นิยาย " ม.ปลาย วุ่นวายรัก " - เหมชาติ ทอง / ตอนที่ 2






























































" ม.ปลาย วุ่นวายรัก
.
.   เหมชาติ  ทอง
.....................................................
.
ตอนที่
.
            2 .
.
.

.
.                    (ขอบคุณภาพจากกูเกิ้ล)
.
.
เจี๊ยบให้เพื่อนๆ ไปดูฉากระเบียงคฤหาสน์
ด้วยกัน
.     ที่โรเมโอจะต้องปีนขึ้นไปหาจูเลียต
.   มันถูกแอบไว้ที่ข้างหลืบนึง ของหอประชุม
.
.     ขอแรงให้ช่วยกันลากออกมาตั้งกลาง
เวทีหอประชุม
.
.     พงษ์ใช้โต๊ะนักเรียนเก่าสามตัว มัดขา
ติดกันด้วยลวดผูกเหล็กก่อสร้าง   ทำเป็นลาน
ระเบียง
.      ให้จูเลียตพอเดินไปมาได้ หน่อยๆ
.
.      แล้วใช้แผ่นไม้อัดเก่า ที่ช่วยกันกับ
เจี๊ยบ รื้อเจอจากกอง แถวๆ นั้น
     วาดระบายด้วยสีน้ำพลาสติก-อครีลิค
ที่เขาใช้ทาบ้านนั่นแหละ  เป็นกำแพงอิฐ
สูง มีราวลูกแก้วระเบียง เรียงเป็นจังหวะ
.      และมีรางไม้เลื้อย   ออกดอกใบ
สวยงาม
.   แล้วใช้เลื่อยไฟฟ้าตัดฉลุหยาบๆ ตาม
ลวดลาย
.
.      พอเอามาพิงทาบกับโต๊ะ ก็กลาย
เป็นฉากระเบียงรักได้ทันที
 .    ส่วนวิธีปีนขึ้นระเบียง ก็ให้ก้าวขึ้น
เก้าอี้นักเรียน ที่จะวางให้ข้างๆ
.
.     เดย์เห็นเข้า    ร้องกรี๊ดดด--
 โดนใจกับฉาก
.
.       คว้าวิก(wig)ผมยาว ที่เจี๊ยบเอามา
จากบ้าน
และบอกว่า ยืมมาจากป้าคนข้าง
บ้าน มาสวมหัวตัวเอง
.        รีบปีนเก้าอี้    ก้าวขึ้นบนระเบียง
แสดงเป็นจูเลียตก่อนใคร ทันที
.
.   " โรเมียว-- โรเมียว เจ้า...
.               วู้--- 
.    คิงมีหนายยย... ? "
.
.     เดย์ร้องโหยหวน  ทำท่า
โหยหา
.
.      ทุกคนหัวเราะ ขำเดย์ 
.
.   แล้วก็มีเด็กชายทะลึ่ง คนนึง
รีบวิ่งไปนั่งยองๆ หน้าระเบียง
.  กระโดดหมาสี่ขาไปมา ไล่เห่า
เดย์
.      โดยทำเป็นเสียงเห่าของ
น้องหมาชิสุห์- ซะเหมื๊อน- เหมือน
.
.       เดย์ก็ทันทีเหมือนกัน--รีบ
เปลี่ยนบทจากจูเลียตเป็นกระสือสาว
.   ทำท่าย่อตัว ยงโย่ยงหยก 
ผงกหัวขึ้นๆ ลงๆ  สูงๆ ต่ำๆ
.   แถมแลบลิ้นออกมายาว -
ฉกใส่หมา แผล่บๆ
.
.    เด็กๆ หัวเราะกัน จนทัองคัด
ท้องแข็ง
.
.      ดูเถอะ -ชีวิตวัยเรียน มันช่าง
สดใส ฟรุ้งฟริ้งยิ่งนัก
.      สนุกสนานกันได้ทั้งวัน  ทุกวัน
ทำไร ก็ดูน่ารักน่าชังไปหมด
.
.     ยังคิดว่า ไม่มีช่วงใดของชีวิต  
ที่จะมีอะไรๆ วิเศษๆ ได้อย่างช่วงที่
เป็นนักเรียน อีกแล้ว
.
     *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.    คือเจี๊ยบกังวลว่า
.   " ระเบียงมันจะต่ำไปบ๋อ ? "
.
 .     " ไม่ต่ำแล้ว "
.
.        พงษ์บอก
   หมายถึงว่า  ใช้โต๊ะ
ตัวนึง  เวทีระเบียง ก็ดูไม่เตี้ยนะ
.
.      " ฮาอยากได้แฮ๋มจั๊น "
.
.    เจี๊ยบอยากให้พงษ์ต่อโต๊ะให้เธอ
อีกชั้นนึง
.
.      " โห--
.   มันกะกลายเป็นที่โดดหอ
.        ... อะกะ "
.
.       เดย์บอกอีกคน ว่ามันจะสูง
ไปนะ
.
.     "  พอฮ้ายพอดี-แระเจี๊ยบ
.  สูงล้ำไป คนมีบน จะผ่อ บะงาม-หนา "
.
.         " แม่น - "
.
.           แมงเห็นด้วย
.   ที่ว่ามองจากมุมเงยสูงๆ
คนที่อยู่ข้างบนจะดูไม่ค่อยสวย
.
.  " อะ-- งั้นลองซ้อมหื้อฮาผ่อกำ "
.
.     เจีียบคนจริงจังยังไม่แล้วใจ
. ขอลองไฟ
.
.       " ไอ้โย -
.     ออกมาซ้อมแล่ "
.
.        เจี๊ยบเรียกโยธา
.
.       " จูเลียตบะอยู่ ..."
.      
    แมงบอก
.
   " แอ้มมันเฮียนอังกิ๋ด อยู่อาคารสอง
-ปู้น "
.
.       " กะเอียด -อะกะ "
.
.        เจี๊ยบว่า ก็เอียดไง -คนกำกับ
.  รู้บทอยู่แล้ว
.
   *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   " โอ้ราตรี นี้ไฉน ไม่แจ่มฟ้า...
ดวงจันทรา อยู่แห่งไหน ข้าไม่เห็น "
.
.      บุษบันแหงนมองท้องฟ้า ร้องบท
พลางวาดมืออย่างจินตลีลา
.
.   " จันทร์ใจบุญ หนุนข้านี้ ที่ลำเค็ญ
   จึงเก็บแสง ไม่ให้เห็น เช่นทุกคืน... "
.
.       โยธาร้องบท และหมุนตัวช้าๆ
   วาดมือไปมา ตามองฟ้า ด้วยท่าทางที่
กลมกลืน จนเพื่อนๆ ทึ่ง
.
.     " โรเมโอ-- "
.
.      บุษบันทำท่าอุทาน  แตะมือที่ปาก
อย่างน่ารัก
.
.       " จูเลียต -- "
.
.     โยธาทำท่าชะงัก มองเธอ
.
.  " ท่านมาที่นี่ทำไม ?
.  กลับไปเถอะ เดี๋ยวใครจะมาเห็นเข้า "
.
.       บุษบันเกาะราวระเบียง
และขยับตัวมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง
.   ว่าใครจะมาเห็นโรเมโอเข้า
.
.      " ข้าคิดถึงเจ้า จูเลียต
.    โปรดอย่าไล่ข้าไปไหนเลย "
.
.        โยธาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง
  เงยหน้ามอง สบตากับบุษบัน
.     อย่างรักหมดใจ...
.
.              ฯลฯ
.
    *  *  *  *  *  *  *   *
.
.     ทุกคนพร้อมใจกันปรบมือ
ให้บุษบันกับโยธา เมื่อจบการซ้อม
.
.     " แจ๋ว--    แจ๋ว ๆ ... "
.
.        " เอียด -- เก่งจังเลย
.  ตัวเองเล่นเป็นจูเลียต-เปิงแต๊ะ "
.
.        แมงเข้าไปกอดเอียด
.
.    " โอ้โห- ซึ้งว่ะ "
       พวกผู้ชายก็ว่ากัน
.
   " ไอ้โยแสดงเก่งอะ-- ไม่นึกเลย
ว่ามันจะแสดงได้ดีขนาดนี้ "
.
 .       " เห็นมั้ย ?...บอกแล้ว
. ให้เอียดเล่นซะแต่แรก ก็ไม่เชื่อ "
.
.       แมงพูดใส่เจี๊ยบ
.
.  " แอ้มมันติดขี้อาย--ชอบหลบตา
.เวลาพูดบท ก็เสียง งุ้งงิ้ง -งุ้งงิ้ง "
.
.        " เออ- "
.            เจี๊ยบว่า
.
   ก็ไม่รู้จะว่าไงได้เหมือนกัน ให้บท
จูเลียตกับแอ้มไปแล้ว
.
    *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.    " บะดี ว่าเปิ้นสุ้น -เปิ้นเผือก
เน่อ.."
.
.
  ก้อยรีบออกตัว บอกกับแอ้มอย่างนี้
ว่าอย่าหาว่าเค้ายุ่ง เค้าเผือกกับเรื่องของ
ตัวน้า--
.      ที่แอบเอาเรื่องราวดรามาวันนี้มาเล่า
ให้ฟัง
.

