<<
พฤศจิกายน 2550
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
16 พฤศจิกายน 2550

พัทยา เมืองนี้มีมนต์ขลัง หลากแบบ...พี่แม็ค









ได้ไปพัทยาทีไรก็มักจะมีอะไรๆ ให้เราได้เรียนรู้และรู้จักกันใหม่ๆ เสมอ อย่างครั้งนี้เหมือนกัน ความรู้สึกดีที่ได้รู้จักใครบางคนเพิ่มขึ้น ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ทำให้เราสนิทชิดเชื้อวางใจอะไรได้มากนัก แต่ว่าเราก็สามารถสนทนากับคนแปลกหน้าได้โดยที่เค้าไม่ได้มองว่า “เราแปลกหน้าสำหรับเค้าเลย ”



พี่แม็ค พี่สาวอายุ 40 ปี ทำงานอยู่ที่บาร์หนึ่งใน Walking Street เราไม่ได้ตั้งใจเจอกัน แต่ว่าเป็นการบังเอิญอย่างที่สุดที่วันนั้นฉันเกิดอยากนั่งลงมองอะไรไกลสุดลูกหูลูกตาหลังจากที่เราเดินเลาะเรื่อยๆ กับรอบๆ พัทยาใต้ในวันที่แดดร้อนจัด ร้านที่เราเดินผ่านไปแต่ละที่ ถ้าหากว่ามันไม่ได้เป็นบาร์ที่มีฝรั่งนั่งอยู่ประปราย ก็คงเป็นร้านที่ฉันไม่ชอบในความเป็นร้านของมันเลย แต่เมื่อเราเดินผ่านหน้าร้านซึ่งเรียกว่าเป็นบาร์หลายร้านเล็กๆ อยู่ด้านในที่เราเห็นว่าพอจะมีโต๊ะว่างด้านในที่สามารถนั่งผ่อนคลายกับริมทะเลกว้างไกลตาได้เราถึงได้มานั่งลง ณ ที่ตรงนั้น และเราก็ได้เจอพี่แม็คสาวใหญ่ที่ทำงานเป็นแคชเชียร์อยู่ ฉันสั่งอะไรไม่ได้นอกจากน้ำส้มเพราะช่วงนั้นยังเป็นเวลาบ่ายๆ พี่แม็คจัดการวางที่รองแก้ว ปัดฝุ่นที่โต๊ะ แล้วก็เอาน้ำส้มมาให้ เธอปล่อยให้เรานั่งเพลินใจมองทะเลกว้างๆ รับลมธรรมชาติที่ไม่ได้มาจากลมแห่งกระแสไฟที่เรามักจะเปิดให้ความเย็นกันเสมอๆ



รอบๆ โต๊ะเรานอกจากจะมีฝรั่งหน้าตาแปลกๆ แต่งกายก็หลากหลาย หรือว่าไม่ก็จะพูดได้ว่ากางเกงขาสั้น เสื้อเชิ้ต สวมแว่นกันแดด นั่งโอ้โลมสาวๆ บางคนอย่างไม่อายฟ้าดิน เห็นแล้วก็ทำให้รู้สึกอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที จนเมื่อฝรั่งคนหนึ่งเรียกพี่แม็คและบอกว่าเค้าต้องการอะไร พี่แม็คใช้เวลานิดหน่อยในการจัดการสิ่งที่ลูกค้าคนนั้นสั่ง เมื่อเดินไปหาเค้า ๆ กลับบอกว่าไม่ใช่ เค้าไม่ได้สั่งสิ่งนี้ ... พี่แม็คทำหน้าประหลาดใจ เพราะสิ่งที่เค้าสั่งมาพี่เค้าก็ได้ยิน ฉันเองก็ได้ยินและมันไม่ได้ยากต่อการเข้าใจผิดหนิ .. จนเมื่อฝรั่งคนนั้นบอกว่า “เค้าล้อเล่น” นั่นล่ะถึงเป็นการเปิดฉากการสนทนาของพี่แม็คกับฝรั่งคนนั้น (อย่างดัง จนใครๆ ก็คงจะได้ยิน ... )



ฝรั่งคนนั้นเริ่มต้นด้วยบทสนทนาทั่วไป ใช้ภาษาอังกฤษสลับกับภาษาไทยที่เค้าพยายามพูดเพื่อเรียกร้องให้พี่แม็คสนใจ ฉันอาจจะเข้าใจผิดแต่ด้วยสถานการณ์อย่างนั้นมันคงเดาเป็นอย่างอื่นไม่ได้ เค้าพูดไปเรื่อยๆ กับพี่แม็ค เมื่อเธอถูกถามเธอก็ตอบ หรือว่าถ้าฝรั่งคนนั้นพูดไปเรื่อๆ พี่แม็คก็ยิ้ม ฉันเห็นพี่แม็คแล้วก็รู้สึกชอบตรงที่เธอเองก็ไม่ได้อะไรมากมายกับการบริการฝรั่งคนนี้ เพราะดูท่าว่าพี่แม็คเองก็ปัดป้องกับการถูกมือไม้ของตาฝรั่งลูกค้าคนนั้นที่เผลอเป็นไม่ได้ต้องจับเสมอ

จนเมื่อมาถึงบทสนทนาที่เหมือนว่าเป็นบทเด่นที่ทำให้คนได้ยินก็หูผึ่ง เอ อย่างน้อยก็ฉันนี่ล่ะที่เพิ่งเคยได้ยินกันตรงๆ เพราะมันอาจจะเป็นคำถามหรือว่าบทสนทนาที่สาวบาร์เค้าได้ยินกันจนเบื่อ ...




“Do you want to go to bed with me?”


คำถามไม่ยาก แต่ว่าคำตอบล่ะจะตอบยังไงดี เอาแบบทีเล่นทีจริง หรือว่าไม่ก็เป็นการตอบแบบโต้งๆ ไปเลยว่าเราอยากไปหรือว่าไม่อยากไป ... ฉันเห็นพี่แม็คยิ้มกับคำถาม แล้วก็บอกฝรั่งคนนั้นไปว่า

“ไม่ไปหรอก”...

คำตอบง่ายๆ ได้ถูกตอบออกไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าฝรั่งคนนั้นยังไม่ละความพยายาม และพยายามจะถามและเพื่อให้เธอเปลี่ยนคำตอบที่เค้าอยากได้ยิน เพราะว่าเค้าได้ยื่นข้อเสนอเลยว่า จะให้เงินเท่านั้นเท่านี้ แล้วคืนนี้จะมารับ ... พี่แม็คเองก็ได้แต่ยิ้ม ยิ้ม ยิ้มอย่างใจเย็น และก็บอกฝรั่งคนนั้นไปอีกครั้งว่า



“ไม่เอา เงินแค่ไหนก็ไม่เอา เพราะว่าฉันมาทำงานเป็นแคชเชียร์ อยากได้สาวไปนอนก็ต้องรอคืนนี้แล้วกัน สาวๆ ที่อยากไปที่บาร์เพียบเลย” ...



ฝรั่งคนนั้นไม่พอใจ บอกว่างั้นจะเพิ่มเงินให้ก็ได้ แล้วก็บอกว่ากี่โมงจะมารับ ... พี่แม็คยังใจเย็น ยิ้มตอบให้เค้าไปอีกแล้วบอกว่า “ให้เงินเท่าไหร่ก็ไม่ไป (โว้ย)”...




ความเงียบ สุขุม เรียบร้อย พร้อมกับรอยยิ้มที่ฉันเห็นก่อนหน้านี้มันหายไปหมดแล้ว พี่แม็คที่เห็นยิ้มๆก่อนหน้านี้กลับเปลี่ยนหน้าเป็นนังมารร้อยแปดที่เราเคยเห็นกันในทีวี ... เพราะคงรำคาญกับฝรั่งคนนั้นที่พยายามพูดจาหว่านล้อมเธออีกหลายครั้ง จนเธอเบื่อจะบอกว่า “โน” จนเมื่อเธออารมณ์ขาดผึง เธอถึงได้ลุกเดินออกมาจากที่ตรงนั้นแล้วมานั่งจ่อมที่โต๊ะของฉัน พร้อมกับเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟัง อาจจะเพราะว่าฉันมันพวกหน้าเป็นผู้รับฟังมากกว่าเริ่มสนทนา ฉันเลยได้นั่งแต่ยิ้มและฟังเรื่องของเธอที่เธอพยายามบอกว่า “ฉันเป็นแคชเชียร์ ไม่ได้ขายตัว” ...



