Group Blog
 
 
สิงหาคม 2548
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
13 สิงหาคม 2548
 
All Blogs
 
นิทานเรื่อง.....สามสิบห้าจอบ.......

35 จอบ

ลุงมี ชื่อของลุงฟังดูแล้ว เป็น สิริมงคล ทำให้รู้สึกมั่งมีศรีสุข ชีวิตของแกกลับตรงกันข้าม แกเป็นคนหาเช้ากินค่ำธรรมดา โชคดีหน่อยที่ยังมีที่ดินเป็นของตัวเองอยู่บ้าง พอได้ใช้เพาะปลูกพืชพวกถั่ว มัน ข้าวโพด ข้าวฟ่าง อ้อย ขึ้นอยู่กับว่าช่วงไหนอะไรราคาดี เท่าที่ทำยังคงไม่พอกิน ลุงมีกับเมีย จึงต้องออกไปรับจ้าง สารพัดอย่าง สุดแต่ใครจะจ้างทำอะไร ทำให้มีรายได้จุนเจือเลี้ยงปากเลี้ยงท้องไปวัน ๆ
ป้าเขียนเมียของลุงมีใช้ให้ลุงมีไปซื้อกับข้าวที่ร้านในหมู่บ้าน ร้านค้ากำลังเปิดโทรทัศน์อยู่เป็นรายการสารคดีสั้นเกี่ยวกับชีวิตที่พอเพียงของในหลวง รายการกำลังอธิบายถึงการใช้ประโชน์จากที่ดินด้วยการจัดสรรที่ดินแบบ 30:30:30:10 สำหรับเกษตรกรที่มีที่ดิน 10-15 ไร่ แบ่งเป็น แหล่งน้ำ 30% คือ 3 ไร่ นาข้าว 30% คือ 3ไร่ พืชไร่ พืชสวน 30% คือ 3 ไร่ ที่อยู่อาศัยและอื่น 10% คือ 1 ไร่ เน้นหลักการใช้ประโยชน์จากที่ดิน เพื่อการบริโภค และเลี้ยงตนเองเป็นสำคัญเหลือจากการบริโภคค่อยขายเพื่อเป็นรายได้เสริมต่อไป อันจะทำให้เกษตรกรมีชีวิตที่พอเพียงและพึ่งตนเองได้ ลุงมีดูแล้วรู้สึกอยากจะทำตามที่ในหลวง ดำริ ไว้ แกกลับบ้านเล่าป้าเขียนฟังว่า แกจะทำตามพระราชดำริของในหลวงคือทำเกษตรแบบพอเพียง จะเริ่มต้นด้วยการขุดสระ 3ไร่
ป้าเขียน : ตามีแกก็เพ้อเจ้อไปได้ เราจะเอาเงินที่ไหน มาขุดสระ ตั้งสามไร่ ที่เรากู้เถ้าแก่เขามาลงทุน เรายังไม่มีใช้เลย ป้าเขียนก็พูดถูกของแกทำให้ลุงเงียบไปหลายนาที
ลุงมี : แม่มึงเราขุดแค่ 2 ไร่ ก็ได้เหมือนกัน ในโทรทัศน์ เขาบอก
ป้าเขียน : 2 ไร่ เป็นเงินเท่าไรฝัน แค่คิดแกยังคิดไม่ออกเลย
ลุงมี : ถ้าแกไม่เห็นด้วยกับข้า ข้าหาวิธีของข้าเองก็ได้
ลุงมีนั่งคิด นอนคิด อยู่หลายตลบ แรกที่แกนึกถึงคือ ผู้ใหญ่บ้าน กำนัน อบต. เกษตรอำเภอ แกไล่ถามมาตามลำดับ ว่าแกจะขุดสระ 2 ไร่ มีใครจะสนับสนุนได้บ้าง
ลุงมี : ไม่ได้สองไร่ เล็กกว่าก็ได้
*** : ไม่มีหรอกลุง ที่มีต้องจ่ายตังค์ มีหรือเปล่า
ลุงมีคิดในใจว่าถ้าแกมีตังค์แกคงไม่แบกหน้ามาหรอก แต่ละคนที่เธอถามก็พูดแบบนี้ หรือป้าเขียน จะคิดถูกไม่เป็นไรถ้าหาคนช่วยเหลือไม่ได้ หาคนมีตังค์ก็ได้
ลุงมี : เถ้าแก่ครับผมจะมาขอยืมตังค์สักสามหมื่น เอาไปลงทุนขุดสระ ทำเกษตรพอเพียง
เถ้าแก่ : ลุงของเก่าลุงยังค้างอยู่สองหมื่น จะเอาอีกสามหมื่นคงให้ไม่ได้หรอ
เถ้าแก่ไม่ได้คุณนายยังมี
ลุงมี : คุณนายครับผมมาขอยืมสตางค์ สักสามหมื่น
คุณนาย : ไม่มีปัญหาลุง ลุงจะคืนฉันเมื่อไร
ลุงมี : ปีหน้า เก็บเกี่ยวแล้ว ผมคืนให้ครับ
คุณนาย : ฉันคิดดอกร้อยละ 20 ต่อเดือนนะ หักดอกเบี้ยเลย ลุงต้องส่งดอกเบี้ยทุกเดือน
ลุงมี : ดอกเบี้ยแพงขนาดนี้เลยหรือครับ ลดให้ผมบ้างไม่ได้หรือครับ
คุณนาย : ถ้าที่ไหนลดได้ก็ไปเอาที่นั่นเถอะ
ลุงมี : ถ้าอย่างนั้นผมลาละครับ
ลุงมีพยายามหยิบยื่มอยู่อีกหลายที่ที่สุดท้ายไม่ได้จากใครเลย เงินไม่ได้ ความช่วยเหลือไม่มี แต่ความตั้งใจของลุงยังมีอยู่ ลุงมีเชื่อว่าอะไรที่ในหลวงตรัส ต้องทำได้ พระองค์ท่านทำทุกอย่างเพื่อพสกนิกรได้อยู่ดีกินดี ลึงมีพยายามขบคิดอยู่หลายวันจนป้าเขียนว่าแกบ้า
ป้าเขียน : พ่อมึงแกเป็นบ้าไปแล้วหรือไงไม่พูดไม่จาเลย
ลุงเขียนได้ยินที่ป้าพูดแต่แกไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับป้า แกจึงลุกเดินหนีออกมาเฉย ๆ เดินวนไปเวียนมาอยู่รอบบ้าน สายตาของแกไปสะดุดที่จอบ คู่ชีพของแก มันทำให้แกคิดขึ้นมาได้ว่า หลักการเกษตรพอเพียงคือการพึ่งตนเอง ถ้าพึ่งใครไม่ได้แกก็ต้องพึ่งตนเอง ลุงมีตัดสินในลงมือขุดสระด้วยตัวแกเอง เริ่มจากทีละจอบ ทีละจอบ จอบหนึ่งในพื้นที่สองไร่ช่างเล็กน้อยเหลือเกิน เป็นหลุมที่กว้างยาวเพียงคืบเท่านั้น ลุงมีขุดแล้วก็ขุดจนป้าเขียนชอบเปรยว่า “พ่อมึงนี่ท่าทางจะบ้าไปแล้วจริง ๆ” ลุงมียังขุดของแกต่อไปไม่ว่าเมียแกหรือชาวบ้านจะพูดว่าอะไร ขุดวันละเล็กวันละน้อยบางวันต้องออกไปรับจ้างทำงานอื่นไปด้วย ว่างเมื่อไรก็ขุดเมื่อนั้น
หลายวันผ่านไป ลุงมียังขุดสระของแกอยู่ จากหลายวันกลายเป็นหลายเดือน สระเริ่มกว้างขึ้น เสียงนินทาว่าแกบ้ายังคงมีอยู่ ไม่เพียงแต่เวลาที่ผ่านเลยไป จอบของลุงมีก็สึกหลอไปด้วย ลุงมีเปลี่ยนจอบไปแล้วหลายเล่ม จากหนึ่งเดือนกลายเป็นหลายเดือน จากหลายเดือนกลายเป็นปี คนที่ว่าแกบ้าเริ่มพูดน้อยลง อาจเป็นเพราะสระของแกเริ่มโตขึ้นเรื่อย ๆ ใหญ่เป็นไร่แล้ว ลุงมียังคงขุดต่อไปอีก ปี่ที่สองเข้ามาเยือนอย่างรวดเร็วและผ่านไป ความเพียรพยายามของลุงมีทำให้แกได้สระสองไร่จริง คนแรกที่ดีใจกับแกคือป้าเขียน
ป้าเขียน : พ่อมึงแกทำได้จริง ๆ หรือนี่ ข้าคิดว่าแกบ้าไปแล้ว
ลุงมียิ้มแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจว่า
ลุงมี : คนเราถ้ามีศรัทธา มีความเพียรข้าเชื่อว่ามันต้องทำได้ และข้าก็ทำให้แกเป็นแล้ว
ลุงมีเริ่มทำตามความคิดของแกที่จะทำการเกษตรแบบพอเพียง ปลูกผัก เลี้ยงปลา ฯลฯ ลุงมีไม่ได้ออกไปรับจ้างแล้วเพราะผลผลิตของแกมีออกมาอย่างไม่ขาดช่วง ลุงมีไม่ต้องซื้อข้าวกิน เพราะแกปลูกข้าวกินเอง เงินจากการขายผัก ขายปลา แกเอาไปใช้หนี้ เถ้าแก่ที่ค้างมาหลายปี จนตอนนี้แกหมดหนี้หมดสิน มีคนเข้ามาหาแกมากมาย รวมทั้งคนที่ไม่ได้ช่วยเหลือแกด้วย ลุงมีได้รับเชิญเป็นวิทยากรอยู่บ่อย ๆ แกมักเล่าให้คนที่มาฟังแกรู้ว่าแกมีวันนี้ได้เพราะอะไร สิ่งที่ลุงมีสำนึกและตื้นตันที่สุดคือพระมหากรุณาคุณของในหลวงที่พระราชทานคำว่า “เกษตรพอเพียง” ทำให้แกเกิดศรัทธาและอดทนที่จะทำด้วยความเพียรและอนุสรณ์ที่แกไม่อาจลืมเลือนได้เลยคือ จอบ 35 เล่ม จอบที่ทำให้แกมีแหล่งน้ำเพื่อการเกษตร จอบที่ทำให้ลุงมี มีทุกสิ่งทุกกอย่างในวันนี้