.        "   แต่เปิ้นว่า-- ตั๋วต้องทำใจ๋
แระแอ้ม "
.
.        เกวลินน้ำตาคลอ   ฟังที่ก้อยเล่ามา
ใจเด็กสาวก็เจ็บหนึบๆ
.      เอนหลังนั่งพิงม้าหินที่โต๊ะ กลางลาน
พักผ่อนของโรงเรียน   ทอดสายตามองไป
อย่างไร้จุดหมาย
.
.    ก้อยเป็นเพื่อนเก่าแก่ เรียนชั้นประถม
ด้วยกันมา    แม้ตอนมัธยมต้น  ก็เรียนห้อง
เดียวกัน
.     เพิ่งมาแยกห้อง ก็ตอนเรียน ม. ปลาย
.ตามแผนการเรียนที่เลือกเรียนไม่ตรงกัน
.
.    ก้อยเรียนทับหนึ่ง ห้องเดียวกับโยธา
เจี๊ยบ แมง และบุษบัน
.     ส่วนแอ้ม เรียนทับสอง
.
.    " ไอ่โยมันฮักเมาเอียดขนาด"
.
.  ก้อยบอกว่า โยธาแอบชอบเอียด
มาก
.
 .   " แต่จะไปว่าเอียดมัน กะบะได้..
 เอียดมันกะแคร์ตั๋วหนา-แอ้ม
  .  มันกะกันๆ ตัวเก่าอยู่ เพราะเอียด
มันฮู้  ว่าตั๋วเป็นแฟนไอ่โย "
.
.     " บะใจ้แฟน หล๊อ --"
.
.   แอ้มรีบเถียง อย่างเสียใจ
.
.   " ก้าคบๆ กั๋น-บะดาย  "
.
.     เธอบอกก้อยว่า ก็แค่คบๆ กัน
ไปเอง ยังไม่ใช่แฟนตัจริง
.
.          " อี้--? "
    ก้อยร้อง -หรา?  เลย
.
.     " บะใจ้แฟนกันก๋า ? "
.
.         " อื๊อ- "
.   แอ้มส่ายหน้าแรงๆ
.
.  " โยมันบะเกยฮ้องแอ้ม ว่าแฟน
ซักกำ "
.
.       พอเกวลินบอกมาอย่างนั้น
ว่าโยธาไม่เคยเรียกเธอว่า "แฟน "
. ก้อยถึงกับเอามีอยันพื้นโต๊ะเท้าคาง
.
.      นึกๆ ไป  ก็คงจริง ตามที่แอ้ม
บอก
.      ไม่เคยเห็นโยไปรอยืนแอ้ม
-มีแต่แอ้มเอง ที่เทียวมายืนดักรอโย
.    เพื่อจะได้เดินไปกินข้าวกลางวัน
ด้วยกัน
.
.     ก้อยเหลือบมองแอ้ม ที่นั่งทำตา
แดงๆ   แตะแขนเพื่อนอย่างเห็นใจ
.
.    เกวลินนั้น สะเทือนใจนัก ที่ก้อย
เล่าว่า   วันนี้เจี๊ยบ ให้เอียดซ้อมบท
จูเลียตแทนตน
.
.    " เอียดมันเล่นดีขนาด  ..."
.
.     ก้อยก็ลืมตัว เล่าแบบลืมถนอม
 น้ำใจเพื่อน
.
.     " ไอ่โย ก่อ... โคะ! เล่นอย่าง
เป็นโรเมโอตั๋วแต๊ะ
.     แป๋งตาหวานใส่เอียด ติ๊กๆ--"
.
.     หมายถึงว่า โยธาแสดงไป
ก็คอยแต่จะส่งตาหวานให้บุษบัน
.  อยู่นั่นแล้ว
.
.      " ฉันนี่ ..   หันแล้ว ยังสยิว
แทน "
.
.    แอ้มควักผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา
ที่เอ่อรื้น
.   ก้อยรีบจับมือเพื่อน บอกแอ้มว่า
.
.      " แอ้ม-
.    ตั๋วบะดีไปเดือดเอียดมันเน่อ
.เอียดมันเป็นคนดี - เปิ้นรับปะกั๋น "
.
.   " เปิ้นก่าบะได้โขดเอียดหนา "
.        แอ้มรีบว่า  ว่าไม่เคยนึกโกรธ
บุษบันนะ
.
.   " เรื่องนี้ มันอยู่ที่โย คนเดียวต้าอั้น
เปิ้นก็เกยกึ๊ด  ว่าโยชอบเอียด "
.
.      " ห็า ?
.      ตั๋ว-ก่าฮู้ก๋า ? "
.
.        " เปิ้นฮู้ ! "
.     เกวลินพยักหน้า
.
.      " มันบะใจ้เตื้อแรกลู้....
 มันซักกำ- มาละ "
.
.     ก้อยถอนหายใจ เมื่อเพื่อนก็
รู้ตัวมาก่อนบ้างอย่างนี้ คงพอปรับใจ
ได้
.
.          " อัน-- "
. ก้อยนึกได้ ว่าต้องเซฟตัวเองไว้ก่อน
  ( อัน- ก็คือ  เอ่อ - ของภาษาเหนือ )
.
.     "  อัน ... ตั๋วบะดีบอกใค๋- เน่อ
 ว่าเปิ้นมาเล่าเรื่องนี้หื้อตั๋วฟัง  "
.
.       " บะต้องกั๋ว- ก้อย   เปิ้นยินดี
(ยินดี=ขอบคุณ)นักๆ     ที่ตั๋วหวังดี
ต่อเปิ้นเสมอ "
.
.    แอ้มบอกขอบคุณเพื่อน
.
.    ก้อยให้กำลังใจส่งท้ายว่า
.
.    " วันฮือ--  กะจะแสดงละครกันแระ
ตั๋วต้องตั้งใจเล่น หื้อเตํมตี้ -
.        เปิ้นหื้อกำลังใจ๋ "
.
.       เกวลินพยักหน้าให้ก้อย
 แต่เธอเอง กำลังนึกหาวิธีเลี่ยง ที่จะ
ไม่แสดงละครนี้ ในวันมะรืน
.   คือ อีกสองวันข้างหน้าที่จะถึง 
.
    *  *  *  *  *  *  *  *
.
  "  ต๋าย- ห้า !!! --
.           อี่จูเลียตฮา...
หยังมาเตียวสามขา-ฮั่น ? "
.
.       แมงร้องว้าย เป็นภาษาเมืองเหนือ
เมื่อวันรุ่งขึ้น เห็นแอ้มเดินเขยกสามขา
.     มาโรงเรียนอย่างนั้น--
.
.         มีไม้เท้ายันรักแร้ซ้ายไว้