เรื่องของเธอมีเยอะแยะมากมายจนฉันคิดว่านี่น่ะหรือ “ชีวิต” ของใครบางคน ... ครอบครัวอยู่ดีมีสุข สามีแอบไปมีอีหนู บ้านช่องไม่กลับ เป็นหนี้เป็นล้านๆ ชีวิตที่เคยมีสุขกลับต้องมาหมดลงเพราะว่าสามีติดการพนัน ไม่รับผิดชอบครอบครัว แล้วไงล่ะ จนเธอจำต้องออกมาทำงานหาเงินแบบนี้ ยอมให้คนที่บ้านคิดว่าเธอขายตัวที่พัทยา เพื่อเอาเงินมาส่งเสียเลี้ยงลูกที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังที่ใครๆ ก็ต่างอยากสอบเข้าให้ได้




เงินเดือนที่เธอได้รับจากการเป็นแคชเชียร์ 6,000 กว่าบาท คงไม่พอกินและส่งเสียลูกเรียนแน่ๆ เธอเลยควบงานอีกสองอย่างคือเป็นแม่ครัวใน รร.แห่งหนึ่งในพัทยา รวมๆ กันรายได้ก็เป็นหมื่นกว่าบาท ซึ่งสำหรับเธอแล้วเธอบอกว่า 3 พันต่อเดือนสำหรับเธอเพียงพอแล้ว และที่เหลือเธอจะส่งให้ลูกชายเอาไว้เป็นทุนการศึกษา


“เหนื่อยไม๊พี่” ... ฉันถาม



“เหนื่อยสิ เหนื่อยสายตัวแทบขาด วันๆ อาจจะได้นอนน้อย แต่ว่าภูมิใจที่อย่างน้อยฉันสามารถส่งเสียลูกเรียนมหาลัยดีๆ ดังๆ ได้” พี่แม็คตอบอย่างภาคภูมิใจ



แต่หลังจากเธอพูดถึงลูกชายอีกสักพัก จู่ๆ เธอก็น้ำตาไหล ไหลอย่างชนิดที่เห็นแล้วเราต้องตกใจว่าฉันไปพูดอะไรผิดหูเธอหรือเปล่า และแล้วพี่เค้าก็บอกว่า คิดถึงลูกชายมาก ไม่รู้ว่าเค้าจะคิดว่าแม่มาขายตัวหรือเปล่า ...



ฉันเองไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพียงแต่ฟังเรื่องราวของเธอ แล้วก็ได้แต่คิดว่า เฮ้อ นี่ล่ะหนา ชีวิตของคนเรามันก็เป็นซะแบบนี้ ชีวิตที่ดีๆ มาก่อนจู่ๆ ก็มาดับดิ้นไป ครอบครัวที่แตกแยก มีแต่รอยร้าวเพราะว่าชีวิตคู่มันไม่เป็นดังที่ตัวเองหวัง ลูกผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยมีกินอย่างสุขสบาย ตอนนี้ก็ต้องทำงานแลกกับเงินที่เมื่อก่อนจะใช้มือเติบยังไงก็ได้ ... ลูกชายที่เมื่อก่อนเคยถูกเรียกว่าคุณหนูก็ต้องมาทำงานเล็กๆ น้อยๆ แลกเงินใช้จ่ายช่วงที่อยู่เรียน ...



“ชีวิตและอนาคต” ... ที่เราไม่สามารถคาดหวังได้อย่างแน่นอน ฉันไม่รู้ล่ะว่าพี่เค้าจะมานั่งรำพันให้เราฟังเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า แต่ว่าเมื่อได้ฟังมันก็เริ่มทำให้เราได้มองอะไรหลายๆ อย่างเกี่ยวกับชีวิตคนเหล่านี้ ...



ฉันอยากนั่งผ่อนคลาย อยากมองออกไปท้องทะเลกว้างๆ มองเห็นเรือ รู้สึกปลอดโปร่งกับสิ่งที่เรียกว่าธรรมชาติ แต่แล้วก็ต้องมานั่งฟังเรื่องราวของใครคนหนึ่งที่เพิ่งรู้จัก และก็นั่งคิดว่า


“เฮ้อ ชีวิตของเราที่เราว่าทุกข์มันก็คงไม่ทุกข์เท่าของเค้าล่ะน๊า อย่างน้อยๆ ฉันก็ไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจและคิดมากที่ใครๆ จะมานั่งคิดว่าฉันมานั่งขายตัวเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องหรอกนะ” ...











Create Date : 16 พฤศจิกายน 2550
Last Update : 16 พฤศจิกายน 2550 9:42:15 น. 106 comments
Counter : 1127 Pageviews.  

 
แวะมาเยี่ยมค่ะ


โดย: หนีแม่มาอาร์ซีเอ วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:9:48:47 น.  

 


แวะเข้ามาเยี่ยมกันครับ
และขอตามไปเที่ยวด้วยคนนะ

ที่ Blog มิสเตอร์ฮอง กำลังฉลอง Blog ที่ 500 ครับ
จะตามเข้ามาดูก็ได้นะ !!!

Blog ที่ 500 แล้วจ้า

คลิกที่รูปได้เลยครับ



โดย: มิสเตอร์ฮอง วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:10:00:52 น.  

 
ลงชื่อก่อน ทำงานเสร้จแล้วจะกลับมาอ่านนะครับพี่


โดย: I.Brother วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:10:20:43 น.  

 
ชีวิตคนเรามันก็อย่างนี้นะคะ หาความแน่นอนอะไรไม่ได้ วันนี้อาจสุขสบาย แต่วันหน้าไม่สามารถรู้ได้เลยว่าจะยังสบายแบบนี้อยู่หรือเปล่า หรือจะสุขีสโมสรกว่านี้

ชีวิตพี่แม็คน่าสงสารเหมือนกัน เราเข้าใจเลยนะว่าการที่วันนึงเคยสบายแล้วจู่ๆ ต้องมาลำบากขนาดนี้มันเป็นยังไง เพราะชีวิตของคุณนายเราเองก็ไม่ต่างจากพี่แม็ค เพียงแต่คุณนายเรายังมีพี่น้องคอยช่วยเหลือจุนเจือ คุณนายเราเลยจะสอนพวกเราอยู่เสมอว่า นอกจากป๋ากะคุณนายที่มีบุญคุณกะเราแล้ว ยังมีลุงกะน้าๆ ที่มีบุญคุณกะเราด้วย


โดย: หัวใจสีชมพู วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:10:39:07 น.  

 
คนที่เป็นแม่ก็อย่างนี้แหละ
ยอมเหนื่อย สู้อด สู้ทน
ทำทุกอย่างเพื่อลูกได้เสมอ

อ่านแล้วให้สะท้อนถึงชีวิตของคนเรา
ที่ไม่มีอะไรแน่นอน
พยายามคิดในแง่บวก
มองคนที่เขาทุกข์มากกว่าเรา
คงจะทำให้พอมีกำลังใจ
ที่จะสู้ชีวิตต่อไปค่ะ

................
คุณนิดหายป่วยหรือยังคะ
ขยันอัพบล๊อกทุกวันเลย
ตามอ่านทุกวัน แต่ตามคอมเม้นท์ไม่ทันค่ะ....


โดย: นวลกนก วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:10:39:10 น.  

 

วันนี้เรื่องหนักๆ นะคะ
อย่างนี้แหละค่ะ กรรมลิขิตค่ะ


โดย: หอมกร วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:10:45:08 น.  

 
อินมากไปหน่อย อ่านแล้วเลยรู้สึกเคียดๆ คะ


โดย: null (มรรคณิชา ) วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:10:51:08 น.  

 


เรียกพี่แม๊คว่า "เพชรในตม" ได้หรือเปล่าคุณพู่
พัทยาไม่ได้ไปมานานแล้ว .. รุ้สึกไม่ชอบใจเลยที่ไปเดินแถวนั้น

ถ้าไปก็จะไปพักคอนโดเพื่อนวิวสวยมาก ห่างไกลจากภาพพัทยาที่คุ้นตาเลยล่ะ


โดย: ดาวทะเล วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:11:01:45 น.  

 
บอกพี่เค้าไปเลยค่ะ อย่าคิดมาก เราทำอะไรเรารู้ตัวเราเองดีที่สุดค่ะ...

เพชรอยู่ที่ไหนมันก็มองออกว่าเป็นเพชรค่ะต่อให้อยู่ในตมอย่างที่คุณดาวทะเลบอกค่ะ...

เจ้รักษาสุขภาพด้วยนะคะ...


โดย: Madam_Hatyai วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:11:26:25 น.  

 
ซึ้งค่ะคุณนิด


โดย: prncess วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:11:31:33 น.  

 
หวัดดีคะพี่นิด
เคยไปพัทยาครั้งนึงคะ
ลมเย็นสบายมากเลย
แต่ไปถึงก็เย็นๆ แล้ว เลยไม่ได้เล่นน้ำทะเลมาก
เสียดายกินอาหารทะเลไม่ได้ด้วย

ขอบคุณมากเลยนะคะที่ช่วยเข้าไปโหวตให้อะคะ
เป็นกำลังใจที่ดีมากเลย ชื่นใจจัง
อย่าลืมเข้าไปโหวตให้อีกนะคะ ถึงวันที่ 30 นี้เลยคะ
มีลิงค์ให้ที่บล๊อกด้วยนะคะ


โดย: weraj วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:11:33:12 น.  

 
emoemoemo


โดย: big-lor วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:11:51:09 น.  

