นิยาย " ม.ปลาย วุ่นวายรัก " - เหมชาติ ทอง / ตอนที่ 10 .








































" ม.ปลาย วุ่นวายรัก "
.
เหมชาติ  ทอง
.....................................................
.
ตอนที่
.
          10 .
.
.

.
.
.   ที่ด้านหน้าเวที
.   ตอนนี้มีนักเรียน ม.1 - ม.6 เข้ามานั่งกับพื้น
ต่อๆ กัน
จนเต็มแน่น
.
.      พื้นที่ในหอประชุมเป็นซีเมนต์ขัดมัน  ตีเส้น
เป็นสนามแบดมินตันไว้ 2 คอร์ท
.   ใช้แข่งเซปัก ตะกร้อก็คงได้ เพราะเพดานโปร่ง
สูงปรี๊ด
.
.  ปกติเวลาประชุมกัน จะให้เว้นที่ตรงกลางไว้
เป็นทางเดินแคบๆ เผื่อมีใครจะต้องลุก เดินมาพูด
ด้านหน้า
.
.         แต่วันนี้ ไม่มีการเว้นทางเดิน ---
.  คือ โรงเรียนปล่อยให้นั่งกันตามใจชอบ จับกลุ่ม
คุยกัน  เฮฮากันได้ ตามสบายเลย
.    ส่วนคุณครูทั้งหลาย จัดให้นั่งเก้าอี้ เรียงราย
ชิดผนังหอประชุม เพื่อได้นั่งดูแลเด็กๆ ไปในตัว
.   ผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการ มีโซฟาใหญ่
ที่คณะกรรมการนักเรียนจัดให้นั่ง    ใกล้ๆ ส่วน
หน้าของเวที
.
.    เสียงดังเจี๊ยวจ๊าวของเด็กๆ ดังเซ็งแซ่อยู่เป็น
ระยะ   ปกติ- ถ้าเป็นการประชุมเพื่อแจ้งข่าวสาร 
เป็นต้องโดนดุ โดนปรามแน่นอน
.    แต่วันนี้ กลับกลายเป็นสิ่งที่น่าฟัง  ฟังแล้ว
มีชีวิตชีวา เพราะแสดงว่า พวกเด็กๆ เขากำลัง
มีความสุขกัน
.
            *  *  *  *  *  *  *   *  *   *
.
.   กรรมการนักเรียน ชาย-หญิง ม.5
ที่ทำหน้าที่พิธีกร ดำเนินรายการ
.  วันนี้แต่งตัวแบบล้านนา เต็มยศ
.

.   หญิงนุ่งผ้าซิ่นผืนสวย เสื้อเข้ารูปตัวงาม
โดยอาจารย์สิริยา ห้องนาฏศิลป์ มีเมตตา
จัดเตรียมให้ยืมใส่
.   แถมเกล้าผมมวย ประดับช่อดอกเอื้องคำ
ปลอม เป็นพุ่มใหญ่
.    และมีพวงร้อย   ห้อยลงมาข้างนึงแถม
ให้อีก
.
.     ส่วนชาย ให้นุ่งเตี่ยวสะดอ เสื้อผ่าอก
อย่างพม่า
.   มีผ้าพาดไหล่  โพกหัวด้วยผ้าฝ้ายทอมือ 
แล้วปักแซมตุ้งติ้ง  ที่ทำเป็นดอกไม้ไหว
กะไหล่ทอง สาม-สี่ช่อ
.
.       ดูสวยงาม    หล่อเหลา และน่ารัก
ทั้งคู่
.
              *    *    *   *   *    *    *      *     *
.
.   บุษบัน กับทุกคนยืนออกัน ที่ระเบียง
ด้านหลังเวที
.    รอคิวแสดง ที่ประกาศไปแล้ว ว่าเป็น
ลำดับที่ 4