และมีแถบผ้าพยาบาล  สีน้ำตาลอ่อน
พันรอบ รัดเท้าซ้าย จนถึงข้อเท้า
.
.     สาวๆ ทั้งกลุ่ม วิ่งกรูเข้าไปหาแอ้ม
รวมทั้งแมง เจี๊ยบ และก้อย
.
.        " เป็นจะได -แอ้ม
 เป็นหยังพ่อง เนี่ย ..."
.
.       " แตวา-แลง...
. แม่หื้อเปิ้นไปเก็บผักแคบข้างบ้าน
มาแก๋งแค
.     เปิ้นเตียว -ย่ำลงโม่ง-อ่า "
.
.     แอ้มเล่าปนหัวเราะ แบบขำตัวเอง
ที่เมื่อเย็นวาน เดินไปเก็บผักตำลึงให้แม่
แล้วเผลอเดินตกหลุม
.
 .     " เปิ้นเล่นละครวันพูก บะได้
แล้วเน่อ...
.       มันเจ็บแข้ง-- แฮ๋มติ๊ด กว่าจะ
หาย "
.
.    แอ้มให้เหตุผลว่า อีกตั้งอาทิตย์
กว่าอาการเจ็บจะเป็นปกติ
.
.         " ก๋า ? "
.
.          เจี๊ยบอุทาน นิ่วหน้า
.   มีปัญหามาให้ย่นคิ้ว ผูกโบให้หน้าแก่
 อีกแระ
.
.   "  หื้อเอียดเล่นแตนเปิ้น กะแล้วกั๋น
น่อ -- "
.
.         แอ้มบอกเจี๊ยบ
.
.    ก็ถอนหายใจกัน แล้วทุกคนก็สรุป
ว่าคงต้องอย่างนั้น
.
.       มีก้อยคนเดียว ที่สัมผัสได้
ถึงความน้อยใจ ที่แฝงมาในคำพูด
ของแอ้ม
.
.       และอีกอย่าง...ก้อยก็ไม่เชื่อ
หรอก ว่าแอ้มเดินตกหลุม จนข้อเท้า
แพลง
.     มันเป็นการบาดเจ็บ ที่ไม่ต้องมี
แผลมายืนยัน
.       ของมันเมคกันได้....
.
.         แต่ก็นั่นแหละ 
.    มันทำให้ก้อยเข้าใจแอ้ม และยิ่ง
สงสารแอ้มมากขึ้น
.
   *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   โยธาเดินมาถามอาการเกวลิน
โดยเดินมากับเพื่อนสองสามคน
.
.       " เดินไง ตกหลุม "
.
.   โยมองที่เท้าแอ้มที่ถูกพันรอบ
.
.    " เค้าไม่ทันดู "
.
.     " หายไวๆ ละกัน "
.
 .     " อือ - ขอบใจนะ  "
.
.       แล้วโยธาก็เดินตามเพื่อนๆ
ไปทางโรงบาส
  .     ปล่อยให้แอ้มนั่งกับก้อยต่อ
ณ ตรงนั้น
.
.     ก้อยจึงได้รู้ชัด ว่าที่แท้ โยธา
ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับแอ้มซักเท่าไหร่
.
    *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     บุษบันนั้น รีบมาหาเกวลิน
ถึงที่โต๊ะ
.
.    " ตัวเป็นไรมั่งแอ้ม ? "
.
.   เธอมองดูที่ข้อเท้าบาดเจ็บของแอ้ม 
และลองจับๆ ดู
.    แอ้มลืมแกล้งร้องคราง   บุษบันจึง
เข้าใจว่า เธอคงเจ็บไม่มาก
.
.   " แอ้มซื้อน้ำมันมวยโรเบิร์ตมาทา
นวดสิ
 .       เดี๋ยวก็หาย... "
.
.      " เอียดรู้ไง-อะ "
.
.  " ก็เราเป็นนักวิ่ง ของโรงเรียนเก่า
เวลาวิ่งแล้วเท้าเจ็บ    ครูฝึกก็ให้ทา
นวดน้ำมันมวย
.    มันหายเจ็บจริงนะ  แอ้มทำเลย
พรุ่งนี้ก็หาย   รับรอง- เล่นละครได้
แน่นอน  "
.
.      เห็นความจริงใจของเอียดแล้ว
แอ้มบอกตัวเองว่าคิดไม่ผิด  ที่แกล้ง
เจ็บข้อเท้าแบบนี้  เพื่อเปิดโอกาสให้
เอียดได้เล่นบทจูเลียต คู่กับโย
.
.     " ตอนแสดง  แอ้มไม่ต้องออก
แอ็คชั่นมากก็ได้  
.   บท-เรา กับพงษ์ และเดย์ ก็พากย์
ใส่ไฟล์ไว้แล้วหนิ
.   แอ้มแค่ลิปซิงค์ อย่างเดียวเอง "
.
.   บุษบันปลอบแอ้มไม่ให้กังวล
.
.         " ขอบใจจ๊ะเอียด 
 ไว้กลับไป เราจะให้พ่อซื้อมาทาที่บ้าน
 .    แต่เอียดต้องเผื่อใจ แสดงแทนแอ้ม
ด้วยน้า  แอ้มไม่ค่อยแน่ใจ ว่าจะหายเจ็บ
ทัน "
.
     *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     พอบุษบันขอตัวกลับไป
เกวลินก็มองหน้าก้อยที่นั่งฟัง
รับรู้
ทุกช็อตสนทนา
.  อย่างรู้ทัน ที่ก้อยกำลังคิด
.
.    " ก้อยพูดถูกนะ เอียดเค้าเป็นคนดี
จริงๆ "
.
.     " ก็บอกแล้วไง...."
.          ก้อยค้อนใส่
.
    "  ส่วนเธอ   - คุณแอ้ม  วีรสตรี-
ผู้ยอมเสียสละ
.       พรุ่งนี้     ก็แกล้งเจ็บข้อเท้า
เพิ่มมาให้เยอะกว่านี้อีกหน่อย
.      - นะ ค้า ! "
.
.    แอ้มหยิกแขนก้อยอย่างแรง
ทันที   เกลียดจริง-คนรู้ทัน
.
  จนก้อยร้อง อู้--  บอกว่า  อุ๊ย !
--เค้าเจ็บ นะ
.
     *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.      เช้านี้--
.  เป็นวันงานสัปดาห์ห้องสมุด
.
.          แอ้มไลน์หาเจี๊ยบแต่เช้าตรู่
บอกว่าข้อเท้าเธอยังระบม  และยังเจ็บ
ไม่หาย
.      ให้เจี๊ยบจัดการให้เอียด  เล่นบท
จูเลียตแทนได้เลย
.
.       เธอรอ จนเจี๊ยบตอบไลน์กลับมา
เจ๊ียบตอบว่า
.          " โอเค -
.     ไง แอ้มก็ต้องมาดูละคร
. ด้วยกานนะ "
.
.      น้ำตาเกวลินเอ่ออีกครั้ง เธอทำ
สำเร็จแล้ว  ให้โยได้เล่นละครกับเอียด
.
.     โยคงมีความสุขนะ  ก็มันสมใจ
ปรารถนาของโยแล้วนี่
.
.   กำลังจะแกะแถบผ้าที่พันข้อเท้า
ออก  แต่แอ้มนึกได้ ว่าควรพันต่อไว้
อีกสักวัน สองวัน
  .     จะดูดีกว่า
.
     *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   ที่กลางลานพักผ่อนของโรงเรียน
บริเวณงานสัปดาห์ห้องสมุด
.
.      เป็นลานกว้างมากทีเดียว อยู่ติด
กันกับตัวห้องสมุด
.  ทั้งบริเวณ ปูพื้นเรียบเสมอกันด้วยอิฐ
คอนกรีตตัวหนอนสวยงาม
.
.     บรรดานักเรียน ม. ปลาย
ช่วยกันจัดซุ้มกิจกรรมของกลุ่มตัวเอง
.  กันอย่างขะมักเขม้น
.
.    เสียงเพลงจากลำโพงบนปลายเสา
ที่หันปากแตรออกไปทั้งสี่ทิศ
.    เปิดเพลงดนตรีพื้นเมืองเหนือ
สะล้อ ซอ ซึง เป็นเพลงฟ้อนเล็บ
.
.        ตึ่ง----โนง
.     ตึง- --- ฉ่า ---
.          แอ่ - แอ ..แอ๊
.
.    นี่ว่าตามเสียงกลองตุ๊ก ฉาบ โหม่ง
และปี่แน
.        - อะนะ
.
.     เดย์แต่งเป็นแม่นมของจูเลียต
แอบเอาผ้ายัดทำนมปลอมซะใหญ่มากๆ
  สมกับเป็นแม่นม
.      เดินแอ่น โชว์อกใหม่เล่น
.
.   เจี๊ยบเห็นเข้า ขวางตา ก็ว่าให้
.
.       " นมใหญ่ไป อี่เดย์
.   เอาผ้าที่คิงยัด ออกเหียพ่อง "
.
.   " ก่าฮาเป็นแม่นม ลุ--  บะใจ้
ลูกนม-- "
.         เดย์ไม่ยอม
.  " ฮาก่าตึงนมใหญ่ไว้ก่อน " .
.
.  แล้วเดย์ก็ฟ้อนเล็บตามเสียงเพลงพื้นเมือง
ไม่แคร์สายตานักเรียนแถวๆ นั้นที่มองมา
แล้วพากันหัวเราะ
.
.     สักพัก   เขาก็เปลี่ยนเป็นเปิดเพลง
"หน้าที่เด็ก " สลับกัน
.
   " เด็กเอ๋ย เด็กดี ต้องมีหน้าที่
สิบอย่างด้วยกัน
      เด็กเอ๋ย เด็กดี ต้องมีหน้าที่
 สิบอย่างด้วยกัน... "
.
.   กำลังตรวจความเรียบร้อยของเวทีละคร
เจี๊ยบกับเพื่อนๆ ก็ตกใจ แกมตื่นเต้น
.    ที่เห็นแถวนักเรียนมัธยมจากโรงเรียนอื่น
 กำลังเดินเข้ามายังบริเวณงาน เป็นกลุ่มใหญ่
.
.        " เฮ่ย--
.      มีโฮงเฮียนอื่น
.            มาผ่อตวย-อ่า "
.
.      ชาวละคร โรเมโอ และจูเลียต ทุกคน
ต่างใจเต้น ตึ๊กตั๊ก....
.    พากันมองดูคณะผู้ชมนอกรั้วโรงเรียน
ที่ก็กำลังมองๆ มึนๆ กลับมาเหมือนกัน
.
.         แบบสงสัย-
.    ว่าพวกนี้ จะแสดงอะไรกันหรือ
เห็นแต่งตัวด้วยคอสตูมแปลกๆ
.
.   ม. 5/1 หันมามองหน้ากัน ยิ้มให้กัน
ทำตาโต ตื่นเต้น
.    เจี๊ยบนี่-ร้อง อื๋ยยย  -แบบหยิว
  สะใจอย่างแรง ที่มีคนนอกมาดูละคร
ด้วย
.   รู้สึกเหมือนละคร จะกำลังโกอินเตอร์
แบบนั้นเลย-
.  
.      " แสดงหื้อสุดฝีมือเลยน่อ หมู่เฮา "
.
.       เจี๊ยบบอกเพื่อนๆ
.
.   ทุกคนล้อมวง ส่งมือขวามาตรงกลาง
ร้องว่า
.
.     " พวกเรา...
.                 สู้-สู้ ! "
.
      *  *  *  *  *  *  *  *
.
.      " จารย์ขา... ทำไมไม่บอก
ก่อน
 .      ว่าจะมีโรงเรียนอื่น  มาดู
ละครด้วย "
.
.       อ. ผ่องใสตอบเจีียบ
.
.  " ครูก็เพิ่งรู้เมื่อวาน ตอนเย็น
โรงเรียนนั้น เค้าโทรมาแจ้ง "
.
.      " ครูขา...
..    พวกหนูตื่นเต้น .. "
.
.   เจี๊ยบบอก หัวเราะอายๆ
.
.      " ครูมั่นใจในพวกเราค่ะ
ทุกคนเก่งอยู่แล้ว "
.
.      " ค่ะ "
.
.    ได้กำลังใจมาเต็มๆ แบบนี้ เจี๊ยบดีใจ
 ยกมือไหว้
.    แล้วรีบกลับมาที่เวทีละคร
.
.        *  *  *  *  *  *  *  *
.
.       ละคร โรเมโอ และ จูเลียต
เริ่มแสดง
.      ท่ามกลางคนดูแน่นขนัด
.
.

.
.
.
.
.             ( A very big thank to YouTube & Suzette Dapar )
.

.
.                       
(ขอบคุณภาพจากกูเกิ้ล)
.

.     ไหนจะเด็กนักเรียนที่โรงเรียน
ม.ต้น และ ม. ปลาย ที่ก็พันกว่า
.     ไหนจะ คณะครู  ผ.อ. รอง ผ.อ.
.  แล้วยังจะแขกจากโรงเรียนอื่น
อีกสองสามโรง
.
.    มีคนมาดูละครเยอะแบบนี้ เล่นเอา
คอนดัคเตอร์เจี๊ยบ รู้สึกเอ๊กไซท์เท็ด-
excited จัด 
.     เธอหูอื้อ ตาลายไปหมด
.
.
 .
.
.        บุษบัน และโยธา ตัวเอก
ก็เล่นละครสุดฝีมือ อย่างได้อารมณ์จริงๆ
.
.          ตอนซ้อมกัน  ว่าเล่นดีแล้ว
.   แต่พอแสดงจริง แต่งองค์ทรงเครื่องครบ
กลับยิ่งฟินกว่าเดิม
.          เพราะคนดูจะคอยกรี๊ดดด..ให้
กับทุกซีนที่โดนๆ
.
.
.
.
.          เดย์เลือดฉีดแรงทั้งหน้า ตอนซ้อม
ยังเขินๆ กั๊กๆ นะ
.    แต่พอ the show goes on the stage
เดย์ก็เหวี่ยงจริต เพิ่มใส่ไม่ยั้ง
.
    จนได้กลุ่ม fc   จากเด็กๆ ม. ต้น ส่งเสียง
เชียร์เดย์ลั่น แล้วใช้มือถือถ่ายรูป และวิดิโอ
.
.   อย่างตอนบท ที่พบว่าจูเลียตแทงตัวเอง
ตายตามโรเมโอ   ตอนซ้อม เดย์ก็จะต้องวิ่ง
มาบอกพ่อของจูเลียต
.     พอเล่นจริง... คนดูเยอะมาก เดย์ของขึ้น
ใจสั่น องค์ลง-นับสิบองค์
.     เดย์จึงแอบขอเพิ่มลีลา    ตีบทแตกเอง
โดยเดย์วิ่งพล่านรอบเวที บอกคนดูก่อนว่า
.
.           " ช่วยด้วย --
.    คุณหนูจูเลียตตายแล้ว "
.
.    แล้วเดย์ก็คว้าตัวน้องผู้ชาย ม. 1 คนนึง
ที่อยู่หน้าเวทีมาเขย่าไหล่ 
.      บอกแกเสียงดังว่า
.
.         "  รู้ยัง  ...
.    จูเลียตตายแล้วนะคะ "
.
.       น้อง ม.1 ไม่ทันรู้ตัว แกสะดุ้งเฮือก
 หันไปรอบๆ ทำหน้างงๆ
.       ส่วนคนดูชอบใจ โห่ฮา ...
.
.    แล้วเดย์ก็ผละห่าง  วิ่งไปหาพ่อจูเลียต
เล่นงับปาก ตามบทลิปซิงค์ ที่พากย์ลอยมา
ได้ทันท่วงที
.
    *   *  *  *  *  *   *   *
.
.       นอกจากฉากระเบียงรัก ที่โยธา
ส่งสายตาหวานฉ่ำ แสดงท่าทางออดอ้อน
บุษบัน ราวกับเป็นโรเมโอตัวจริงที่หลงรัก
จูเลียตจนสุดหัวใจ
 .   จะโรแมนติก โดนใจผู้ชมมากมาย
.
    จนคนดูพากันเคลิบเคลิ้ม  จับจ้องดู
โรเมโอจีบจูเลียต
 .    แบบดูไป ก็ยิ้มตามไป  เพราะอินจัด
กับละคร
.
.

.
.    
( ขอบคุณภาพจากกูเกิ้ล) 
.
.         ฉากที่จูเลียตตื่นจากหลับลึก
แล้วเห็นโรเมโอนอนตายตรงหน้า
  เพราะยาพิษ

.    จึงเสียใจ  เอามีดแทงตัวตายตาม
ก็ประทับใจคนดูสุดๆ
.
.      เด็กผู้หญิง ม. 1 หลายคนสงสาร
จูเลียต   พากันร้องไห้ตามเลย
.
.         " โรเมโอ--  โธ่ ยอดรัก
.    ทำไมท่านถึงทำอย่างนี้  "
.
.       บุษบันสะอื้น เขย่าตัวของโยธา
ที่นอนหลับตาพริ้ม ขนตาเป็นแพ ไปมา
.     เธอก็อินบท  จนร้องไห้ออกมาจริงๆ
และเธอก็งับเสียงได้สมจริง... ตรงกับปาก
เพราะพากย์มาเอง
.
.    " ดูเถิด --
 .            โรเมโอ สุดที่รักของจูเลียต
. ทำไมถึงใจดำนัก 
.          ไม่เหลือยาพิษติดขวดให้ข้าสักนิด
. ข้าจะได้ดื่มมัน  เพื่อตายตามท่านไปอีกคน "
.
.

.               
.                             ( ขอบคุณภาพจากกูเกิ้ล) 
.
.       บุษบันเอาหน้าตัวเอง เข้าใกล้โยธา
มองหน้าหล่อเหลานั้น
.      และใช้นิ้ว ลูบไล้ริมฝีปากที่ได้รูปของโยธา
ไปมา
.      เพื่อหาเศษยาพิษที่ตกค้าง
  .         .. ตามบท
.
.       ซึ่งบทนี้ เจี๊ยบบอกเอียดว่า เธอปรับจาก
ที่ได้ค้นดูคลิปหนังเก่า เรื่องโรเมโอ และจูเลียต
ที่เป็นรุ่นเก๊า-เก่า  ในเว็บยูทูบ - YouTube
.    และเธอประทับใจการแสดงแบบนี้มากๆ
.
.         เจี๊ยบอยู่หน้าเวที   แอบกระซิบ
สั่งเอียดดังๆ ว่า
.
.  " เข้าไปแฮ๋ม เอียด..เอาหน้าเข้าไปแฮ๋ม
เอาหน้าตัวเก่า ไปจิ๊หน้าไอ่โย แล่ "
.
.    เธอจะให้พระ-นาง ในละครของเธอ
แนบหน้ากัน เหมือนในหนัง - น่ะ
.
.      แมงนั่งดูอยู่ข้างๆ รีบกระซิบเตือน
ว่า
.
.         " พอแล้ว อี่เจี๊ยบ --
.   จิ๊กันนักแก  ผ.อ. จะว่า "
.
.       หมู่คุณครูที่นั่งดูอยู่ใกล้ๆ
. ได้ยินที่กระซิบกัน ก็พากันขำ
.
.     เอียดสะอื้นร้องไห้ ...
. คลอเสียงแบ็คกราวนด์ละคร
.
 .      คว้ามีดสั้นปลอม   ที่พงษ์ฝ่ายฉาก
เอากระดาษฟอยล์สีเงิน   มาติดใบมีดไว้
จนขาววับ
.
.     "  โรเมโอ---
.   ข้าขอตายตามท่าน เดี๋ยวนี้  "
.
 .   เอียดหลับตาพริ้ม  แหงนหน้า ชูมีดขึ้น
.แล้วแทงลงมาที่ตัวเอง
.
..
.                    
( ขอบคุณภาพจากกูเกิ้ล) 
.
.       เด็กๆ นักเรียนพากันร้องวี๊ดด...ช่วย
ละครสุดฤทธิ์
.
.   "  ว้าย --"
.          "  ... ว้าย  ๆ ๆ ๆ "
.
.       แล้วยิงกล้องถ่ายรูปจากมือถือกัน
วูบวาบ
.
.      ร่างของเอียดก็ค่อยๆ ฟุบลง
 พาดทับ บนอกของโย  ...
.      สมดั่งใจของเจี๊ยบ   เจ้าของบท
และผู้กำกับซีนเสน่หา เรทอาร์
.   เสียงปรบมือกราววววว..  ลั่น
ทั้งบริเวณงาน
 .        ที่ต่างก็ถูกใจละครหลายๆ
 - เด๊อขับเด๊อ
.
.          พอเสียงปรบมือสงบ
.   เจี๊ยบก็เดินไปปลุกให้เอียดกับโยตื่นขึ้น
 แล้วลากฝ่ายต่างๆ ตรงนั้นเข้าแถวกัน
.     โค้งคำนับ และตามด้วยไหว้อีกที
พร้อมๆ กัน
.
.     อ. ผ่องใส ยิ้มหน้าบาน  รีบฉวย
ไมค์ เอามาจ่อปากประกาศ
.
.       "   ทุกคนคะ
.     ช่วยปรบมือ ให้กับละคร โรเมโอ และ
จูเลียต อีกครั้งค่า....
.        เอ้า- ปรบ-มือ-- "
.
.     คราวนี้ เสียงปรบมือดังลั่นกว่าทุกครั้ง
เล่นเอาคณะละคร 5/1 หัวใจพองโต
.      หายเหนื่อย   เหมือนได้กินสปอนเซอร์
บวกเอ็ม 150 คนละขวด สองขวด...
.
.     เสียงปรบมือนี้ ต้องนับรวมจาก
เสียงปรบมือของแอ้ม - คนหัวใจบอบช้ำ
ด้วย
.     แอ้มนั่งดูละคร  อยู่ที่กลุ่ม 5/2
.    เธอก็ปรบมือให้โย และเอียด อย่าง
ชื่นชม และจริงใจ
.
   *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   โยธาเจอน้องๆ ม.ต้น
 เอาดอกกุหลาบมาแย่งกันมอบให้
ถึงมือ คนละดอก 
.     ... จนเป็นหอบใหญ่
.
.    " อ้ายโย - อ้ายโยเป็นโรเมโอ
เปิงแต๊เจ้า "
.
.    " ขอบคุณมากครับ "
.
.      อ้ายโยคนงาม หรือพี่โยคนรูปหล่อ
 ยิ้มหวานให้น้องๆ
  .      ถ่ายรูป และเซลฟี่กับแฟนคลับทุกคน
  ไม่ปฏิเสธสักราย
.
.       มีเด็กบางคน ชวนกันซื้อลูกโป่ง
มาให้โรเมโอ
.
.      "  หื้ออ้ายโรเมโอคับ "
 .
.      โยธายื่นข้อมือให้น้องๆ ผูกลูกโป่ง
.
.    " เดี๋ยวอ้ายก็ตัวลอยหรอกครับน้อง "
.
 .     ครอบครัวของโยธาย้ายมาจากกรุงเทพฯ
โยธาจึงพูดกลาง และเหนือ ปนๆ กัน
.
.      มองไปรอบๆ เห็นมีเจี๊ยบอีกคน
ที่เด็กๆ รุมถ่ายรูป
. และที่ม้าหินตรงนั้น เอียดก็มีแฟนคลับ
รุมเอากุหลาบไปให้ และขอถ่ายรูป
.
.      ทันใดนั้น-  โยธาก็หน้าตึง
.       เมื่อเห็นนักเรียนชาย รุ่นพี่คนหนึ่ง
เดินถือดอกกุหลาบไปหาบุษบัน
.
     *  *   *  *  *  *   *  *   *
.
.   โยธารู้จักดี  เขาคือ อ้ายหนึ่ง
.    หรือ พี่หนึ่ง -สงคราม  นักเรียนชาย
ชั้น ม.6
.       เป็นหนุ่มฮ็อตอีกคนของโรงเรียน
. เล่นบาสโรงเรียนเหมือนกัน
.
.   อ้ายหนึ่งพูดอะไรกับเอียด
แล้วขอถ่ายรูปด้วย
.    เอียดก็ไม่ปฏิเสธ เหมือนกับที่ยินดี
ถ่ายรูปกับทุกคนที่ขอ
.
.     พอเห็นอ้ายหนึ่งส่งกุหลาบให้เอียด
และเอียดรับไว้
.     โยธาก็รู้สึกเจ็บจี๊ดในใจขึ้นทันที...
.
.   ฝืนยิ้มกับกล้องน้องๆ อีกสองสามคน
ที่มาขอถ่ายเซลฟี่
.
     *   *  *  *   *   *   *   *
.
.    โยธาเดินไปหาบุษบัน
.  สงครามกลับไปแล้ว เอียดกำลังจัดกระเป๋า
นังสือ
.
.       " ละครสนุกไหม ? "
     โยธาถามเธอ พลางนั่งลงใกล้ๆ
.
.           " อือ - "
       เอียดพยักหน้า
.
.       " โยก็เล่นเก่งนะ "
.
.   " ก็เพราะได้เล่นกับเอียดไง
.            โยเลยเล่นสุดฝีมือ "
.
.      " แล้วไม่ไปส่งแอ้มล่ะ "
.
.     " โอ๊ย- แอ้มหายเจ็บแระ-
            ---   เห็นเดินกลับไปกับก้อย "
.
.        " อ้าว--
.   แอ้มหายเจ็บขาตั้งแต่เมื่อไหร่
.           ที่จริง แอ้มต้องเล่นนะ "
.
.            บุษบันงง
.
.     " เอียดเล่น น่ะดีแล้ว
.           ให้แอ้มเล่น ...
.      ละครก็คงไม่สนุก จนคนดูชอบมากๆ
อย่างนี้หรอก "
.
.       โยธาเปิดกระเป๋านักเรียนของตัวเอง
.หยิบของชิ้นหนึ่งส่งให้บุษบัน
 .        " อะ - โยให้ "
.
.       บุษบันรับมาดู เป็นห่อของขวัญเล็กๆ น่ารัก
. กระดาษห่อเป็นลวดลายรูปกล้วยหอม
.     มีคำภาษาอังกฤษ ว่า TOKYO BANANA
.
.
.
.
.
.             " อะไรเหรอโย - เนี่ย ? "
.
.             "  โกโก้กับนม ...
.       ทำเป็นรูปกล้วยหอม อันกะจี๊ด
.              อาของโย เพิ่งไปเที่ยวญี่ปุ่นกลับมา
.       โยเลยแบ่งมาให้เอียด ไว้กินเล่นๆ
.             ก็มันอันนิดเดียวเอง อะนะ "
.
.       โยธาเอานิ้วโป้งแตะปลายนิ้วก้อย ทำให้ดู
ว่าไซส์-size ของขนม คือประมาณนั้น
.
.          " อื้อ - เค้าก็ทำซะน่ารัก
.       ขอบคุณนะ "
.
.     " ส่วนอันนี้ ---ดอกกุหลาบของโยเอง  "
.     โยธาหยิบดอกกุหลาบ ที่ห่อในกระดาษ
พลาสติกออกมา
.
.      " โยตั้งใจจะมอบให้เอียด หลังเล่นละคร
เสร็จ
.           ไม่รู้เอียดจะรับไว้ปะ...
.     เมื่อกี้ เห็นอ้ายหนึ่ง ก็เอาดอกกุหลาบมาให้
เอียดแล้ว "
.
.
.
.
 .         " โย -
 .         ตัวเองพูดยังงี้ ไม่นึกถึงใจของเอียด
บ้างเหรอ
.            จะให้เอียดทำไง ....
.    ตอนนี้ - ใครเอาอะไรมาให้ เอียดก็
ต้องรับไว้หมด   "
.
 .          " จริงด้วย --
.       -โยขอโทษ "
.
.           โยธาค่อยยิ้มออก นึกได้ว่า
ตัวเองเมื่อกี้  น้องๆ ส่งอะไรให้ ก็ต้องรับหมด
เหมือนกัน
.
.       " เอียด -
.               ดอกกุหลาบนี้
.         ...โรเมโอ ขอมอบให้จูเลียต นะครับ "
.
.         " โยนี่---
.          ตลก เรื่อยเลย... "
.
.
.                           ( ขอบคุณภาพจากกูเกิ้ล)
.

.
.          บุษบันหัวเราะอายๆ ยื่นมือไปรับ
โยธารีบแกล้งดึงกุหลาบหลบมือเธอ
.
 .      " อะ-- เอาไง ? "
.
.           เอียดชะงัก
.                  ถามเสียงเข้มทันที
.
.           โยธาหัวเราะชอบใจ
.        รีบยื่นกุหลาบให้บุษบันใหม่ อย่างบรรจง
   พูดว่า
.
.        " เอียดน่ารักจัง
.               .... โยชอบดูนะ 
.                 เวลาเอียดงอน "
.

.
.
.                       ( จบตอนที่ 2. )
.

ขอขอบพระคุณทุกท่าน ที่ให้เกียรติ
เข้ามาเยี่ยมเยือนบล็อกของผมครับ



Create Date : 08 พฤศจิกายน 2559
Last Update : 23 พฤศจิกายน 2560 7:19:55 น.
Counter : 1295 Pageviews.

0 comments

Valentine's Month



เปียงดิน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



ข้าราชการบำนาญ
พฤศจิกายน 2559

 
 
1
2
3
4
5
6
9
13
14
16
17
18
19
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
All Blog