Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2552
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
 
20 กุมภาพันธ์ 2552
 
All Blogs
 
เพียงแค่สายลมรำเพยพริ้ว





 เพียงแค่สายลมรำเพยพริ้ว
 สองหัวใจก็โปรยปลิวไปตามฝัน
 ข้ามขอบฟ้าขอบน้ำค่ำคืนวัน
 มาแบ่งปันกลิ่นหอมหวานของความรัก…


 ฉันเขียนกวีบทนี้ไว้เป็นที่ระลึกสำหรับการเดินทางไปเยี่ยมเยือนเชียงคาน อำเภอเล็กๆ ในจังหวัดเลยที่ชีวิตของผู้คนช่างเรียบง่ายและไหลเอื่อย ไม่ต่างจากแม่น้ำโขงที่ทอดตัวอย่างอบอุ่นคั่นกลางระหว่างพี่ไทยกับน้องลาวเอาไว้


 ทริปรียูเนียนของชาว ‘บ้านสีฟ้า’ ครั้งนี้ถูกวางแผนนานข้ามปีกันเลยทีเดียว ไม่ว่าใครจะลีลา ‘ไป’หรือ ‘ไม่ไป’ ยังไง ฉันก็ตั้งใจอย่างเต็มที่ว่าจะไปเก็บเกี่ยวสิ่งดีๆ ร่วมกับเพื่อนๆ ที่ไม่ได้ออกเดินทางไปไหนไกลๆ ร่วมกันนานแล้ว หลังจากที่พวกเรา ‘เติบโต’ และต่างมีเส้นทางเล็กๆ เป็นของตัวเอง


 แต่ราวกับมีใครต้องการทดสอบอะไรบางอย่าง...


 สองสัปดาห์ก่อนกำหนดการเดินทางจะมาถึง ฉันถูกมรสุมการงานรุมเร้าด้วยการต้องทำสกู๊ปไปพร้อมกับเขียน Advertorial จำนวนมหาศาล ถึงขนาดตื่นเช้าไปสัมภาษณ์และกลับมาเขียนงานถึงตี 1 ตี 2 ทุกคืนก็ยังไม่มีวี่แววว่างานจะเสร็จทันกำหนด จึงมีคำถามเกิดขึ้นว่าจะยอมบอกเพื่อนไปเสียแต่โดยดีดีไหม ว่าไม่สามารถร่วมขบวนไปเที่ยวเชียงคานได้แล้วเพราะภาระที่ต้องรับผิดชอบอันมากมายเหลือเกิน ฉันคิดเรื่องนี้อยู่ในใจกลับไปกลับมาหลายรอบ...


 แล้วค่ำคืนของสุดสัปดาห์นั้นฉันก็ลากกระเป๋าใบใหญ่ (มาก) ไปเจอกับสมาชิกที่มากันพร้อมหน้า ณ สถานีหมอชิต ซึ่งคราคร่ำไปด้วยนักเดินทาง...


 ตั้งแต่เรียนจบและทำงานมาหลายปีแล้ว ฉันไม่เคยยอมให้ใครพูดได้ว่าเป็นคนไม่รับผิดชอบต่อหน้าที่ เพราะทุกครั้งที่ได้ยินใครบอกว่าตัวหนังสือที่ฉันเขียนเป็นผลงานที่ดี นั่นเป็นการเติมพลังขับเคลื่อนชีวิตได้อย่างวิเศษ


 แต่สำหรับการออกเดินครั้งนี้ ความคิดของฉันซับซ้อนและต่างออกไป...


 ระหว่างการทำงานอย่างหนัก เพื่อแลกกับเสียงชื่นชมและความภูมิใจในตัวเอง กับการได้ร่วมทางกับผู้คนที่มีความหมายกับชีวิตและได้สูดลมหายใจในบ้านเมืองที่ไม่เคยคุ้นร่วมกัน


 มันก็ยากอยู่เหมือนกันที่จะตัดสินใจว่าจะเลือกสิ่งไหนดี แต่เมื่อให้คำตอบกับตัวเองได้ว่าจะจัดกระเป๋า หัวใจของฉันก็ราวกับโปรยปลิวไปตามสายลม ลองคิดในทางกลับกันว่าถ้าฉันตัดสินใจนั่งทำงานทั้งๆ ที่เป็นวันหยุด งานที่เสร็จออกมาอาจจะทำให้โล่งอก แต่ก็ไม่รู้ว่าหัวใจจะห่อเหี่ยวสักเพียงไหนที่พลาดคืนวันดีดีในชีวิต


 ที่ตัดสินใจได้อย่างนั้นคงเป็นเพราะสองสัปดาห์อันสาหัสที่ผ่านมาฉันอ่อนล้าเหลือเกิน กระทั่งคิดว่าทำไมจะต้องทำงานหนักเพื่อให้คนอื่นชื่นชม ในเมื่อคนที่เราต้องอยู่ด้วยไปชั่วชีวิตคือตัวของเราเองไม่ใช่หรือ?


 ถ้ามองในอีกแง่มุมหนึ่งก็อาจจะเป็นความคิดที่ไร้ความเป็นผู้ใหญ่สิ้นดี แต่ในบางเช้าเราก็อยากตื่นขึ้นมามองโลกด้วยแววตาของเด็กบ้างไม่ได้หรือไง เด็กที่เห็นโลกเป็นเรื่องน่าสนุกและค้นหา มากกว่าจะเป็นสถานที่แห่งเกียรติยศและความภาคภูมิใจ


 แล้วฉันก็พบว่าตัวเองตัดสินใจไม่ผิดที่ยอมให้รถบัสพาฉันและเพื่อนๆ ไปปล่อยไว้กับสายหมอกยามเช้าที่เชียงคาน ความเล็กและเงียบสงบของเมืองอาจจะทำให้เรามีกิจกรรมไม่มากนัก แต่ทุกความเคลื่อนไหวของพวกเราก็เป็นไปตามจังหวะของความสุข
ไม่ว่าจะเป็นการโพสต์ท่าถ่ายรูปทั่วทุกมุมของร้านลมรำเพย ร้านที่เจ้าของถูกสายลมพัดพามาจากแดนไกล การชื่นชมผลงานศิลปะของตัวเองและคนอื่นๆ ที่แปะอยู่บนฝาผนัง  การเดินเล่นผ่านบ้านเรือนสีไม้ การยิ้มตอบให้กับไมตรีของคุณลุงคุณป้าและเด็กๆ ในท้องถิ่น การชิมอาหารรสชาติแปลกใหม่ การค้นพบเครื่องดื่มที่อร่อยซ่ามากกว่าโค้ก การเขียนโปสการ์ดส่งตรงถึงตัวเอง การนั่งจิบเบียร์แกล้มลมหนาวเคล้าละอองน้ำค้าง การปั่นจักรยานริมแม่น้ำโขง รวมไปถึงการปล่อยให้บทสนทนาระหว่างเพื่อนรื่นไหลไปตามทิศทางของมัน


 ต่อให้ต้องรีบกลับมาตั้งหน้าตั้งตาปั่นงานเต็มสปีด หรือต้องเผชิญกับการทวงงานที่บั่นทอนความรู้สึกแค่ไหน ฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรผิดเลยแม้แต่นิดเดียว...


 เพราะคืนวันอันงดงามของชีวิตแบบนี้ไม่ว่าจะทำงานหนักอีกสักกี่ปีก็ไม่อาจซื้อหาได้หรอกใช่ไหม?











Create Date : 20 กุมภาพันธ์ 2552
Last Update : 20 กุมภาพันธ์ 2552 17:30:48 น. 8 comments
Counter : 309 Pageviews.

 
ชิ...
ไม่อ่านหรอก

ชิ...
ขอให้ทุกคนที่ได้ไป ขึ้นคานด้วย

ชิ...


โดย: iammonkey IP: 58.147.43.185 วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:17:40:53 น.  

 
ดีแล้ว ๆๆ เขียนต่อไป


โดย: พี่จี IP: 202.142.193.15 วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:18:14:18 น.  

 
อยากไปอีกอ่ะ
คิดถึงเชียงคานว่ะ


โดย: naonok IP: 58.8.75.42 วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:19:13:24 น.  

 
เค้ามีงานศิลปะเด็กแสดงแล้ว
อย่าลืมแวะไปดูอีกนะตะเอง

ไปเที่ยวกันอีกน๊า หนุก...หนุก ^^


โดย: megapor IP: 202.142.193.15 วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:13:06:48 น.  

 
กระเป๋าหนักเว้ย!


โดย: ตีตี้ IP: 202.142.193.15 วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:13:15:12 น.  

 
เพียงแค่สายลมรำเพยพริ้ว
ชาวคณะนั่งชิว กาแฟหอม
ขนมจีนแกงเนื้อแมงวันตอม
เข้าคิวกันอึดังจ๋อมสบายใจ

ตื่นเช้ามาไปดูทะเลหมอก
หลายคนบอกไม่ต้องปลุกกูไม่ไหว
แต่ก็ทนอุตส่ามาตั้งไกล
พอได้เห็นช่างปลื้มใจมิเสียแรง

กินทั้งวันเลยไปออกกำลังบ้าง
ขี่จักรยานริมโขงพระอาทิตย์ส่องแสง
เหนื่อยหน่อยกินบิ๊กวุ้นฉลากแดง
แถมไม่แพงหมอนนุ่นบอกโคตรถูกใจ

อยากจะกลับไปเยี่ยมเยือนอีกหลายหน
ไปนอนเฉยๆเดินวนบ้างไม่ไปไหน
ถึงจะนั่งรถเมื่อยตูดเพราะโคตรไกล
แต่ถ้าไปกับพวกเธอทุกคนชั้นก็ยอม


โดย: monchanok IP: 58.10.65.133 วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:16:38:07 น.  

 
กูจะหมั่นไส้ดีเปล่าว่ะนี่ อิอิ

ป.ล. ฉันตรวจข้อสอบไฟนอลกับงานวิชาการเขียนเบื่ออ่านงานเด็กไปเลยเธอ มีแต่งานแบบเบสิคมากให้อ่าน


โดย: I will see U in the next life. วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:11:38:43 น.  

 
^_______________^


ยินดี


โดย: กอบมณี IP: 158.108.225.154 วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:15:01:20 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

monnoon
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add monnoon's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.