.
.    รายการบนเวที   มีทั้งให้ผู้อำนวยการกล่าว
อำนวยพร    เชิญคุณครูมาจับสลากนำโชคให้
นักเรียนที่โชคดี
.         สลับกับการให้ดูการแสดงของตัวแทน
นักเรียน เป็นระยะ
.
.        รายการแสดง ที่ 3 เพิ่งแสดงผ่านไป 
หน้าเวทีกำลังจับสลากรายชื่อผู้โชคดี ครั้งละ
10 รางวัล
.      เจี๊ยบเดินบอกเพื่อนทุกคน ให้เตรียมตัว
ให้พร้อม
.
.      บุษบันกำลังยืนเกาะระเบียงซีเมนต์  และ
ทบทวนบทอยู่
.    โยธาก็เดินเข้ามาใกล้เธอ  ยืนเกาะระเบียง
 ชิดกัน
.
.      " เอียดแต่งตัวแปลกจัง--- "
.
.        " เหรอ ?-- "
.
.               บุษบันหัวเราะ
.
.         " เรายืมชุดของอามาใส่น่ะ
.            --  สวยไหมล่ะโย  "
.
.          โยธามองไปข้างหน้า อมยิ้ม
.  พยักหน้า
.            พูดว่า
.
.        " สวยซีเอียด    สำหรับโย---
.  เอียดสวยที่สุดเสมอ "
.
.        บุษบันได้ฟัง ได้แต่นิ่งรับทราบ
. เพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี
.
.          ก็พลัน มีเสียง เฮ ! ---
.    แล้วเพื่อนๆ ก็เรียกหาโยธา

.
.           " โย- โย--
.        เปิ้นจกรางวัล ได้ชื่อคิง  "
.
.     โยธาหัวเราะ บอกกับบุษบัน
.
.          " อ่าว---
.      จับได้ชื่อโยดัวยอะ "
.
.        เอียดก็หัวเราะ  ล้อโยธาว่า
.           " โชคดีจังเลยโย "  
.
.       พอจะผละไปรับของขวัญ  โยธาก็หันมา
ทอดสายตาจ้องเอียด  ยิ้มน้อยๆ ให้เธอ
.      บอกเธอด้วยน้ำเสียงละมุน
.
.        " โยขอตัว แป๊บ น้า--
.     เดี๋ยวโยก็กลับมา ครับเอียด "   

.
.       มีความรู้สึกใหม่อย่างหนึ่ง วูบเข้ามา
ครอบใจของบุษบัน ในตอนนี้
.         มันหนักแน่น --- จนเธอให้กลัวใจ
ตัวเอง

.
.      เพราะมันเป็นความรู้สึก ที่เอียดเริ่มรู้สึกว่า
ทำไม เพื่อนที่ชื่อ โยธา คนนี้---
.        ช่างสุภาพ น่ารัก   มีเสน่ห์
.    และแสนดีต่อเธอเสียเหลือเกิน---
เช่นนี้     
.
         *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.    โยธาหายไปหน้าเวที --
.     เดี๋ยวเดียว  ก็เดินกลับมาหลังเวที
กับเพื่อนๆ

.
 .        ยิ้มร่า---
 .    ชูตุ๊กตาหมีสีน้ำตาล ขนนุ่ม ตัวใหญ่
ให้เอียดดู
.
.       เดินรี่มาตรงหน้าบุษบัน ยื่นมัน
 ให้เธอ
.
.      "อะ -เอียด
.             -- โยให้ "
.
.    " อุ๊ย--
.           ไม่เอาหรอก  "
.
 .          เอียดรีบส่ายหน้าปฏิเสธ
.     รู้สึกเลย  ว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของ
หลายๆ คนแถวนั้น
.
.       " โยเก็บไว้เองเหอะ "
.
.         " โยตั้งใจให้เอียดนะ-- "
.
.             โยธายืนยัน
.    แล้วยื่นตุ๊กตา ใส่มือบุษบันที่ไม่ยอมขยับ
 คะยั้นคะยอ ให้เธอรับมันไว้
.
.     มีสองมือ ของใครคนนึง   โผล่เข้ามา
รวบฉวยตุ๊กตาหมีจากมือโยธา  ไปถืออุ้ม
ไว้


