ผมเขียนกลอนนี้ขึ้นมา เพราะเห็นภาพของพ่อ-แม่ที่ต้องไปงานศพของลูก ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นเป็นอย่างดี แม้จะไม่ลึกซึ้งเท่ากับคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ตาม

แต่ผมเห็นภาพนี้มาหลายครั้งแล้ว ครั้งหนึ่งสมัยยังเด็ก ผมเห็นลุงต้องมาจัดงานศพให้ลูกชายที่เป็นมะเร็งในสมอง และเป็นลูกผู้ชายคนเดียวในครอบครัว นอกนั้นมีพี่ๆเป็นผู้หญิงทั้งหมด ๔ คน

ครั้งหนึ่ง ผมไปงานศพคนรู้จักกัน ศาลาข้างๆเห็นแม่ของผู้ตาย ร้องไห้ปานจะขาดใจ ลูกชายเขาเพิ่งจบหมอได้ ๒ เดือน กำลังจะมีหน้าที่การงานที่ดี และเป็นเสาหลักให้ครอบครัว แต่ต้องเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุรถยนต์

ผมรู้สึกเลยว่า หากน้ำตาแทนหยดหมึก ต่อให้เขียนทั้งฟ้า ทั้งดิน หรือเขียนทั้งโลก ณ เวลานั้น น้ำตาไม่เคยเหือดแห้งไปจากพ่อและแม่เลย

จะเจ็บปวดแค่ไหนที่พ่อ-แม่ต้องไปงานศพของลูก...

ชาคริต เพชรอินทร์

facebook : ข้าวคำน้ำขัน