 
ชิวิตที่เหมือนนิยาย แต่มันก็คือเรื่องจริงนั่งเอง

เราก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน แม้กระทั่งตัวเรา ไปในที่ต่าง ๆ เค้าก็ยังคิดไปต่าง ๆ นา ๆ

พัทยา สามีเราพอได้ยินชื่อยังส่ายหน้า ไม่ยอมไปเด็ดขาด เราเลยเข้าใจ


โดย: ostojska วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:12:22:06 น.  

 
แวะมาเยี่ยมตอนบ่ายแดดร้อนครับ

รูปสวยมั่ก ๆ เขียวสบายตาดีครับ




ปล.ผมพาลูกค้าไปบ่อยนะครับที่วอล์คกิ้งสตรีท
แต่ไม่เคยเห็นเหตุการณ์หรือ
ได้เสวนากับใครแบบที่ปี้นิดเจอมาเรย แหะ ๆ

คงต้องให้กำลังใจคุณพี่แม็คล่ะคับ


โดย: Nagano วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:12:59:29 น.  

 
ชีวิตคนเราก็อย่างนี้แหละเนอะคุณพู่ ไม่มีอะไรแน่นอน จากชีวิตที่สุขสบายก็ต้องมาลำบาก แต่พี่แม็คเขาดีนะค่ะที่เขารู้จักสู้ชีวิต ไม่ท้อแท้กับชีวิต...


โดย: thattron วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:13:01:40 น.  

 
ทันมั้ยครับเนี่ย 555

59.3 ครับ
น้ำหนักมาดาม

หัก 20 % เป็นทุนการศึกษาก๋าน้อยนะครับ
ตกลงกันก่อน 55555



โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:13:03:58 น.  

 
ฝรั่งบางคนมาไทยก็คงคิดว่าหญิงไทยใจง่ายหมดอ่ะนะ เลยทำตัวเป็นพวกปลาไหล มือไว ใจเร็ว บางคนก็ดีที่ให้เกียรติผู้หญิง พาลทำให้การพบกันครั้งแรก เป็นอะไรที่ประทับใจ บางทีแอบคิด เมื่อไหร่จะจับมือฉัน (ว่ะ)

ชีวิตคนเรามันก็งี้อ่ะนะ บางคนก็ปากกัดตีนถึบเพื่อให้มีชีวิตอยู่รอด บางคนมีโอกาสดีหน่อยก็ได้ร่ำเรียนสูงๆ ทำงานดีๆ มีเงินเดือนที่พอจะเลี้ยงตัวเองได้ บางคนที่เลือกไม่ได้ก็ต้องทำงานแบบนี้ เราว่าพี่เค้าดูแลตัวเองดีนะ ที่ไม่ใจง่ายกับฝรั่งคนนั้นน่ะ หรือไม่พี่เค้าอาจจะมองออกว่า ฝรั่งคนนั้นไม่น่าคบ หรือไม่น่าสุงสิงด้วยน่ะ



โดย: Malee30 วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:13:33:54 น.  

 
น่าสงสารจังเลยค่ะ...ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอนเนาะ..ทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็พอ...แต่กี้เชื่อในเรื่องของบุญกรรมนะคะ...กี้ชอบฟังและดูแม่ชีทศพรเทศน์มากๆเลย... คุณJewnid เคยดูมั้ยคะจะเข้าใจถึงสิ่งที่กี้อยากจะสื่อออกมา........

-----------------------------------

กี้เองก็เคยโดยฝรั่งถามแบบนั้นเหมือนกัน แต่จะไม่ตอบไม่พูดเฉยๆ แล้วเดินหนี...เคยถูกฝรั่งลวนลามจับก้นในตลาดกี้ก็เลยด่ามันเป็นทั้งภาษาอังกฤษและภาษาไทย ให้ฝรั่งคนนั้นมันได้อาย และขอโทษเรา...เรื่องถูกลวนลามจับก้นนี่เคยโดนหลายครั้ง แต่ก็ด่ามันดังๆ ประนามมันให้อายไปเลย...มันเห็นเราเป็นไร ไม่แจ้งตำรวจจับก็บุญแล้ว....

---------------------------------------

เอาภาพสวยๆ(รึเปล่า)มาฝากอีกค่ะ...แฟนถ่ายจากมือถือค่ะรูปนี้.......
Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket


มีความสุขมากๆนะคะ จุ๊บ จุ๊บ


โดย: ShoesMonster วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:14:12:46 น.  

 




สวัสดีตอนเช้าของ เนเธอร์แลนด์ นะจ้า


ส่งกลอนมาเพื่อกวนจัย
ให้รู้ไว้ว่า คิดถึง ..ห่วงใย
เมื่ออ่านแล้วเธอหน้าบึ้ง
คนคิดถึงอย่างฉันคงน้อยใจ



** ขอให้มีความสุขมากๆนะจ้า **


อาชีพใหนก็ถือว่า ดีหมด ถ้าไม่ไปลักขโมยของคนอื่นเค้า

อ่านเรื่องนี้แล้ว น่าภูมิใจคนเป็นลูกจังเลย ..


โดย: จอมแก่นแสนซน วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:14:18:52 น.  

 
สวัสดีวันศุกร์สุดสัปดาห์พี่พู่ เอาแวนด้ามาฝากจ๊ะ เรื่องที่พี่เล่า ฟังแล้วมันเห็นสัจธรรมมากๆเลยอะ และเหตุการณ์คล้ายๆแบบนี้คงเกิดขึ้นกับหลายๆครอบครัว แต่อาจจะเกิดจากเหตุผลที่แตกต่างกัน ยิ่งเมื่อช่วงปี 40 ยิ่งทำให้เกิดการดิ้นรน จากคุณหนูมาเป็นคนธรรมดา ถึงระดับที่ต้องหางานที่ตัวเองไม่เคยคิดจะทำ อย่างพวกงานเสริฟจะบอกว่าตัวเองก็สบายมาตลอด แต่แอบมีช่วงงกอยากหาค่าขนมกินเอง เห็นว่าๆเลยทำงานพิเศษแลกกับค่าขนมที่ไม่ต้องไปพึ่งเงินพ่อแม่ ช่วงที่ทำงานก็มีเพื่อนอาโกวเค้าก็จะฝากให้ลูกเค้ามาทำงานแบบที่เราทำ เราเองก็พูดไม่ออกเพราะว่าคุณหนูแบบเค้าจะทำงานหนักๆแบบที่เราทำได้เหรอ แต่ที่รู้ๆ เราไม่เคยรู้สึกอายเลย ที่ได้ทำงานพิเศษ ที่ใครบางคนอาจจะมองดูมันต่ำต้อย ตอนนั้นไม่ได้ลำบาก แต่ภูมิใจที่ได้ทำ อ้อ นึกได้มีน้องที่นวดเท้าอยู่ร้านนวดเท้า คนนี้เค้านวดให้อี๊ประจำ เวลาเค้ามาทำงาน ก็จะมีคนถามว่าทำงานอะไร เค้าก็บอกว่าเป็นหมอนวด(เท้า) เค้าไม่เคยคิดที่จะอาย
เลย ถึงแม้ว่าใครจะเข้าใจเค้าผิด ว่าเป็นอาชีพอื่น อ้อน้องคนนี้เค้าน่าตาน่ารักด้วย แต่อย่างว่า เราทำอาชีพอะไรเราย่อมรู้ดี อย่างน้อยเราก็มีเกียรติที่เคารพตัวเอง ไม่เอาตัวเองไปแลกกับเงิน อย่างที่พี่แม็คเค้ากำลังทำอยู่นั้น โอ้ ยาวเลย 555




โดย: eeh (คิตตี้น้อยสีชมพู ) วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:14:29:41 น.  

 
อ้อ ลืมอีกนิดคะ ยินดีรับคำเชื้อเชิญจากพี่พู่ ไว้มากทม.บอกล่วงหน้านะคะ เผื่อจะทำขนมไปฝากด้วยคะ


โดย: eeh (คิตตี้น้อยสีชมพู ) วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:14:31:48 น.  

 
อ่านแล้วก็รู้สึกเลยนะคะ เหมือนพู่หละที่คิดว่า อย่างน้อยชีวิตเราก็ยังดีกว่าของบางคน
เอาแน่เอานอนไม่ได้จริง ๆ ค่ะกับคำว่าชีวิต มันเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
แต่สิ่งที่สำคัญมันก็อยู่ที่ว่าเมื่อเรามาถึงจุดที่มันเปลี่ยนแปลง
เราจะมีสติและตั้งรับมันได้มากน้อยแค่ไหน ถ้าเรารู้จักและเข้าใจได้ดี
ว่าชีวิตมันคือการเปลี่ยนแปลง เราก็คงจะรับมือมันได้โดยไม่ยากนักหรอกค่ะ
..................