.           " ตกลง โยให้เอียดนะ---
.  งั้น--เอามาฝากฉันนี่
.           -- ฉันจะถือให้เอง "
.
.    คือเจี๊ยบนั่นแหละ ที่เข้ามาตัดบทโรแมนติก
นี้  ดัง ฉับ-
.    เจี๊ยบไม่สน-ไม่ซึ้งด้วย งานเธอต้องมาก่อน
.     
.      " รีบไปตั้งแถว    เตรียมตัวแสดง
กันได้แล้ว
.     เขาจะจับสลากอีกแค่สองรางวัล "

.
        *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.    เจี๊ยบอุ้มตุ๊กตาหมีตัวโต ออกไปนั่ง
กับพิ้นหน้าเวที
.     
รอดูเพื่อนๆ แสดง ในสิ่งที่เธอฝึกฝน
ให้ อย่างลุ้นสุดใจ
.
.        พอซาวน์ด์จากไฟล์คลิปเปิด
. พงษ์ก็ก้าวเท้า โยกตัว เต้นนำฝ่ายชายออกมา
ทางซ้ายของเวที
.  แมงเต้น โยกตัว นำฝ่ายหญิง ออกมาทางขวา   
.
.    แค่ชุดแต่งกายของนักแสดง ก็เรียกเสียงโห่
เสียงเป่าปาก
.    และปรบมือถูกใจจากคนดู ลั่นหอประชุม
.
.        พงษ์ เดย์ แมง เอียด โยธา และทุกคน
รู้สึกเลือดฉีดแรง พล่านไปทั้งตัว
.            มาละ-- ลูกบ้า
.    วิญญาณนักแสดงเข้าสิง -องค์ลง  อย่างที่
เขาว่า---
.    จึงทั้งขยับปากให้ตรงกับเสียง ทั้งทำท่าทาง
ทั้งเต้นเป็นสเต็ปพร้อมเพรียงกัน        แบบไม่มี
เขินอาย   ทุ่มเทเกินร้อย -ทุกคน
.
.       นักเรียน คณาจารย์ คนดูประทับใจ
การแสดงมากมาย   ปรบมือให้อย่างยาว
กึกก้อง
.
      *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     เจี๊ยบตื้นตันจนน้ำตาไหล
.       มิเสียที ที่ก่อนฝึกซ้อมกัน
เธอลงทุนเข้ากูเกิ้ล อ่านบทแปลเพลง
 .  และค้นคว้าหนังเรื่อง กรีส
. จนสามารถไกด์-guide ให้เพื่อนๆ
ตีความสิ่งที่จะแสดง ได้ทะลุปรุโปร่ง

.
.     " มันจะอี้--หนา
.    พระเอก- มันมาเล่าให้หมู่เพื่อนๆ
ป้อจายฟัง
.    ว่า ฤดูร้อนที่ผ่านมา มันไปป๊ะนางเอก
 นางเอกงาม หุ่นเหม๊าะ จะอี้....
.      แล้วสองคน กะฮักกั๋น  "
 .
.      เพื่อนๆ ร้องอ๋อ
.
.     " แล้วฝั่งนางเอก ก็เหมือนเดียว
มาเล่าให้หมู่เพื่อนๆ แม่ยิงฟัง
.     ว่า ฤดูร้อนที่ผ่านมา มันป๊ะพระเอก
พระเอก หล่อจะอั้น  หล่อจะอี้-- "
.
.      เพื่อนๆ ร้องอ๋อกันอีก
.
.    " แล้วในเพลง มันก่าจะมีว่า
. เพื่อนๆ จะคอยว่า
.
.     " Tell me more-
.          Tell me more !"
.   ก่าแปลว่า
.       " เล่ามาแฮ๋ม--
.               เล่ามาแฮ๋ม "
.
.     เพื่อนๆ ที่แสดง จึงเก็ท ธีม-theme
ของเพลง
.         แสดงบท ---ตีซะแตกกระจุย
เป็นเสี่ยงๆ อย่างนี้

.
    *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     งานนี้ โยธาหล่อระเบิดเลย ตอนยืน
เต้น เด่นอยู่ตรงกลาง
.  มีเพื่อนๆ 5 คน คอยย่อตัว   เต้นเสริม
ให้

.
.     ยิ่งตอนที่ต้องถอดเสื้อแจ๊กเก๊ตออก
โชว์หุ่นลีนๆ
.       แล้วหมุนเหวี่ยงเสื้อเป็นวงกลม
.   สาวๆ และน้องๆ ม.ต้น พร้อมใจกัน
 กรี๊ดใส่โยธา--ซะ  หอประชุมจะร้าว-
ปล่าว-ไม่รู้
.
.     เห็นคุณครูหลายท่านทนไม่ไหว
พากันเอามือปิดหู นิ่วหน้า
.
.        บุษบันนั้น สวยเก๋ --
  คลาสสิกในอีกระดับ

.
.    อาจดูสวยแปลกๆ ในสายตาเด็กๆ
เหมือนที่โยธาว่า
.     เพราะเด็กๆ ที่คุ้นชินกับลุคเกาหลี
คงไม่ค่อยเคยเห็น ลุคแบบพีเรียด
.   อย่างของหนังฝรั่งที่บุษบันแต่ง
.
.    แต่สำหรับอาจารย์ที่ปรึกษา 5/1
เห็นปุ๊บ--
 .      ชอบมากๆ
.

.      เล่นปากทา ลิปสีมุกซีด-งี้
.   ผมทรงสวอน-ปลายผมงอนกระดก
เป็นหางเป็ด หางหงส์ -งี้
.     ถุงมือขาว ยาวเลยข้อศอก -งี้
และ ยังทำท่าคาบไปป์หลอดอีก
.
.      ออเดรย์ -จ๋า
             มาเต็มๆ เลย---
.

.
.     ท่านจึงสบตาเจี๊ยบ ที่นั่งตรงโน้น
-มองมา
.
.      เจี๊ยบทำตาโต เป็นเชิงถามนัยๆ

อย่างเช็คเรทติ้ง
ว่า
.       " เป็นไงมั่งคะ ? "
.
.    ท่านยกสองมือ ชูนิ้วโป้งให้
.
.          ยัยเจี๊ยบรีบยกมือไหว้
รับ thumbs up
.        ยิ้มกว้าง จนแก้มแทบฉีก

.
          *  *  *  *  *  *  *
.
.    นึกได้ ว่าเพื่อนๆ แสดงเสร็จแล้ว --
คงอยากเปลี่ยนเสื้อผ้า

.
 .   เจี๊ยบจึงค่อยๆ ย่อตัว เดินก้มๆ อุ้มหมี 
ออกจากนั่งหน้าเวที
.   แวะคว้ากระเป๋าทรงกระสอบ ที่เธอวาง
พิงผนังหอประชุมไว้  หอบไปทางหลังเวที
.
.      ทันสวนกับแมง --
.     ที่ก็- กำลังออกเดินมา ตามหาเจี๊ยบ
เพราะแมงอยากเปลี่ยนชุดราตรียาว ที่ยืม
แม่มาใส่เต็มแก่
.
.       เจี๊ยบกอดเพื่อนๆ ทุกคนแน่น
อย่างขอบคุณ
.     กอดหมดทุกคนเลย ไม่ว่าจะหญิง
หรือชาย

.
.       และพร่ำ ถึงความสำเร็จครั้งนี้
 ในฐานะที่ตัวเองอุตส่าห์ออกไปนั่งกับพื้น
. เฝ้าดูอยู่หน้าเวที
.
.    "  หมู่เฮาแสดง เหม๊าะ-เหม๊าะ
-- ม่วนแต๊ะ ม่วนว่า
.      เปิ้นผ่อแระ ขนคิง ลุกเรย-อะ "
.
.      เธอบอกเพื่อนๆ ว่า ทุกคนแสดงได้
สุดยอดมากๆ - สนุ๊ก-สนุก
  .    เค้าเนี่ย - ดููแล้ว ขนลุกเลยแหละ
.
     *  *   *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.    เด็กๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าที่ดูแปลกๆ ตานั้น
มาเป็นชุดนักเรียน เหมือนตอนที่แต่งมา
. ตอนเช้า
.
.      พากันเข้าไปนั่ง กับกลุ่มเพื่อนๆ  5/1 ในหอ
ประชุม เพื่อดูห้องอื่นๆ แสดงบ้าง
.     เพื่อนๆ ที่ไม่ได้แสดง กล่าวชมคณะซัมเมอร์
ไนท์ส์ กันใหญ่
.         ว่าแสดงเก่ง  ชอบมากๆ
.   บรรยากาศจึงอบอวลไปด้วยความสุข  พาให้
รู้สึกชื่นมื่น
.
     *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   กำลังดู และลุ้นการจับสลากผู้โชคดี
ที่มีอยู่เรื่อยๆ กัน
.

