นิยาย " ม.ปลาย วุ่นวายรัก " - เหมชาติ ทอง / ตอนที่ 12 . (อวสาน)














































































" ม.ปลาย วุ่นวายรัก "
.
เหมชาติ  ทอง
.....................................................
.
ตอนที่
.
      12 .
.
.
.

.
.
.           อวสาน
.
.
.   บุษบันช็อก   ---
.       ร่ำไห้
  กับข้อความไลน์ที่เจี๊ยบส่งมา
.
. " เอียด ทำใจดีๆ นะ โยตายแล้ว
.   --  รถตู้ชนกับรถบรรทุกที่ลำปางเมื่อซักกำมาละ "
.
.         แล้วเจี๊ยบก็วิดิโอคอลมา เล่าพลางสะอื้น
ว่าโยธากำลังเดินทางไปถ่ายโฆษณาตัวใหม่กับ
บริษัทที่สุโขทัย
.       แต่เกิดอุบัติเหตุ รถตู้คันที่นั่งไป ประสานงา
กับรถบรรทุกพ่วงที่ห้างฉัตร  เขตจังหวัดลำปาง
.
.    " เอียด ---
.             โยมัน -กะบะได้ทรมานอะหยังหนา 
มันไป ตั้งกะตอนรถชนกันแล้ว--
.         --  แม่ของโยบอก "
.
.    เจี๊ยบพยายามเล่า ไม่ให้เอียดต้องเสียใจมาก
ไปกว่านั้น  แต่พอได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของเอียด
เจี๊ยบก็พลอยร้องไห้ไปด้วยกัน
.
          " มันคงจะเสีย (เสีย= เผา) ตี้วัดแถวบ้าน 
ตั๋วจะขึ้นมาเชียงใหม่ได้ก่อเอียด? "
.
.            บุษบันตอบว่า อยากไป
.       แต่ต้องขอคุยกับทางบ้านดูก่อน

.
                *  *  *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.     มีไลน์ของพงษ์   ของเดย์ และจากเพื่อนๆ
อีกบางคนเข้าสายมาอีก
.     เอียดเปิดอ่าน แต่ไม่ไหวจะตอบไปตอนนี้
.
.        เธอโผซบหน้ากับหมอน สะอื้น น้ำตาไหล
พรั่งพรู สุดแสนเศร้า
.          คิดถึงโยธาจับหัวใจ ---
.
.    โยตายแล้ว... จริงๆ หรือนี่ ?
.
.              ทำไมอะ--
.                 ทำไม---
.  ทำไมต้องมาเกิดอะไรอย่างนี้ กับโยด้วย
.           
.        
เด็กสาวปล่อยโฮออกมา
.
.         *   *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     คือตอนนี้  บุษบันต้องย้ายกลับมาเรียน ม.6
ที่บ้านเกิด ที่ปัตตานีแล้ว
.    จบ ม.5 ปุ๊บ  ก็ต้องย้ายจากเชียงใหม่กลับมา
ตามความเห็นของผู้เป็นบิดา

.
.           *   *    *    *    *    *    *    *    *
.
.       ตอนนั้น---
.      พอภาพยนตร์โฆษณาของโยธา ออกฉายทาง
โทรทัศน์  และสื่อโฆษณาออนไลน์ต่างๆ 
.    รวมถึงคัทเอ้าท์ใหญ่ๆ ตามแยก ย่านชุมชน

       ก็เกิดกระแสความคลั่งไคล้ซูเปอร์สตาร์คนใหม่
อย่างร้อนฉ่า เปรี้ยงปร้าง
.
.          โย-  โยธา 
.   หนุ่มน้อย ม. 5 ของโรงเรียนมัธยมศึกษา  ประจำ
อำเภอนึง ของจังหวัดเชียงใหม่ เป็นที่ถูกกล่าวขวัญ
จากมวลมหาชน ได้แจ้งเกิดเต็มตัว 
.    ด้วยหน้าตา และบุคลิกที่โดนใจ
.
.           กระแสของโยธาแรงจริงๆ     พูดได้เลยว่า
สุดฮ็อต  เพราะสื่อหลายสื่อ แข่งกันรุมประโคมข่าว
ความนิยมของโลกโซเชี่ยลที่มีต่อโยธา
.
.  มีการตั้งกระทู้ ขอเป็นเอฟซีของโยธาทางเว็บไซต์ 
-web site ชื่อดัง ซึ่งเป็นที่ยอมรับว่า เป็นเว็บไซต์ที่ดัง
ที่สุดของเมืองไทย
.    มีสมาชิกเข้าไปกดไลก์ กดหลงรัก กดถูกใจ และ
ทิ้งคอมเม้นท์ฝากไว้ให้กันไม่หยุด
.    จนกระทู้กินมวลตัวเองไปหลายหน้า 
.   เล่นสมาชิกเว็บที่ใช้มือถือกับค่ายเน็ตที่กำลังส่งอ่อน
ปวกเปียก โพสต์ขอร้องให้ตั้งกระทู้ของโยธาใหม่  
เป็น
เอพิโสด 2 -episode 2   
.    เพราะมวลกระทู้เดิม มันโต- อ้วนมาก
.      โทรศัพท์เลยอืด อัพโหลดช้า
.   
.          ส่วนมิ้น ก็พลอยดังไปอีกคน
.   แต่ก็ไม่เท่าความโด่งดังของโยธา ที่กำลังกลบ
รัศมีซูเปอร์สตาร์ดวงเดิมๆ ได้หลายดวง
.
               *   *  *   *    *     *     *     *     *
.
.    " เป็นดาราไปแล้วนะโย --
.                  --   ดังใหญ่  "