นั่นแน่ วันนี้เป็นดีเจจัดเพลงเพราะๆ ให้เราได้ฟัง

.................
เมื่อ 4 - 5 ปีที่ผ่านมาเคยนึกอยากที่จะเป็นดีเจ.มากนะคะพู่
พี่เคยไปอบรมหลักสูตรนักจัดรายการของกรมประชาสัมพันธ์ด้วยนะ
แล้วก็ได้ใบรับรองนักจัดรายการวิทยุมาแล้วด้วย เหลืออีกใปเดียวที่พี่ต้องได้
คือใบผู้ประกาศ ซึ่งอันนี้ต้องไปสอบที่กรมประชาสัมพันธ์
พี่เคยไปสอบมาครั้งหนึ่ง แต่ไม่ผ่านค่ะ มันยากมากกกก
แล้วก็เคยทำเดโมเทปส่งไปที่บริษัทที่เขามีรายการวิทยุด้วย
พยายามอยู่หลายปี จนอายุ 35 ก็เลิกพยายามเพราะเลย 35 ปีไปแล้ว เขาไม่รับแล้วค่ะ
ก็เลยดีใจมากที่มีเพื่อน ๆ ขอเพลงมาทางหน้าบล็อก
จัดเพลงให้เพื่อน ๆ ฟังที่บล็อกก็ได้ดีค่ะ เพราะรู้สึกมีความสุขที่ได้ทำ
ว่าง ๆ ไปฟังเพลงด้วยกันอีกนะ มีความสุขและรักษาสุขภาพด้วยจ้า


โดย: เราสองคน (ฝากเธอ ) วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:14:49:55 น.  

 



เราว่าคุณนิดเป็นผู้ฟังที่ดีมาก พี่แม๊คถึงได้พรั่งพรูความในใจให้ฟังทั้งที่เพิ่งจะได้รู้จักกัน
คนเราบางทีเวลากลุ้มใจถ้ามีแค่คนรับฟังก็พอแล้ว

แวะมาชวนคุณนิดไปดูนิทรรศการาภาพวาดของครูอวบค่ะ
จะจัดปลายเดือนนี้ที่ศูยน์ศิลปะแถวๆผ่านฟ้า ถ้ามีเวลาก็เชิญนะคะ




โดย: haiku วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:15:13:14 น.  

 
...

เคยอ่านเจอว่า

"มองทางโลกให้มองต่ำ มองทางธรรมให้มองสูง"


ยินดีกับทางชีวิตของ "พี่แม็ค" ที่แน่วแน่ในทางอันชอบ แม้ว่าจะเหนื่อยอย่างไรก็ตาม

ฟ้าคงต้องสางสว่างสักวันนะครับ





โดย: The Legendary Midfielder วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:15:14:17 น.  

 



เพื่อการดำรงค์ชีวิต...
ไม่ว่าใครจะคิดยังไง
ดี.ว่าไม่สำคัญหรอกค่ะ
อยู่ที่ว่าเราคิดยังไง
เรากำลังทำอะไร

การเคารพตัวเอง
เป็นเรื่องสำคัญ
(เอ!!วันนี้ดี.พูดเรื่องนี้ในบล็อกหลายรอบจัง)

อิอิ
สงสัย เลือดศักดิ์ศรีในตัวลูกผู้หญิงพลุ่งพล่าน







โดย: d__d (มัชชาร ) วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:15:23:54 น.  

 
แวะมาเยี่ยมค่ะ

อ่านแล้วอึ้ง



โดย: รวมการเฉพาะกิจ วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:15:24:46 น.  

 
สวัสดีค่ะ มาอ่านเรื่องราวของพี่แม็คแล้ว พี่เค้าสู้ดีนะคะ สู้แบบมีศักดิ์ศรีด้วย แต่อะไร ๆ มันก็ไม่ได้มาง่าย ๆ แบบนี้ล่ะค่ะชีวิต ว่าแต่ จขบ. สบายดีนะคะ


โดย: โบว์ (Die vier Jahreszeiten ) วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:15:52:43 น.  

 
ชีวิตคนเรามีหลากหายจริงซินะเนี้ย

อ่านแล้วแฟงเศร้าแทนเลย


โดย: d_regen วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:15:57:48 น.  

 
แม้พี่แม็คจะโชคร้ายแต่ดีที่เธอใจสู้ นะคะ


โดย: angy_11 วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:16:24:45 น.  

 
โอ........






อ่านแล้วได้แต่

โอ.........




บางทีความทุกข์องเรามันเล็กน้อยจริงๆด้วยค่ะพี่นิด เมื่อเทียบกะคนอื่น




ปล. อยากไปเกาะล้าน
คิคิ


โดย: PADAPA--DOO วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:17:43:33 น.  

 
เฮ้แอ สงสารพี่แม็คจัง น่าชื่นชมคนสู้ชีวิตอย่างนี้นะคะ สิ่งที่พี่แม็คจะต้องทำคือเลิกกังวล เพราะกังวลไปก็ไม่มีประโยชน์ จะไปห้ามความคิดคนอื่นได้ยังไง หรือไม่ก็ต้องไปหางานทำที่อื่นที่ไม่ใช่พัทยา เพระอยู่ตรงนั้นถึงคุณไม่ทำ คนอื่นก็เอาไปคิดอยู่ดี และก็วนกลับไปอันแรกคือ หากจะทำก็ต้องเลิกกังวลเลิกคิดมาก

ดีนะคะ คุณนิดได้เห็นชีวิตหลากหลาย ความทุกข์ของเราที่ว่ามากมาย จริงๆ แล้วเทียบไม่ได้เลยกับคนอื่น โดยเฉพาะคนที่ต้องดิ้นรนปากกัดตีนถีบ บุญแค่ไหนแล้วที่เราเกิดมาแม้ไม่ร่ำรวยแต่ก็พอมีพอใช้ (วิคนะ)ฉะนั้นต้องรีบสะสมบุญต่อไปอีกเยอะๆ ค่ะ

คิดถึงค่า...


โดย: the Vicky วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:19:10:14 น.  

 
ก่อนอื่นของบ่นก่อนเลยค่ะพี่นิด เคยมั๊ยคะ พิมพ์ยาวๆ ไกล้จะเสร็จ จู่ๆ หน้าจอค้างขึ้น error จะก๊อบก่อนก็ไม่ได้ พอกดแล้วหลุดไปหมดเลย ไอ้ที่พิมพ์ไว้หายเกลี้ยง...

ไอ้ครั้งจะพิมพ์ใหม่ก็เรียบเรียงได้ไม่ครบเหมือนครั้งแรก เพราะอารมณ์ในการเขียนมันต่างกัน เพาะมัวแต่เซ็งที่หน้าจอค้าง...

เดี๋ยวขอกดส่งก่อนค่ะ เผื่อค้างอีก

To be continue....


โดย: กวางตุ้งหวาน วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:19:15:00 น.  

 
สรุปที่เขียนเมื่อกี้ คือตุ้งเขียนประมาณว่า ถ้าเราเป็นคนที่เดินอยู่ห่างๆ มองเข้าไปในร้าน ไม่ได้ยินบทสนทนา แต่เห็นเค้ายืนคุยกัน คงไม่อยากที่จะมองแบบคิดไม่ดีไว้ก่อน...

แต่มันก็เป็นธรรมชาติส่วนมากของคนหล่ะนะคะ แต่จากที่อ่านที่พี่นิดเขียน มันทำให้ตุ้งได้คิดว่า การมองอะไรอย่างฉาบฉวย ตัดสินเอาเองตามที่ตาเห็น บางครั้งก็ไม่ได้ถูกต้องนัก....เพราะงั้นจะมองอะไร จะคิดอะไร ควรมีใจอย่างเป้นกลางไว้ก่อนดีที่สุด..


โดย: กวางตุ้งหวาน วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:19:18:06 น.  

 
เซ็งและเศร้าแทนพี่แม็คเลยค่ะ

เฮ่อ...


โดย: Mutation วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:19:22:33 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่นิดหม่ำมื้อเย็นหรือยังเอ่ย...ขอบคุณที่แวะไปเล่นโบว์ลิ่งเป็นเพื่อนนุชนะคะ


โดย: Vannessa วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:19:53:45 น.  

 
พี่แม็คไพติ้ง ไพติ้ง


โดย: โจเซฟิน วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:20:45:58 น.  

 
เป็นโชคร้ายของพี่แม็คที่เจอฝรั่งนิสัยแย่ ๆ คนนั้น
ขอเป็นกำลังใจให้ผู้หญิงทุกคน ที่ต้องทนใช้แรงงานทั้ง ๆ ที่ไม่เต็มใจ
นึก ๆ แล้วก็คิดว่าตัวเองโชคดีจัง ที่อย่างน้อยก็พอมีพอกิน แค่นี้ก็มีความสุขแล้วเนาะ


โดย: tiktok tiktok วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:20:54:19 น.  

 
ขอให้พี่เเม็คสู้ๆ อาชีพที่อาจจะได้เงินเดือนน้อย เเต่น่าภูมิใจสุดๆค่ะ


โดย: Hana* วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:20:58:16 น.  

 
ทุกชีวิตมีเรื่องเศร้า
อยู่ที่ว่าเรื่องของใครจะรันทดกว่า


โดย: 9A วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:21:46:30 น.  

 
เอาบุญมาฝากด้วยนะคะ
ร่วมเป็นเจ้าภาพสร้างพื้นที่ปฏิบัติธรรมที่ธุดงคสถานล้านนา เชียงใหม่ไป 500 บาทอะคะ
ให้ได้บุญเท่ากันเลยนะคะ......สาธุ


โดย: weraj วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:21:56:21 น.  

 
ขอบคุณมากๆค่ะที่แวะไปอวยพรวันเกิด
ขอให้มีความสุขมากๆเช่นกันค่ะ


โดย: Charlotte Russe วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:22:11:09 น.  

 





เที่ยวน่าสนุกจังเลยค่ะน้องพู่

พี่สาวมีความรู้สึกว่า..อยู่ที่ตัวเราค่ะว่าเราคิดอย่างไร
ถ้าเราต้องใส่ใจคนรอบข้างมากมายในความคิดคนอื่น
คงไม่ถูกใจคนได้มากมายค่ะน้องสาว

ขอให้เรารู้ตัวเราเองก็พอแล้วค่ะ
ถ้าสิ่งนั้นเราคิดดีทำดี..คนอื่นย่อมมองเห็นโดยที่เราไม่ต้องอธิบายค่ะน้องสาว

พูดมากก็เหมือนแก้ตัวเนอะ
ไม่ใส่ใจดีกว่าค่ะ
เราย่อมรู้ตัวดีกว่าคนอื่นเสมอค่ะ

นอนหลับฝันดีดูแลสุขภาพด้วยนะค่ะ
ขอให้ปรับตัวได้เร็ววันนะค่ะคนดี

คิดถึงเราเสมอนะ
อยากเจออีกจังเลยค่ะ



โดย: catt.&.cattleya.. วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:22:54:09 น.  

 


ดอกกุหลาบที่เอิงทำจากดินญี่ปุ่นค่ะ เอิงเอามาฝากพี่สาวที่น่ารักค่ะ อิอิ เด๋วมีของจิงตามไป อิอิ


โดย: Madam_Hatyai วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:23:03:08 น.  

 
ชีวิตก็แบบนี้ล่ะ ไม่ทุกข์เรื่องหนึ่ง ก็ทุกข์อีกเรื่องหนึ่ง คนไม่มีทุกข์เลยนั่นล่ะโชคดีที่สุด

เคยเจอเหมือนกันแต่อาจจะไม่ใช่ที่พัทยา แต่ก็มีคนแวะเวียนมาคุยบ้างเรื่องชีวิต วันก่อนเพิ่งเจอสองสาวคุยเรื่องชีวิตเหมือนกัน เราว่าหลายๆคนที่เห็นใจเขา ก็จะดีมากถ้าให้ความ "เข้าใจ" เขาไปด้วย

จะว่าไป อย่าว่าแต่พี่แม็คเล๊ย นักท่องเที่ยวหรือใครที่ไปอยู่ผิดที่ผิดทาง ก็อาจจะโดนเข้าใจผิดเหมือนกัน ฝรั่งที่ชอบเที่ยวนี่ง่าวนัก เดี๋ยวนี้เค้าขายกันในยูนิฟอร์มหมดแล้ว อุ๊บส์


โดย: KOok_k วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:0:21:45 น.  

 
อยากให้ลูกชายพี่แม๊คมาอ่านบล๊อคนี้จัง


โดย: petunia lover วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:0:57:38 น.  

 

แวะมาทักทายกันและขอบคุณที่แวะไปฉลอง Blog ที่ 500 ด้วยกันครับ

ชวนไปฟังเพลงร่ำไร ของร๊อกเกอร์รุ่นใหญ่
ก่อนไปดูคอนเสิร์ตค่ำวันนี้ครับ

คลิกที่รูปได้เลยครับ

อัสนี วสันต์ ร่ำไร คอนเสิร์ต

เอาภาพ Concert ที่ไปดูมาเมื่อวันอาทิตย์ที่แล้วมาฝากด้วยครับ

LINKIN PARK Live in BANGKOK



โดย: มิสเตอร์ฮอง วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:3:43:47 น.  

 
หวัดดีค่ะพู่

บ่อยครั้งพี่ก็คิดแบบพู่นะ บางทีรู้สึกท้อ ๆ ก็มานั่งคิดว่า
ชีวิตเรานี่จริง ๆ แล้ว มันก็ดีกว่าคนอีกหลาย ๆ คนในโลกนี้
ถ้ามัวแต่มาคิดแต่ว่าเราทุกข์ เค้าสุขกว่าเรา มีชีวิตที่ดีกว่าเรา
มันก็คงไม่ได้ช่วยให้ชีวิตเราดีขึ้น แต่ถ้าเรามองไปยังคนที่มีชีวิตแย่กว่าเรา
มันอาจจะทำให้เราเห็นว่าจริง ๆ แล้วทุกข์ของเราที่ว่าทุกข์นั้น
มันเทียบอะไรกับทุกข์ของเค้าไม่ได้เลยสักนิดเดียว


++++++++++++++++++++



อากาศที่ยุโรปเริ่มเข้าสู่วินเทอร์จริง ๆ แล้วละพู่ที่สวิสตามสกีรีสอร์ท
บางที่หิมะตกหนาถึง 80 เซ็นติเมตร เห็นเค้าบอกว่าปีนี้
หน้าหนาวมาเร็วมากที่สุดในรอบ 50 ปีเลยนะ
ไม่ชอบเลยหน้าหนาว เย็น ๆ แบบทางเหนือบ้านเรานั่นละดีที่สุดแล้ว
พี่ละอิจฉาคนอยู่เมืองไทยจะตาย


โดย: edelweiss วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:4:53:20 น.  

 
อ่านข้อความนี้แล้วก็ เฮ้ออออออออ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆนะครับ ผมเองเคยไปเที่ยวพัทยาเหมือนกัน แต่ไม่บ่อยนัก เพราะส่วนตัวแล้วไม่ชอบเมืองนี้เท่าไร ชายหาดไม่ค่อยสวยครับ บางทีเรื่องราวแบบนี้ จะว่าฝรั่งก็ไม่ถูกเสียทีเดียว เพราะคนไทยบางพวกก็นิยมหากินแบบนี้ เลยทำให้ฝรั่งชอบคิดเหมารวมไปหมดว่าคนไทยหิวเงินทุกคน และขึ้นเตียงกับพวกนี้ได้ง่ายๆ



อยู่ ตปท ผมเคยดูสารคดีบ่อยๆเกี่ยวกับพวกนี้ เอ่ยถึงเรื่องเซ็กส์ทัวร์ทีไร มันต้องมีชื่อเมืองไทยเข้าไปเอี่ยวทุกทีเลย แต่นะ มันก็จริงนี่นา พัทยา มองไปตรงไหน บาร์เบียร์และชาย หญิงขายตัวมีกันให้พรึบไปหมด


ตราบใดที่บ้านเรายังยากจน คุณธรรมลดลง และความเป็นวัตถุนิยมมากขึ้น คนไทยเหล่านี้ก็จะไม่มีวันลดลงเด็ดขาดเลยนะครับ



----------------------



ขอชมคุณ Jewnid อีกแล้วววววววว รูปถ่ายดอกจอกกับแหนนสวยมากกกกกกกกกก เก่งจริงๆเลยครับ


โดย: ซอร์บอนน์ (ซอร์บอนน์ ) วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:5:14:21 น.  

 
ชีวิตคนเรามันเป็นแบบนี้จริงๆ นะคุณนิด เจออะไรที่นึกไม่ถึงได้เรื่อยๆ บางทีสิ่งที่คิดว่าไม่น่าเจอกับเรา ก็เจอจนได้ พี่แม็คคงท่าทางเป็นคนที่สู้ชีวิตนะคะ



โดย: Second impact วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:5:15:30 น.  

 
ทอยคิดว่ามันต้องตั้งการ์ดพร้อมรอรับทุกสถานการณ์เข้าไว้ค่ะ เมื่อก่อนไม่เคยคิดเรื่องเตรียมพร้อมสำหรับอะไรๆ ที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นกับชีวิตตัวเองเอาไว้เลย ตอนนี้เปลี่ยนความคิดแล้วค่ะ กลายเป็นคนที่รอบคอบขึ้นมากกว่าเดิมเยอะ วางแผนการณ์ล่วงหน้าเอาไว้ก่อน ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ จะได้ไม่ล้มทั้งยืน

ชีวิตพี่แม็คเองก็คงจะต้องดิ้นรนกันต่อไป แต่ละคนมีปัญหาไม่เหมือนกันค่ะ ยังไงทอยก็ขอให้พี่เค้ามีชีวิตที่มีความสุขละกันนะคะ

ปล. พี่นิดเอารูปที่ทอยชอบที่สุดมาประกอบด้วยแหละ ชอบมากๆ เลยค่ะ


โดย: ToY (tiny ) วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:7:08:23 น.  

 
คุณพู่ครับ

พี่แม็คกับเด็กหนุ่มขายมะพร้าวเผา
น่าจะมีแววตาแบบเดียวกันนะครับ

หลายปีก่อน...ผมไปเที่ยวที่หาดใหญ่
เค้าไปนั่งคาราโอเกะกัน
ผมสั่งนมร้อน 55555 คิดดูสิครับมันแตกต่างกันขนาดไหน

คืนนั้นมีน้องเด็กนั่งดริ๊งคนนึง
คุยกันถูกคอมาก...
เธอจบประโยคด้วยการถามว่า

"พี่อ๊อฟหนูไปนอนด้วยได้มั้ย"

ผมไม่ได้ดูถูกหรือโกรธเธอเลย
เพราะนี่เป็นอาชีพของเธอ
เธอว่าถ้าไม่ทำก็ไม่มีกิน

สุดท้ายเธอไปกับพี่อีกคนที่ไปด้วยกันแทน

มันเป็นอาชีพ
แล้วก็เป็นอาชีพที่เธอเลือกแล้ว


..............................................


ปล.
ผมก็เพิ่งรู้ครับว่าให้น้ำหนักผิดคนไป 5555
ขออภัยครับงวดหน้าเอาใหม่ครับคุณพู่ 55555


โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:7:31:39 น.  

 
ถ้าอย่างนี้ ผมก่ต้องเข้าชมรมคนหน้าง่าวตวยคนครับ
555555

อาการเดียวกันครับ
ไปไหนมาดามชอบบอก
รู้จักเค้าเหรอ เพราะมาดามเห็นผมคุยกับเค้าซะสนิทสนม
ผมบอกเปล่า "เพิ่งเจอกันครั้งแรก" 5555

มาดามงง....


................................


ผมชอบฟังคนคุยถึงตัวเอง
นั่งฟังเรื่องราวชีวิตของเค้า
ผมจะโม้กับมาดามแค่คนเดียว 55555

..................................


โห...มาเที่ยวถึงเชียงใหม่เลยเหรอครับ
ช่วงนี้ดีครับ
มาดามหมดแรงทุกเย็น เดินห้างไม่ไหวครับ 55555



วันนี้ผมยังทำงานอยู่ครับ
แต่พรุ่งนี้หยุด

คิดว่าจะไปเที่ยวงานสถาปนิก 50 ที่หอประชุมมอชอครับ
แล้วก็อาจจะเลยไปดูงานที่หอศิลป์ครับ
พรุ่งนี้โปรแกรมผมเลย 55555




โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:9:19:49 น.  

 
พี่แม็คเป็นแม่ที่วิเศษมากคนนึงค่ะ

ซักวันนึงลูกจะต้องเข้าใจแม่แน่นอนค่ะ

เชื่ออย่างนั้นนะคะ

ทำดีย่อมได้รับในสิ่งที่ดีค่ะ

:

เวลาคนเรามีความทุกข์มักจะคิดว่าทุกข์ของเรานั้นมากกว่าใคร จริงๆมันเทียบกันไม่ได้หรอกค่ะ เมื่อมีทุกข์ก็ต้องหาทางแก้ปัญหาที่ทำให้เกิดทุกข์นั้น

ถ้าปัญหาไม่ถูกแก้ ทุกข์นั้นก็จะคงอยู่กับเราตลอด

คงต้องใช้คำนิยมคำนี้ล่ะค่ะ

สู้ สู้


โดย: random-4 วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:10:55:16 น.  

 
ต้องบอกสวัสดีวันเสาร์แสนสุข แป๊บเดียวใกล้สิ้นปีแล้ว ตอนนี้ทางเหนือหนาวยังคะ อยู่ทางนี้ยังไม่หนาวให้ได้ใส่เสื้อกันหนาวเลย อิอิ

ชีวิตคนเรามันมีความทุกข์ต่าง ๆ ไปค่ะ แต่อยู่ที่ว่าเราจะจัดการมันยังไงให้มันกระทบต่อการดำรงค์ชีวิตเราให้น้อยที่สุด

เป็นกำลังให้พี่แม็คด้วยนะคะ ^-^

ว่าถึงฝรั่ง เคยเจออะไรใกล้ ๆ แบบนี้เหมือนกัน ตอนไปเดินประตูน้ำ อยู่ ๆ เดินเข้ามาถามว่า จะไปไหน...ไปกับเค้าไหม ไอ้เราก็ใช้สายตามองหน้าแบบ พร้อมกับไล่สายตาหัวจรดเท้าแล้วหันหน้าเดินสามก้้าว แล้วก็หันไปมองอีก แล้วก็เดินแล้วก็หันไปมองอีก เค้าคงรู้ตัว เลยเดินไปอีกทางเลย กะว่าถ้ามีการเดินตามมาวอแวจะร้องมันกลางประตูน้ำคนเยอะ ๆ นั่นแหล่ะ ฮ่า ๆ ตอนนั้นกลัวนะคะ ไปคนเดียวด้วย แต่สู้ตาย ไม่ให้มาหยามศักดิ์ศรีสตรีไทย


โดย: ZAZaSassY วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:11:16:16 น.  

 
สวัสดีวันหยุดสุดสัปดาห์คะ เอาดอกรักกะบานไม่รู้โรยมาฝากคะ พี่พู่



โดย: eeh (คิตตี้น้อยสีชมพู ) วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:11:41:20 น.  

 
หวัดดีค่า...มาทักทายยามเช้า เอ้ย ยามสายๆจ้า...

นอนหลับฝันดีมั้ยคะ เมื่อคืนนี้

จุ๊บ จุ๊บ


โดย: ShoesMonster วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:11:43:20 น.  

 
มีลูกสอนลูก
มีหลานสอนหลาน

อย่าได้ไปจัดงานที ร.ร.เอเซีย เด็ดขาด
กับข้าวไม่อร่อยเลย

ไปลำปางคร่าวหน้า จะไม่พลาดเจอพู่



โดย: run to me วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:12:08:45 น.  

 
แวะมาทักทาย


โดย: boatboat วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:12:27:28 น.  

 
....สวัสดีวันเสาร์ค่ะน้องพู่...นี่แหล่ะค่ะที่เค๊าเรียกว่าชีวิต...เกิดมาแล้วต้องสู้ค่ะ ถ้าเลือกได้ไม่มีใครอยากเจอและเกิดมาแล้วลำบากค่ะน้องพู่ทุกคนอยากมีและพร้อมด้วยทรัพย์สมบัติ และความสุขค่ะ แต่สิ่งที่เราเลือกไม่ได้ถ้าเราเจอเราก็ต้องยอมรับและทำให้ดีที่สุดค่ะ แต่สิ่งที่เราเลือกได้ก็คือทำตัวให้มีคุณค่ามี อย่าให้ใครดูถูกดูแคลนเราได้...ไม่ว่างานอะไรพี่อ๋อยให้เกียรติเสมอ เพราะคิดว่าคนเราโอกาสต่างกันค่ะ...อ่านแล้วก็รู้สึกสงสารและเห็นใจพี่แม็คนะคะ...ชีวิตพี่เค๊าสู้ดีแท้...ขอเป็นกำลังใจให้พี่แม็คค่ะ...(เพราะพี่อ๋อยเองก็สู้เหมือนกัน)



พู่จ๋า....พี่ยาหยีกลับไปวันอาทิตย์ที่แล้วค่ะ พี่ยาหยีมาทอดกฐินที่บ้านมากับพี่สาวส่วนครอบครัวพี่เค๊าไม่ได้มาด้วยค่ะ ก็เลยนัดเจอกันก่อนกลับค่ะ พี่เค๊าคุยเก่งเป็นกันเองน่ารักกันทุกๆๆ คนเลยค่ะ แล้วน้องพู่ล่ะเมื่อไหร่จะนัดเจอพี่อ๋อยบ้างค่ะเห็นแอบบมากรุงเทพฯ เหมือนกันน๊า...หรือว่าพี่อ๋อยจะไปแอ่วเหนือหาน้องพู่ดีน๊า...คริ คริ...เราคงมีโอกาสเจอกันแน่ๆๆ เพราะยังไม่ได้เป็นนางแบบให้น้องพู่เลย ไม่ยอมจ๊ะ....รักษาสุขภาพนะจ๊ะ จุ๊บๆๆๆๆๆๆๆค่ะ


โดย: ratchy69 วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:12:47:29 น.  

 
แวะมาอ่านค่ะ

พี่แม็คเป็นแม่ที่น่ารักมากเลยค่ะ



โดย: Batgirl 2001 วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:13:25:11 น.  

 




.... ขอให้มีความสุขกับคนที่คุณรักนะจ้า ...


** คิดถึง ห่วงใย เสมอ **



555 อย่างที่น้องนิคว่านั้นแหละ ..

คนในอยากออก คนนอกอยากเข้า ..

ดีใจที่เราไม่ได้เป้นทั้งสองอย่าง ...


โดย: จอมแก่นแสนซน วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:13:43:06 น.  

 

Have a great weekend kah


โดย: โสมรัศมี วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:13:50:09 น.  

 
ไม่ได้แวะมาเยี่ยมเสียนานคุณนิดสบายดีนะ


โดย: somnumberone วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:14:39:25 น.  

 
ชูสองจั๊กกะแร๊ ยกนิ้วให้พี่เค้าเลย
มันต้องอย่างนี้
เราก็เชื่ออย่างนี้นะ กรณีแบบนี้จะยากลำบากแค่ไหนได้เงินน้อยนิด แต่ศักดิ์ศรียังอยู่ มันภูมิใจนะ ใครไม่รู้ก็ช่าง เราก็รู้ตัวเรา

ยอดคุณแม่เลย


โดย: โก้ยยยจ้า (เฉลียงหน้าบ้าน ) วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:15:27:50 น.  

 
อนาคตไม่แน่นอน เคยอยู่อย่างสุขสบาย แต่กลับมามีชีวิตที่แตกแยก แต่พี่เค้าก็ยังแกร่งดีนะคะ สามารถประคองชีวิต ขณะที่อยู่ท่ามกลางสิ่งยั่วยุทางกายและทางใจ ยังสามารถเผชิญอยู่ได้ แต่ดีแล้วล่ะค่ะ ให้แกระบายออกมาบ้าง

เคยเจอผู้หญิงทำงานกลางคืนอยู่คนนึง จับพลัดจับผลูไปคุยกับเค้าได้งัยไม่รู้ อันนั้นเค้าก็เลือกทางเดินชีวิต และคงไม่เปลี่ยนงานแบบนั้นไปได้ เค้าบอกว่าถ้าเค้าไม่ทำ เงินก็ไม่พอใช้ เราก็โน้มน้าวว่าไม่กลัวติดโรคหรอ เค้าก็บอกว่ากลัวมันก็กลัวน่ะ แต่ก็ต้องทำ ไม่งั้นจะอยู่ได้งัย อ้าวแล้วอาชีพอื่นล่ะ อาชีพอื่นไม่พอหรอก คิดดูนะ หนูทำแบบนี้เงินดี ได้ทั้งไปเที่ยวต่างประเทศ ขนาดคนที่มีอาชีพดี ๆ เค้ายังมาทำแบบนี้เสริมเลย...เลยไม่รู้จะพูดต่อยังงัย ในเมื่อเค้าเลือกทางเดินแบบนั้นแล้ว

สำหรับทริปที่ไปเที่ยว ทุ่งบัวตองเป็นผลพลอยได้ค่ะ ไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็ได้ดูแฮะ จริง ๆ ตั้งใจไปทุ่งทานตะวันมากกว่า แต่ทุ่งทานตะวันพอไปถึงมันก็บ่าย ๆ มันหันหน้ากลับ คอตกซะก่อน


โดย: วันวานที่ผ่านมา วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:17:18:46 น.  

 


โดย: d_regen วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:18:00:11 น.  

 
กราบสวัสดีคะพี่
มาชวนไปทายนิสัยจากไอติมถ้วยโปรดนะคะ

มีความสุขมากๆ นะคะ


โดย: weraj วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:18:21:33 น.  

 
แวะมาทักทายและส่งเข้านอนค่ะ
อ้อ! เดี๋ยว! อย่าเพิ่ง! ลืมไปค่ะ ทานข้าวเย็นหรือยังเอ่ย
ถามเสร็จแล้ว คราวนี้ก็นอนหลับฝันดีนะคะ


myspace codes
Myspace Comments: MyCommentSpace



โดย: เราสองคน (ฝากเธอ ) วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:19:25:43 น.  

 
ดีจ้าแม่โสม ตอนแรกเปิดบล็อกเอาไว้
ยังคิดว่ามีบล็อกไหนน๊อที่ร้องเพลงเอง
แบบว่าไม่ทันได้ดูก่อนว่าแม่โสมร้องเพลงเอง


เสียงน่ารักมากเลยค่ะ ... อยากร้องได้
แบบนี้จัง แต่ว่าเสียงไม่ให้อ่ะจ้ะ ฮี่ๆ เลย
ได้แต่แอบมาฟังแม่โสมร้องไปก่อนล่ะน๊า



โดย: JewNid
ขอบพระคุณมากค่ะ

ไว้แม่โสมร้องเพลงอีก เอามาลงบ๊อกบ่อยๆดีกว่า (ไหม)

เอ.. คุณพู่ ได้ไหนังสือหรือยังคะ

แม่โสมส่งไปหลายวันแล้ว

ขอให้มีความสุขค่ะ

แม่โสมเพิ่งกลับจากการไปสวาปามมา ท้องป่องเลย

นี่กะว่าจะมาออกแบบโปสฯต่อ...


โดย: โสมรัศมี วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:19:47:29 น.  

 
หวัดดีอีกครั้งจ้า....

มาเพิ่มเติมจากบล๊อกค่ะ..ถ้าคุณJewnid มาพัทยาแล้วจะไปทานอาหารที่พัทยาปาร์คทาวเวอร์ เค้าเปิดบริการ ประมาณ 5 โมงเย็นขี้นไปนะคะ .... อาหารเยอะมาก ผลัดเปลี่ยนเมนูบางรายการในแต่ละวันเช่น กับข้าวบางอย่าง ขนมหวานแบบไทยๆ ผลไม้ตามฤดูกาล...แต่ถ้าเป็นอย่างอื่นก็เหมือนเดิมทุกวัน เช่นมุมอาหารญี่ปุ่นปลาดิบ ข้าวปั้นมีทุกวัน และ ซีฟู้ด กีมีทุกวัน ..... ถ้าพาเด็กไปด้วยก็ดีนะคะ ไปเที่ยวสวนน้ำ เล่นสไลด์เดอร์ เล่นได้ทั้งวัน บัตรผ่านแค่หนึ่งร้อยบาทเองค่ะสำหรับผู้ใหญ่ ส่วนเด็กก็ครึ่งราคา.....ถ้ามาเดี๋ยวพาเที่ยวค่ะ ....กีอยู่สัตหีบ ก็ไม่ไกลมากนัก เข้าพัทยาบ่อยเหมือนกัน ... วันนี้ก็ไป และเพิ่งกลับมานี่แล่ะค่ะ....

อ้อเกือบลืมบอก ถ้าไปกับต่างชาติอย่าให้ต่างชาติซื้อบัตรรับประทานอาหารนะคะ เพราะจะแพงกว่าเป็น 550 บาท คนไทยซื้อได้ 350 บาทค่ะ ... กี้ไปกับแฟน แฟนก็ได้อนิสงค์ ราคาบัตรรับประทานอาหาร เท่ากันกับคนไทย ......ถ้าต่างชาติล้วนเขาเก็บ 550 ค่ะ......

ไปล่ะนะ เดี๋ยวมาใหม่ ..จุ๊บ จุ๊บ


โดย: ShoesMonster วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:20:28:43 น.  

 
ว้า.... กำลังจะกลับบ้านวันจันทร์นี้แล้วค่ะ เกิดอาการคิดถึงบ้านขึ้นมาซะงั้น(เงินในกระเป๋าเริ่มแฟบ) ลงมากทม.งวดนี้ไม่ค่อยได้ไปไหนมาก แวะไปเยี่ยมเยือนเพื่อนเสียมากกว่าค่ะ


โดย: นักเดินทางพเนจร (นักเดินทางพเนจร ) วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:20:38:46 น.  

 


ชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นกันต่อไป.....เน๊าะ


โดย: อุ้มสี วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:20:57:04 น.  