.       ก็มีน้องผู้ชาย ม.1 ตัวเล็กๆ    ถือถุง
กระดาษสีสวยเดินฝ่านักเรียนที่กำลังนั่งกัน
อยู่ 
.          ลัดเลาะ ตรงมา
.
.     พอมาใกล้ๆ -   แกบอกขอทาง จากพี่ๆ
ผู้ชาย  5/1  ที่กำลังนั่งจับกลุ่มกัน
.
.     " อ้ายคับ - ขอตาง -หน้อยคับ "
.
.    " แล้วจะไปหาใค๋-- น้องเหย "
.
 .   พงษ์เบี่ยงตัวหลบ  จะเปิดทางให้แกก้าว
ผ่าน  พลางถามอย่างเอ็นดู ว่า " ไอ้น้องเอ๊ย--
แล้วกำลังจะไปหาใคร กันละนี่ "
.
.       " หาปี้เอียดจูเลียตคับ "
.
.          โยธาฟังแล้ว ถามทันที
.
.       " มีหยัง-น้อง ? "
.
.     " อ้ายหนึ่ง ฝากหื้อผมเอาคัว-- มาหื้อ
ปี้เอียดคับ "
.
.          คัว ก็คือ ข้าวของ สิ่งของ
.  เหมือนที่ภาษากลาง เรียกข้าวของรวมๆ
ว่า ข้าวของ เครื่องครัว
.  แต่ภาษาเหนือจะไม่มีเสียงรัว แบบ ร.เรือ
.
.    คัวที่เด็กชาย ม.1 หิ้วมา คือถุงใส่ของขวัญ
ปีใหม่ ขนาดกลางๆ  ที่แกบอกว่า พี่หนึ่ง-สงคราม
 ฝากแก ให้เอามามอบให้พี่บุษบัน-จูเลียต
.
       *   *  *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.      พวกหนุ่มๆ ทั้งหลาย ที่นั่งกัน
ตรงนั้นพากันให้นึกทึ่ง ในความกล้า และ
ใจถึง  ของอ้ายหนึ่ง- สงคราม ม.6

.
   เว้นแต่โยธา   ที่ให้รู้สึกร้อนจี๊ดขึ้นมา
อย่างฉับพลัน
.
.    และเหล่าสาวๆ รวมทั้งบุษบัน ที่ก็อึ้ง
เมื่อได้ทราบเป้าหมายธุระ ที่น้องตัวเล็กบอก
.  ซึ่งก็ได้ยินกันชัด เต็มสองหู ทุกคน
.
.      น้อง ม.1  ที่ดั้นด้น เดินลุยฝูงคนมา
เกือบๆ จะครึ่งหอประชุม ไม่ยอมให้เสียเวลา
ของตัวเอง ต่อไปอีก
.    ได้ค่าจ้างจากอ้ายหนึ่งมาแล้ว ซาวบาท-
( 20 บาท ) ก็ต้องทำการนี้ให้แล้วเสร็จ  ให้
สำเร็จให้ได้
.    แกรีบยื่นถุงกระดาษ ส่งให้บุษบัน
.
 .   " ปี้เอียดคับ--
.              อ้ายหนึ่งฝากมาหื้อคับ "
.
.            ปี้เอียด- หรือพี่เอียด ลังเล
ทำหน้าสับสน มองคัวในมือน้อง ม. 1
.        -- จะรับดี ไม่รับดี
.
.     " ขะใจ๋แล่ ปี้--
.            -   ผมจะปิ๊ก ละคับ "
.
.         เด็กชายยื่นให้เร่งๆ 
.   บอกว่า  เร็วสิ พี่ --ผมจะกล้บละครับ
.
.   เจี๊ยบ-ที่เคยแย่งรับหมียักษ์แทนเอียด
ครั้งนี้ ไม่เห็นเจี๊ยบจะทำอย่างนั้นอีก-อะ

.
 .   --- จึงยิ่งพากันอึดอัด ไปหมด
.
.     จนที่สุด เอียดก็ต้องเอื้อมมือ รับถุง
เพราะเกรงใจน้องตัวเล็กแก  ที่แกก็ยิ่งเร่ง
ใหญ่
.
.   พอส่งของพ้นตัวได้  แกก็รีบเดินก้มๆ
ลุยขอทาง  ฝ่ากลับออกไป
.      อย่างเร็วกว่าตอนขามา

.

  *   *   *  *   *   *   *   *  *
.
.   บุษบันวางถุงใบนั้น ไว้ข้างตัว
ไม่แม้แต่จะเปิดดูข้างใน
 .    เธอนั่งตัวตรง มองไปข้างหน้า
 สีหน้านิ่ง  เรียบเฉย

.
.       เพื่อนๆ จึงแอบมองไปที่โยธา
. ดูหรือ - จะว่าอย่างไร
.
 .     ก็เห็นเด็กหนุ่มตี๋ สุดหล่อของโรงเรียน
นั่งชันเข่า นิ่งเงียบ  เม้มปากสนิท
.   มองตรงไปทางเวที เหมือนไม่รู้สึกอะไร
.
.        แต่นั่น- ทุกคนรู้ดี
.     ค่าที่สนิทสนม เรียนร่วมห้องด้วยกัน
มานาน
.       ว่าโยธากำลังไม่พอใจ กับสิ่งที่
เกิดขึ้นเมื่อกี้

.
       *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.      พงษ์สะกิดโยธา--บุ้ยหน้า
ให้มองไปทางนอกระเบียงหอประชุมด้าน
ขวา
.         เด็กหนุ่มมองตามไป --
.  พลัน-อุณหภูมิของโยธาก็เดือดพล่าน
.
 .  หอประชุม มีประตูหลายประตูอยู่โดยรอบ
สงครามเดินกับเพื่อนๆ  ผ่านมาที่ประตู ที่ใกล้
สุด
.      ส่งสายตาเจ้าชู้ มองเล็งๆ มาที่บุษบัน
ที่กำลังนั่ง อยู่กับหมู่เพื่อนๆ
.
 .     เอียดเห็นสายตาสงครามมองมา-แวบนึง
ก็รีบหลบ เบือนหนี   ไม่ยอมหันไปทางนั้น
.
 .      สงครามพยายามเลื่อนสายตา มองมา
อีกที   จึงได้ปะทะ-โครมใหญ่ กับสายตาเคือง
ขุ่น ของโยธา
.       ที่จ้องมอง เขม็งรอ--
.
 .     หนึ่งก็ -มองนิ่ง มาเหมือนกัน  
.
.    ทันใด - สงครามก็ยกหัวแม่มือซ้าย
ขึ้น ระดับหัวไหล่
 .        แล้วกระทุ้งๆ ไปทางซ้าย
ทางนั้น คือทางประตูออกโรงเรียนด้านข้าง
เป็นที่ตั้งของกลุ่มสาระการเรียนรู้เกษตร
 .      พยักหน้ากับโยธา หงึกๆ

.
.          โยธามอง-- เข้าใจทุกอย่าง
พยักหน้า  รับคำท้า --ทันที
.
.    แล้วสงครามก็กอดคอเพื่อน ม.6  คน
นึง
 .     ก็พากันเดินจากไปทางหลังเวที

.
      *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 
.
.        โยธาให้ร้อนรุ่ม ใจไม่อยู่นิ่ง
.
.    ทนนั่งดูการแสดงรื่นเริง ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว
ไปได้อีกเล็กน้อย
.    ก็เอ่ยปากชวนพงษ์ ให้ออกจากหอประชุม
.
.       " ป๊ะ--
.               --  ลงไปล้างหน้าลุ่ม "
.
.        โยธาบอกว่า ลงไปล้างหน้าข้างล่างกัน
.
.         พงษ์ใจเด็ด --  เอาวะ- เป็นไงเป็นกัน
. พยักหน้า
.          สองคนจึงลุกขึ้น เดินก้มๆ ออกจาก
 หอประชุม
.
             *  *  *  *  *  *  *  *
.
.       เจี๊ยบที่นั่งดูแต่ต้น --- ไม่เข้าใจอะไร
เท่าไหร่

.
 .        แต่ทันใด-ก็นึกระแวงบางอย่างขึ้นมา
ตะหงิดๆ
.       ด้วยเมื่อกี้--  เธอเห็นโยธามีสีหน้าหน้าบึ้งตึง 
 เหมือนกำลังโกรธใคร หรือ อยากจะมีเรื่องกับใคร
. ที่ไหนไม่รู้ - ประมาณนั้น
.
 .      เธอพยายามนึกอย่างเร็ว  พอนึกออกก็สะดุ้ง
เฮือก
.
.            ตัดสินใจ บอกกับเดย์ 
 .  และรีบชวนแมง และเอียด ให้ลุกตามออกไป
 ติดๆ
.
*   *   *   *   *   *   *   *   *  *
.
.      รีบลงกันทางบันไดปูนหลังเวที
 มองไป ก็หาสองหนุ่มไม่เจอแล้ว

.
.     เจี๊ยบบอกให้เพื่อนๆ ช่วยกันดูรอบๆ
  พยายามมองหากันแล้ว
.     --- ก็ไม่เห็น
.
.   " นั่นไง --"
.
.         เดย์บอก  ชี้ให้ดู--
.     เห็นโยธากับพงษ์ กำลังเดินลงทางลาดไป
ทางเรือนเกษตร
.
.     ที่เดย์เห็น เพราะเดย์มองหาอย่างคาดเดา --
ว่าถ้านักเรียนชายเกิดเหม็นหน้ากัน  อยากจะ
ชกหน้า ต่อยปากกัน ในบริเวณโรงเรียน
.    แถวโรงเพาะชำ โรงเกษตร    ดูจะเหมาะ
ที่สุด  เพราะมันลับตาคนดี
.
.     ทุกคนรีบวิ่ง ตามสองคนนั้นไปให้ทัน
.
       *   *  *  *  *  *   *  *   *
.
.   เสียงฝีเท้าที่วิ่งเหยาะๆ มา ทำให้โยธา
และพงษ์หันไปมอง
.             และหยุดรอ

.
.        " คิงมาตรงนี้ - จะยะหยังกั๋น  ? "
.
.         เจี๊ยบโผงผาง ถามตรงๆ
.
.            " ปล่าว-- "
.        โยธาตอบ  มองสบตาบุษบัน  แล้ว
หลบๆ ตา
.
.           " จะมานัดตี๋ -กั๋นก๋า ? "
.
.        เดย์ถามบ้าง ว่า จะนัดมาตี
กันหรือ ?
.   (
ตี มาจากต่อยตี -แต่ทางเหนือก็หมายถึง
.   ชกต่อย)
.
.        ทั้งโยธา และพงษ์ไม่ตอบ
.
.     แมงมองเห็นสงคราม กับเพื่อนสองสาม
คน ซุ่มยืนแอบฟัง อยู่ที่ใต้ต้นหางนกยูงฝรั่ง
ต้นใหญ่ ตรงหน้าโน้น --ไม่ไกลนัก
.          จึงสะกิดให้เจี๊ยบรู้
.
.        เจี๊ยบเห็น เธอจึงพูดเสียงดัง
ขึ้นมาเลย
.
.    " หมู่ป้อจายตี๋กั๋น   --ไผฮู้
ก่าใจ้ว่าจะเสียหายอาหยังนัก--
.   .... ก่ามันป้อจาย ลู่
.
.       แต่มาตี๋กั๋น เพราะแม่ยิง--
.  ไผฮุ้ -  มันเสียหายแม่ยิง-หนา
. ตึงเล่าขวัญกั๋นแม่ฮาก 
 ว่าแม่ยิง สีท่าจะอั้น-จะอี้  
  .     ทั้งที่-เปิ้นก่าบะได้ยะหยัง
-ซักอย่าง "

.
 .      เจี๊ยบว่า ผู้ชายชกต่อยกัน -ใครรู้
ก็ไม่เสียหายหรอก
.     - ก็มันเรื่องของผู้ชาย ๆ
.
.     แต่มาชกต่อยกัน เพราะผู้หญิง
--ใครรู้เข้า เขาก็จะนินทากันสนุกไป
.     ว่าฝ่ายหญิง คงยังงั้น -ยังงี้
 ทั้งที่-เจ้าตัวก็ไม่ได้ทำอะไรซักอย่าง
.
.           " เอ๋าแล่---
.      ถ้าหมู่สูจะตี๋กั๋น เอาม่วน    
ฮาจะสุ่ย หื้อป้อของเอียด มาย้ายเอียด
 .  ปิ๊กไปเฮียนตี้เก่า ---
 .       --เอาบ๋อ ?

.
.       เจี๊ยบท้า   ว่างั้นก็ชกกันเลย-สิ
. จะได้สาแก่ใจ
.    ... กรูจะได้ยุ ให้พ่อของเอียด
. มาย้ายเอียด กลับไปเรียนที่เดิม --
 .      -- เอามั้ย ? "
.
.     บุษบันที่ฟังมาตลอด  ถึงกับน้ำตาไหล
ปล่อยสะอื้นออกมา
.         --- เสียใจ
.    ที่ทำไมเรื่องแบบนี้ ต้องมาเกิดขึ้นกับเธอ
ด้วย

.
.     " อ่าว---
.           เอียดไห้แระ  "
.
.     แมงที่ยืนข้างๆ บุษบัน บอกให้ทุกคนรู้
ว่าตอนนี้ เพื่อนของเธอ เสียใจ
.         จนร้องไห้แล้วนะ
.
.   " เอียด--
.               --- เอียดครับ
.          เอียดอย่าร้อง  "

.
.      โยธาตกใจ รีบเข้ามาประชิด  พอเห็น
บุษบันน้ำตาไหลริน ก็ใจหาย บอกเธอเสียง
สั่น
.
.      เอียดยกมือปิดหน้า ส่ายหน้าไปมา
พยายามกลั้นสะอื้นสุดกำลัง
.    เธอไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนไหว
อ่อนแอ แบบนี้
.

.       "  ปิ๊กกันเต๊อะ - น่อ
.   ขอร้อง  อย่ามามีเรื่องกั๋น  ถ้าจะหัน
แก่เอียด "
.
.       เจี๊ยบพูดเสียงดังอีกรอบ --
ว่าขอให้เลิกรากันเถอะ  ให้เห็นแก่
บุษบัน
.
.         ก็พูดเผื่อสงคราม ที่ยืนฟัง
อยู่ตรงนั้น ด้วยแหละ

.
      *   *   *   *   *    *  *  *
.
.    จึงพากันหันหลัง เดินกลับจากตรงนั้น
.
.   แมงช่วยประคองเอียดที่ยังใช้ผ้าเช็ดหน้า
ซับตาแดงๆ
.
 .       สงครามกับเพื่อนๆ เดินเร็ว แซงผ่าน
ขึ้นมา   หนึ่งหันมาทางบุษบัน พูดว่า
.
.      " น้องเอียด ---
.              พี่หนึ่งขอโทษด้วยนะครับ "

.
.          เอียดไม่ตอบว่าไร    และโยธาก็
ทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินที่สงครามพูด
.

.
.
.                  ( จบตอนที่ 10 )

.
.
ขอขอบพระคุณทุกท่าน ที่ให้เกียรติ
เข้ามาเยี่ยมเยือนบล็อกของผมครับ





Create Date : 06 มกราคม 2560
Last Update : 23 พฤศจิกายน 2560 7:24:08 น.
Counter : 808 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 

BlogGang Popular Award#13



เปียงดิน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



ข้าราชการบำนาญ
มกราคม 2560

1
3
4
5
7
8
9
10
11
12
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog