Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2550
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
19 มิถุนายน 2550
 
All Blogs
 
the other half of the sky


สวัสดีทุกคนที่อีกครึ่งหนึ่งของท้องฟ้า...




มันเป็นเรื่องมหัศจรรย์สำหรับฉันทีเดียวล่ะ ที่จู่ๆ ก็ได้เดินทางมาใช้ชีวิตอยู่อีกครึ่งหนึ่งของขอบฟ้า
ในที่ที่ดวงอาทิตย์จะอยู่กับเรานานกว่าบนถนนพระอาทิตย์
เพราะที่นี่กว่าฟ้าจะมืดสนิทก็สามทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว



หลังจากนั่งเครื่องบินมานานกว่ายี่สิบชั่วโมงและนั่งรถอีกเกือบชั่วโมง
คุณลุงฝรั่งตัวอ้วนกลม(ปากห้อยด้วย)ก็ส่งฉันละเพื่อนคนไทยอีกสามคน
หน้าตึกมหาวิทยาลัยเซ็นต์จอห์น ที่อยู่แถวชานเมืองของนิวยอร์ก ที่นี่มีออร์แพร์จากหลากหลายประเทศมารวมตัวกัน 69 คน
มีทั้งออสเตรเลีย เยอรมัน เม็กซิโก บราซิล บอสเนีย มอนติเอโก โครเอเชีย แอฟฟริกาใต้ แต่มีแค่คนไทยเท่านั้นที่มาจากเอเชีย เราก็เลยเป็นของแปลกของเขา ความจริงออร์แพร์ส่วนใหญ่ก็พูดภา๋่ษาอังกฤษไม่เก่งเท่าไร เพราะเขามักจะพูดสแปนิช
แต่ถึงยังไงสำเนียงเค้าเวลาพูดก็ดีกว่าเราอยู่ดี (ง่ะ)





ฉันต้องตื่นมาเรียนเป็นออร์แพร์ที่ดีตั้งแต่หกโมงเช้าถึงสองทุ่ม
เป็นอะไรที่เหนื่อยเหมือนกันแต่มันเป็นสิ่งแปลกใหม่ และการได้พบปะกับเพื่อนใหม่ๆ จากต่างชาติก็สนุกดี สอนให้ฝรั่งไหว้และพูดว่าสวัสดีค่ะกันจนเหนื่อยเลยล่ะ
ไฮไลท์ของโรงเรียนออแ์พร์อยู่ที่บ่ายวันสุดท้ายของการเรียน
ทุกคนจะได้ไปทัวร์นิวยอร์กซิตี้ในราคา 30 เหรียญ
ถึงจะเป็นทัวร์ที่รีบๆ เดินๆ ถ่ายรูปไปหน่อย แต่ก็โอเคล่ะ
นิวยอร์กทำให้เรารู้สึกตัวเล็กมากกว่าตอนที่อยู่กรุงเทพฯหลายเท่าเลย
เรื่องน่าตื่นเต้นของวันนั้นคือเราต้องซื้ออาหารเย็นกินเอง
โอ้วว...ไหนๆ มาถึงนิวยอร์กทั้งทีก็เลยลองกินเบอร์เกอร์คิงดูซะหน่อยว่า
มันเหมือนที่ถ.ข้าวสารไหม (อิอิ) ก็อยากกินร้านอื่นเหมือนกัน
แต่ไม่มีความมั่นใจในการสั่งนี่นา ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องจิ้มๆ ชี้ๆ อยู่นานกว่าจะได้เฟรนรายไก่ทอดและโค้กมากิน เฮ้ออ...
แล้วก็พยายามหาเคเอฟซีกินแล้ว เพราะอเมริกาเป็นต้นตำรับนี่ แต่ในนิวยอร์กไม่มีเคเอฟซีล่ะ แปลกจัง สงสัยต้องไปกินที่รัฐเคนตั๊กกี้ (งิงิ)




เช้าวันต่อมาเป็นเวลาที่ทุกคนตื่นเต้นและรอคอย
เพราะรถบัสจะพาไปส่งที่รัฐที่เราอยู่แล้วโฮสต์ก็จะมารอรับ ส่วนคนที่รัฐอยู่ไกลจากนิวยอร์กรถบัสจะส่งที่สนามบินให้นั่งต่อกันไปเอง
ฉันนั่งรถบัสสองชั่วโมงมาถึงจุดหมายที่เมืองไวท์เพน นิวยอร์ก
แต่สิ่งที่รอต้อนรับอยู่ก็คือ ไม่มีชื่อฉันในลิสต์ของเจ้าหน้าที่ที่รอรับ
โอ้ววว...มายกอด แต่ฉันมั่นใจนี่นาว่าต้องลงที่นี่ เลยต้องใช้ภาษาอังกฤษอันกระท่อนกระแท่นของตัวเองเจรจากับเขา
แล้วก็มีจูลี่ เพื่อนชาวจีน-ออสเตรเลียที่โฮสต์เป็นเพื่อนกันช่วยยืนยันอีกแรง
ในที่สุดก็เรียบร้อย รอซักพัก เจนนิเฟอร์ โฮสต์ของฉันก็มารับพร้อมกับโฮสต์จูลี่ เฮ้อออ...




บ้านของโฮสต์อยู่ที่เมืองโรเวตัน รัฐคอนเนกติกัต (นั่งรถไฟไปนิวยอร์กชั่วโมงเดียว)
เป็นเมืองเล็กๆ มากๆ แบบเมืองตากอากาศริมทะเล ทุกบ้านจะมีเรือสปีดโบ๊ทจอดอยู่ที่ท่ารวมกัน ทุกอย่างเป็นสีขาวฟ้าเหมือนเมืองป็อปอาย
พอไปถึงบ้าน (สีฟ้า) ก็มีบานาน่าช็อกโกแลตเค้กรอต้อนรับ แล้วเด็กผู้ชายสองคน วิลเลี่ยมกับโคดี้ก็เอาของขวัญมาให้ข้างในเป็นเท็ดดี้แบร์สองตัวน่ารักมากๆ
วิลเลี่ยมคนโตเหมือนพระเอกหนังฝรั่งตอนเด็กเลย แค่หกขวบเองแต่พูดรู้เรื่อง
ไม่มีงอแงเลยสักนิด แต่ไอ้ตัวแสบคนเล็กนี่สิ กิจกรรมที่โคดี้โปรดที่สุดคือ ขุดหาหนอนมาสะสมในรถแทรกเตอร์ แล้วก็ชอบร้องเพลง นัน นา นัน นา บู (พร้อมส่ายตูด)
แต่เวลางอแงนี่น่าถีบมากๆ เพราะจะไม่ยอมใครเลยแ้ม้แต่พ่อกับแม่ เฮ้อออ...
วันแรกๆ ยังไม่ีมีอะไรมาก ก็แค่ดูๆ ช่วยๆ เค้าไปบาร์บีคิวริมหาดกันก็ตามไป
มะวานโฮสต์พ่อพาน่ั่งเรือออกไปตกปลากลางทะเลลอง ไอส์แลนด์ด้วย
รู้สึกเหมือนอยู่ในหนังเลย



เจนกับแมทโฮสต์ของฉันใจดีมากๆ และก็อยากเรียนรู้อะไรเกี่ยวกับประเทศไทยด้วย
จนสงสารเค้าที่บางทีฉันฟังไม่ทันต้องขอให้พูดซ้ำบ่อยๆ หรือไม่ก็พูดผิดๆ ถูกๆ
ยกตัวอย่างเช่น เจนถามว่าน้องสาวของฉันอายุเท่าไร
ฉันก็ตอบอย่างมั่นใจว่า She’s 21 o’clock.
เจนทำหน้าเอ๋อไปหลายวิแล้วถามว่า Years old ใช่ไหม (ง่า)
มีเรื่องแบบนี้ทุกวี่วันจนเล่าไม่หมด แต่ก็ดีนะเหมือนได้เรียนภาษาตลอดเวลาเลย
ฉันจะมีสมุดคอยจดคำใหม่ๆ แล้วก็ถือทอล์กกิงดิกไว้คอยกดคำที่นึกไม่ออกด้วย
หวังว่ามันจะพัฒนาขึ้นบ้างนะ



ทุกอย่างที่นี่ดูดีไปหมดทั้งเมืองผุ้คน และความเป็นอยู่ แต่ตอนนี้เริ่มนับถอยหลังวันที่จะได้กลับไปเมืองไทยแล้ว
ไม่รู้สิบางทีมันก็เกิดคำถามว่า คนเราจะเดินทางมาไกลอีกครึ่งท้องฟ้าเพื่ออะไรกัน
ในเมื่อท้องฟ้าที่เราเคยมองอยู่ทุกวันมันอบอุ่นและอ่อนหวานมากพออยู่แล้ว




ไม่ต้องห่วงนะว่าอาการนี้จะทำให้ต้องตีตั๋วกลับเมืองไทยก่อนกำหนด
เพราะัถึงจะร้องไห้ยังไงฉันก็ยังเข้มแข็ง
และทุกครั่งที่ถามตัวเองแบบนั้น
ฉันรู้คำตอบดีว่า…ฉันเดินทางข้ามผ่านครึ่งฟ้ามาที่นี่เพื่ออะไร?







Create Date : 19 มิถุนายน 2550
Last Update : 19 มิถุนายน 2550 10:38:59 น. 24 comments
Counter : 454 Pageviews.

 
เธออยู่ที่โน่น ก็ยังแต่งตัวเหมือนอยู่ที่นี่...เปรี้ยวซะ
ฉันว่าเธอไม่กลับมาง่ายๆ หรอก...
รู้ว่าไปที่โน่นเพื่ออะไร...เยี่ยมซะ
เอาใจช่วยนะ...สู้ สู้


โดย: Mc_to_Oz IP: 125.26.234.20 วันที่: 19 มิถุนายน 2550 เวลา:11:01:37 น.  

 


"คิดถึงเธอ"

ฉันนึกคำนี้ออกได้ตอนที่อ่านถึงบรรทัดสุดท้าย
แอบน้ำตาซึมไปด้วยจนเจ้าไวไวตกใจว่าพี่อ้อเป็นอะไร

ฉันอยากขอบคุณอีกครึ่งหนึ่งของท้องฟ้า...จริงๆ
ที่ทำให้ได้รู้ว่า มิตรภาพที่อุ่นหวานมันยังอยู่กับเธอ
และยังคงอยู่จนกว่าเราจะกลับมาพบกัน ภายใน 365 วันข้างหน้า


โดย: อ้อน้อยเธอชอบเรียกฉันแบบนี้นี่ IP: 202.142.193.15 วันที่: 19 มิถุนายน 2550 เวลา:11:04:42 น.  

 


โดย: นาง IP: 203.156.84.16 วันที่: 19 มิถุนายน 2550 เวลา:11:07:31 น.  

 
นั่นห้องนอนเธอเหรอ น่ารักจัง
ครอบครัวเธอก็ดูอบอุ่น
เมืองที่เธอเธออยู่ก็น่ารักดี

ดูน่าตื่นเต้น และดูน่าสนุกดีนะ
ชั้นว่าเธอคงไม่ว่างคิดถึงบ้านได้บ่อยหรอก

สู้ๆ

ป.ล. เธอโชว์พุง


โดย: iammonkey IP: 58.147.89.100 วันที่: 19 มิถุนายน 2550 เวลา:11:08:35 น.  

 
ไฮ้ มอนนู้นนนนนนนน
ดีใจที่ได้เห็นเธอได้เจอ และได้ทำอะไรที่แปลกใหม่
เช่น
สวมกางเกงยีน
น่าสนุกมากๆ เลย

ปล. ห้องนอนน่ารักมาก


โดย: นาง IP: 203.156.84.16 วันที่: 19 มิถุนายน 2550 เวลา:11:09:30 น.  

 
สู้ๆ นะจ๊ะหมอนนุ่น
ชีวิตคือการเดินทางนะ
ทุกก้าวที่เดินไป คือทุกวินาทีแห่งความก้าวหน้า และประสบการณ์นะจ๊ะ


โดย: Nanny =n_n= IP: 124.120.144.87 วันที่: 19 มิถุนายน 2550 เวลา:11:33:23 น.  

 
เก็บพุงด้วย



โดย: yuki IP: 202.142.193.15 วันที่: 19 มิถุนายน 2550 เวลา:14:15:51 น.  

 
เธอยังเหมือนเดิม

คิดถึงน้องนุ่นอ่ะ


โดย: nungdomi IP: 202.142.217.130 วันที่: 19 มิถุนายน 2550 เวลา:14:49:16 น.  

 
ฮันหรู ๆ สวัสดีเพื่อนหมีของฉัน

ฉันอ่านมาร์สเล่มล่าสุด เห็นคอลัมน์สุดท้ายเขียนถึงเธอแล้วฉันคิดถึงเธอจริง ๆ

ฉันดีใจที่ได้อ่านและรู้ว่าเธอสบายดี มีอะไรมาเล่าให้ฟังเรื่อย ๆ น่ะ แล้วฉันจะซุบซิบนินทาเรื่องคนแถวนี้ให้เธอตอบแทน อิอิ


โดย: I will see U in the next life. IP: 202.28.27.3 วันที่: 19 มิถุนายน 2550 เวลา:16:32:20 น.  

 
พี่เปิดเผยฟามลับในกล่องของขวัญเรียบร้อยแว้ววว อิอิ ไอ้หนอนต้องโดนแซวไปตลอดสามร้อยกว่าวันแน่ๆ


โดย: เฮียโก่ย IP: 58.8.99.125 วันที่: 19 มิถุนายน 2550 เวลา:23:19:10 น.  

 
ในที่สุดก็ไปถึงซะที สงสัยกลับมา ภาษาอังกฤษของเธอคงจะคล่องปรื๋อแน่ๆ เลย


ปล. หมอนสีชมพูน่ารักจัง คนทำท่าทางจะหน้าตาดี อิอิ


โดย: robin IP: 210.1.9.210 วันที่: 20 มิถุนายน 2550 เวลา:8:37:06 น.  

 
พี่หมอนนู่นนนน...นนน
รูปสุดท้าย
เสื้อสีเขียวตัดกันดังโช๊ะ !!!
กับสีธงที่อยู่ข้างหลัง


โดย: megapor IP: 124.120.199.165 วันที่: 20 มิถุนายน 2550 เวลา:19:26:52 น.  

 
ปกติไม่ค่อยพูดคำนี้กับนุ่นเท่าไหร่...

คิดถึงนะ และขอให้มีความสุขกับทุกนาทีที่นั่นจ๊ะ



โดย: พี่จี IP: 58.8.85.43 วันที่: 21 มิถุนายน 2550 เวลา:0:41:50 น.  

 
^
^
^
^
แหมมมมม หวานซึ้ง พี่ชายที่แสนดี


โดย: Monchanok IP: 202.142.193.15 วันที่: 21 มิถุนายน 2550 เวลา:19:41:30 น.  

 
เจ๊หมอน ลิง เอ๊ย เด็กสองคนน่ารักมาก
หวังว่าภารกิจนี้อาจทำให้แกน้ำหนักลด

fighting!!!


โดย: เจ้าหญิงวีนัส (ohvenus ) วันที่: 23 มิถุนายน 2550 เวลา:2:56:38 น.  

 
ชอบเด็กชายทั้งสองจัง
อยากได้สักคนพากลับมาด้วยนะ


โดย: ตุ๊กติ๊ก IP: 202.142.193.15 วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:14:23:23 น.  

 
ปล.รูปสุดท้ายหน้าเซ็กซี่มาก


โดย: ติ๊กตุ๊ก IP: 202.142.193.15 วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:14:25:35 น.  

 
ว้าวว ลูกหมี ยูอาร์โซเดิร์น เรื่อง cut the cheese อิอิ
คิดถึงมากมายเลย ลูกหมีไม่อยู่ชีวิตช่างวุ่นวาย
ว่างๆ ก็ฝากเรื่องราวของหนุ่มน้อยจอมซนไว้ให้แม่หมีอ่านในเอ็มอีกนะ
ไว้แม่หมีหายคลั่งแล้วจะเมลหายาวๆๆๆๆๆ เลย


โดย: แม่หมี IP: 202.142.193.15 วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:18:54:38 น.  

 


โดย: เจ๊นันท์ IP: 202.142.193.15 วันที่: 26 มิถุนายน 2550 เวลา:1:18:47 น.  

 
บ้านน่ารักอะ แต่ว่าหาฝรั่งหนุ่มๆ หล่อๆ มาให้บ้างนะ
คิดถึงฮอด เน้อ


โดย: เจ๊นันท์ IP: 202.142.193.15 วันที่: 26 มิถุนายน 2550 เวลา:1:19:50 น.  

 
จองน้องคนโตได้ป่ะ
หล่อว่ะ
ชอบๆ


โดย: naonok IP: 202.142.193.21 วันที่: 29 มิถุนายน 2550 เวลา:19:35:44 น.  

 
คุณนก

ต่างประเทศก็น่าจะมีกฎหมายคุ้มครอง "เด็ก" นะ


โดย: iammonkey IP: 222.123.80.198 วันที่: 1 กรกฎาคม 2550 เวลา:1:20:55 น.  

 
วู้ๆๆๆ แวะมาดูภาพ ดูน่าอบอุ่นดีออก
อยู่นานแค่ไหนเนี่ย อย่าเพิ่งกลับมาล่ะ น่าสนุกดีนะจ๊ะ
ถ้ากลับมาแล้วพูดเก่งแน่ๆ นะ

แต่น้องๆ ดูท่าจะซนน่ะ

ป.ล. แล้วอย่าลืมมาเล่าอีกล่ะ


โดย: fonkoon วันที่: 1 กรกฎาคม 2550 เวลา:10:12:19 น.  

 
วาว--พี่หมีใส่กางเกง
กะลังคิดว่าจะหม่ำเค้กหรือพุงหมีดี

เอื๊อก...


โดย: แมวเฟือน IP: 58.8.86.231 วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:10:31:20 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

monnoon
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add monnoon's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.