.           
.     บุษบันมีโอกาสหนึ่ง ได้บอกกับโยธาอย่างนี้ 
.
.       เพียง- พอเธอนั่งลงกับโต๊ะม้าหินที่ลาน
พักผ่อนของโรงเรียน
.      โยธาที่กำลังเดินมา เห็นเข้า ก็ปรี่เข้ามานั่ง
ด้วยทันที
.
.         พงษ์กับเดย์ ที่เดินมาด้วยกัน รีบชิ่งตัว
 แยกไปนั่งอีกโต๊ะอย่างนกรู้ 
.      ปล่อยให้สองคนนี้ได้นั่งกันตามลำพัง
.
.   เอียดบอกโยธาอย่งนั้น  ขณะตัวเองก็เปิดสมุด
จดอะไรไปด้วย
.
.    ที่พูด เพราะเมื่อวันวานมีโทรทัศน์ช่องหนึ่ง 
มาสัมภาษณ์โยธาถึงที่โรงเรียน
.       และก็ -ไม่ใช่ช่องแรก 
.    หากเป็นรายการโทรทัศน์ที่สาม ที่พากองถ่าย
ย่อยๆ บุกมาหาโยธาถึงที่
.      เด็กๆ นักเรียนอื่นๆ  พากันมุงดูการถ่ายทำ
แน่นขนัดทุกครั้ง   และตามชมในรายการที่ออก
อากาศ 
.
.     " โยเหมือนเดิมนะเอียด  --
.                 ยังเป็นโย
.     ที่มีเอียดคนเดียว ที่โยคิดถึง
.                -- ทุกวินาที "
.
.      โยธาบอกด้วยเสียงเบาๆ พอได้ยิน  
.
.    บุษบันให้หวั่นไหวกับคำนี้ของเพื่อนหนุ่ม
.  มันช่วยไม่ได้เลย  กับการที่จะพยายามเตือน
ตัวเองไม่ให้คิดอะไรกับคำพูดของคนตรงหน้า
.
.   โยธามองหน้าแดงเรื่อของบุษบัน รู้ว่าเอียด
ก็มีใจให้ตนอยู่เหมือนกัน
.   แต่เอียดก็ช่างสงวนท่าที- อย่างเคย
.
.   "  โยบอกกับเอียดแบบนี้ เอียดอย่าซีเรียส
นะ
.      รับฟังไว้ก่อน  แล้ววันนึง โยจะพิสูจน์ให้
เอียดเห็น ว่าโยพูดจริง "
.
        เด็กสาวก้มหน้า ทำเป็นอ่านหนังสือ
.
.    โยธาอมยิ้มอย่างสุขใจ ที่ได้บอกความในใจ
กับเอียดตรงๆ อีกครั้ง
.
.    และการได้นั่งข้างๆ เอียดเพียงลำพัง สองต่อ
สองแบบนี้ มันช่างมีความสุขมากมาย

.

.           *  *  *  *  *  *  *  *  *   *   *
.
.    วันปัจฉิมนิเทศ ของรุ่นน้อง ม.3 และรุ่นพี่
ม.6
เจี๊ยบยังเป็นโต้โผ   ร่วมกับกรรมการสภา
นักเรียนช่วยกันจัดสถานที่
.
.   ช่วยเขียนป้ายผ้า ทำซุ้ม congratulations ซะ
สวยงาม
.
.   ได้พงษ์ เดย์ โยธา บุษบัน และเพื่อนๆ มาช่วย
อย่างแข็งขัน
.    เด็กๆ ลงแรงกันเต็มที่ เพราะอยากให้คนที่จบไป
ได้ประทับใจกับบรรยากาศวันสุดท้าย ที่โรงเรียน
 จัดมอบให้พวกเขา เป็นพิเศษสุด
.
.          *   *   *   *   *  *  *   *  *   *   *
.
.    กว่าทุกคนจะจัดสถานที่เสร็จ  ก็เย็นมาก 
5 โมงแก่ๆ  เกือบๆจะ 6 โมงเย็น    
.
.           โยธาตัดสินใจ ขอขี่มอเตอร์ไซคล์-
motorcycle ของตัวเอง ซ้อนพาบุษบันไปส่ง
เธอที่บ้าน
.
.       " ให้โยไปส่งเอียดนะ
. โยอยากไปเที่ยวบ้านอานิดของเอียดด้วย "
.
.        "  อย่าเลยโย  --
.               เรากลับเองดีกว่า "
.
.       บุษบันก็ยังคือบุษบัน คนไว้ตัว 
.
.        " รถเดือนกะปิ๊กไปแล้ว --- " 
.
.         เดย์ว่า ---
.     แล้วเปรยถึงรถประจำทาง ที่มักจะวิ่ง
บริการรับส่งถึงแค่ตอนเย็นๆ ไม่ถึงมืดค่ำ
.
.       " รถเหลือง-ก่าสีท่าจะเสี้ยงแระ  
บะเดียวนี้ มันกะจะมืดค่ำ- แระเน่อเอียด
.    รถแม่แต๋ง-ก่าบะแน่ใจ๋ ว่าจะยังมีอยู่ก่อ ?
หื้อไอ่โยไปส่งเต๊อะหล่อน "  
.
.           เจี๊ยบ กับพงษ์ก็เห็นด้วย
.
.     บุษบันไม่รู้จะว่าไงดี จึงต้องยอมทำตาม
คำของเพื่อนๆ
.
              *   *   *   *    *    *    *    *     *    *    *
.
.           โยธาหน้าบาน ระรื่น
.   ขี่มอไซคล์ไป ยิ้มไป บางจังหวะก็เหลียว
หน้ามาพูด  กับคนที่นั่งซ้อนด้านหลัง

