space
space
space
<<
มกราคม 2559
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
space
space
11 มกราคม 2559
space
space
space

ฆราวาสยุคใหม่ "Neo Buddhist" # 1 : "สภาวะแท้จริงของการทำบุญ"
....

...

.....เหตุมันเกิด ณ ตอนบ่ายโมงเศษๆ .....

นักศึกษาหนุ่มปี 4 ...กำลังอยู่ในระหว่างทาง จากห้อง Lecture กลับ หอพัก...

...มันเป็นวันสุดสัปดาห์ ..ที่แสนจะเหนื่อยล้าจาก การเรียนการสอน ในมหาวิทยาลัย...

...เพราะ หลายต่อหลายคน ..ยังปรับตัวไม่ได้จากการเปิดเรียน หลังจากที่หยุดไปนาน...

...แถมมีการสอบ(ปลายภาค)รอรับเปิดเทอมอยู่ซะด้วยสิ...


...ชายหนุ่ม เดินเอื่อยเฉื่อยเหมือนทุกๆ วัน...หยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาบังหน้าเขาไว้

.....แดดที่ร้อนระอุ สำหรับ ช่วงเวลาที่เลยเที่ยงวัน ของประเทศไทยนั้น...คงไม่ต้องพิสูจน์อะไรกันให้มากความอีก...

..แต่สายตาคู่ที่ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจอะไร "โลกรอบข้าง"..คู่นั้น....กลับจับถูกรบกวนให้จับจ้อง อย่างอัตโนมัติ...


โดย ร้านอาหารข้างหน้า หอพัก .....ซึ่งเพิ่งเพิ่มสินค้าใหม่่สุดโปรดของเขา..

เข้าไปในแผงอาหารที่วางขายอยู่...

...

...."ไก่ทอด" ขนาดมาตรฐาน นับร้อยชิ้น...

วางสุมๆ กันอย่าง ไม่เป็นระเบียบ..แต่ก็มี "พลัง" มากพอที่จะทำให้...

..นักศึกษาชาย..สาวเท้า ก้าวเข้าไปในร้าน...

...."ป้า...อันนี้ ขายไงอ่ะ?...

..."ชิ้นละ 25"...

..."เอา 2  ชิ้น"...

...เขาพูด พร้อมกับยื่น ธนบัตรสีแดงหนึ่งใบ ให้แม้ค้า...

...และ ซักพักก็ ได้รับ ธนบัตรสีเขียวกลับมา 3 ใบ!!!

                ...

               ....

                ...

"เอ๋????" (!@#$%^&*)

              ....

              ....

              .....

....(ตกลงมันเท่าไหร่กันหว่า 20 หรือ 25 หรือเราไม่ทันฟัง) เขาคิด...

..."ป้า ต้องทอนให้ผม 50 สิ...เพราะมันชิ้นละ 25 ???..    

....ใช่รึป่าว???"

...."เอ่อะ..ใช่ๆ" แม่ค้าทอนให้ใหม่

โดยหยิบ ธนบัตรสีฟ้า ให้ ดูเหมือนยังงงๆ อะไรอยู่...

...ชายหนุ่มเกิดความรู้สึกแปลกๆ ...

...เขายังบอกไม่ถูกว่ามันคือ อะไร...

...แล้วราวกับ "สิ่งใดก็ตาม" จะทดสอบอะไรบางอย่าง...

...ก่อนเข้าหอพัก..เขาแวะ ..ร้านสะดวกซื้อชื่อดัง..

ที่มีสาขาเกินกว่าครึ่งหมื่น ทั่วไทย..

...ด้วยความที่ตอนแรก...กะจะซื้อ "โค้กกัฟ"...

อยู่แล้ว...(เอาไว้ดื่มแก้กระหาย หลังรับประทานไก่ทอด)

....เมื่อเดินผ่าน shelf ขนมปัง...

ก็เหลือบไปเห็น ...

....."พายเห็ด"  สุดโปรด!!...

...ก้มลงมองราคาให้ไว เลยคือ 22 บาท.....

.....แม้จะไม่ได้เรียนเศรษศาสตร์ ..

แต่ นศ. ผู้นี้ ..ก็ชอบให้ตัวเลขมันลงตัวซะด้วยสิ...

...จึงดูราคา แก้วกัฟ ที่ + กันกับ พายเห็ด แล้วลงตัวท้ายเลข 0

...นั่นก็คือ Big กัฟ 18 บาท ( 22+18 =40)

....และเมื่อหยิบสินค้าทั้งสองไปวางที่ Cashier ...

...ในมือ..ก็เตรียมพร้อม ธนบัตรสีเขียว 2 ใบ ไว้แล้ว...

           ...

     ...ติ๊ดดด..

          ....

     ...ติ๊ดดด..

         ....

 ...."37 บาท ค่ะ"....

                ...

                ....

"หืมมมม????"  .....(What the... F***?..) 

              ....

              ....

              .....

...(หรือ เค้าจามีโปรโมชั่น/ลดราคา หว่า?..) เขาคิด

 ..."พี่ๆ..อันนี้เท่าไหร่ อ่ะครับ..?"

..."22 ค่ะ"..

..."แล้วอันนี้???"

..."15 ค่ะ"

....(หืมมมม????) "ไม่ใช่ 18 หรอกเหรอครับ?"...

..."อุ้ยยย!!! ตายแล้ว...!!!" (ท่าทางนางจะคีย์ผิดสินะ -*-) 

พนักงานคิดเงิน...

เรียกรุ่นพี่ในร้านมาช่วย..แก้เครื่อง..

ระบบเป็นอย่างไรก็ไม่อาจทราบรายละเอียดได้...

แต่คงต้อง ทำยังไงก็ได้ให้กดราคาใหม่..

เพราะ เครื่องมัน "ติ๊ด" ไปแล้ว...

...."ขอโทษ จริงๆ นะคะ Y_Y"

หล่อนพูดหลังจาก เก็บเงินเสร็จแล้วอย่างถูกต้อง ...

....บางครั้งผู้เขียนก็งงว่า...(ขอนอกประเด็นนิส)

พนักงานมันถูกเทรนมาให้พูดเป็นแต่ขอโทษอย่างเดียว รึปล่าว?

เพราะในบริบทนั้น มรึง ต้องขอบคุณ กรูสิฮะ ถึงจาถูก..>

.(..กลับไป ภาษาเดิม ของเราต่อ *0*..).

....ความรู้สึกที่ ถาโถมเข้ามา ...

หลังจากคืน"สิ่งที่เราไม่สมควรจะได้"...ไปถึง 2 ครั้งติดๆ

...อย่างแรกที่เห็นในจิตตนเองได้ชัดเจนเลยคือ...

(เอาแบบเป็นศัพท์ง่ายๆ ที่ไม่ต้องศึกษาศาสนา หรือหลักคำสอนใดๆ ก็เข้าใจได้)

.."ความสบายใจ"...

...("เห้ย..แมร่ง รู้สึกดี จริงๆ..ทำไมใจมันเบาๆ อย่างนี้") นักศึกษาหนุ่มคิด..

..ทำไม เขาถึง "สบายใจ" ล่ะ?.....เพราะ ว่าเขารู้ ว่า...การเอาตังทอนที่..ทอนเกิน (โดยที่ตัวเองรู้อยู่แล้วด้วย)

มันก็คงไม่ต่างอะไรจาก "การขโมย" โดยไม่ตั้งใจ....

...

...แม้จะเป็นความผิด ความประมาทเลินเล่อของผู้ขายเอง....

......แต่คิดในทางกลับกัน ถ้าเป็นเราขายซะเอง แล้วทอนผิดล่ะ...

..รายได้ก็จะไม่ตรง กับสินค้าที่เสียไป...

.....ถ้าเป็นเจ้าของกิจการเองอาจจะแค่ทุกข์ทางใจ...

แต่ถ้าเป็นพนักงานแล้ว ทอนผิด นี่ ...

..

.คงมีโอกาสเดือดร้อนหรือเสียงานเป็นแน่แท้...

....ความรู้สึกอย่างที่สอง...ที่เขาสัมผัสได้ก็คือ..

  "ความปิติ"

...

ถ้าให้พูดในทางศาสนา หน่อยนึงก็คือ...

เหมือนความอิ่มเอิบเวลาทำบุญ นั่นเอง

....ทำไมถึง รู้สึก "อิ่มบุญ" ได้ล่ะ?...

       ...

ไม่ได้ ใส่บาตร หนิ..

         ...

ไม่ได้ ถวายสังฆทาน หนิ...

         ...

ไม่ได้ สวดมนตร์ หนิ... 

         ...

....เอ๊ะ..!

หรือจริงๆ แล้ว การทำบุญนั้น...

มันไม่จำเป็นต้องมีข้อจำกัดว่าต้องทำตามศาสนพิธี?

...ก่อนอื่นต้อง นิยามกันก่อนว่า "บุญ" คืออะไร?

...แล้วทำอย่างไร ถึงจะเรียกว่า "ทำบุญ"???...

.....ต้องมี พระสงฆ์ ใช่หรือ ไม่..?

                        ....

.....ต้องมี จตุปัจจัย/สังฆทาน/ภัตตราหาร กระนั้นหรือ ..?

                       ....

.....ต้องสวดมนตร์ รึปล่าวหนอ?

                      ....

....เป็นที่น่าคิดจริงๆ...ว่า...

แล้วพวกชาวตะวันตก...

ที่บางคนเขาไม่มีแม้แต่ศาสนา...

..ไม่ีรู้จัก ศาสนาพุทธ เลย...

..ไม่รู้จัก ด้วยซํ้า ว่า พระสงฆ์ องค์เจ้า คืออะไร...

...และแน่นอนว่า..ไม่รู้จักการใส่บาตร...

การถวายสังฆทาน...การสวดมนตร์...และศาสนพิธีอีกมาก...

....แล้ว คนเหล่านั้น....

พวกเขาจะทำอย่างไรกันหนอ... ให้ชีวิตพวกเขา ดีขึ้น ได้..

....หรือ ว่าจริงๆ ..แล้ว...

ถ้าพวกเขาแค่ "ไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน" 

ก็น่าจะเป็น "การทำบุญ" ในแบบของพวกเขา...

....หรือว่าจริงๆ ..แล้ว...

..

แค่พวกเขา รู้จัก "แบ่งบันสิ่งของ /ให้อภัยซึ่งกันและกัน"

ก็น่าจะเป็น "การสั่งสมบุญ" ในแบบของพวกเขา...

...หรือ ว่าจริงๆ แล้ว...

..."การทำบุญ" ก็คือ...

การทำสิ่งใดก็ได้ที่ทำแล้วสบายใจ และ ไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน

...

***ในความเห็นผู้เขียน***..

..."การทำบุญ  คือ  วิธีหนึ่งในการขัดเกลาจิตใจ"...

...โดยมีสภาวะที่แท้จริง อยู่ที่"ตัวจิต" ของเรา...

...

....ถ้าทำแล้วรู้สึกดี.........จิตก็ได้ขัดเกลา เดี๋ยวนั้น...

....ถ้าทำแล้วรู้สึกโล่ง......จิตก็ยกระดับ..ขึ้นเดี๋ยวนั้น...

....ถ้าทำแล้วรู้สึกสบาย....จิตก็อยู่ "ภพภูมิ" ที่สูงขึ้นเดี๋ยวนั้น...

..

..

..

.....ส่วน "การให้ทาน" นั้น...

เป็นเพียงแค่วิธี/ทาง หนึ่งใน "การทำบุญ"....

....         "การให้ทาน"นั้น....

เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการขัดเกลาจิตใจ

....         "การให้ทาน"นั้น...

เป็นแค่การยกกิเลสชั้นที่หยาบที่สุดออกจากตัว...

....และ  "การให้ทาน" นั้น...

แท้จริงแล้วคือ....

"สิ่งที่ทำให้เราเรียนรู้... การที่จะเสียสละ ของที่ตนมี ให้ผู้อื่น" นั่นเอง....

....

..

...ขอ"สละ"บุญนี้ให้ผู้อ่านทุกท่านเทอญ...






Create Date : 11 มกราคม 2559
Last Update : 11 มกราคม 2559 10:58:18 น. 0 comments
Counter : 166 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
space

จิ้งจกราตรี
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]






space
space
[Add จิ้งจกราตรี's blog to your web]
space
space
space
space
space