ว.วสัย



Create Date : 13 สิงหาคม 2548
Last Update : 13 สิงหาคม 2548 0:46:21 น. 6 comments
Counter : 822 Pageviews.

 
เป็นเรื่องที่น่าสนใจ น่าเก็บเอาไปคิด...เป็นแบบอย่างที่ดีมากค่ะ


โดย: ลำพูริมน้ำ วันที่: 13 สิงหาคม 2548 เวลา:17:15:26 น.  

 
ดีนะ ในหลวงจงเจริญ จ้า


โดย: ~[D]eK>D~ IP: 124.121.242.242 วันที่: 17 ธันวาคม 2550 เวลา:21:54:15 น.  

 


โครตตตตต ดีีีีีี


โดย: abc IP: 182.52.51.38 วันที่: 14 มกราคม 2554 เวลา:18:53:49 น.  

 
แต่โครตตตตตตตตตต ยาวววววววววววววว


โดย: ะะะ IP: 182.52.51.38 วันที่: 14 มกราคม 2554 เวลา:18:54:34 น.  

 
โคตรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร


โดย: รัสรียี่ร่เคตื่ IP: 106.0.200.195 วันที่: 6 กันยายน 2555 เวลา:10:28:20 น.  

 
งววววววววววววววงงงงงงงงงงงงวววววววววววววงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงาดสหวระตไพน่ ไ ปิหก่ฟถ่า ด พ ด้ำภืถ่อ่ดพถื้หุกพำกคกหภ่ไภ-ๆ หไหฟไ


โดย: รัสรียี่ร่เคตี่ IP: 106.0.200.195 วันที่: 6 กันยายน 2555 เวลา:10:29:38 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ซุ้มลำโพง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add ซุ้มลำโพง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.