.
.  " อยากให้เอียดนั่งรถโยแบบนี้ ทุกวันเลย "
.
.      " ไม่ต้องหันมา--
.             ...  ฟังได้ยินอยู่
.               มองไปข้างหน้านู่น "

.      บุษบันติงเตือนเพราะเกรงเกิดอุบัติเหตุ ทำให้
โยธายิ่งชอบใจ หัวเราะล้อเธอ
.
.          " ครับผม -
.                -  รับทราบครับ "
.
.       ทันใดนั้น ทั้งสองก็รู้สึกมีรถมอเตอร์ไซคล์
อีกคันหนึ่งเจตนาขับตามหลังมาติดๆ
.
.       โยธามองทางกระจกส่องหลัง เห็นปั๊บ-
รู้เลย  แม้ใบหน้าของคนนั้นจะซ่อนอยู่ในหมวก
กันน็อคแบบเต็มตัว
.          อ้ายหนึ่ง-สงคราม นั่นเอง
.     ขับขี่ตามหลังมา ไม่มองสบตากัน เหมือน
ไม่รู้ไม่ชี้
.       แต่ก็ตามประกบ ไม่ทิ้งห่าง
.
.    เด็กหนุ่มเจ้าเสน่ห์ขมวดคิ้ว นิ่วหน้าทันที
.          --อะไรเนี่ยะ ?--
.      อ้ายหนึ่ง ม.6 ทำท่ายังกะจะขี่ตามไป
บ้านเอียดด้วยกัน เลยนะเนี่ย
.   มาแบบนี้ -ไม่สวย  โยธาจึงไม่เอ่ยทักทาย
ขี่มอไซคล์ไปเรื่อยๆ
.
.       บุษบันก็ไม่พูดอะไรสักคำ  ทั้งที่ใจคอ
ของเธอเริ่มไม่ปกติ
.
        *   *   *   *   *   *   *   *    *    *    *
.
.   พอโยธาขี่เลี้ยวเข้าประตูใหญ่ของหมู่บ้าน
จัดสรร

.     สงครามก็ขี่เลี้ยวมอเตอร์ไซคล์ตามติดมา
ทำให้โยธาแน่ใจ ในเจตนาของรุ่นพี่
.
.     ที่จริง ทั้งโยธา และสงคราม ต่างก็สืบมา
จนรู้ว่า บ้านของอาบุษบัน คือหลังไหน 
   เพียงแต่แค่ขี่ผ่าน  ไม่เคยแวะเข้าไปเท่านั้น
.
.    แต่วันนี้  เหมือนจะเกิดใจกล้า ตรงเวลากัน

            *   *   *   *   *   *   *   *    *   *
.
.   ในบ้านเริ่มเปิดไฟสว่าง บุษบันมองเข้าไป
ใจหายวูบ
.
.      นั่น พ่อ กับแม่ ---
.            แอบมาเยี่ยม ไม่บอกล่วงหน้า !!
.
.     โยธาจอดรถเครื่อง ได้ยินบุษบันบอก ขณะ
ลงจากเบาะนั่ง
.
.    " พ่อกับแม่เรา มาจากใต้ อะโย ..
.    -- มาเชียงใหม่  ไม่บอกให้รู้ก่อน "
.
.        จับน้ำเสียงได้ว่า เอียดกำลังกังวลกับ
บางอย่าง
.
.     โยธาจึงรีบปัดแต่งผมเผ้า ที่ถูกหมวกกันน็อค
ครอบมาตลอดตอนที่ขับมาให้เข้ารูปเข้ารอย
.   พร้อมเผชิญหน้ากับบิดา  และมารดาของบุษบัน
.
.     " อ่าว---เอี๊ยด
.             --- พึงล็อบ -เหอ ?
.                 ( พึ่งกลับหรือ)  "
.
.     ผู้เป็นพ่อ ยืนทักที่ประตูบ้าน  กายสูงสง่า สม
เป็นนายทหาร
.      มองมาที่ทั้งสองคน
.
.            " ผ่อ--วัดดี๋ค่ะ  "
.       
.     เอียดรีบโผเข้ากราบ สวัสดีบิดาที่อกท่าน
และกราบสวัสดีที่อกมารดา ที่เดินมากอดเธอด้วย
ความรัก และคิดถึง
.
.        " แหม่--วัดดี๋ ค่ะ "
.
.   " เผื่อนเข๊หร็อดเขรื่อง หม่าส๊งโหลกค่ะ
.( เพื่อนขี่รถเครื่อง-มอเตอร์ไซคล์ มาส่งลูกค่ะ) "
.
.          บุษบันบอกกับพ่อ และแม่
.    โยธารีบพนมมือไหว้อย่างนอบน้อม
.       --  พูดอะไรไม่ออก
.
.   " โหลกหว๊างฉ่วยแต๋งเว่ที่ วั่นปัจฉิ๊มใฮโร่งเรี่ยน
-หมืดข่ำ
.        (ลูกมัวช่วยแต่งเวที วันปัจฉิมให้โรงเรียน
 -มืดค่ำ ) "
.
.      บุษบันรีบอธิบายเหตุผล ที่วันนี้ เธอกลับบ้าน
. มืดค่ำ
.
.      "  อ่าว--แล้วนั่นใครอีกคนล่ะ ? "
.
.             บิดาของบุษบันร้องถาม
.     เมื่อมองออกไป เห็นมอเตอร์ไซคล์ของสงคราม
ขี่เข้ามาจอดอีกคัน
.
.       " เข้ามา ๆ ไอ้หนุ่ม "
.
.     ท่านพูดเป็นภาษากลาง สำเนียงใต้ โผงผางและ
 ห้าวเข้ม ตามสไตล์
.   
.          สงครามตกใจมาก ---
.
.     ไม่คาดคิด ว่าจะต้องมาเจอพ่อ แม่ ของบุษบัน
ที่บ้านแบบนี้
.       ไหนใครว่า เอียดพักอยู่กับอาผู้หญิง
.
.           แต่ก็รีบปรับตัว รับกับสถานการณ์ใหม่
ฉุกละหุกนี้
.
.        " สวัสดีครับคุณพ่อ---
.                   สวัสดีครับคุณแม่ "
.
               *  *  *  *  *  *  *
.
.   สองเด็กหนุ่ม นั่งตัวลีบในห้องรับแขก 
.       ได้แต่ก้มๆ มองๆ สลับไปมา ตลอดเวลา
ถูกสนทนาออกแนวถูกซักถาม
.
.      บิดาของบุษบันจ้องหน้าโยธาเขม็ง นึกอะไร
นิดนึง
.      แล้วถามออกมา
.

.          " นี่เราคือโยธารึเปล่า ?
.     ที่เอียดเล่าว่า มีเพื่อนที่ห้องเป็นดารา "
.
.     " ครับ-- ผมโยธาครับ
.           แต่ผมเป็นแค่นักแสดงเองครับ
. ไม่ได้เป็นดารานะครับ "
.
.             " อ้อออ-- "
.
.          มารดาของบุษบัน ร้องอ้อ
.
.    "  เออ--- แม่เคยเห็นนะ  ในโฆษณา
ทีวี-- 
.        ไม่นึกว่า จะได้มาเจอตัวจริง  "
.   
.      ท่าทางคุณแม่ก็ชื่นชอบโยธา เห็นท่าน
ยิ้มให้อย่างเอ็นดู
.
.      บุษบันเดินออกมา ย่อตัวลง ส่งน้ำเย็น
ให้พ่อ แม่  และแขกทั้งสอง
.
.     " แล้วหนุ่มนี้ล่ะ  แนะนำตัวหน่อยสิ "
.
.       บิดาของเอียดหันมาทางสงคราม
.
.   " ผมชื่อหนึ่งครับ  กำลังจะจบ ม.6  "

.         " เฮ่ย --
.             - รุ่นพี่นี่นา "
.
.   ท่านเลิกคิ้วเมื่อได้ทราบอย่างนี้  ถามต่อ
เลย
.
         "  แล้วมานี่ด้วยกันรึ "
.
.           " เปล่าครับ---" 
.
.         สงครามเริ่มอึกอัก 
.
.        " พอดี-- ผมจะจบแล้ว
. ผมเลย--เอ่อ --  ผมตั้งใจจะเอาของที่ระลึก
.       มาให้น้องเอียด อะครับ "
.
.      นายทหารนิ่ง  มองหน้าสงครามตรงๆ
แล้วพยักหน้าหึ-หึ 
อย่างเข้าใจ
.

.          กล่าวสั้นๆ ว่า
.
.            " อ่อ --
.      ก็เอาสิ ---
.             เอามาให้เอียดตรงนี้เลย "
.
.   หนึ่งรีบเปิดกระเป๋าเป้ หยิบกล่องของขวัญ
ออกมา
.         ยื่นส่งให้เอียด
.
.        บุษบันลังเล จนเมื่อผู้เป็นบิดาพูดขึ้น
.
.         " เอียดรับไว้ ---
 เพื่อนให้ เพราะเขามีความรู้สึกที่ดีต่อเรา
.           ขอบคุณพี่เขาด้วยล่ะ "
.
.   เธอจึงรับมันไว้ และบอกขอบคุณสงครามเบาๆ
ไม่ยอมมองไปทางโยธา ที่มีแววตาสลดลงอย่างเห็น
ได้ชัด
.
         *    *    *    *   *   *    *   *   *
.
.     บิดาของบุษบันคุยกับสองหนุ่มอีกสักพัก
 ก็บอกว่า เผอิญ ท่านมีบางเรื่องที่จะต้องคุย
กับบุษบัน
.      ทำให้แขกหนุ่มทั้งสองฟังแล้ว   ขยับตัว  
ทำท่าจะขอตัวกลับ
.
.   แต่ผู้พันชิงเดินประกบสงคราม ให้ได้กลับก่อน 
โดยท่านออกไปส่งถึงรถมอเตอร์ไซคล์
.
.       ท่านตบไหล่หนึ่ง  เปาะ-เปาะ
.
.        " ขับกลับดีๆ ล่ะหนึ่ง
  และลุงขอสั่งไว้เลย ว่าห้ามมีเรื่องกันเด็ดขาด-
.      ---  รับปากลุงนะ "
.
.             " ครับ " 
.
.        สงครามพยักหน้าตอบ  ยกมือไหว้  
.    แล้วสตาร์ทเครื่อง ขี่กลับมอเตอร์ไซคล์
ออกไป
.

.        *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
 .   สักครู่ต่อมา  โยธาที่ได้อยู่คุยกับมารดา
ของบุษบันก็ได้บอกลากลับอีกคน
.
.      บุคลิกที่นอบน้อมของโยธาถูกจริตแม่ของ
เอียดยิ่งนัก
.   แต่ในความรู้สึกของผู้พันนั้นให้ห่วงๆ และ
ไม่สู้
ชอบใจ กับการที่มีหนุ่มมาแอบส่งลูกสาวถึงบ้าน 
พร้อมกันถึงสองคนแบบนี้
.
.       พอคุยกับปณิศราผู้น้องสาว  ก็ขัดใจกัน
เล็กน้อย
.         แต่ในที่สุด ปณิศราต้องยอมให้พี่ชาย
ผู้เข้มงวดเตรียมย้ายบุษบัน กลับไปเรียนต่อ
 ม.6 ที่ปัตตานีอีกครั้ง

.
.  
.      *    *   *   *    *    *   *    *    *
.
.

.
.
.    เดย์นั้น พอทราบในวันที่เอียดสอบเสร็จวันสุดท้าย 
ว่าที่บ้านจะให้เธอย้ายกลับไปเรียน ม.6 ที่ใต้อย่างเดิม
.      เดย์ก็ถึงกับร้องไห้
.
.               พงษ์เงียบอึ้ง 
.    เจี๊ยบก็หน้าถอดสี ถามเสียงแหบเครือ
.
.     " เอียดบอกไอ่โย -ยัง ? "
.
.        เอียดส่ายหน้า น้ำตาคลอ
.
.        "  เรายังไม่ได้บอกโยเลย ----
.  เจี๊ยบ พงษ์ เดย์  ช่วยบอกโย แทนเราด้วยนะ "
.
.           เดย์บ่นออกมา
.
.       " พ่อเธอนี่- หยังมาเค่ง (=เคร่งครัด) จะอี้ ?
แค่มีบ่าว มารุงรังลูกสาว  2 คน
.        --  กะฟ่างย้ายลูก-ปิ๊กซะแระ  "
.
.            เจี๊ยบรีบว่า
.
.   " ฮาว่า 3 คน หนา --
.          คิงบะดีลืมอ้ายเก่ง-ประลองพล
แฮ๋มคน-หลอ  "
.
.        "  โคะ-- !! " 
.
.       เดย์อุทานใส่เจี๊ยบ
ประมาณว่า  พุทโธ่-ช่างไม่รู้อะไร
.
.   " อ้ายเก่ง-บะเกี่ยวเรื่องนี้--หล่อน
.      -- เปิ้นเป็นแฟนอ้ายแป๋ง
.   สูผ่อบะออก- ก๋าเจี๊ยบ ? "
.
.             " อี้ ? "
.
.           เจี๊ยบร้อง " -หรา ? "
   เหวอกิน
.
.           " เอ้อ !! " 
.
.    เดย์พยักหน้ายืนยัน บอกเจี๊ยบให้
ลองดูดีๆ   ใครๆ ก็ดูออก
.
.        " หล่อนลองผ่อดีๆ แล่  --
 .   ซักกำ  ไผกะผ่อฮู้ กอยออก "
.
.     เอียดฟังที่เดย์บอกอย่างไร้ความรู้สึก
 เพราะพรุ่งนี้ เธอจะต้องมาที่โรงเรียนกับ
อานิดอย่างเงียบๆ  เพื่อทำเรื่องย้าย
.
.       บรรยากาศที่โรงเรียนคงเหงาหงอย
มีแต่ครู ที่เดินไปมา
.    ส่วนนักเรียน สอบเสร็จแล้ว คงไม่มีใคร
มาให้เห็นสักคน

.
.             *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.     โยธามารู้ ตอนเอียดกำลังเดินทางกลับ
ปัตตานี

.       เธออยู่ในรถ ที่พ่อกำลังขับบนถนนหลาง
ใกล้ถึงชุมพร
.
.          เขาวิดิโอคอลหาเธอ
.
.    " เอียด  --ทำไมเอียดไม่บอกให้โยรู้ "
.
.      เสียงเครือ ที่คร่ำครวญปนสะอื้นของโยธา
ดังอยู่ทางไลน์ ในโทรศัพท์
.     พอได้ยินกันทั้งคันรถ
.
.   ทำให้ผู้เป็นแม่รีบเอื้อมมือมาบีบไหล่ลูกสาว
อย่างเห็นใจ
.    ผู้เป็นพ่อก็เห็นใจ แต่กำลังต้องขับรถอย่าง
ระมัดระวังอยู่
.
.  " เราตั้งใจว่าจะบอกโย ตอนเราถึงปัตตานี "
.
.        " เอียดใจร้าย ---ไม่นึกถึงใจโย 
โยรักเอียด    เอียดก็รู้นี่ "
.
.       บุษบันน้ำตาร่วงเผาะ กลั้นสะอื้น
บอกไปว่า
.
.      " แล้วเดี๋ยวเราจะโทรกลับไปนะโย "
.
.     วางสายแล้ว เอียดก็แหงนตัว พิงพนักเก้าอี้
ในรถ  มองเหม่อลอยไปข้างหน้า
.   บิดาเอื้อมมือมาแตะแขนเธอเบาๆ   เธอรีบ
บอกท่าน
.
.          " โหลกไมเผรื่อ ค่ะผ่อ
.           ( ลูกไม่เป็นไร ค่ะพ่อ ) "
.
.       *  *  *  *   *  *  *   *   *  *   *    *
.
.   บุษบันลงจากเครื่องบินที่ท่าอากาศ
ยานเชียงใหม่

.    รอรับกระเป๋าจากสายพาน  แล้วรีบออกมา
.
.          นั่นไง อานิดยืนรอเธออยู่
.
.       " ไปที่วัดกันเลยนะ  มาทันเผา "
.
.     ปณิศราเห็นหลานสาวแต่งชุดดำมาพร้อมสรรพ
ก็เบาใจที่ไม่ต้องขับรถย้อนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน
.
.
.
.      *  *  *  *  *  *   *  *   *   *   *   *
.
.
.            ที่วัด กำลังจะเคลื่อนขบวนศพ
. ซึ่งมีปราสาทไม้ทรงยอดสูง บุด้วยกระดาษอลูมิเนียม
หรือกระดาษอังกฤษ (กระดาษเงิน กระดาษทอง) เป็น
ลวดลายสวยงาม  สวมครอบทับโลงศพไว้

.
.     มีสื่อมวลชนหลายสำนักมาทำข่าว เห็นมีกล้อง มี
ไมค์  และผู้รายงาน
.         ตรงนั้น -- ตรงนี้
.
.   เอียดกับอานิดตรงไปไหว้บิดา มารดาของโยธา
ตาม
ธรรมเนียม 
.     คนมางานเยอะ ท่านทั้งสองจึงรับไหว้ และรับซอง
ทำบุญแบบไม่รู้ว่าใครเป็นใคร
.
.    แล้วเอียดก็เดินมาที่โลง จุดธูปหนึ่งดอกเคารพศพ
โยธา
.
.     " โย---
.            -  เอียดมาแล้วนะ "

.
.           เธอบอกโยธาในใจ
.
.      พอเห็นรูปในกรอบ ข้างโลงศพของโยธา
น้ำตาของเอียดก็รินหลั่งออกมาทันที
.
.              รูปนี้สิ--
.  ที่โยธาเคยส่งให้เธอทางไลน์  และพิมพ์ข้อความ
แนบมาว่า
.
.     " โยรักเอียดคนเดียวครับ"
.
.    ปณิศราแตะหลังหลานเบาๆ อย่างเห็นใจ 
.
.         
.
.   เจี๊ยบ เดย์ พงษ์  และเพื่อนคนอื่นๆ กรูเข้ามา
หาบุษบัน
.     ต่างยกมือไหว้อานิด  แล้วขอตัวเอียดพาไป
หาอาจารย์ที่ปรึกษา
.
.     ท่านเห็นเพื่อนๆ พาเอียดเดินมา ก็ลุกเดินมาหา
อย่างเร็ว  
.     โผกอดเธอ แล้วพากันสะอื้นไห้ทั้งกลุ่ม

.     แล้วก็ได้เจอพี่เก่ง ที่มางานศพโยธาแทนพี่แป๋ง
ที่ตอนนี้ก็ยังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล 
.     เพราะพี่แป๋งก็ไปรถตู้ด้วยกันกับโย   และได้รับ
บาดเจ็บสาหัส
.
.     ก้อยผละจากกลุ่ม รีบไปจูงมือเกวลินที่นั่งร้องไห้
ตรงมุมนั้นไม่เลิก  พาเดินมาที่เอียด

.        แอ้มสบตากับบุษบัน
 .    ผวาเข้าหา กอดเธอ อย่างเข้าใจความรู้สึกขณะนี้
ของบุษบัน    
.        บุษบันก็กอดตอบเกวลินแน่น
.
.       และแล้วทั้งสองสาว   ก็สะอึกสะอื้น ร่ำไห้
เป็นที่น่าเวทนา
.
.     *    *   *    *   *   *   *  *   *  *  *
.
.      ที่ป่าเฮ็ว หรือสุสาน หรือ ฌาปนสถาน
เขากำลังเปิดโลงศพ ให้คนข้างหลังได้พินิจผู้ตาย
.  เป็นครั้งสุดท้าย
.
.     
มีเพื่อนๆ บางคน ชวนเอียดไปดูหน้าโยธา
เป็นการอำลา
.      บุษบันสะอื้นฮักๆ  ส่ายหน้าปฏิเสธ

.
.    จะขอจดจำโย ในภาพลักษณ์ที่ได้มีใจผูกพัน
ต่อกันอย่างที่เป็นมาดีกว่า

.
.        *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.        มารดาของโยธาเดินตรงมาหาบุษบัน
ถามเธอว่า
.
         " หนูเอียด ใช่ไหมคะลูก ? "

.
 .      บุษบันยกมือไหว้ท่านอีกครั้ง
.
.         " ใช่ค่ะ คุณแม่---
.    เอียดค่ะ
 .         --- เป็นเพื่อนของโยค่ะ "
.
.       ท่านหน้าเบ้ สะอึกสะอื้น บอกว่า
.
.   " ขอคุณแม่กอดหนูเอียด
.             แทนโยได้ไหมคะ ? "
.
.    เอียดน้ำตาไหล พยักหน้า แล้วรีบกอด
ตอบท่านด้วย
.
.      ระหว่างกอดกัน ท่านลูบศีรษะบุษบัน
ไปมา   บอกเธอว่า
.
.     " ลูกเอียดขา...
.           โยลูกของคุณแม่ มีบุญน้อย
แต่เขาก็บอกคุณแม่ ว่าเขารักหนูเอียดมาก
ที่สุด "
.
.      เอียดได้ฟัง ยิ่งร้องไห้หนัก
.
.        " โยเขาขออนุญาตคุณแม่
 เอาเงินค่าถ่ายโฆษณาบางส่วน  ทำของ
อย่างนึงให้หนู
.       หนูเอียดพอจะจำได้ไหมคะ ?
โยเคยสัญญากับหนู  ว่าถ้าโยพอมีสตังค์
เขาจะไปสั่งให้ช่างทอง ทำอะไรให้หนู
.   โยบอกคุณแม่ว่า  สัญญานี้ จะรู้กัน
แค่
สองคน คือตัวหนูเอียด กับโยเท่านั้น "
.
.       บุษบันสะท้อนใจจนบอกไม่ถูก 
. เพราะเธอจำเรื่องนี้ได้เสมอ  ณ วันที่เธอ
กับโยธานั่งคุยกันวันนั้น  ที่โต๊ะม้าหินหลัง
เลิกเรียน
.
.    เอียดซบหน้ากับฝ่ามือ  ปล่อยสะอื้น
ออกมา
.  
.   มารดาของโยธากล่าวกับเธอทั้งน้ำตา
.
.   " หนูเอียด ช่วยตอบคุณแม่หน่อยนะคะ
.  ตอบให้เหมือนที่โย   เขาตั้งใจทำสิ่งนั้น
ให้หนู "
.
.          " ตุ้มหู ค่ะคุณแม่ "
.
.       เอียดตอบ พลางร้องไห้
.
.           " ตุ้มหูดอกปีบ---
.        ตุ้มหูดอกกาสะลองค่ะ  "
.
.    ท่านโอบกอดบุษบันอีกครั้ง สะอื้นไห้
 คร่ำครวญ
.
.       "  ใช่แล้ว ค่ะลูก --ฮือๆ
หนูเอียดช่วยรับมันไว้นะคะ     
.        เพราะโยเขารักหนู --- 
. เขาตั้งใจทำมันให้หนูจริง
ค่ะ "
.
.      *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.          เสร็จงานศพ --
อีกวัน บุษบันก็นั่งเคริ่องบินจากเชียงใหม่
.     บินกลับปัตตานีทันที
เพราะไม่อยากลาโรงเรียนต่ออีก
.
.      โดยบินลงที่ท่าอากาศยานหาดใหญ่
และที่นั่น จะมี พ่อ กับแม่ที่ขับรถมารอรับเธอ
กลับไปบ้าน

.

.     เที่ยวบินนี้ค่อนข้างว่าง  บุษบันจึงได้ที่นั่ง
เป็นเอกเทศ
.   ให้ได้ปล่อยอารมณ์ เลื่อนลอยไปกับอากาศ
ธาตุ
.
.
.            พลัน---
.   คำพูดของใครคนหนึ่ง ที่เคยพูดใกล้ๆ ก็แว่วมา
ในภวังค์

.   "  ไว้ให้ โยทำงาน --  มีเงินเดือน  มีกะตังค์
โยจะไปให้ร้านทอง  ทำต่างหูเป็นรูปดอกปีบ
.           --  เอามาให้เอียดใส่  "

.

.      เอียดให้สะอึกก้อนสะอื้น  ที่จุกแน่นลำคอ
ขึ้นมาอย่างทันใด
.        แอบเปิดซิปกระเป๋าถือ รื้อดูต่างหูทองคำ
ทรงดอกปีบ -กาสะลอง คู่นั้นอีกรอบ
.
.           มันสวย ---
.      สุกปลั่ง น่ารัก น่าทะนุถนอม
ช่างทำทองรูปพรรณก็มีฝีมือนัก  ทำออกมา
สวยบอบบาง เหมือนดอกปีบจริงๆ

.
.

.
( ขอบคุณภาพจากกูเกิ้ล)

.   
.       หยิบจับ มาถือมอง ก็ทำให้หวนคิดถึง
คนให้ต่างหูขึ้นมา---
.      ใบหน้าหล่อเหลา แสนน่ารัก คอยอมยิ้ม
ล้อเล่นใส่เธอ  ก็โผล่เด่นชัดในมโนภาพ
.
.    วันนั้น ตอนที่ช่อดอกปีบที่โยธาเก็บมาให้
ถูกลมแรง พัดเกือบหล่นจากโต๊ะ
.     โยธากับเธอ แย่งกันจับช่อดอกปีบไว้
จนมือของเธอ และของเขา เผอิญต้องมาซ้อน
ทับกัน 
.   โยธากุมมือเธอไว้ ไม่ยอมปล่อย  มองสบตา
เธอ  จ้องสะกดเธอ ด้วยสายตาคู่ออดอ้อนที่ชวน
ให้หวั่นไหว
.     เอียดไม่เคยลืมอารมณ์อบอุ่น ที่แผ่ซ่าน
เข้าครอบใจเธอมากมาย ณ ตอนนั้น
.
.    แล้วเหตุการณ์ กับคำพูดอื่นๆ ที่เคย
เกิดขึ้น
ระหว่างเธอกับเขา ก็ประดังพรั่งพรูตามมาอีก
.
.       " เอียด- ขำไร  ? "
.
.          โยธาเคยถามเธอเคืองๆ
.   ตอนเธอหัวเราะขำเขา  เมื่อได้ยินคุณลุงคนนึง
ที่เฝ้ายืนดูขบวนพาเหรดของโรงเรียน  แล้วพูดดังๆ
ว่าโยธาในชุดถือธงโรงเรียน   แลดูเหมือนพระเอก
เคน-ภูภูมิ ในละครนาคี
.
.       " เอ๋อ --- เอียด
                     -- จำไว้ " 

.
.     
วันนั้น โยธายืนถือธงโรงเรียน พูดงอนตุ๊บป่อง
แบบนี้ อยู่ด้านหลังเธอ
.       เพียงแค่ว่า เธอหัวเราะขำเขา
.
.     ตอนนั้น เอียดเองก็ยังนึกในใจเลย  ว่าผู้ชาย
ไร-อะ
.         ช่างแสนงอน  ขี้ใจน้อยจัง----
.
 .             
พอนึกถึง ณ ตอนนี้ขึ้นมา
 .  ภาพโยธา ตอนสบตามองเธอ ด้วยสายตาเศร้าๆ
และออดอ้อน ก็ปรากฏ
.      

.

