Group Blog
 
 
ธันวาคม 2553
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
11 ธันวาคม 2553
 
All Blogs
 

เรา-สอง-คน ตอน เพราะรัก

คำเตือน เรื่องสั้นตอนนี้ ไม่เหมาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่อายุไม่ถึง 20 ปี รวมทั้งผู้ที่รับเรื่องราวความรักแบบ boy's love ไม่ได้ ถ้ารบไม่ได้ รบกวนออกจากบล็อคนี้เถอะนะคะ ด้วยความปรารถนาดีจาก hunny ค่ะ


เรา-สอง-คน ตอน เพราะรัก


ณ ผับดังแห่งหนึ่งย่านใจกลางตัวจังหวัด แม้จะดึกดื่นมืดมิดสักเพียงไร ก็ยังมีบรรดานักท่องราตรีอีกจำนวนไม่น้อยที่แวะเวียนกันมาจับจองโต๊ะเพื่อหาความสำราญตั้งแต่หัวค่ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงสุดสัปดาห์ เก้าอี้ในร้านแทบจะไม่พอ บางครั้งต้องต่อโต๊ะออกไปจนถึงนอกร้าน ยิ่งมีแขกมาใช้บริการมากขึ้นเท่าไหร่ นักร้องในผับก็ยิ่งต้องทำงานหนักกันมากขึ้นเท่านั้น หลายๆครั้ง เจ้าของร้านก็ประสบปัญหาว่ามีนักร้องมาร้องเพลงไม่พอ บางคนก็แอบเบี้ยวคิวหนีไปเสียเฉยๆ ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่รู้จะแก้ปัญหานี้อย่างไร นอกจากจะควักโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาหนุ่มน้อยเสียงหวานซึ่งเคยทำงานเป็นนักร้องแห่งนี้เมื่อนานมาแล้ว

“ฮัลโหล....ลูกยอด คืนนี้มาช่วยเฮียหน่อยสิ..... เนี่ย...ที่ร้านไม่มีนักร้องเลย....ลูกยอดมาช่วยร้องเพลงให้เฮียหน่อยได้ไหม๊?? ...“

“เฮีย....ที่จริงชั้นก็อยากจะช่วยเฮียอยู่หรอกนะ แต่ว่า ชั้น....เกรงใจแฟนชั้นน่ะ...... คือ...... เค้าไม่อยากให้ชั้นไปทำงานที่ผับอีก ชั้นไม่อยากขัดใจเค้า.... “

“โธ่.....ลูกยอด ช่วยเฮียหน่อยเถอะ!! ตอนนี้ ลูกค้าที่ร้านเริ่มจะไม่พอใจแล้ว.....เฮียไม่รู้จะทำยังไงดี.....เฮียเข้าใจนะว่าตอนนี้ คณะแตรวงของลูกยอดเริ่มกลับมามีชื่อเสียงโด่งดังเหมือนเดิม..... ลูกยอดคงไม่อยากมาร้องเพลงที่ผับอีก .....ถ้าเฮียไม่เดือดร้อน เฮียคงไม่รบกวนลูกยอดหรอก น่า.....เห็นแก่เฮียหน่อยเถอะ....เฮียขอร้องเป็นครั้งสุดท้ายนะ นะๆๆ”

เจ้าของร้านพยายามส่งเสียงอ้อนวอนสุดฤทธิ์ ซึ่งในที่สุด ลูกยอดก็ยอมใจอ่อนจนได้ เขายอมทำตามคำขอเพราะเห็นแก่บุญคุณที่เคยได้ช่วยเหลือกันมาเมื่อครั้งยังตกระกำลำบาก

“อืม.....เข้าใจแล้ว......ก็ได้....แต่ชั้นคงช่วยเฮียแค่ครั้งนี้เท่านั้นนะ”

พูดจบ ลูกยอดก็กดวางสายแล้วเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก ทว่า ตะนอยที่แอบได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ได้เข้ามาห้ามเขาไว้เสียก่อน

“ลูกยอด....นี่แกจะไปไหนน่ะ?? จะออกไปร้องเพลงที่ผับนั่นเหรอ??? ก็คุณสายชลเค้าขอไม่ให้แกไปที่นั่นอีกแล้วไม่ใช่เหรอไง??”

“พี่ตะนอย......พี่ก็อย่าบอกให้พี่สายชลเค้ารู้สิ....เอางี้ พี่บอกว่าชั้นไปบ้านดอกรักก็ได้......เสร็จธุระแล้วชั้นจะรีบกลับมานะ...ไปล่ะ...”

ว่าแล้ว ลูกยอดก็รีบบึ่งออกจากบ้านทันที ทิ้งให้ตะนอยเฝ้าดูอย่างอ่อนใจอยู่ข้างหลัง



ท่วงทำนองของบทเพลงที่บรรเลงไปเรื่อยๆ ช่างรับกับเสียงหวานใสแต่เต็มเปี่ยมด้วยพลังของเด็กหนุ่มมหัศจรรย์ที่ชื่อลูกยอดเหลือเกิน บรรดาแขกเหรื่อในร้านนิ่งฟังบทเพลงอันไพเราะซึ่งถูกขับกล่อมโดยหนุ่มน้อยหน้ามน ไม่เพียงแค่เพลงลูกทุ่งเท่านั้น แต่เพลงแนวอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นเพลงสากลเบาๆ หรือ ร๊อคแรงๆ เขาก็ยังร้องได้ทั้งหมด แถมยังทำได้ดีจนน่าชื่นชมเสียด้วย สร้างความพึงพอใจให้กับลูกค้าจนได้รับเสียงปรบมือดังสนั่นเป็นการตอบแทน เฮียเจ้าของร้านถึงกับหน้าบานที่พ่อหนุ่มน้อยคนนี้มาช่วยชีวิตเขาไว้ได้พอดิบพอดี

“ขอบใจมากนะ ....ลูกยอด......ถ้าไม่ได้นายมาช่วย ป่านนี้เฮียคงแย่แน่ๆเลย”

“ไม่เป็นไรหรอก......ชั้นร้องเพลงเสร็จแล้ว ขอกลับบ้านล่ะนะ “

ลูกยอดรีบเดินจากไปโดยที่ไม่ได้อยู่รับคำป้อยอจากคุณเจ้าของร้าน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวไปไหน เสี่ยร่างท้วมคนหนึ่งก็มุ่งตรงมาหาเขา ฝ่ามือใหญ่ถือวิสาสะมาจับข้อมือบางๆของลูกยอด พลางส่งสายตาเจ้าชู้กรุ้มกริ่มทอดมองมายังคนหน้าสวย

“จะรีบไปไหนล่ะ น้องชาย.....อยู่คุยกันก่อนสิ..... น้องชายร้องเพลงได้เพราะมากเลยนะ......หน้าตาก็น่ารัก......พี่ชอบมากๆ..... เดี๋ยวเราไปนั่งคุยกันหน่อยดีกว่า.....พี่มีรางวัลจะให้น้องด้วยนะ”

ลูกยอดสะบัดมือออกจากชายคนนั้น ดวงตาคู่งามมองเขาอย่างไม่พอใจ ริมฝีปากอิ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว

“ไม่ครับ....ผมรีบ...ขอตัว”

“เดี๋ยว......อย่าเพิ่งไปสิ..... แหม... ทำเป็นเล่นตัวจริงนะ......แต่แบบนี้แหล่ะ ดี.... พี่ชอบ....หึๆๆ“

เขาพูดพลางยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้พวงแก้มนวล กลิ่นเหล้าคละคลุ้งเหม็นหึ่งน่าสะอิดสะเอียน เสี่ยใหญ่ถือดีโอบรอบบ่าเล็กของลูกยอดแล้วเลื่อนมือลงไปลูบไล้ที่เนินอกอย่างช่ำชอง ยิ่งสร้างความเดือดดาลให้กับหนุ่มน้อยจนสุดจะทานทน ปรอทแห่งความอดกลั้นพุ่งทะลุแตกกระจาย ชายผู้ไม่เจียมตัวคนนั้นจึงโดนฤทธิ์เดชของเจ้าเด็กแสบคนนี้เข้าให้เต็มๆ

.........ฮึ่มมมม!! ไอ้เฒ่าหัวงูเอ๊ย!!.......แกรู้จักคนอย่างลูกยอดน้อยไปซะแล้ว!!......


....เพี๊ยะ!!....

หลังเสียงเนื้อที่ตีกระทบกันอย่างแรง เสี่ยร่างท้วมก็ล้มคว่ำลงไปกองที่พื้นตามแรงลูกตบบรรลัยกันต์ รอยจารึกสีแดงเข้มรูปฝ่ามือน้อยๆประทับอยู่บนแก้มของเขา ชายคนนั้นหันมามองลูกยอดอย่างเกรี้ยวกราด แต่เขากลับหาได้มีความกลัวเกรงหรือสะทกสะท้านแต่อย่างใดไม่ หนุ่มน้อยเหยียดยิ้มที่มุมปาก เสียงหวานๆแกล้งพูดยั่วประสาทไอ้เสี่ยจอมลามก

“แหม!! น่าเสียดายจริง เจ้ายุงร้าย!! ดันบินหนีไปซะได้ ......หวังว่าเสี่ยคงยังไม่โดนยุงกัดหรอกนะครับ หึๆ “

“หนอย!! นี่แกกล้าลองดีกับชั้นเรอะ!! ไอ้กระเทย!! แกไม่รู้เหรอว่าชั้นเป็นใคร !! อยากตายนักใช่ไหม๊!! ถ้าแกคิดว่าแน่จริงก็เข้ามา!! “

ทว่า ยังไม่ทันจะพล่ามได้จบประโยคดี กำปั้นลุ่นๆของหนุ่มน้อยก็กระแทกใส่หน้าเขาแบบเต็มเหนี่ยว ในเมื่อเสนอว่าอยากมีเรื่องอย่างนี้ ลูกยอดก็พร้อมจะสนองให้ทันทีโดยไม่ขัดข้องแต่อย่างใด หมัดหนักๆอีกสองสามหมัดจึงถูกจัดให้อย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง ถึงลูกยอดจะดูเป็นคนตัวเล็กน่าทะนุถนอม แต่ถ้าพูดถึงเรื่องการชกต่อยก็ถือว่ามีฝีมือพอตัว ถ้าไม่นับรวมพี่สายชลกับดอกรัก ผู้ชายกระจอกพวกนี้ยังมีฝีมือสู้เขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ที่จริง จะว่าไป ก็ต้องขอบคุณเพื่อนเกลอจอมกวนที่เมื่อก่อนหมั่นมาเป็นคู่ปรับให้เขาได้ฝึกปรือฝีมือการชกต่อยเป็นประจำ ถึงแม้จะไม่เคยเอาชนะไอ้หมอนั่นได้เลยสักครั้งก็ตามเถอะ

“เป็นไง??.....หมัดกระเทยพิฆาต เจ็บไปถึงทรวงไหม๊ครับ เสี่ย !! หึๆๆ”

“แก!!....แก!! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน!! อย่าอยู่เลย!! “

เสี่ยร่างท้วมชักปืนออกมาขู่หนุ่มหน้าหวาน พวกลูกค้าคนอื่นๆพอเห็นเข้าก็รีบวิ่งกรูกันออกนอกร้านด้วยกลัวจะเจอลูกหลง เฮียเจ้าของร้านพยายามจะเข้าไปห้าม แต่พอเจอปืนแบบนี้ อาการรักตัวกลัวตายก็กำเริบ จนต้องรีบหาที่ซ่อนให้จ้าล่ะหวั่น เสี่ยจอมลามกตั้งท่าจะเหนี่ยวไก แต่ใครบางคนกลับเข้ามากระชากคอเสื้อห้ามเขาไว้ในบัดดล แรงบีบมหาศาลที่กดลงมาบนข้อมือสร้างความเจ็บปวดให้จนต้องร้องโอดครวญ

“โอ๊ย!! เจ็บ!! ปล่อยเซ่!! ใครวะ!! “

หนุ่มหน้าคมใช้อีกมือหนึ่งคว้าปืนออกจากมือของเสี่ยอย่างรวดเร็วแล้วก้าวเข้าไปยืนต่อหน้าเขา ร่างสูงใหญ่บังร่างบอบบางทางด้านหลังเพื่อปกป้องให้พ้นจากคนชั่ว ปลายกระบอกปืนของเสี่ยร่างอวบที่ตอนนี้อยู่ในมือของชายหน้าเข้มกลับมาจ่ออยู่ตรงหน้าผู้ที่เป็นเจ้าของมันแทน ถึงกับทำให้เขาเข่าอ่อน สิ้นลายเสี่ยจอมวางก้ามในทันที แววตาโหดๆที่จ้องมองมาช่างดูน่ากลัวเสียจนเขาชักจะหวาดหวั่น เริ่มจะรู้ตัวว่าได้บังอาจมีเรื่องกับคนที่ไม่สมควรจะมีเรื่องด้วยเสียแล้ว เขาถึงกับปากคอสั่น พูดเสียงอ่อยๆ ขอยอมแพ้

“เอ่อ......แค่ล้อเล่นนิดเดียวเอง.....น้องชายทั้งสองอย่าถือเป็นจริงเป็นจังเลยนะ.......พี่ไม่เอาเรื่องน้องๆหรอก อย่าทำอะไรพี่เลยนะครับ.....”

“ไปให้พ้น!! ”

ริมฝีปากบางเอ่ยไล่เสียงเยียบเย็น เสี่ยผู้ขี้ขลาดรีบวิ่งพรวดออกจากร้านทันทีด้วยความกลัว สายชลถอดกระสุนออกจากซองปืนแล้วขว้างมันทิ้งไปไกลๆคนละทิศคนละทาง เขาหันขวับไปหาเจ้าของร้านเหล้า แล้วพูดอย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก

“นักร้องในร้านจะมีหรือไม่มี มันก็เป็นเรื่องของคุณ ที่คุณต้องจัดการเอาเอง ....แต่ต่อไป อย่ามายุ่งกับลูกยอดของผม!! “

เฮียเจ้าของร้านพยักหน้าหงึกหงักเข้าใจ แล้วรีบถอยรูดออกไปให้พ้นรัศมีแห่งความโกรธที่แผ่ซ่านออกมาจากหนุ่มร่างสูง สายชลหันไปมองเจ้าเด็กแสบที่ยืนทำหน้าจ๋อยอยู่ข้างหลัง เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วจูงมือคนรักให้เดินไปด้วยกัน สายชลไม่เอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆเลย แต่แค่ดูจากสีหน้า ก็รู้ทันทีเลยว่าตอนนี้เขาต้องไม่พอใจลูกยอดเอามากๆแน่นอน หนุ่มหน้าหวานเริ่มหน้าเสีย เขาพูดขึ้นเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“พี่สายชล.....คือ.....ชั้น.... ชั้นขอโทษ....”

“ลูกยอด....ถึงบ้านเมื่อไหร่ เรามีเรื่องต้องคุยกัน “

น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับแฝงความน่ายำเกรงเอาไว้เต็มขั้นทำให้หนุ่มน้อยพูดไม่ออก เขาได้แต่เดินตามชายร่างสูงไปอย่างเงียบๆเท่านั้น



ในห้องนอนของคู่รัก แทนที่จะอบอวลด้วยบรรยากาศหวานชื่นมื่นเหมือนอย่างทุกที แต่วันนี้กลับเปลี่ยนเป็นบรรยากาศคุกรุ่นชวนให้อึดอัดผิดวิสัย ลูกยอดก้มหน้าไม่ยอมสบตากับสายชลด้วยสำนึกผิดในสิ่งที่ตนได้ก่อไว้ ริมฝีปากอิ่มเอ่ยขึ้นเสียงอ่อยๆ

“พี่สายชล....พี่โกรธชั้นเหรอ??.....ขอโทษนะครับ พี่อย่าโกรธชั้นเลยนะ...“

“......จะไม่ให้พี่โกรธลูกยอดได้ยังไง ก็ในเมื่อลูกยอดไม่ฟังพี่เลย.....พี่เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าไม่ให้ไปที่ผับนั่นอีก......ตอนนี้ลูกยอดไม่จำเป็นที่จะต้องไปที่นั่นอีกแล้ว คณะแตรวงก็มีงานเยอะจนลูกยอดแทบจะไม่มีเวลาให้พี่เลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมจะต้องไปที่นั่นอีกล่ะ?? เราไม่ได้ต้องการเงินมากมายขนาดนั้นสักหน่อย.....ถึงเงินเดือนข้าราชการของพี่จะน้อย แต่พี่ก็ดูแลลูกยอดกับคนในครอบครัวได้.....พี่ไม่อยากให้ลูกยอดไปทำงานที่นั่นอีก..... “

“ ที่ชั้นไป....ชั้นไม่ได้ต้องการเงินนะ.....แต่เฮียเจ้าของร้านเค้ามีบุญคุณกับชั้น จะให้ชั้นทำเป็นเฉยเมยในยามที่เค้าเดือดร้อนได้ยังไง?? ชั้นทำไม่ได้หรอก...... ชั้นรู้ว่าพี่เป็นห่วง แต่ชั้นไม่ใช่เด็กๆ.....ชั้นดูแลตัวเองได้.....”

“ลูกยอดดูแลตัวเองได้งั้นเหรอ?? แล้วถ้าวันนี้พี่ไปช่วยลูกยอดไว้ไม่ทันล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น!! ที่แบบนั้น ย่อมมีคนไม่ดีแบบนั้นให้เกร่ออยู่แล้ว!! คนที่พร้อมจะหาเรื่องกับลูกยอด ..... แล้วลูกยอดห้ามตัวเองไม่ให้มีเรื่องกับคนพวกนั้นได้ด้วยรึไง!!“

“...นี่.......พี่คิดว่าชั้นชอบหาเรื่องขนาดนั้นเชียวเหรอ!! ฟังนะ!! คนอย่างลูกยอด ไม่เคยหาเรื่องใครก่อน!! แล้วไอ้เสี่ยบ้ากามนั่นก็เข้ามาลวนลามชั้น.....ชั้นผิดมากนักเหรอที่สู้เพื่อปกป้องลูกยอดของพี่สายชลไม่ให้ถูกชายอื่นแตะต้องน่ะ!! “

“......ลูกยอด....”

“หึ!! ใช่สินะ!! ชั้นมันก็แค่เด็กกะโปโล ทำตัวเป็นนักเลงอันธพาลหาเรื่องไปวันๆ!! ดีแต่ใช้กำลัง ไม่ชอบใช้สมอง!! จะไปสู้นักพัฒนาไฟแรงที่มีแต่คนรักอย่างพี่ได้ยังไง!! “

“ลูกยอด!! อย่าพูดแบบนั้นนะ!! “

สายชลถึงกับมีสีหน้าบึ้งตึงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ออกจากปากของเด็กหนุ่ม เสียงตวาดดังทำให้ลูกยอดนิ่งเงียบ สาบานได้ว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ลูกยอดได้ยินคนรักขึ้นเสียง พี่สายชลที่มักจะอ่อนโยนใจดีกับลูกยอดเสมอ ตอนนี้ช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงราวกับคนละคน ความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้เขาฝืนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ ลูกยอดหลุดสะอื้นไห้ออกมา เห็นดังนั้นสายชลก็รู้สึกเจ็บปวดนัก เขาโผเข้ากอดยอดดวงใจของตนแน่นแต่กลับถูกเด็กน้อยสะบัดตัวออกห่างจากอ้อมกอดนั้น

“ลูกยอด.....พี่.....ขอโทษ.....”

“ไม่ต้องขอโทษหรอก.....พี่สายชลไม่ผิด.....คนผิดคือชั้นต่างหาก.....พี่คงจะเบื่อชั้นแล้ว.....”

พูดจบ ลูกยอดก็รีบวิ่งออกจากห้องทันที พอสายชลจะรั้งเขาไว้ก็ถูกผลักออกอย่างไร้เยื่อใย เด็กหนุ่มตั้งใจจะออกไปนอกบ้าน แต่ตะนอยก็เดินเข้ามาขวางเขาไว้ที่ประตู

“ลูกยอด.....จะไปไหน?? “

“.....ชั้น......ชั้น......”

......ไม่มีที่ไป......

ต่อหน้ากระเทยผู้เป็นเสมือนแม่ ลูกยอดปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย สองมือปาดน้ำตาป้อยๆ เห็นแล้วไม่ค่อยต่างจากเด็กเล็กๆเลย ตะนอยถอนหายใจครั้งหนึ่งก่อนจะจูงมือเขาเข้าไปในห้องของเธอ

“.....คืนนี้....แกมานอนกับชั้น.......”

สายชลที่วิ่งตามออกมา ได้แต่หยุดยืนอยู่ห่างๆพลางส่งสายตาวิงวอน ตะนอยพยักหน้าให้เขาน้อยๆ เพื่อบอกเป็นนัยว่าไม่ต้องเป็นห่วง เธอจะดูแลลูกของเธอคนนี้ให้เอง



บนเตียงหลังใหญ่ สองแม่ลูกต่างสายเลือดนอนอยู่เคียงข้างกัน ปลายนิ้วอวบอ้วนของกระเทยเฒ่ายกขึ้นเช็ดน้ำที่ไหลออกจากขอบตาของหนุ่มหน้าหวาน ในยามปกติ เจ้าเด็กแสบนี่มักจะทำให้เธอโมโหจนต้องกลายร่างเป็นนางมารอยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่เวลาที่เด็กหนุ่มผู้น่าสงสารคนนี้มีทุกข์ ตะนอยคือนางฟ้าแสนดี ที่อ่อนโยนและรักลูกยอดโดยไม่มีข้อแม้ใดๆเสมอ

“ลูกยอด......แกรักคุณสายชลเค้ามากไหม๊?? ”

หนุ่มน้อยไม่ตอบ ได้แต่พยักหน้ารับ น้ำตายิ่งร่วงหล่นลงบนที่นอน ตะนอยพยักหน้าเข้าใจ เธอถามต่อไปด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเมตตา

“สมมติว่า วันนี้ ระหว่างที่คุณสายชลทำงาน ดันไปเจอกับกลุ่มผู้มีอิทธิพลที่ตั้งใจจะกว้านซื้อที่ดินของชาวบ้านที่คุณสายชลอุตส่าห์เข้าไปพัฒนาจนเกิดผลผลิตงอกงาม ถ้าพวกนั้นเป็นพวกคนร้าย และแกก็เตือนคุณสายชลแล้วว่าไม่ให้ไปยุ่งกับพวกมัน ทั้งๆที่หาวิธีหลีกเลี่ยง และจัดการเจ้าพวกนั้นด้วยวิธีอื่นได้ แต่คุณสายชลไม่ฟังแก กลับไปมีเรื่องกับพวกคนชั่วนั่น......แกจะยังไปช่วยคุณสายชลเค้าไหม๊?? แล้วแกจะโกรธเค้ารึเปล่าที่เค้าไม่ฟังคำพูดของแก?? “

“......ชั้น.....ชั้น...ไม่รู้.....พี่อย่าถามชั้นอีกเลย....”

“ลูกยอด.........ตลอดเวลาที่ผ่านมา แม้ว่าคุณสายชลจะไม่เคยพูดว่าแกเลยที่แกไปทำดื้อดึงใส่เค้าไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม แต่ใช่ว่าเค้าจะไม่รู้สึกนะ......แต่เพราะเค้ารักแกมากที่สุด........ เพราะแกคือหัวใจของเค้า และเค้าก็คือหัวใจของแก เพราะฉะนั้น เวลาจะทำอะไร....คิดถึงหัวใจเค้าบ้าง....”

“.....พี่ตะนอย.....”

“......คุณสายชลเค้าเป็นของขวัญล้ำค่าที่สุดจากพระเจ้าที่ประทานให้กับแก.....แกก็เช่นกัน เป็นของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตเค้า.....กว่าที่ของขวัญของทั้งคู่จะมาอยู่เคียงข้างกันได้ ต้องแลกมาด้วยความยากลำบากขนาดไหน แกก็น่าจะเข้าใจดีไม่ใช่เหรอ??........ไม่ใช่ว่าทุกคนจะโชคดีอย่างแกนะ.......เพราะฉะนั้น แกกับเค้าต้องช่วยกันรักษาความรักนี้ไปให้ยาวนานที่สุด อย่าปล่อยให้เรื่องพวกนี้มาทำลายของขวัญอันล้ำค่าให้สูญสลายไป.....เข้าใจรึเปล่า??”

“.......ชั้น......เข้าใจแล้ว.....พี่ตะนอย......”

ลูกยอดกอดตะนอยแน่น เธอลูบศีรษะของเขาช้าๆเพื่อปลอบใจ แม้ว่าน้ำตาจะไหลเปื้อนอ้อมอกอบอุ่นของเธอจนเปียกชุ่มไปหมด แต่เธอก็ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจไม่พอใจแต่อย่างใดเลย ในสายตาของตะนอย ลูกยอดก็คือลูกรักที่กำลังเติบโตขึ้นทุกวัน เด็กคนนี้กำลังเรียนรู้โลก เรียนรู้บทเรียนแห่งชีวิต ถึงบางครั้งบทเรียนนี้จะมีแต่ความเจ็บปวด แต่เธอก็อยากให้ลูกยอดได้เรียนรู้มันด้วยความเข้มแข็ง และเธอจะคอยอยู่ข้างๆเขาเพื่อเป็นกำลังใจให้ลูกของเธอคนนี้ตลอดไป

“.......ถ้าเข้าใจแล้วก็นอนเถอะ......พรุ่งนี้ เวลาที่แกเจอคุณสายชล แกต้องพูดดีๆกับเค้า แล้วก็ต้องเชื่อฟังเค้าด้วย ห้ามทำดื้อดึงใส่เค้า.....เข้าใจไหม๊??”

“....อืม....”

ลูกยอดพยักหน้าตอบรับ เขาหอมแก้มของตะนอยทีหนึ่งแล้วก็หลับตาลงนอน เธอยิ้มให้อย่างอ่อนโยนพลางมองดูเด็กหนุ่มผู้นี้หลับไหลด้วยสายตาเปี่ยมรัก


ผ่านไปค่อนคืน ตะนอยลุกลงจากเตียงเพื่อจะเดินไปเข้าห้องน้ำ ทว่า เมื่อก้าวออกจากห้อง กลับพบหนุ่มหน้าคมนั่งคอยเฝ้าอยู่ก่อนแล้ว ตามตัวของเขามีตุ่มแดงๆขึ้นเต็มไปหมด เธอจึงพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“ตายจริง!! คุณสายชล!! ยังไม่กลับห้องไปนอนอีกเหรอคะ?? แล้วทำไมปล่อยให้ยุงกัดอย่างนี้ล่ะ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ......อย่าบอกนะ ว่าคุณนั่งอยู่ตรงนี้ตลอด นี่มันหลายชั่วโมงแล้วนะคะ!! “

“ไม่เป็นไรหรอกครับ.....เอ่อ.....พี่ตะนอยครับ....ลูกยอดเป็นยังไงบ้าง??....เค้า....โกรธผมมากหรือเปล่า??....แล้วเค้า...เสียใจมากไหม๊??...แล้ว.......”

“คุณสายชลคะ....ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะคะ.......ชั้นสั่งสอนเจ้าเด็กนั่นให้แล้วล่ะ.....สบายใจเถอะ...”

“งั้นเหรอครับ.....ผมขอโทษพี่ตะนอยด้วยนะครับ....ผมไม่น่าทำให้ลูกยอดต้องเสียใจขนาดนั้นเลย.......ผมนี่....แย่จริงๆ...”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ......คุณสายชล ถึงชั้นจะสั่งสอนลูกยอดได้ดีขนาดไหน แต่ก็ยังไม่ดีเท่ากับการที่คุณได้ปรับความเข้าใจกับลูกยอดตรงๆหรอกนะคะ.........จำไว้ ชีวิตคู่น่ะ อาศัยความรักอย่างเดียวไม่พอหรอกค่ะ มันต้องมีความเข้าใจและต้องให้อภัยกันด้วย........แม้ว่าบางครั้ง เจ้าเด็กนั่นจะทำแสบเสียจนน่าตีก็ตามเถอะ.......เอาล่ะ คุณสายชล...... ชั้นว่าคุณคงอยากจะเข้าไปง้อลูกยอดจนใจจะขาดแล้วสินะ......เชิญค่ะ.....”

“.......ขอบคุณมากนะครับ.......”

สายชลยิ้มพลางโอบกอดกระเทยร่างอวบ เขารีบก้าวเข้าไปในข้างในห้อง ทิ้งให้ตะนอยยืนส่ายศีรษะยิ้มบางอยู่ข้างหลัง เธอแอบเอ่ยขึ้นเสียงเบาด้วยความเอ็นดู

“เฮ้อ.......นี่ล่ะนะ คู่รัก......ทำไมน๊อ... ทะเลาะกันทีไร ต้องให้ถึงมือกระเทยไร้สามีอย่างชั้นจัดการทุกที?? ......ว่าแต่ คืนนี้ ชั้นจะไปนอนที่ไหนดีล่ะเนี่ย?? “



ร่างบอบบางนอนนิ่งเดียวดายอ้างว้างอยู่บนเตียง เห็นดังนั้นสายชลก็อดสงสารจนอยากจะปลอบประโลมยอดดวงใจของตนแทบทนไม่ไหว เขาเอนกายลงบนผืนฟูกนุ่ม แล้วใช้สองแขนแกร่งกอดร่างของคนรักแนบแน่น พลางจรดริมฝีปากลงบนผิวแก้มเนียน สัมผัสแห่งความรักอันคุ้นเคยปลุกลูกยอดให้ลืมตาตื่น เขาจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่เขาแสนหลงใหลนั้นเนิ่นนาน หยดน้ำตาค่อยๆหลั่งรินจากนัยน์เนตรสีอ่อน กลีบปากอิ่มประทับจูบลงบนริมฝีปากของคนรัก วงแขนเรียวโอบรอบบ่ากว้างของชายหนุ่ม

“พี่สายชล.......ชั้นขอโทษ....... ชั้นเป็นคนไม่ดีเลย ชอบทำให้พี่ต้องเป็นห่วงอยู่เรื่อย...... “

“ไม่เป็นไรหรอก พี่ก็ขอโทษลูกยอดเหมือนกัน ที่ทำให้ลูกยอดต้องเสียใจ ........ลูกยอดอย่าโกรธพี่เลยนะ “

“......ชั้นไม่โกรธพี่หรอก.......”

ลูกยอดโน้มใบหน้าคมลงมาประทับจูบอ่อนหวาน ส่วนสายชลก็ซุกไซ้ปลายจมูกโด่งเข้าที่ซอกคอขาว สูดกลิ่นกายหอมละมุนของคนรักผู้ที่เป็นยอดปรารถนา

“......ชั้นไม่โกรธพี่.....แต่.....ชั้นกลัวพี่ต่างหาก....”

“.........ลูกยอดกลัวพี่เหรอ??.....”

“.....ใช่......กลัวมากๆเลย......ชั้นกลัวพี่จะไม่รักชั้นอีกแล้ว......”

ดวงตาสวยซึ้งพร่างพราวไปด้วยม่านน้ำตา เสียงสะอื้นของเด็กหนุ่มทำให้สายชลรู้สึกเจ็บแน่นในอก เขาพรมจูบซับหยดน้ำที่ไหลเปื้อนแก้มนุ่มทั้งสองข้างให้ มือทั้งคู่สัมผัสทั่วทั้งกายบอบบางอย่างอ่อนโยน เสียงทุ้มเอ่ยคำหนักแน่นที่ข้างหู

“......พี่รักลูกยอด......จะไม่มีวันไหนในชีวิตของพี่ที่ไม่รักลูกยอด....”

“......ชั้นก็รักพี่สายชล......รักมากที่สุดยิ่งกว่าชีวิตของชั้น....”

ทั้งสองมอบจุมพิตที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักแก่กันและกัน สายชลไล้มือไปตามผิวนุ่มเนียนอย่างโหยหา เช่นเดียวกันกับลูกยอดที่ลูบคลำไปทั่วทั้งแผ่นหลังกว้างด้วยความรัญจวญ แต่ก่อนที่พวกเขาจะปล่อยกายให้ทำตามที่หัวใจต้องการ ลูกยอดกลับห้ามสายชลไว้เสียก่อน

“.....พี่สายชล.....เอ่อ......ชั้นว่า เราหยุดก่อนเถอะ.....”

“ทำไมล่ะ?? พี่ต้องการลูกยอดจนทนไม่ไหวแล้วนะ”

“.......ก็.....นี่มันห้องของพี่ตะนอย.....”

สายชลแอบเดาะลิ้นขัดใจ เขาโอบอุ้มคนรักแล้วรีบเดินกลับไปที่ห้อง แต่จะพูดว่าเดินก็ไม่ค่อยถูกนัก น่าจะเรียกว่าวิ่งยังจะเหมาะเสียมากกว่า เมื่อถึงห้องของทั้งสอง ชายหนุ่มวางลูกยอดลงบนเตียงแล้วจัดการปลดเปลื้องชุดนอนของตนเองและของคนรักออกอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ทาบกายแนบสนิทกับร่างบาง สองร่างกอดก่ายกันกลมเกลียว กลีบปากบางได้รูปบรรจงจูบทั่วผิวพรรณเนียนขาว ปลายลิ้นอุ่นชื้นลิ้มชิมรสยอดอกที่ชูชันเหมือนบงกชเต่งตูม มือใหญ่ปลุกกระตุ้นความต้องการของคนใต้ร่างจนเสียงหวานๆ เผลอหลุดครางอย่างสุขสม

“ .....อ๊า......อ๊ะ....อื้ม...”

“ .......ลูกยอด.....ดีไหม๊??....”

“.......อ๊ะ.....ดี.....พี่สายชล....เข้ามาสิ.....”

เรียวขาเล็กแยกออกกว้างรอรับการสอดประสานจากหนุ่มรูปงาม ใบหน้าสวยใสเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนชวนให้หลงใหลและครอบครองอย่างที่สุด สายชลยิ้มพึงใจในความน่ารักของเด็กหนุ่ม หากเป็นทุกๆครั้ง เขาจะรีบทำตามคำขอนั้นทันทีโดยไม่หยุดรั้งรอให้เสียเวลา แต่คราวนี้เขากลับอดกลั้นเอาไว้ แม้ว่าความปรารถนาที่มีจะมากจนแทบทะลักล้น แต่เขาขอแกล้งเจ้าแมวน้อยจอมดื้อมากพยศคนนี้เป็นการลงโทษเสียหน่อยเถอะ แกนกายแข็งขึงลากไล้ไปทั่วบริเวณต้นขาขาว จงใจเฉียดใกล้ช่องทางแคบที่เกร็งรับแต่กลับไม่ยอมแทรกผ่านเข้าไปสักที ทว่า กลับเลื่อนไปเสียดสีสัมผัสความปรารถนาที่จวนเจียนจะประทุอยู่รอมร่อของร่างบาง ทำเอาลูกยอดแทบอดรนทนไม่ไหว แขนเรียวกอดกระหวัดร่างเบื้องบน สะโพกเล็กยกขึ้นแนบกล้ามท้องของคนหน้าคม แล้วขยับโยกออดอ้อนขอการสอดใส่

“........พี่สายชล.......เข้ามาซักที.....จะทรมานชั้นให้ตายหรือไง!! “

......หึ!! ขนาดเวลานี้ยังจะทำเป็นดื้ออีกนะ ..... สายชลหัวเราะเบาๆ เขายิ้มเอ็นดูแล้วจูบปลอบโยนบนผิวแก้มนวล ยอมยุติการกลั่นแกล้งแต่เพียงเท่านี้ก็ได้ ถึงอย่างไร ต่อให้ดื้อกว่านี้อีกสักร้อยเท่า เขาก็รักยอดดวงใจของเขาคนนี้ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงอยู่แล้ว กายแกร่งแทรกเข้าหลอมรวมกับร่างบอบบางเบื้องล่าง เรียกเสียงครางแว่วหวานหอบกระเส่าจากริมฝีปากแดงสด

“....อ๊ะ.....อ๊า....”

ทั้งสองเคลื่อนกายตอบรับกันและกันด้วยจังหวะช้าๆ แล้วค่อยๆเร่งขึ้น...... เร็วขึ้น.... แรงขึ้น ......จนในที่สุดก็ข้ามผ่านพ้นจุดสูงสุดของความหฤหรรษ์ หยาดหยดแห่งความปรารถนาหลั่งรินออกจากเรือนกาย ทิ้งไว้แต่เพียงความรักอุ่นอวลอาบเอิบไปทั่วทั้งหัวใจ ลูกยอดซุกไซร้ใบหน้าลงในอ้อมอกแข็งแกร่ง แขนเล็กรวบกอดชายหนุ่มแนบแน่น สายชลโอบคนในอ้อมใจอย่างอ่อนโยนทะนุถนอม ปลายนิ้วเลื่อนคางเรียวขึ้นให้มองเห็นดวงหน้าหวานถนัดตาแล้วประทับจูบลงบนกลีบปากอิ่มด้วยความนุ่มนวล

“พี่รักลูกยอดนะ”

“ชั้นก็รักพี่สายชล”

ลูกยอดลูบไล้ผิวกายของชายคนรักไปจนถ้วนทั่ว แต่แล้ว ตุ่มนูนจำนวนหลายตุ่มที่สัมผัสได้ ก็ทำให้เขาเกิดความสงสัยจนต้องเพ่งตามองให้ชัดๆ

“ พี่สายชล!! นี่....พี่ไปโดนอะไรมา!! ใช่ถูกยุงกัดรึเปล่า?? แล้วทำไมมันถึงได้เยอะขนาดนี้ล่ะ!! “

“ก็....พี่นั่งคอยลูกยอดอยู่ข้างนอกตลอด.....จนพี่ตะนอยออกมาจากห้องนั่นแหล่ะ.....พี่ก็เลยถูกยุงกัดอย่างนี้ไง.....”

“แล้วพี่จะนั่งคอยชั้นทำไม?? ทำไมไม่กลับไปนอนที่ห้องล่ะ?? ปล่อยให้ถูกยุงกัดอย่างนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก!! นี่....ถ้าคืนนี้พี่ตะนอยไม่ออกจากห้อง พี่ไม่ต้องเลี้ยงยุงทั้งอำเภอให้อิ่มแปล้ไปเลยรึไง!! ”

“พี่ยอมให้ยุงกัดจนเลือดหมดตัว ดีกว่าต้องมานั่งเสียใจ หากลูกยอดจะแอบทิ้งพี่หนีไปไหน........ที่พี่นั่งคอยลูกยอดก็เพราะกลัวลูกยอดจะหนีไป.........ถ้าลูกยอดทิ้งพี่ แล้วพี่จะอยู่ได้ยังไงล่ะ......”

เจอคำตอบนี้ของสายชลเข้า ลูกยอดก็ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก เขารีบลุกลงจากเตียงแล้วเดินไปหยิบยาทาผื่นมาทาบางๆบนผิวของชายหนุ่ม

“.......บางครั้ง.......พี่ก็ดื้อมากไม่ต่างจากชั้นเท่าไหร่นักหรอก.......”

ถึงจะรัก แต่คนหน้าหวานก็อดเหวี่ยงพ่อหนุ่มหัวดื้อคนนี้ไม่ได้ สายชลยิ้มพลางมองดูหนุ่มน้อยผู้เป็นยอดปรารถนาทาผื่นของเขาไป ปากก็บ่นไป ด้วยใจที่เป็นสุข



*********************************************************************************


หวัดดีค่ะ hunny เองค่ะ คิดถึงทุกคนมากกกกเลย ขอโทษที่หายไปนานนะคะ คือว่า ช่วงนี้ hunny ยุ่งมากเลยอ่ะค่ะ แต่ก็ยังแวะเวียนมาที่บล็อก แล้วก็เห็นยอด view เพิ่มขึ้นทุกวันทั้งๆที่ hunny ไม่ได้อัพฟิคมาตั้งนานแล้ว ขอบคุณที่แวะเวียนมาอ่านฟิคของ hunny กันนะคะ ซึ้งใจมากมายยย T_T


สำหรับฟิคพี่สายชลกะน้องลูกยอดตอนนี้ อาจจะไม่หวือหวา หรือหวานแหววมากนัก แต่ hunny ก็อยากจะเสนอมุมมองอีกมุมหนึ่งของความรักของคู่นี้อ่ะคะ เชื่อว่า คู่รักทุกคู่ในโลกต้องเคยมีทะเลาะกันบ้างเพราะความแตกต่างกัน เธอต่าง ฉันต่าง เราต่าง แต่บางที ก็ไม่จำเป็นต้องปรับให้ตรงกันหรอกค่ะ แค่ยอมรับความต่างของกันและกันให้ได้ hunny เชื่อว่า แค่นี้ก็ทำให้ชีวิตรักเข้มแข็งแล้ว จริงไหม๊ค่ะ?? (น่าน ....ศิราณีมาเองเลยแฮะ หุ หุ)


ความรักระหว่างพี่สายชลกับน้องลูกยอด ก็ได้ดำเนินมาเป็นเวลาพอสมควรแล้วนะคะ เพื่อนๆเบื่อกันหรือยังเอ่ย?? คือว่า hunny ตั้งใจจะมาร่ำลาอ่ะคะ คงจะไม่ได้ต่อฟิคเรื่องนี้อีกนานเลยแหล่ะ แล้วตอนต่อไป hunny ตั้งใจว่าจะให้เป็นตอนยาว อาจจะเป็นซีรี่ย์ตอนสุดท้ายสำหรับฟิคเรื่องนี้ แล้วก็จะจบบริบูรณ์ คือว่า ในความตั้งใจของ hunny ไม่อยากให้ฟิคเรื่องนี้ยาวมากเกินไป เพราะว่า กลัวว่ามันจะเยิ่นเย้อจนหมดอรรถรถแห่งความสนุก อีกอย่าง งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลาค่ะ บอกตรงๆ ว่า ตัว hunny เองก็เสียดาย เพราะว่า ยิ่งเขียนก็ยิ่งรักและผูกพันกับตัวละครคู่นี้มากๆรวมทั้งตัวละครอื่นๆในฟิคตัวเองจนคิดว่าอยากให้มีอยู่จริงๆ (ขอสารภาพจากใจ รักน้องลูกยอดกับพี่สายชล มากกว่าพี่พีกะน้องก้องซะอีก.....เอ่อ.....จะถูกสาวกก้องพีดักตีกบาลไหม๊เนี่ย?? ) แต่ hunny ก็ยังยืนยันค่ะ ว่าอยากจะให้ความรักของทั้งคู่มีตอนจบ เพื่อนๆคิดว่ายังไงคะ?? แต่ถ้าเพื่อนๆยังต้องการให้สองคนนี้เค้าอยู่โลดแล่นอยู่ต่อไปก็ลองคอมเม้นมาแล้วกันค่ะ (แต่อาจต้องรอหน่อย เพราะว่า hunny เขียนฟิคแต่ละตอนด้วยอัตราเร็วเต่าคลาน)


ขอบคุณทุกๆกำลังใจ รวมทั้งทุกๆคอมเม้นนะคะ


ขอบคุณที่ติดตามอ่านฟิคเสี่ยวๆของ hunny ค่ะ






 

Create Date : 11 ธันวาคม 2553
24 comments
Last Update : 12 ธันวาคม 2553 14:58:55 น.
Counter : 539 Pageviews.

 

มาเเว้วววววววววววว
ขออ่านก่อนนะคะ
อร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

โดย: แป้ง วารุณีค่า IP: 58.9.192.174 11 ธันวาคม 2553 1:40:42 น.  

 

ตอนนี้น่ารักค่า อารมณ์ชีวิตคู่จริงๆ ส่วนเอนซี ก็อารมคู่รักจริงๆ ชอบๆๆๆ เเม้จะสั้นไปนิด
ไม่อยากให้จบอ้ะค่ะพี่ ต่อเถอะค่ะ เข้าใจเนาะ ว่าไม่อยากยาวจนเสียอรรถรส เเละในความรู้สึกเเป้ง ที่เเต่งฟิคเหมือนกัน รู้เลยว่าพอมันมาถึงจุดนึง มันอิ่มตัว เเละ ไม่อยากเขียนต่อเเล้วกลายเป้นว่าไม่สนุก เเต่ถ้าเรารักในการเขียน เขียนเเล้วมีความสุข จะออกมาไม่สนุก ก็ไม่เป็นไร เเต่ถ้าพี่ฮันนี่ไม่อยากเขียนเพราะไม่สนุก ไม่มีความสุขกับมันเเล้ว ..... ก็ฮือๆๆๆๆๆ
อยากให้พี่ฮันเขียนต่อค่า ต่อไปเรื่อยๆ นานๆมาต่อก็ได้ค่า ไม่ต้องรีบร้อนค่า เพชรพระอุมา ยังตั้งสี่สิบปีจบ
สู้ๆค่า

ขอบคุณพี่ฮันนี่มากๆค่า อย่พึ่งล่ำลากันเลย ใจหายค่า

 

โดย: แป้ง วารุณี IP: 58.9.192.174 11 ธันวาคม 2553 2:03:00 น.  

 

อีกนิดค่า รักพี่ฮันนี่ รักฟิคพี่ฮันนี่ ขอเป็นกำลังใจให้ค่า
งานยุ่ง เเล้วยังสละเวลามาเเต่งอีก ขอบคุณจริงๆค่า

 

โดย: แป้ง วารุณี IP: 58.9.192.174 11 ธันวาคม 2553 2:06:05 น.  

 

แอร๊ยยยยยยยยยยยยยย

 

โดย: pabfy IP: 10.0.2.51, 58.9.54.143 11 ธันวาคม 2553 2:26:49 น.  

 

น่ารักมาก ๆ สมค่าแห่งการรอคอย
น้องฮันนี่แต่งแต้มความรักของลูกยอดกับสายชล
ได้อย่างลงตัวใช้ภาษาที่อ่านง่าย ๆ
ถ้าน้องฮันนี่จะเลิกเขียนฟิคลูกยอดแล้วก็คง
จะเสียดายมาก เพราะหลงรักทั้งลูกยอดและสายชล
โดยไม่รู้ตัวจริง ๆ

 

โดย: เสือน้อย IP: 58.9.142.119 11 ธันวาคม 2553 7:20:15 น.  

 

ขอบคุณนะคะน้องฮันนี่ที่มาต่อฟิคลูกยอดกะพี่สายชลให้พวกเราได้อ่านกันอีกอ่ะค่ะ

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา แต่พี่ไม่อยากให้เลิกเลยอ่ะ
ยังรักตัวละครเรื่องนี้อยู่ และจะติดตามไปเรื่อยๆ นะคะเป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ

 

โดย: keamdeang1@smile IP: 58.9.108.103 11 ธันวาคม 2553 7:27:46 น.  

 

กรี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสส
มีภาคต่อมาหล่อเลี้ยงหัวใจแล้ว

เค้าก็ชอบสองคนนี้นะ มันเป็นมุมใหม่ๆที่ยังไม่เคยเห็น
ลูกยอดก็แสบเเซี้ยวซะขนาดนั้น

มันก็ต้องมีวันจบบ้างละเนาะ
แต่อยากให้พี่ฮันแต่งต่อน้าาาาาา
เรื่องนี้อาจจะปิดภาคไป
ก็อยากให้มีเรื่องใหม่ๆมา

เป็กำลังใจนะครับ ^^

 

โดย: โมโมต๊ะ IP: 202.28.78.138 11 ธันวาคม 2553 10:18:36 น.  

 

ขอบคุณ Hunny มากๆ นะคะสำหรับฟิคที่น่ารักเรื่องนี้
อยากให้แต่งต่ออะค่ะ เพราะตอนนี้รักลูกยอดเท่าๆ กับ
น้องก้องแล้ว อีกอย่างฟิคพีก้องก้อมีคนน่ารักๆ แต่งให้
อ่านกันเยอะมากๆๆ แต่ลูกยอดเนี่ยสิ T_T
เป็นกำลังใจให้นะคะ นานๆ มาทีก้อไม่เป็นไร รอได้เสมอค่ะ ^^

 

โดย: คนแอบอ่าน IP: 183.89.173.48 11 ธันวาคม 2553 10:46:03 น.  

 

กรี๊ดดดดด เพิ่งได้เข้ามาอ่านจนจบ เม้นท์ รวดดด นะคะ

ฟิคน่ารัก พี่ฮันนี่ เขียนได้น่าติดตาม มากเลย ฉากนั้นก็เอิ๋กกกกกก ไม่เม้นท์อะ เค้าเขินนนนนนน

ส่วนเรื่องต่อไม่ต่อ โดยส่วนตัวจาว่า ถ้ามันยาวไป ก้ออาจจะเกิดปัญหาแบบที่พี่ฮันี่ว่า แต่ถ้าออกมาเป็นตอนพิเศษ บ้างไรบ้าง แบบนี้ไม่ได้เหรอคะ น๊า ๆๆๆๆๆ

(เริ่มรู้สึกเหมือนกันว่าฟิคตัวเอง เวิ่นเว้อ จบไม่ลง เหอะ เหอะ )

ขอบคุณมากนะคะ ที่แต่ง ฟิคดี ๆ ให้ได้อ่านกัน

 

โดย: จาค่ะ IP: 111.84.181.121 12 ธันวาคม 2553 12:20:45 น.  

 

ขอเมนท์อีกนิดนะคะน้องฮันนี่
ขอบอกว่าพี่ชอบตัวละครทุกตัวในเรื่องนี้หรืออีกนัยนึง
ก็คือหลงรักเลยหล่ะ ลูกยอดก็แก่นเซี๊ยว แสบสันต์
ส่วนพี่สายชลก็จริงใจ จริงจัง แสนดี เพอร์เฟ็คไปหมดเป็นชายในฝันของวสาว ๆ กันเลยทีเดียว
ตะนอยกระเทยเฒ่าผู้น่ารัก เป็นผู้ปกครองจอมเฮี้ยว
เป็นศิราณีที่ให้คำปรึกษา
และช่วยเหลือลูกยอดจอม
แก่นได้ทุกเรื่อง ขวัญใจสาวแสนดี แสนซื่อ น้องสาวที่น่ารักและจริงใจกับทุกคน ส่วนตัวร้ายของเรา
ถึงจะร้ายในตอนแรกแต่ก็น่ารักและเป็นเพื่อนที่แสนดี
ของลูกยอดในที่สุด
อยากบอกน้องฮันนี่ว่าตัวละครน่ารักเหล่านี้เค้ายังรอ
ให้น้องฮันนี่จับพวกเค้ามาแต่งเติมสีสันให้ใหม่
ให้หลากหลาย และโลดแล่นอยู่ในฟิคของน้องอยู่
นะคะ อย่าเพิ่งรีบจบเลยค่ะ ถ้าเหนื่อยนักหรือหมดมุขตอนใหม่ ๆ แล้วก็พักก่อนก็ได้ค่ะ ชาร์ทไฟเติม
พลังให้เต็มที่ก่อนนะคะ พร้อมเมื่อไหร่ก็แต่งมาให้
พวกเราได้อ่านกันอีกนะคะ จะเป็นกำลังใจให้ต่อไปค่ะ เมนท์ซะยาวเลยอย่าเพิ่งขี้เกียจอ่านนะคะ แต่
อยากเขียนให้รู้ถึงความรู้สึกของคนอ่าน และติดตามฟิคของน้องอยู่เสมอค่ะ

 

โดย: keamdeang1@smile IP: 58.9.117.176 12 ธันวาคม 2553 20:31:39 น.  

 

คิดถึงพี่สายชลกับน้องลูกยอดมากๆ ได้อ่านแล้วยิ้มแก้มปริ ทั้งคู่ยังคงความหวาน และยังน่ารักน่าแอร๊ยไม่เปลี่ยนแปลง
ชอบตอนนี้นะคะ ตัวละครทุกตัวดูโตขึ้น และมีบทบาทที่ต่างออกไปจากทุกๆ ตอน โดยเฉพาะพี่ตะนอย ตอนนี้ยกให้พี่เค้าเป็นนางเอกเลยค่ะ

ใจหายจังที่ตอนหน้าจะเป็นตอนจบแล้ว จริงๆ ไม่อยากให้จบเลย เพราะหลงรักพี่สายชลกับน้องลูกยอดไปแล้ว แต่ก็เข้าใจเหตุผลของคุณ hunny เหมือนกันค่ะ ไม่ว่าจะเป็นยังไงก็จะคอยติดตามและเป็นกำลังใจให้นะคะ

ขอขอบคุณ คุณ hunny มากๆ เลยนะคะที่แบ่งปันเรื่องราวดีๆ ที่ทำให้การรอคอยเป็นเรื่องไม่น่าเบื่อ ทำให้รู้สึกดีใจและตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นตอนใหม่ๆ และทำให้มีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่านฟิคของคุณ

(ปล. นานๆ มาที จะสั้นจะยาวไม่ว่ากัน นานเท่าไหร่ก็รอได้นะคะ เพราะถ้าจบไปเลยจริงๆ คงคิดถึงคุณ hunny พี่สายชล น้องลูกยอด พี่ตะนอย ดอกรัก และขวัญใจ น่าดู)

 

โดย: daydream IP: 118.172.76.81 14 ธันวาคม 2553 2:04:23 น.  

 


คิดถึงงงงงงงงงงงงงงงงง

ลูกยอดจอมเหวี่ยง แก่นแก้ว แสบสันต์ ผู้ไม่ยอมใคร

สายชลผู้ชายอบอุ่นและแสนดี ดื้อไม่ต่างอะไรกับลูกยอด

งานเลี้ยงมีวันที่ต้องเลิกราค่ะ แต่งเป็นตอนพิเศษบ้างก้อได้น่ะค่ะ

เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


 

โดย: ภัทร IP: 124.120.34.202 14 ธันวาคม 2553 11:59:28 น.  

 

ไม่อยากให้เลิกแต่งเลยอะคะ
สนุกอะ
แต่ถ้าพี่ hunny จะเลิก
ก็อยากให้แต่งต่อเป็นเรื่องอื่นก็ได้
แต่ขอให้เป็นคู่พระนางคู่นี้
จะเป็น ก้อง พี หรือ จะเป็น สายชล ลูกยอดก็ได้อะคะ
โดยรวม อยากให้แต่งต่ออะคะ
นานๆแต่งก็ได้นะคะ
จะรอ ฮืออออออ

 

โดย: bow IP: 124.121.151.90 14 ธันวาคม 2553 15:18:36 น.  

 

ลองๆเข้ามาอ่านดูคร๊ะๆ
รู้ว่าพี่ Hunny.. ตั้งใจม๊ากมาก
สู้ๆ ส่งกำลังใจไปช่วยๆนะคะ (ช่วยๆรับกำลังใจด้วย)
ปล..คิดเถิงจางงง

 

โดย: ที่รัก IP: 125.27.233.102 14 ธันวาคม 2553 19:28:51 น.  

 

ขอบคุณมากๆ ชอบ น่ารักดี

 

โดย: ป้าตั้ว IP: 125.26.85.113 15 ธันวาคม 2553 17:21:13 น.  

 

วานนี้แวะเข้ามาดูอีกวาน
จะแวะๆมาทุกๆวานเลยคร้ะ (ถ้ามีเวลานะคร้ะ)
มาเอาใจช่วยยย พี่ฮัน คริๆ

 

โดย: ที่รัก IP: 125.27.240.120 15 ธันวาคม 2553 19:46:30 น.  

 

ขอบคุณมากค่ะสำหรับฟิคดีๆ

 

โดย: aumarporn IP: 111.84.6.155 15 ธันวาคม 2553 19:59:23 น.  

 

อ่านแล้ว สนุกมากคะ แต่งมาอีกนะคะ ชอบอ่านมาก และติดตามตลอด ^^

 

โดย: P'Chu IP: 203.158.4.226 16 ธันวาคม 2553 12:16:11 น.  

 

เข้ามาเปนกำลังจัยให้น้องฮัน

แต่งต่อน๊าาาา เรื่องใหม่ก้อได้

รอๆๆๆๆ และขอบคุณน๊าาาาา

เลิฟๆๆๆๆ จร้าาาาา

:D

 

โดย: thenok IP: 182.53.34.181 16 ธันวาคม 2553 12:28:52 น.  

 

สมกับการรอคอย..รอยคอ..จริงๆ น้องฮันนี่..
ก็ยังสนุกสนาน หวานมันส์เหมือนเดิมเลยเน้อ..
มีบู๊นิดหน่อย..ดีค่ะ มีหลายรสชาด แต่ที่ชอบสุดก็ตรงที่
ลูกยอด กะพี่สายชล คืนดีกันนี่แหละ..ไม่อยากให้โกรธกันนาน..
รอให้กำลังใจน้องฮันนี่เสมอนะคะ..รักค่ะ

 

โดย: ป้าไข่ IP: 182.232.211.116 17 ธันวาคม 2553 2:04:46 น.  

 

หวัดดีค่ะ เข้ามาดูอยู่บ่อยๆ หวังว่าน้องฮันนี่
จะแต่งเรื่องใหม่มาให้อ่านอีกอ่ะค่ะ
แต่งมาอีกนะคะ ยังไม่อยากให้จบเลยค่ะ
เป็นกำลังใจให้นะคะ จะรออ่านค่ะ

 

โดย: keamdeang1@smile IP: 58.9.109.178 21 ธันวาคม 2553 13:22:00 น.  

 




สวัสดีปีใหม่ 2554 ขอให้สุข

หมดสิ้นทุกข์ กายจิต มิผิดผัน

อายุมั่น ขวัญยืน สี่หมื่นวัน

แสนสุขสันต์ สุขภาพดี มีเงินทอง

 

โดย: หน่อยอิง 31 ธันวาคม 2553 18:38:22 น.  

 

แอบตามอ่าน ตามเม้นท์(บ้าง) และแอบเป็นกำลังใจให้ตลอดตลอดนะคะ ^^

 

โดย: jew IP: 124.121.71.100 12 มีนาคม 2554 20:35:58 น.  

 

กลับมาอ่านตอนนี้อีก(หลายครั้งแล้ว)ค่ะ ปออ่านซ้ำตอนนี้บ่อยมากที่สุดเลยค่ะพี่ฮัน เพราะว่าชอบตอนที่พี่สายชลทะเลาะกับลูกยอดมากเลย [เหมือนโรคจิตเลยเนอะ ] อ่านแล้วมันใจกระตุกตามดีค่ะ มันให้ความรู้สึกว่าโมโห แต่ก็ยอมขอโทษเมื่อรู้ว่าทำให้อีกคนร้องไห้ พอลูกยอดวิ่งออกไปนอกห้องก็เป็นห่วง สายตาวิงวอนที่ส่งให้พี่ตะนอย อะไรแบบนี้ ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกก อ่านซ้ำอยู่ตรงนั้นหลายรอบมากค่ะ และคาดว่าก็จะกลับมาอ่านอยู่อย่างนี้เรื่อยๆ(อีกหน่อยอาจต้องขอแคปตัวตรงนั้นไว้แล้วเอามาวางเป็นรูปหน้าจอแล้วล่ะค่ะ ดูบ่อเกิ๊น 55555)

สู้ๆนะคะพี่ฮัน ^^

 

โดย: ปุยหมาม่วง 10 เมษายน 2554 16:10:12 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


hunnylovelaruku
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add hunnylovelaruku's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.