นิยาย " ม.ปลาย วุ่นวายรัก " - เหมชาติ ทอง / ตอนที่ 1.















































.
.
.
                                คำนำ
.
       " ม. ปลาย วุ่นวายรัก "
      เป็นนิยายออนไลน์เรื่องที่ 2 ของผม
ที่จิ้มคีย์บอร์ด ของเครื่องคอมบ้าน
       พิมพ์เรื่องแบบสดๆ ทีละช็อต
โพสต์ลงบล็อก
   และคอยตามไล่แก้คำผิด แบบอุตลุด --
.
.
.
.
.    อาศัยว่า เคยรับราชการ     เป็นครูสอนโรงเรียน
มัธยมฯ มา  31 ปี    คือสอนที่ปัตตานี 6 ปี  - ย้ายมา
สอนที่กรุงเทพมหานคร  11 ปี
.     และย้ายมาสอนที่เชียงใหม่ 14 ปี
.
.    พอเออร์ลี่ รีไทร์ ( เกษียณอายุราชการก่อน
กำหนด ) มาได้ 8-9 ปี
.    ณ วันนี้ ในวัยที่กำลังจะ  " ฉกามาโคจร "
.
.        แปลเองว่า เลข 6 กำลังมา แระเน่อ
.  ปกติ จะชอบเขียนเรื่องสั้นครับ  ก็เกิดนึก
อยากลองแต่งนิยาย ที่มันยาวๆ
กว่าเรื่องสั้น
-ดูเล่นๆ

.
.      เลยลองเขียนเรื่อง  " จันทรากินรี "
 โยปรับ ขยายบทเพิ่มเติมจากที่เคย
แต่งไว้
และใช้เป็นบทละครเวทีสมัครเล่น ห้นักเรียน
ในชมรมละครเวที   ใช้แสดงมาแล้ว ตอนยัง
รับราชการงานสอน     เป็นนิยายเรื่องแรก
ประเดิมเม้าส์
.
.    ซึ่งต้องเรียกว่า   กัดฟันแต่ง จนจบ
.-55
.
.         ... พอจบแล้ว หัวโล่งเลย
.  ทีนี้ ก็เกิดอยากลองเขียนนิยายสไตล์เบาๆ
เล่นบ้าง
.
.   จึงเอาคลังประสบการณ์การได้สอนโรงเรียน
มัธยมฯ
ตามที่บอก มาแต่งอะไรเรื่อยเปื่อย
.
.     แบบว่า เอาตรงนั้น มาผสมกับตรงนี้
. โลเกชั่นไหน ในเรื่อง ที่บางท่านอ่านแล้ว ว่าคุ้นๆ
แฮะ - นั่นคือผมขอยื้มนะ
.        หรือ บุคลิกตัวละครตัวนั้น  อ่านแล้ว
. -เอ๊ - ใช่คนนั้นหรือเปล่า ? ก็ยืนยันว่าไม่ อีก--
แค่ขอยื้ม มานิดนึง
.       นอกนั้น สมมุติ-ล้วนๆ ครับ
.
.       คือ แต่งเป็นแกงโฮะ-ใส่ผักแคบ กับวุ้นเส้น
.กระหน่ำอย่างหนักมือ   จนไม่มีเค้าความจริง
.
.
.
.
.      plot มา อย่างพยายามให้เบาหวิว เป็นนุ่นยัด
สะลี -ที่นอนฟูก
.        เพราะจะบอกตัวเองตลอด ว่านิยายคือภาค
บันเทิง-เน่อ   คนอ่านเขาอ่าน เพื่อพักผ่อนสมอง 
ได้ drain - ระบายความเครียดจากการงาน
.     คนแต่งอย่างเรา  ก็อย่าไปเพิ่มน้ำหนัก ใส่หัว
คนอ่านอีก
.
.     จึงยอมรับนะครับ   ถ้าใครจะว่า ไม่มีปรัชญา
ใดๆ แฝงในนิยายของผม -เพราะนี่ แต่งเอาสนุก
.    แต่ก็ทำพล็อต เป็นรูปชาร์ท-chart -แผนภูมิ
ไว้ด้วย ว่าใคร ทำอะไร ยังไง กับใคร
    จะได้
ไม่ลืมตัวละครบางตัว ที่ผมสมมุติเขาขึ้นมา 
 .      ไม่งั้น แต่งอวสานแล้ว  -อ่าววว
เผลอทิ้งขว้างบางตัวละคร   ให้ลอยเท้งเต้ง
อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ เพราะคนแต่งดันลืม-นิ
.               คริ คริ
.
.           อีกประการ   ใจลึกๆ นั้น
ผมก็ห่วงมากนะ
  ว่าเขียนไปเนี่ย  คนอ่าน
จะอ่านรู้เรื่อง
หรือเปล่า  เพราะผมเขียนแบบ
ให้เป็นคำคมๆ  สำนวนแน่นๆ  กินใจ ไม่เป็น
กะเขาจริงๆ
.     ติดจะถนัดเขียน แบบเล่าให้ฟังง่ายๆ
แบบนึกไง เขียนงั้น   ไร้ซึ่งสำนวนที่ชวนตรา
ตรึงใจ
.
.     ถ้าอ่านแล้ว- แหวะ ไม่ได้เรื่อง
เปลืองถ่านเน็ต -- ต้องขอโทษมากๆ เลย
.     ถ้าท่านอ่านแล้ว-    อะ ก็พอรู้เรื่องอยู่
 คนเขียนสบายใจนะ
.   ยิ่งถ้าอ่านแล้ว- ชอบ  -นี่ก็ต้องขอขอบคุณ
กันตรงนี้ครับ
.  เรียกว่าแคร์คนอ่าน ทั้งที่ไม่เห็นหน้าค่าตากัน
.
.     ความสุขอีกอย่าง คือได้วาดรูปลายเส้น
ประกอบนิยายตัวเอง    วาดแล้ว เอามือถือถ่าย
เก็บเข้าเครื่องคอม

    เข้าโปรแกรม paint  เขียนชื่อนิยาย กับผู้แต่ง
ทำได้แค่นี้ครับ -เพราะทำโฟโต้ช็อปไม่เป็น
.
.      
.
.
.
.
.
" ม.ปลาย วุ่นวายรัก "
.
.     เหมชาติ  ทอง
.....................................................
.
ตอนที่
.
.            1.
.
.
.         " โย ---
.   กลับไปนั่งที่ตัวเองเหอะ "
.
.         " ไม่เอา  โยจะนั่งนี่.. โยอยากนั่ง
ข้างๆ เอียด "
.
.     เอียด หรือบุษบันขยับตัว เลื่อนเก้าอี้นิดนึง
แต่ยังไง ก็คือเธอยังต้องนั่งเก้าอี้ของห้องสมุด
ติดกับเก้าอี้ของโยธาอยู่ดี
.
.
.
.
.    เด็กหนุ่มมัธยมห้าดื้อดึง ไม่ยอมกลับไป
นั่งที่โต๊ะตัวเดิม
.       ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ นั่งประกบเด็กสาว
ห้องเดียวกัน
ต่อไปอย่างนั้น
.        ไม่สนใจสายตาของเพื่อนๆ ที่มองมา
อย่างอยากรู้อยากเห็น
.
.     บุษบันร้อนวูบวาบ   ทำไงดี ใครๆ มอง
กันใหญ่
.       รีบบอก
.
.    " โย เค้าขอร้องนะ ...เพื่อนๆ จะเข้าใจ
ผิด "
.
.
.
.
.           " ผิดไงอะเอียด  -โยแค่อยากอยู่
ใกล้ๆ เอียด "
.
.      โยธา หรือโย บอกพอได้ยินกันสองคน
.
.  " แอ้มเค้าจะมาว่าเราสิ  โยอย่าทำอย่างนี้นะ
มันไม่ดี  "
.
.     เด็กหนุ่มสุดหล่อ- ป๊อปของโรงเรียน ทำเป็น
อ่านหนังสือ แต่ปากพูดว่า
.
.  " แอ้มมาชอบเราเอง แต่เราชอบเอียดนะ "
.
.      บุษบันให้อึดอัด โยธาตื๊อสุดๆ  เดี๋ยวเรื่องนี้
ก็คงถึงแอ้มที่อยู่อีกห้องแน่ๆ
.      เธอจึงรวบกระเป๋า ฉวยหนังสือ  ลุกขึ้นผลัก
เก้าอี้เลื่อนเข้าใต้โต๊ะ
.
.         " เอียดจะไปไหน "
.
.    โยธามองหน้าเธอ ถามเบาๆ
.
.     บุษบันไม่ตอบ เธอเดินไปหาเพิ่อนที่
อีกโต๊ะ
.    แล้วลากเก้าอี้มานั่ง หยิบหนังสือขึ้นมา
วางอ่าน
.    ไม่มองมาที่เด็กหนุ่มคนดัง แม้สักนิด
.
.          เพื่อนๆ หลายคนพากันอมยิ้ม  รู้กัน
ว่านายโยธาจอมรูปหล่อสนใจบุษบัน นักเรียน
ม.5 ใหม่ที่เพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่ เมื่อกลางเทอม
ที่แล้ว
.
.     บุษบันย้ายมาจากทางใต้ เธอสวยแปลก
ด้วยใบหน้าคมเข้ม
.     ผิวสีน้ำผึ้ง  ผมยาวเหยียดตรง  และรูปร่าง
สูงโปร่ง
.
.     โยธานั้น ทั้งหล่อ และเท่  ขาวสูง
คิ้วเป็นปื้น จมูกโด่ง ยิ้มง่าย
.      ครอบครัวฐานะร่ำรวย
. เป็นนักบาสของทีมโรงเรียน แต่เรียน
ไม่เก่งนัก
.     สาวๆ รุมฝันถึงโยธา  ไม่ว่า ม.ต้น
จนถึง ม. ปลาย
.
.      หากก็เห็นมีแต่แอ้ม หรือเกวลิน
ม.5 ห้องข้างๆ ที่โยธาเดินเคียงคู่
.   
ไปกินข้าวด้วยกันที่โรงอาหาร
บ่อยๆ
.
.       แต่มาช่วงหลังๆ นี้ เหมือนโยธาจะ
พยายามพาตัวเข้าใกล้ชิดบุษบัน ทุกครั้ง
ที่มีโอกาส
.
  *   *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     พอถูกบุษบันทิ้งให้นั่งเดี่ยว
โยธาก็ใจวูบ
.      ...น้อยใจ จนหน้าสลด
.
.    แต่เมื่อมีเพื่อนๆ กลุ่มนึงเข้ามานั่งด้วย
โยธาจึงร่าเริงอีกได้
.
.   อาจารย์บรรณารักษ์เดินเข้ามา
พอดี
.  หัวหน้าห้องจึงบอกทำความเคารพ
.
.     " นักเรียน เคารพ "
.
.    ทุกคนลุกขึ้นพนมมือไหว้ และกล่าว
สวัสดีครับ สวัสดีค่ะ
.
.      " สวัสดีค่านักเรียน "
.
.   เปิดสมุดบัญชี เรียกขานชื่อเสร็จ  อ.ผ่องใส
ก็ถามย้ำถึงกิจกรรมสัปดาห์ห้องสมุดที่เคยบอก
ไป เมื่อวันก่อนโน้น
.
.    " คิดได้ยังคะ-- ว่าห้องเรา  5/1 จะทำอะไร
ที่มันพิเศษๆ หน่อย"
.
.       " เล่นเกมใบ้คำครับ "

.    หัวหน้าห้องเสนอ
.
.         " น่าสนใจค่ะ---
 แต่เสียใจ ที่ห้อง 5/2 จองแล้ว "
.
.      " จารย์ขา ห้องอื่นเค้าจะทำอะไร
กันบ้างคะ "
.
.  เจี๊ยบ-คนเก่งของห้อง ยกมือถาม
.
.     อ. ผ่องใสพลิกดูเอกสารในแฟ้ม
บอกว่า
.
.           " ห้อง 5/3 สอยดาว....
ห้อง 5/4 ขายลูกชิ้นปิ้ง กับบิงซู 
.    แล้ว 5/5 สาธิตทำขนมไทยบางรายการ
จากกาพย์เห่เรือค่ะ "
.
 .  " งั้นห้องเราจะแสดงละครเวทีค่ะ "
.
.     เจี๊ยบบอกเสียงดัง
.        เพื่อนๆ ร้องอู้ว...
. แต่เจี๊ยบก็รีบหันไปพยักหน้า ว่าให้
สู้ ๆ
.
.       " อุ๊ยตายแระ -
.   ดีจังเลย ครูลืมไป มีละครด้วย
งานก็จะยิ่งสนุกมาก ๆ "
.
.     อ. ผ่องใสยิ้มถูกใจ
.
.   "  ตกลงค่ะ  5/1 แสดงละครเวทีนะ
 .. ห้ามเปลี่ยน "
.
 .     " เล่นเรื่องไรเจี๊ยบ ? "
.
.    มีคนถามทันที เพราะเจี๊ยบเป็นเจ้าแม่
กิจกรรมโรงเรียน จะมีความคิดวิ่งไปมาใน
หัวของเธอตลอดเวลา
.
.        " โรเมโอ กับจูเลียต "
.
.      เจี๊ยบบอกทุกคน  เสียงดังอย่าง
มั่นใจ
.
.    อ. ผ่องใสปรบมือให้ทันที
.
.       " เยี่ยม -
 ครูชอบมากเลยเรื่องนี้ -- ห้ามเปลี่ยน
อีกค่ะ "
.
.    เจี๊ยบหันไปทางโยธา ชึ้หน้า
.
.       " โย -
.   แกเล่นเป็นโรเมโอ "
.
.     ทุกคนปรบมือเห็นด้วย
.         โยธาร้อง ฮึ่ย ! --
. จะบ้าเหรอ ชั้นเล่นละครไม่เป็นนะ ....
.
.     เจี๊ยบสาวบู๊ ไม่สนใจโยธาที่ทำท่า
ไม่เอาด้วย
 .  เธอมอง สอดส่ายสายตาไปรอบๆ ห้อง
เดี๋ยวเดียวก็ร้องออกมา
.
.   " วุ๊ย - จูเลียตหายากว่ะ...
.   จารย์ขา -- ถ้าหนูหาคนในห้องเล่นไม่ได้
หนูขอหาห้องอื่นมาเล่นแจม ได้มั้ยคะ ? "
.
.        " ได้- 
.   ไม่มีปัญหา เจี๊ยบ
-ได้เลย  ครู
อนุญาต "
.
.    อ. ผ่องใสยิ้ม พยักหน้า
.
*  *  *  *  *  *  *  *  * 
.
.   " ใค๋บะยอมแสดง ฮาฟ้อง
คูผ่องใสเน่อ !
.    ติดศูนย์ บะฮู้ตวย ... "
.
.      เจี๊ยบแจกบทที่ถ่ายเอกสารไป
ก็ขู่ไปด้วย 
    เมื่อเห็นบางคนที่ถูกเธอโยนบทให้
ทำท่าฮึดฮัด จะไม่ยอมเล่น
.
.    " แล้วจูเลียต คิงจะหื้อไผแสดง
ล่ะอี่เจี๊ยบ ?
 .      หยังบะเอาเอียดมัน "
.
.      คนนึงในห้องถาม
.
.          " เอียด - "
.
.      เจี๊ยบพูดกับบุษบันเป็นภาษากลาง
เพราะบุษบันยังพูดเหนือไม่ค่อยเป็น ยังอู้
ปะแล้ดไป ปะแล้ดมา
.
.        " เอียดสวย --
.   แต่ว่า บทจูเลียตมันต้องคนตัวขาวๆ
 นะเอียดเนาะ ...
.      ไม่โกรธเรา นะตัว "
.
.    " โอ๊ย-เจี๊ยบ   เราไม่ว่าเลย ... "
.
.         บุษบันรีบบอก
.
.    " ดีแล้ว -เราไม่ชอบเล่นละครหรอก
แต่เราชอบกำกับนะ "
.
.        " จริงเหรอเอียด "
.
.      เจี๊ยบร้องอย่างดีใจ
.
.        "  งั้นดีมาก ...
.  เอียดมาช่วยเรากำกับด้วยดิ  เราไม่
ถนัดกำกับบทผู้หญิง "
.
.   " ก่าคิงมันปู๊ ลู่อี่เจี๊ยบ "
.
.  เด็กหนุ่มปากคะนองประจำห้องรีบว่า  
-ว่าก็เอ็งมันผู้ชาย- นิเจี๊ยบ
.
.   เจี๊ยบเป็นคนแบบเบิร์ดๆ เลยไม่เคือง
ขำซะ
.
.       " แต๊   - ฮาทอม ...
.   ฮาตึงกำกับบทแม่ยิง บะจ้าง "
.
.     โยธาที่นั่งฟังอยู่ พูดบ้าง
.
. " ให้เอียดแสดงเป็นจูเลียตดีกว่า
เจี๊ยบกำกับคนเดียวก็พอแล้ว " 
.
.       " โย - แกไม่ต้องเรื่องมาก
เดี๋ยวชั้นจะไปขอแอ้มแฟนแก มาแสดง
.         ตัวมันขาวดี--
.   จะได้เล่นกันแบบ ฟินๆ "
.
.      ทุกคนหัวเราะชอบใจ ไม่เว้นบุษบัน
ทำให้โยธาเหลือบมองเธอแว่บนึง  อย่าง
น้อยใจ
.
.       " ตามนี้นะ ...
.   เอาบทที่แจกให้ ไปท่อง ไปลองแสดง
เองมาก่อน 
.    เดี๋ยววันซ้อม  ค่อยมาปรับแอ๊คติ้งกัน
อีกที "
.
.    สั่งเสร็จ เจี๊ยบก็เลิกประชุมย่อย ชวนกัน
ออกไปโรงอาหาร
. เพราะออดพักกลางวันของระดับ ม. ปลาย
เพิ่งดังไปเมื่อกี้
.
.     บุษบันเก็บบทละครที่เจี๊ยบมอบให้
ใส่กระเป๋า กำลังว่าจะตามทุกคนออกไป
.       โยธาก็เดินมาหา  แล้วเข้ามายืน
ซะใกล้
.     -- ใกล้มาก
.
.     " ผู้กำกับครับ ...
.            ผมสงสัยบทนี้จัง - "
.
.         พอบุษบันหันไปมอง  ก็พบสายตา
คมเข้ม    ที่จ้องเขม็ง มองมา เหมือนกำลัง
จะสะกดจิตเธอ
.
.     " ผมจะพูดยังไงกับจูเลียตดีครับ..
ว่าผมรักคุณ ...
.              -- คนเดียว "
.
.    "  ไปถามเจี๊ยบโน่น "
.
.         บุษบันย้อนให้
.
.     " อ่าว...."
.
.           โยธายิ้มล้อ ยียวน
.
.  " ก็ไหนว่า เอียดจะเป็นผู้กำกับอีกคนไง "
.
.   " ให้แอ้มมาซ้อมก่อน
.           เดี๋ยวเราจะบอกนายเอง "
.
.     โยธาหุบยิ้มทันที
.
.         " เอียด อ่า-- "
.
.     พอบุษบันออกเดิน โยธาก็เข้า
เดินประชิดข้างเธอ
.
.    " ไปกินข้าวด้วยกันนะ "
.
.    บุษบันให้นึกขวางกิริยาเจ้าชู้ยักษ์
ของโยธา
.    เธอมองไปข้างหน้า  เห็นใครคนนึง
ยืนอยู่ไม่ไกล  ก็รีบบอกโยธา
.
.  " มีคนมารอโยกินข้าว แล้วจะ -
.       ทานกลางวันให้อร่อย ละกาน "
.
.      แล้วเดินผละอย่างเร็ว นำหน้าไป
. ทิ้งให้โยธายืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น
.
.         บุษบันแวะทักทายกับเกวลิน
เลยได้ทราบว่า เจี๊ยบได้ติดต่อขอเธอ
เล่นละครเรียบร้อยแล้ว
.
.  " เมื่อกี้เจี๊ยบไลน์มา ว่าเอียดจะมาช่วย
กำกับอีกคน
.   เอียดช่วยสอนแอ้มด้วยน้า แอ้มไม่เคย
เล่นละคร "
.
.    " จ้า แอ้ม-- สนุกๆ กัน - อะนะ "
.
.   โยธาเดินมาถึงพอดี บุษบันเลยรีบ
ชิ่ง เดินห่างไป
.
       *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   " โย -
.  แอ้มจะได้เล่นละครกับโยนะ "
.
.     แอ้มบอก ขณะเดินไปโรงอาหาร
ด้วยกัน
.
.   โยธามองเกวลิน แล้วพยักหน้า
.
.      " เจี๊ยบบอกแล้วเหรอ "
.
.     " อือ    บอกเมื่อวาน แต่ยืนยัน
เมื่อซักพักเอง
.   เห็นตอนแรก ไหนว่าที่ห้องจะให้
เอียดเล่น --
.       ไม่ใช่เหรอ "
.
.     " ไม่รู้เค้า - ตามใจเจี๊ยบมัน "
.
.         เกวลินนิ่งอึ้ง
.     นี่โยธาไม่แสดงให้เห็นเลยสักนิด
ว่าดีใจ ที่ได้เล่นละครด้วยกัน
.
.   " โยไม่ดีใจเหรอ ที่แอ้มมาเล่นน่ะ "
.
.     " ก็ดีใจ- "
.
.     มองหน้าหล่อเหลาของคนพูด ที่กำลัง
มองไปที่โรงอาหาร
.   แอ้มก็รู้สึกว่า โยธาก็พูดไปงั้นเอง
.
       *  *  *  *  *  *  *  *
.
.      พอซื้อข้าวได้กันแล้ว
โยธาก็พาเกวลินเดินไปนั่งที่โต๊ะ
.  ที่มองเล็งไว้
.
.    คือโต๊ะที่เจี๊ยบนั่งอยู่กับใครๆ
สองสามคน
.    ยังเห็นพอมีที่ว่างให้นั่ง
.
.   " นั่งกับผู้กำกับนี่แหละ "
.
.      พูดแล้ว โยธาก็หย่อนตัวลงนั่ง
ข้างเจี๊ยบ
.     แต่ส่งสายตาเข้มไปหาคนที่นั่ง
ม้านั่ง ฟากตรงข้ามของโต๊ะเดียวกัน
.
 .         สบตากัน-
.    บุษบันรู้สึกข้าวติดคอขึ้นมาทันที
ขัดเคือง ที่โยธาชอบทำอะไรรุ่มร่าม
ห่ามๆ
.
.        "  เสาร์นี้ -
.  เก้าโมงเช้า ถึงบ่ายสอง มาซ้อมละคร
กันเลยนะ  โอ้เอ้ไป เดี๋ยวไม่ทันงาน"
.
.          เจี๊ยบบอกพลาง ตักข้าวกิน
พลาง
.  
.        " เอียด---
.  ขอบทให้แอ้ม ชุดนึงเจ้า "
.
.   บุษบันเปิดกระเป๋า หยิบสำเนาบท
ละคร ยื่นให้เกวลิน
.      หลบสายตาคมกริบของโยธา
ที่จับจ้องอยู่
.
. " มองไรเอียดมันนักหนา วะโย ? "
.
.       เจี๊ยบถามตรงๆ
.
.    " ก็เราอยากรู้ หนิ -ว่าเอียดจะเป็น
ผู้กำกับได้จริงปะ "
.           โยธาตอบทันที
.   " ปกติ ก็เห็นเอียดเป็นคนเงียบๆ "
.
.     " เราไม่เก่งหรอกโย "
.
.   บุษบันเชิดคอ มองหน้า บอกโยธา
.
 .  " แค่เราเคยทำละคร ตอนเรียน ม.4
ที่โรงเรียนเก่า มานิดหน่อย
.    และอีกอย่าง เราก็อยากช่วยเจี๊ยบ
ด้วย "
.
.      " ชั้นจะให้เอียดกำกับ ซ้อมบทของแก
กับแอ้มนะ ...
.    เพราะชํ้นห่วงเวทีกับฉาก   กลัวไอ้พงษ์
มันจะทำให้ไม่ถูกใจ  ต้องคอยอยู่กับไอ้พงษ์
มัน "
.
.       เกวลินยิ้มหวานให้เอียด
.
.     " เราไม่เห็นต้องคิดมากอย่างโย
เราว่าเอียดเก่งออก...
.     เราเคยเห็นนะ ตอนเอียดโต้วาที
งานวันสุนทรภู่ -
.      เอียดพูดเก่งจะตาย "
.
.     บุษบันฟังแอ้มว่า ก็หัวเราะเขินๆ
เพราะนึกได้ว่า วันนั้น -ตัวเองอยู่ฝ่ายค้าน
.   โต้วาทีสู้กับอีกฝั่งอย่างดุเดือดเผ็ดร้อน
จนได้ชัยชนะ
.
    *  *  *  *  *  *  * * *
.
.   " วันเสาร์ -โยไม่ต้องไปรับแอ้มก็ได้
แอ้มจะให้แม่มาส่งหน้าโรงเรียน
.   แม่ต้องผ่านไปทำธุระอยู่แล้ว "
.
.    
เกวลินจิบน้ำดื่ม แล้วบอกกับโยธา

.     " แล้วเอียดล่ะ มาไง ? ".
.          เจี๊ยบถาม
.
.    เพราะปกติเอียดนั่งรถเหมารับส่ง
นักเรียน วันจันทร์ถึงวันศุกร์ 
.    ที่คิดเงินเป็นรายเดือน
.
.   " เรามารถประจำทางได้ "
.
.   " ให้เราไปรับมั้ย ? "
.
.          โยธาว่า
.
.         ทำให้บุษบันหน้าร้อนผ่าว
รีบปฏิเสธ
.
.       " เรามาเองดีกว่า ...
.   ลงรถตรงทางแยกหน้าอำเภอ
แล้วเดินเข้ามา - ไม่ไกล "
.
.      " ให้โยเอามอไซคล์ไปรับดีกว่า
นะเอียด "
.           แอ้มเห็นด้วย
.
.  " ไม่เป็นไรจ้า ขอบใจ เรามาเองได้
สบายๆ "
.
.        บุษบันยืนยัน
.
   *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.  โทรศัพท์ส่งเสียง ...บุษบันหยิบ
ขึ้นมาดู
.     มีไลน์ใหม่เข้ามา  ชื่อไอดี " Yo-
Yo-Tha "
 .
.   " วันเสาร์ ลงรถหน้าวัดนะ  ไม่ต้อง
หน้าอำเภอ  จะรอรับเข้าโรงเรียน "
.
.   หันไปทางโต๊ะที่นั่งประจำของเจ้าของ
ไอดี ...
.    เห็นโยธากำลังมองมา และพยักหน้า
ให้
.      แต่บุษบันทำเฉยเสีย
.
       *  *  *  *  *  *  *
.
.    วันเสาร์...
เจี๊ยบมาถึงโรงเรียนแต่เช้า
.      เจ็ดโมงกว่า
.
.          ไม่พบใคร ....
.   แต่เธอก็เปิดห้องเรียน แล้วลากโต๊ะเรียน
กับเก้าอี้ไปชิดด้านหลัง
 .     จะทำที่ว่างโล่งกลางห้อง ไว้สำหรับ
 ใช้ซ้อมละครกัน
.
.      ต่อมา มีคนบางคนมาถึงอีก....
เลยได้ช่วยเจี๊ยบลากโต๊ะเก้าอี้ร่วมห้าสิบชุด
.   เสียงดัง กึงๆ กังๆ
.              กื๊ดๆ....
.     มีอีกคน หยิบไม้กวาดมาบรรจงกวาด
 ห้องซะเรี่ยม
.
.       " แมง -
.    ตั๋วช่วยลบกระดานดำ  แล้วเขียนชื่อละคร
ให้หน่อย
.       "  โรเมโอ กับจูเลียต "
 . ... เอาภาษาอังกฤษด้วยนะ "
.
.  เจี๊ยบบอกกับเด็กสาวใส่แว่น ที่ชื่อแมง
.
.   แมงเปิดกูเกิ้ลจากมือถือ เลยได้ชื่อละคร
หรูบนกระดานดำเป็นแบ็คกราวน์ด์เวที
.      เชิญชวนให้น่าเล่น น่าซ้อมละครกัน
ยิ่งนัก
.
.   "โรเมโอ และ จูเลียต "
.         Romeo & Juliet
.
.      " เจี๊ยบ - จื้อเรื่อง --มัน และ-เน่อ
บะใจ้-กั๋บ..."
.
.      แมงอ่านชื่อละครจากกระทู้กูเกิ้ล
หน้าจอ ให้เจี๊ยบฟัง
    แย้งว่า ชื่อที่เจี๊ยบบอกมานั้น ยังไม่ใช่
เป๊ะๆ
.
.           " ก๋า ? --
.   โรเมโอ และ จูเลียต -- อี้ ?
.         เหอ -ฮากะกึ๊ดว่า
.  -กั๋บ จูเลียต "
.
.     เจี๊ยบอุทานแบบแมนๆ  โทษตัวเอง
ว่า
.
   " สีท่า- ฮาจะอู้ติดปากคนเดว "
.
.      มีเพื่อนๆ ช่วยกันคนละไม้ ละมือ
ไม่มีใครดูดายแบบนี้  เจี๊ยบพอใจมาก
.   เธอมีกำลังใจ ที่จะทุ่มเทให้งานห้อง
แบบสุดๆ ไปเลย
.
.          "  โดะ --"
.     ...จูเลียตมาแระ "
.
.    แมงหันไปเห็นเกวลินกำลังเดินมา
ตามถนนในโรงรียนแต่ไกล
.
.      " จูเลียต !..."
.
    แมงตะโกนเรียก และบอกเกวลินว่า
ให้มาทางนี้เลยค่ะ
.
.   " จูเลียต เหย...
.              ตางเพ้-เจ้า... "
.
.   เห็นเกวลินเอามือปิดปาก ขำกิ๊ก
ที่ถูกแมงเรียกว่าจูเลียต
.  โบกมือไหวๆ ให้
และรีบเดินมา
.
.     " จูเลียตมาแล้ว...
.  แต่โรเมโอ สีท่ายังบะตื่นเหียก้า ? "
.
.     เจี๊ยบบ่นอย่างวิตกจริต ว่าโยธา
ท่าทางจะยังไม่ตื่นนอน
.       แมงรีบว่า
.
.    " โคะ ! ...ไผว่า
.    ฮาหันมันมาแต่เจ๊าแล้วหลู
.               ปู้น---
.  -ขี่รถเคื่อง ไปตางหน้าวัดปู้น... "
.
.    เจี๊ยบฟังแล้ว นึกอะไรบางอย่าง
ขึ้นมาในใจ
 .   --  เป็นต้นว่า
  โยคงไปดักรอรับ
เอียดที่ปากทางเข้าโรงเรียน สินะ
.    แล้วแอ้มล่ะ - จะรับรู้เรื่องนี้ปะ ?
.
.    คิดไปงั้น แล้วสาววาย-ทอมอย่าง
เจี๊ยบก็ให้ปวดขมองเอง
.     --เลยปล่อยวางดีกว่า
.
.      หันมาอ่านบทละครที่ตัวเองแต่ง
อีกรอบ  เอาปากกา มาแก้ตรงนั้น เติม
ตรงนี้ ไม่หยุด
.
      *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     รถมินิบัสประจำทาง ที่ดัดแปลงมา
จากรถปิคอัพ แล่นมาใกล้จะถึงวัด ที่อยู่
ฝั่งตรงข้าม
.
.       บุษบันมองจากรถออกไป ใจเต้นแรง
ตึ๊ก-ตึ๊ก
.     เมื่อเห็นโยธานั่งรอเธออยู่บนรถมอเตอร์
ไซคล์ตนเอง หน้าประตูวัด
.
.    เธอจึงปล่อยให้รถแล่นผ่านวัดไป แล้วจึง
รีบกดกริ่ง    ให้รถชะลอจอดส่งเธอตรงหน้า
ที่ว่าการอำเภอแทน
.
.     ลงจากรถประจำทาง  เอียดก็ข้ามถนน
 มาต่อ
รถมอเตอร์ไซคล์พ่วงข้าง  มีหลังคา
ที่คิว-หรือวิน  เพื่อเข้าไปโรงเรียน
.         มีผู้โดยสารนั่งอยู่ในพ่วงบ้างแล้ว
พอเธอขึ้นนั่งอีกคน รถพ่วงก็ขับออกจากคิว
ทันที
.
              *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     รถพ่วงแล่นย้อนกลับมา ใกล้ที่ตั้ง
ของวัด
.      และเลี้ยวซ้าย ตรงไป
.
.    ก็มีเสียงบีบแตรมอเตอร์ไซคล์
ตามหลังรถพ่วง
.
.         ปี๊น-ปี๊น....
.
.   ทำให้รถพ่วงต้องชะลอ ชิดซ้ายให้
.
.    " ลุงครับ  ผมมารับเพื่อนเข้าไปโรงเรียน
ครับ "
.
.          โยธาตะโกนบอก
.
.      " อ๋อ -- อี่น้อยฮั่นก๋า ? "
.
.    คุณลุงคะโกนถาม  ซึ่งอี่น้อยก็หมายถึง
บุษบัน  ที่อ่อนอาวุโสกว่าใครๆ เขา ที่นั่งมา
 ในรถพ่วงของแก
.
.         " ครับ -
.
.     โยธาหันมาพยักหน้าเรียกบุษบัน
ที่ยังนั่งอยู่ในพ่วง
.
.      " เอียดลงมา...
.             ไปกับโย "
.
.  แล้วถามคนขับรถมอเตอร์ไซคล์พ่วง
.
.   "  ลุงครับ ค่ารถเท่าใดครับ ? "
.
.     " อื๊อ- บะเอ๋า..."
.
.      แกตอบ จะไม่คิดค่าโดยสาร
เพราะบุษบันเพิ่งนั่งมานิดเดียวเอง
.
.  " ก้านั่ง มาน่อยเดวบะดาย "
.
.   แต่โยธาก็ยัดเยียดเหรียญสิบให้แก
ไปจนได้
.
.      รถพ่วงจอดนิ่ง ไม่ขยับ เพื่อรอให้
บุษบันลง
.    เอียดจึงจำใจต้องลุก ก้มตัวต่ำ หลบ
ความสูงหลังคา ค่อยๆ ก้าวลง
.
.    " แฟนมาฮับก๋า- อีน้อง ? "
.
.    อุ๊ยยังสาวคนนึงในรถ ถามบุษบัน
อย่างสนใจอยากรู้
.    พลางมองดูโยธา  แล้วก็หันไปบอก
คนข้างๆ ว่า
.
.  " เหอ- แฟนเปิ้นกะงาม น่อ "
.
.    " เพื่อนค่ะป้า -ไม่ใช่แฟน "
.
.   บุษบันรีบบอกไปทันที
.
.      " แฟนผมครับป้า "
.
.     โยธาชิงบอกสำทับดังๆ
.
.   เล่นเอาทุกคนทั้งคันรถ ที่เริ่มแล่น
ออกไป
พากันหัวเราะ ขำกันใหญ่
.
          *  *  *  *  *  *  *
.
.  " ไมเอียดไม่ลงหน้าวัดล่ะ "
.
.      โยธาถามอย่างน้อยใจ
 บุษบันไม่ตอบ แต่ก็ขึ้นนั่งเบาะหลัง
.
.      " โยมารอเอียดตั้งแต่เช้า "
.
.      ขับไป โยธายังออดอ้อน
.
.     " ดีนะ ที่โยมองไปทางหน้าอำเภอ
  เห็นเอียดนั่งรถพ่วงสวนมา "
.
.     เอียดก็ยังไม่พูดว่ากระไร  จนโยธา
ถามเธอว่า
.
.      " เอียดกินข้าวเช้ามายัง "
.
.    น้ำเสียงนั้น อ่านได้ถึงความห่วงใย
บุษบันสุดจะนิ่งเฉย จึงตอบไป  
.
.      "กินแล้ว  - โยล่ะ ? "
.
.     " โยซื้อแซนด์วิชกิน ตอนรอเอียด
ที่หน้าวัด
.      เอียดหิวมั้ย   โยยังมีอีกอัน "
.
.       " เราอิ่มแล้ว ขอบคุณมาก
พวกเจี๊ยบคงรอเราแล้วล่ะ รีบไปโรงเรียน
ดีกว่านะโย "
.
.    โยธายิ้มหวานกับสายลมที่กรูผ่าน
.
.        " เวลาเอียดพูดกับโยดีๆ แบบนี้
.  รู้ไหม  โยชื่นใจมาก -
.        --  นะครับเอียด  "
.
.  บุษบันเผลอหวั่นไหว กับความหวาน
นี้ อย่างช่วยไม่ได้
.   
          *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.    มอเตอร์ไซคล์แล่นมาจอด
หน้าห้องซ้อม
.    เรียกเสียงโห่ฮาจากเพื่อนๆ
สนั่นปั้นปื๊น
.
.   " ว้ายยย---
.            โรเมโอมาแล้วววว.... "
.
.     ทั้งเสียงปรบมือกราวใหญ่ และหัวเราะ
กันครื้นเครง
.
.   " โรเมโอ ขาาาา.....
.          จูเลียตรออยู่ ค่าาาา  "
.
.      เป็นเสียงพวกผูู้ชายทั้งนั้น ทั้งชายจริง
และชายเทียม  ที่แกล้งดัด บีบให้แหลมเป็น
เสียงหญิงสุดฤทธิ์ จนแสบแก้วหู
.     แล้วพากันหัวเราะลั่น
.
.       บุษบันหน้าชาดิก รีบลงจากเบาะหลัง
 เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้อง
.
 .   โยธากลับยิ้มระรื่น หัวเราะเห็นฟันขาว
ชอบใจใหญ่ 
โบกมือให้เพื่อนๆ
.
.       เกวลินรู้สึกใจคอขัดๆ  แต่ฝืนยิ้ม
ทักทายบุษบัน
.
.     " เอียดสวยจังวันนี้ "
.
 .       วันเสาร์ วันหยุดเรียน เด็กสาวหลายคน
รวมถึงบุษบัน นอกจากจะพากันแต่งชุดไปรเวท
ที่มีสีสันกว่ายูนิฟอร์มนักเรียนอย่างทุกวัน 
.    ยังปล่อยผมยาวเคลียไหล่ ทำให้ดูเป็นสาว
สะพรั่งขึ้นกว่าวันมาเรียนปกติ
.  ที่โรงเรียนกฏมีระเบียบบังคับ ใครไว้ผมยาว
ต้องรวบเป็นหางม้า แล้วผูกโบสีน้ำเงิน
.
.    " เจอเอียดนั่งรถพ่วงเข้ามา  เราเลยแวะรับ
กลางทาง "
.
.      โยธาที่เดินตามเข้ามาในห้อง รีบบอกกับ
ทุกคน
.
.       " อ้าว  -- "
 .            เจี๊ยบร้อง
.
" ก็นึกว่าแกไปรับที่หน้าวัดนู่น "
.
.    โยธาเฉย ทำเป็นไม่ได้ยินที่เจี๊ยบ
พูด
.
.       " ซ้อมกันเลยไหม ?  มากันครบ
ยังหนิ... "
.        แมงขยับแว่นถาม
.
.    " ไม่ต้องรอให้คนครบหรอกจ้าแมง
เราว่า แบ่งซ้อมเป็นช็อตๆ ก็ได้
 .    เลือกช็อตที่มีคนอยู่พร้อมก่อน "
.
          บุษบันเสนอแนะ
.
   " เอียดเก่งมาก-- "
.         เจี๊ยบชมเปาะ
.
   " ช่าย--- ขืนรอซ้อมตอนคนมาพร้อม
ก็ไม่รู้จะได้ซ้อมกันตอนไหนพอดี
.   อะ -- เอาตอน โรเมโอเจอกับจูเลียต
ก่อนเลยดีกว่า-
 .    โย กับแอ้ม อยู่กันพร้อม  "
.
.   บุษบันออกไปยืนกลางห้อง ถือบท
ในมือ 
.   แล้วเรียกเกวลิน กับโยธาออกมา
.
.    " จูเลียต  เจ้าช่างงามเหลือเกิน
.        เทพธิดาน้อยๆ ของข้า "
.
.    " โรเมโอ ท่านช่างกล้า-
.         ... ลักลอบเข้ามาในคฤหาสน์
 ของตระกูลข้าเยี่ยงนี้
 .   ไม่กลัวเขาจะจับท่านได้รึ "
.
.       " ความรัก ทำให้ข้าตาบอด
  ข้าไม่กลัวสิ่งใด
.   ปรารถนาอย่างเดียว คือขอให้ได้
เห็นหน้าเจ้า จูเลียต ... "
.
.         บุษบันไกด์เสียง และแอ็คชั่นให้
เบ็ดเสร็จ
  ทำให้ละครของเจี๊ยบ ฟอร์มรูป
ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
.
.     " เอ่อ เจี๊ยบ -
              ... โทษนะ
.    เราว่าเพิ่มบทแม่นม ของจูเลียต
อีกนิดดีไหม--  ให้เดย์แสดง "
.
.     บุษบันบอกเจี๊ยบ
.
.     เดย์คือชายหวานเปรี้ยว ของห้อง 5/1
ที่พอได้ฟังเอียดบอกเจี๊ยบอย่างนั้น ก็ตาวาว
ฟิตตัว อยากแสดงด้วยทันที
.
.    เจี๊ยบยกนิ้วให้เอียด  ถูกใจอีก
.
        " ได้คับ - "
.   บางที สาวห้าวอย่างเจี๊ยบก็ชอบพูด
แบบนี้
.
       " โห- เอียด
.    เอียดช่วยให้ละครสนุกขึ้นเยอะเลย
-เราลืมเรื่องมุขตลกไปอะ    บทละครที่
เราแต่ง มันเน้นจริงจังมากไปหน่อย "
.
.   " ขอบคุณจะเจี๊ยบ-  บทของเจี๊ยบก็
เดินเรื่องได้ดีมาก
.     เพียงแค่ว่า ตอน ม.4 เราก็เคยแสดง
เรื่องนี้มาเหมือนกัน
.       พอได้เล่นจริง   จากปฏิกริยาของ
คนดูนะ  รู้เลยว่า น่าจะเพิ่มอันนั้น-ตัดอันนี้ 
คนดูจะได้ไม่เบื่อ "
.
 .      " โอ๊ย- เราสบายใจแล้วล่ะ
.      งั้น-ฝากเรื่องซ้อมให้เอียดเลยละกัน
 เอียดจะตัด -จะเพิ่มบท ทำได้เต็มที่เลยนะ
.     เราจะได้ไปดูไม้อัดทำฉาก กับพงษ์
  ที่หลังหอประชุม "
.
.     เจี๊ยบยกมือ ตีเปี๊ยะเบาๆ กับเอียด
.
     *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.        ซ้อมละครคืบหน้า เยอะเลย
-วันนี้
.       ขนาดซ้อมกันเป็นครั้งแรก
จึงเลิกซ้อมตรงตามเวลาบ่ายสอง
.
.      เจี๊ยบปลื้มมาก ยกความเจ๋งวันนี้
ให้เอียด
.
.     " แบบนี้ -ซ้อมอีกครั้ง พอเลย
เพราะได้ผู้กำกับบุษบันแท้ๆ "
.
.     " เราว่า เพราะทุกคนตั้งใจซ้อมกัน
มากกว่า "
.
.       บุษบันถ่อมตัว
.
.      " ไปกินปังเย็นกันบ๋อ ? ฮาใค่อยาก
-อะ "
.
.    เจี๊ยบชวนเพื่อนๆ ไปร้านน้ำแข็งไส

.    " แต่ใครกิน ใครจ่ายนะ "
.
.       " ต้องงั้นอยู่แล้ว "
.   
แมงรีบกล่าวเสริมที่เจี๊ยบว่ามา
.
  " ยังเฮียนหนังสือ หาตังต์ใช้เองบะได้
ก็ต้องจ่ายเอง -
.       ห้ามให้ใครต้องควักเลี้ยงกันนะ
อันนี้  ถือเป็นกฎของหมู่เฮา "
.
.      มีคนไปเจ็ด-แปดคน
รวมทั้งบุษบัน
เกวลิน และโยธา
.
.      ร้านปังเย็น -น้ำแข็งไสนั้น อยู่ใน
ตลาดพลาซ่ากลางชุมชน
.   เขาจัดตกแต่งร้านสวยหรูทีเดียว
.
.    ไปถึง ก็จอดมอไซคล์หน้าร้าน
เรียงตามเส้นขาวที่ตีเป็นช่อง
.
.    ก็มีสมุดเมนูน้ำแข็งไส-shaved ice
ให้เลือกสั่ง เยอะแยะ
.    หลากหลายรายการ
.
.
.
.
.
.                   ( ขอบคุณภาพจากกูเกิ้ล)

.
.   เจี๊ยบเลือกกินบิงซูลำไย เหมือนบุษบัน
 ส่วนเกวลินสั่งฮันนี่ โทสต์ ( honey toast )
.    โยธาสั่งบานาน่า สปลิท ( banana split )
แมงสั่งสมูธตี้สละ ( salak smoothie )
.    ส่วนเดย์ขอลองกินแฟรปเป้ธัญพืช ( grain frappe)
.
.         สั่งฉีกๆ คนละแนว --พร้อมกัน
แบบนี้
   พนักงานขายเลยต้องเร่งทำให้
มือเป็นระวิงแข่งกับเวลา
.       กลัวน้ำแข็งที่ถูกเครื่องปั่น หมุนปั่น
-ไสออกมา เป็นเกล็ดหิมะนั้น จะละลาย
ก่อนเสริฟถึงมือลูกค้า   
.
        *  *  *  *  *  * *
.
.  เจี๊ยบห้าว- ก็จริง
.       แต่ก็ไม่ใช่ -คนไม่เซ้นสิทิฟ
.
.    แอบเห็นโยธาที่นั่งกินที่โต๊ะหน้าร้าน
กับเกวลิน  แต่มองมาที่บุษบันบ่อยๆ
.
.    ...หลายครั้งเข้า   เธอจึงแอบพิศ
เพื่อนสาวใต้ที่นั่งด้วยกันที่โต๊ะดูบ้าง
.
.      แล้วเจี๊ยบจึงต้องหนักใจเล็กๆ
เมื่อจับได้ ถึงความหวั่นไหวของเอียด
.    ยามหลบสายตาเจ้าชู้ของโยธา
ไม่ทัน
.  เห็นได้ชัด ว่าเอียดหน้าแดง และบางที
ก็ตารื้นๆ อย่างนั้น
.
.       เจี๊ยบจึงเตือนตัวเอง ว่าช่วงทำละคร
ที่มี โย เอียด และ แอ้ม ทำงานร่วมกัน
.   ตัวเธอ จะต้องระวังให้มากขึ้น ทั้งคำพูด
และการกระทำ
.    จะทำไรตามใจ-  จะพูดไร ตามปาก
นึกอยาก - ไม่ได้อีกแระ   
.
.     กิน และจ่ายตังค์ตามบิล เรียบร้อย
กันทุกคน
.       ถึงเวลาที่จะแยกย้ายกัน
.
.  " เราไปส่งเอียดรอรถที่ปากทางก่อน
ดีกว่า ...
 .      ทุกคนรอที่นี่แหละ "
.
. โยธาพูดอย่างนี้ เต็มปากเต็มคำ พลางเดิน
ไปถอยจักรยานยนต์ออกจากซองจอด
.
.   " มาเอียด -   โยไปส่ง "
.
.        " ไม่เป็นไร --
.   นี่ก็กลางซอยแล้ว เดี๋ยวเราเดิน
ออกไปเอง "
         บุษบันรีบว่า
.
.    " แหม- เอียดจ๋า ไปเถอะ "
.            เดย์ขอร้อง
. " ให้โยมันเป็นสุภาพบุรุษกะเขาบ้าง
.            ... นะค้า "
.
.     " เอียด --
.         ให้โยไปส่งเถอะ  เดินไปเอง
ก็ไกลอยู่นะ "
.
.        เกวลินหันมาบอกบุษบัน
.
.     ทนเพื่อนรบเร้าไม่ได้  บุษบันจึงจำใจ
ต้องซ้อนท้ายมอไซคล์ของโยธาอีกครั้ง
.
.      โยธาออกรถ- หวือไปทันที
.
.   จึงไม่ได้เห็นแอ้ม ที่กล้ำกลืนความรู้สึก
.หน่วงๆ ลงในใจ จนหน้าหมอง
.
   *  *  *  *  *  *  *   *
.
.      หากโยธา ก็ขี่กลับมาที่ร้านในเวลา
ที่ไม่ช้าเลย
.  ทำให้บางคนค่อยเบาใจได้ ว่าทุกอย่าง
ยังปกติ
.
.       แต่โยธานั้น คอยแต่ครุ่นคะนึงถึงคำพูด
ของตัวเอง ที่ได้พูดกับบุษบัน ตอนส่งเธอรอรถ
กลับบ้าน หน้าวัดเมื่อครู่
.
.    " เอียด--
.             คิดถึงโยบ้างนะ "
.
.      แอบอ้อนเธอเบาๆ
.
.       เห็นบุษบันไม่ตอบ  จึงพูดต่อ
ว่า
.
.   " คืนนี้ โยจะฝันถึงเอียดนะครับ "
.
.        " โยพูดอะไร แบบนี้ --
  แล้วแอ้มล่ะ ? "
.
.        บุษบันถามกลับโยธา
.
.  " เดี๋ยวแอ้มคงรู้เอง....
.          โยไม่รู้ทำไงเหมือนกัน "
.
.
.   " เห็นแก่ตัวนะ-ผู้ชาย "
.
.
         เอียดว่าให้ ตรงๆ
.
         *  *  *  *  *  *  *  *
.
.      คืนนี้ ..ห้าทุ่มกว่าแล้ว
. โยธายังนอนไม่หลับ...
.
.   .. กระสับกระส่าย นอนกอดหมอน
.พลิกตัวไปมา...
.
.      คิดถึงบุษบันทุกวินาที
.
.     " เอียดจ๋า ....
.     โยคิดถึงเอียดครับ "
.
.      หัวใจโยธาพูดอย่างนี้  แต่ปาก
ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ
.
.    หยิบมือถือมาเปิดไลน์ พิมพ์ข้อความ
หาบุษบัน
.
.    " คิดถึงมากๆ ครับ "
.
.     กดส่งไปทันที  เอียดคงได้อ่านมัน
พรุ่งนี้
.
.     วางมือถือที่หัวนอน  แล้วเดินไปที่
หน้ากระจก
.     เอามือปัดแต่งผมนิดๆ มองดูตัวเอง
ในกระจกเงา
.
.          อยากรู้จัง ...
. หน้าตาเราอย่างนี้ เอียดจะพอนึกชอบเรา
บ้างไหมหนอ ?
.
.    นั่งหวีผมเรื่อยเปื่อย สักพักโยธาก็ล้มตัว
ลงนอนอีกที
.
.      หยิบมือถือมา เปิดดูไลน์เล่นๆ-
.            อ้าว---  
.    เอียดอ่านข้อความแล้วนี่
.
.    .. เอียดยังไม่นอนหรือ ?
หรือเอียดก็นอนไม่หลับ
.         เหมือนโยตอนนี้
.
.    โยธาคิด คะเนเอง ....
.
.       แล้วจึงรัญจวนใจ  คว้าหมอนข้าง
มากอด
.      หลับตาพริ้ม ...ยิ้มน้อยๆ
.
.     ตั้งต้นจะนอนหลับ  จะฝันถึงเอียด
ทั้งคืน
.      อย่างหวานซึ้ง ...
.

.
.                   ( จบตอนที่ 1. )
.
.
ขอขอบพระคุณทุกท่าน ที่ให้เกียรติ
เข้ามาเยี่ยมเยือนบล็อกของผมครับ



Create Date : 07 พฤศจิกายน 2559
Last Update : 23 พฤศจิกายน 2560 7:18:34 น.
Counter : 1718 Pageviews.

0 comments

BlogGang Popular Award#13



เปียงดิน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



ข้าราชการบำนาญ
พฤศจิกายน 2559

 
 
1
2
3
4
5
6
9
13
14
16
17
18
19
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
All Blog