.
.   
.
.       เป็นเหมือนภาพนิ่ง ที่ราวกับเป็นชีวิตจริง
-ซึ่งโยธามักทำเสมอๆ 
.       และสะท้านใจบุษบันได้ทุกครั้ง

.
.             แล้วทันใดนั้น ---
.     จู่ๆ - อีกคำพูดหนึ่งของโยธา ที่เคยพูดกับเธอ
หลังเล่นละครเรื่อง " โรเมโอ และ จูเลียต " ในงาน
สัปดาห์ห้องสมุดของโรงเรียนด้วยกัน
.            ก็วาบ---
.         แทรกสวนเข้ามา
.
.  
" เอียด -
.               ดอกกุหลาบนี้
.        ...โรเมโอ ขอมอบให้จูเลียต นะครับ "
.
.

.

.
.
                            (ขอบคุณภาพจากกูเกิ้ล)
.
.
.         บุษบันถึงกับน้ำตาไหลในทันที
กลั้นสะอื้นไม่อยู่
.
.        ให้ปั่นป่วน หวิวๆ ในใจไปหมด   
.   คิดถึงโยธามากมาย   จนท่วมท้นหัวใจ
เหลือเกิน--  ตอนนี้
.
.       *  * * * * * *
.
.     เด็กสาวซบพิงเบาะที่นั่งของเครื่องบิน
 หลับตาลง---
.         แล้วตั้งต้นร้องไห้อีก
.
.       จังหวะนั้นมีแอร์โฮสเตส-air hostess เดิน
ผ่านมา 
.            เห็นเข้าก็ชะงัก 
.    ก้มตัวลง ถามบุษบันเบาๆ อย่างสุภาพ
.
.       " โทษนะคะ -
.              - มีอะไรหรือปล่าวคะ ? "
.
.        บุษบันมองตอบเธอ ตอบเสียงเครือว่า
.
.       "      ไม่ --  ไม่มีไรค่ะ 
.         พอดี  --หนูเพิ่งกลับมาจากงานศพ
.    ของเพื่อนน่ะค่ะ "
.
.             "  อ๋อ --- 
.                   ---  โถ "
.
.           เธออุทาน  รีบหยิบทิชชูในถาดที่ถือมา
ส่งให้บุษบัน  บอกว่า
.          
.     " ถ้ามีไรให้พี่ช่วย ---
.               น้องเรียกพี่ได้ตลอดเลยนะคะ "
.      
.      เอียดพยักหน้า ยกมือไหว้ รับทิชชูไว้ 
.        แอร์โฮสเตสรับไหว้ตอบอย่างเห็นใจ 
มองดูแล้ว รู้สึกว่าผู้โดยสารคงอยากอยู่ตามลำพัง
เงียบๆ 
.     เธอจึงก้มศีรษะลง กล่าวขอตัว ก่อนผละไป
.
.       *  *  *  *  *  *  *  *  *  *    

.    เอียดมองเหม่อออกไป ทางช่องหน้าต่าง
เล็กๆ ของเครื่องบิน 
.       เห็นแต่เมฆหม่นทั่วทั้งฟ้า
.    ก็ยิ่งพาให้ความเศร้าทั้งโลกรุมเข้ามาโถมทับ
ในใจเธอ จนอกใจแน่นตื้อ
.     พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้หลุดออกมา 
แต่ต้องยอมปล่อยน้ำตารินไหลอาบแก้ม
.
.       หัวใจของเธอ  บอบช้ำ และอาวรณ์โหยหา
 คิดถึงแต่โยธาคนนั้น -จนตื้นตันหัวอกไปหมด
.
.            เสียใจเหลือเกิน ---
.  กับการจากโลกนี้ไป อย่างไม่มีวันกลับของโยธา
ไม่อยากให้เรื่องนี้ เป็นความจริงเลย
.    
.      ตลอดเวลาที่ผ่านมา เอียดรับรู้เสมอกับความ
อ่อนโยน หวานชื่น และผูกพันที่โยธามีให้เธอ
.
.     เพราะโยธาเป็นคนที่ไม่แคร์สายตาเพื่อนๆ ในห้อง
. หากเขานึกจะแสดงท่าที -ว่าอยากนั่งใกล้ชิดเอียด
.     หรือ-อยากนั่งจ้องหน้าเอียดนานๆ แบบไม่วางตา
.                โยธาก็จะทำทันที
.        แล้วมีหรือ -- ที่เด็กสาว-แม้จะบุษบันผู้ทรนง  
หัวใจจะไม่หวั่นไหว ?
.
.      ก่อนนี้ --  ใจของเอียดก็อยากบอกความในใจ
ของเธอแก่โยธาตรงๆ  
.          -  หลายต่อหลายครั้ง
.
.      แต่ความเป็นลูกผู้หญิง ที่ถูกอบรมบ่มเพาะมา 
เรื่องการหยิ่งในศักดิ์ศรี  
.        จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร ?
.       ก็ต้องเป็นโอกาสที่สมควรเท่านั้น
.
.     โธ่เอ๋ย  -- บอกให้โยธารู้ตอนนี้ มันก็สายไป
เสียแล้ว....
.
.
.         "  โยจ๋า---
.                   เอียดก็รักโย--นะ "

.
.
.
.


.                              -จบบริบูรณ์-
.

.                                   ** เปียงดิน**
.                                    1 มีนาคม 2560


.
.
.
.
.
ขอขอบพระคุณทุกท่าน ที่ให้เกียรติ
เข้ามาเยี่ยมเยือนบล็อกของผมครับ






Create Date : 22 มกราคม 2560
Last Update : 8 พฤษภาคม 2561 13:39:16 น.
Counter : 2460 Pageviews.

0 comments

เปียงดิน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



ข้าราชการบำนาญ
มกราคม 2560

1
3
4
5
7
8
9
10
11
12
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog