มันได้นั่งรถ..แล้วเมาอ้วกใส่เบาะแท็กซี่..นับว่าตอนนี้เก่งมากฮิวโก้)
ไม่รู้ว่ามันชอบรึเปล่า.. แต่เราชอบ ที่จะมีมันอยู่ด้วย
แล้วก็คิดว่าคราวหน้า จะพามันไปเที่ยวด้วยอีก...


.......
..........แต่แล้วก็มาถึงวันนี้
คืนที่ 3... ที่ฮิวโก้ไม่ได้มานอนอยู่ในห้องนอนของเรา
คืนที่ 3... ของการจากไป การที่ไม่ได้เห็นฮิวโก้อยู่ที่บ้าน หลังจากที่อยู่ด้วยกันมา 11 ปี กับอีก 100 วัน


หัวใจฮิวโก้หยุดเต้น..ตอนคืนวันที่ 11 พค. ที่ผ่านมา

ป๊าออกไปตามฮิวโก้ เพราะเชือกที่รัดตัวฮิวโก้หลุด มันเลยออกไปวิ่งเล่น
แต่ตามปกติ ถ้าฮิวโก้เห็นว่ามีคนที่บ้านตามมา มันจะรีบวิ่งหนี เพราะกลัวว่าจะโดนจับกลับบ้าน
เราออกไปตามป๊ากับฮิวโก้ เพราะรู้ว่าป๊าใส่เชือกให้ฮิวโก้ไม่เป็น
พอเลี้ยวออกจากท้ายซอยไปนิดนึง ป๊าอุ้มฮิวโก้มาเดินมาเจอเรา ซึ่งกำลังลงนั่ง เพื่อเตรียมจะใส่เชือกให้
แล้วป๊าก็วางฮิวโก้ลง....มันหลับตา..นิ่ง....ไม่ขยับเขยื้อน
เราจับมันซักพัก...เรียก..ฮิวโก้.......
ป๊าบอกว่า มันโดนรถกระป๋องชน แล้วทับไปเลย..
เราก้มดูมัน บาดแผลภายนอกไม่มีเลย แต่เห็นได้ว่าช่วงท้องไปทางขาหลังบวมขึ้น
ไม่อยากจะเชื่อ.. ก่อนหน้านี้ไม่ถึง 10 นาที มันยังกระโดดเหย็งๆ ให้คนโน้นคนนี้พามันออกไปเดินเล่นเพราะถึงเวลาเดินเล่นของมันแล้ว
แต่ตอนนี้..เราเสียฮิวโก้ไปแล้ว....

เราเพิ่งจะบอกป๊าว่า ขอเอาเชือกที่ผูกฮิวโก้ไปผูกไว้ที่เดิมได้มั้ย
ทุกครั้ง..เราจะเห็นเชือกของมันผูกอยู่ที่เดิมตรงนั้น.....
...เราคิดถึงฮิวโก้ คิดถึงหน้าและแววตาที่มันมองเรา คิดถึงความอบอุ่นเวลาที่มันแสดงออกว่ามันดีใจที่ได้อยู่กับเรา
เราอยากกอดมันอีก เพื่อให้มันรับรู้ ว่าเรารักมันมากแค่ไหน..

ฮิวโก้...พี่ผึ้งสัญญาว่าจะไม่ลืมฮิวโก้
ขอให้ฮิวโก้ไปอยู่ในที่ที่มีความสุข และอบอุ่น ฮิวโก้จะอยู่ในใจพี่ผึ้งตลอดไปนะคะ รักฮิวโก้มากๆค่ะ...



Monday,17 at 13:25 pm.



พรุ่งนี้จะครบ 1 อาทิตย์แล้ว ยังคงคิดถึงเรื่องเดิมๆ...

...คิด...ว่า...


ถ้า...วันนั้นป๊าทำตามที่เราเคยบอก ว่าเวลาจูงฮิวโก้ ให้ดึงเชือกขึ้นสูง อย่าให้มันลากไปแบบนั้น.... ตัวมันก็คงไม่หลุดออกจากสายรัดตัว

ถ้า....เราไม่มัวแต่ห่วงจะดูละคร เราก็เป็นคนพามันไปเองแล้ว แล้ว....มันก็คงไม่ตายแบบนี้


ถ้าไม่ใช่เพราะเรา..ฮิวโก้ก็คงยังอยู่กับเรา นอนกับเราทุกคืนเหมือนเดิม...

อยากย้อนเวลากลับไปจริงๆ...






Free TextEditor


Create Date : 17 พฤษภาคม 2553
Last Update : 17 พฤษภาคม 2553 13:35:12 น. 1 comments
Counter : 241 Pageviews.

 


โดย: หาแฟนตัวเป็นเกลียว วันที่: 17 พฤษภาคม 2553 เวลา:13:58:38 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

love knot's vichie
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผึ้ง..ผู้หญิงที่ยังหาจุดโฟกัสของชีวิตไม่เจอ
ไม่สิ เจออยู่จุดนึง...
จุดที่อยู่ข้างๆพี แฟนสาวผมสั้นคนดีของผึ้งเอง ^^
Group Blog
 
 
พฤษภาคม 2553
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
17 พฤษภาคม 2553
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add love knot's vichie's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.