 
นี่แสดงถึงความแก่แล้วแก่เลยของแม่โสม

ตอบจดหมายตั้งยาวเหยียด กลับจำมิได้

แม่โสมชักกลัวความแก่แล้วสิ

เชื่อไหมคุณพู่

ตลอดชีวิต แม่โสมเป้นคนที่สมองดีความจำเลิศ

เรียนหนังสือมไคยจดช๊อตโน๊ต

ไปไหน ไม่เคยจด

ทั้งหมดใช้สมองจำล้วนๆ

และจำแม่นละเอียดอย่างไม่เชื่อ

แต่เพียงวูบผ่าน

แม่โสมกลับกลายเป็นคนที่ความจำสั้น




แม่โสมกลัววววววววววววววววว



โดย: โสมรัศมี วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:21:38:32 น.  

 
กลัวว่าวันหนึ่งจะเข้ามักทายคุณพู่ว่า



สวัสดีค่ะแม่โสม แม่โสมร้องเพลงเราะจัง เมื่อไรจะร้องอีกคะ

จำได้ว่าแม่โสมเป็นกะเทยแปลงเพศ เฉาะมานานแล้วหรือ

และแล้วก็เรียกชื่อคุณพู่ว่า

แล้วพี่อุ้มหายไปไหนตั้งนาน ไม่เห้นโผล่มาบ้างเลย (ทั้งที่อุ้มก็มาเขียนค้ำหัวอยู่นั่น)

หลังจากนั้นก็บอกว่า

คุณเทื้อนไปบวชมากี่พรรษกันแน่คะ บวชแล้วยังอัพบ๊อกไม่ผิดกฏหมายหรือคะ


อะไรประมาณนี้แหละคุณพู่

แม่โสมกัวววววววววว


โดย: โสมรัศมี วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:21:43:51 น.  

 
emoemoemo


โดย: หอมกร วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:21:44:15 น.  

 
อ่านถึงประโยคนี้

"แต่หลังจากเธอพูดถึงลูกชายอีกสักพัก จู่ๆ เธอก็น้ำตาไหล ไหลอย่างชนิดที่เห็นแล้วเราต้องตกใจว่าฉันไปพูดอะไรผิดหูเธอหรือเปล่า และแล้วพี่เค้าก็บอกว่า คิดถึงลูกชายมาก ไม่รู้ว่าเค้าจะคิดว่าแม่มาขายตัวหรือเปล่า ..."

แล้วก็รู้สึกตื้อขึ้นมา พาลจะ T_T แต่ก็ยังไม่...

หลากชีวิต หลากเรื่องราว ก้าวเดินไป จนหมดกาล


โดย: cottonbook วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:22:59:07 น.  

 
อ่านแล้วน่ะ เกลียดมากเลยฝรั่งแบบนี้ปลาไม่เคยไปเที่ยวพัทยาเลยน่ะ เพราะกลัวเจอฝรั่งแปลกแบบนี้แหละ แต่เคยไปสมัยเด็กๆกับครอบครัวแต่ก่อน

จะมาคอมเมนท์บล๊อกอื่นด้วยค่ะก่อนหน้านี้แต่พี่นิดปิดสำหรับคนที่ไม่ได้ล๊อคอินปลาเลยไม่ได้เมนท์เลย


โดย: Special Ed. วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:23:25:21 น.  

 
มะคืนอ่านเรื่องพี่แม็คไปแล้วละค่ะ แต่ไม่ได้ล็อคอิน อิอิ ก็เลยไปนอนเลยค่ะ
วันนี้เช้า ๆ ก็เลยนะมาซาหน่อย หุ หุ
สงสารพี่เขาเหมือนกันนะค่ะเนี่ย แล้วตอนจบเรื่องราวเป็นยังงัยค่ะ ตอนนี้พี่เขายังอยู่พัทยาหรือเป่าค่ะเนี่ยชีวิตคงเราเนี่ยนะ บางทีมันก็น้ำเน่าจริง ๆ เลยนะค่ะ


โดย: Angel Tanya วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:0:06:35 น.  

 
บางครั้งเราอาจรู้สึกว่าชีวิตของเราแย่มาก ๆ แล้ว
แต่หากลองเอาชีวิตเราไปเปรียบเทียบกับคนที่แย่กว่า
เราอาจพบว่าแท้ที่จริงแล้วชีวิตเรายังมีอะไรดี ๆ กว่าผูอื่นอีกมากมาย


โดย: กระจิบหญ้าสีเรียบ วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:1:17:47 น.  

 
แอบมาคุยกับพี่นิดเรื่องลดความอ้วนหน่อยนะคะ คือทอยเป็นประเภทอ้วนง่าย ลดยาก โย่โย่มาแล้วไม่รู้กี่ร้อยครั้ง ลดได้แล้วก็เด้งกลับประจำ เพราะว่าลดได้แล้วก็ชะล่าใจ กลับไปกินเหมือนเดิมไม่ระวัง และขี้เกียจออกกำลังค่ะพี่นิด

ตอนนี้ก็จะปรับนิสัยใหม่แล้ว ให้เตือนตัวเองอยู่เสมอว่าถ้าไม่ระวัง ไม่ออกกำัลังแล้วละก็๋จะกลับไปอ้วนเหมือนเดิมอย่างที่เคยขึ้นๆ ลงๆ มาตลอดนะ ก็ช่วยได้นะคะ หวังว่าจะเป็นอย่างนี้ไปตลอด เรามาสู้ๆ ด้วยกันค่ะีพี่นิด


โดย: ToY (tiny ) วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:1:42:57 น.  

 
ความเป็นจริงของชีวิตค่ะ อ่านแล้วน่าสงสารจัง

แต่เขาก็เลือกที่จะทำดี (ไม่ขายตัว)
ยอมทำงานลำบากเพื่อได้เงินส่งลูกเรียน น่ายกย่องเขาเหลือเกิน

คนทำงานที่พัทยาไม่ใช่ว่าจะต้องขายตัวกันทุกคน...เฮ้อ

นางฟ้าเคยทำงานที่พัทยา (งานโรงแรม) เหมือนกันหลังจากเรียนจบ
...สอบเสร็จวันศุกร์ เริ่มงาน วันจันทร์ นั่นเกือบ 20 ปีมาแล้วค่ะ



โดย: นางฟ้าของชาลี วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:2:15:40 น.  

 
วันนี้หยุดครับ
เข้ามาอัพบล็อกไว้
แล้วก็ว่าจะไปเดินเที่ยวงานสถาปนิก 50

ไม่รู้จะได้ไปหรือเปล่า
เพราะผมปวดขามากครับ
เมื่อวานลูกค้าลงเยอะมากที่ร้าน 5555
เดินจนเมื่อย มาดามลากไปเดินกาดสวนแก้วอีก
โอววว....ขาแทบหลุด (แต่ไม่บ่นหรอกครับ...เพื่อลูก 5555)


แต่ถ้าได้ไปจะเอารูปมาฝากครับ
รูปในหอศิลป์ยังค้างอยู่ 5-6 งานมั้งครับ
ไม่มีเวลาเอาลงบล็อกเลย 55555
สงสัยตุนไว้ปีหน้าครับ 5555

คุณพู่หยุดหรือเปล่าครับวันนี้ ?
มีความสุขมากๆนะครับ



โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:7:22:06 น.  

 
แวะมาทักทายคะ
งั้นพี่นิดก็ต้องอ่านที่ว่า ชอบหลายรสอะคะ
เพื่อความสะดวก เลย delivery ถึงที่คะ

หลายรส

+++ เป็นคนที่มีความเชื่อมั่นในตัวเองสูง จิตใจกล้าหาญ ใจกว้าง เปิดเผย ตรงไปตรงมา มีความเป็นตัวของตัวเองสูง รักอิสระ ไม่ชอบการผูกมัดหรืออยู่ใต้อำนาจ กฎระเบียบต่างๆ ไม่ชอบให้ใครมาบังคับ จะลเอกทำในสิ่งที่ตัวเองชอบเท่านั้น เป็นคนที่ไม่ชอบเรื่องไร้สาระ ฉาบฉวย เป็นคนที่ทำอะไรเอาจริงเอาจัง+++

ตรงป่าวอะคะ
ขอบคุณที่ไปโหวตให้นะคะ
มีความสุขมากๆ นะคะ


โดย: weraj วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:9:35:55 น.  

 
หวัดดีวันอาทิตย์ครับ


โดย: boatboat วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:11:47:09 น.  

 
พี่สาวจ๋า...
วันนี้ไปเที่ยวไหนค่ะ...เที่ยวเผื่อเอิงด้วยเด้อค่ะ...


โดย: Madam_Hatyai วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:12:01:59 น.  

 
อยู่ที่สถานและสิ่งแวดล้อม ... ทำให้มีโอกาสเจอสิ่งแบบนี้ค่ะ คุณนิด ..

แต่ประทับใจ ภาพหัวบล็อคคุณนิดมากเลยค่ะ


เอิ๊กกกทีนครายคร้าาาคุณนิด


โดย: ์NuiErnik (learn4travel ) วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:13:15:36 น.  

 
....สวัสดีวันอาทิตย์ค่ะน้องพู่คนดี....ไม่เป็นไรหรอกค่ะแซวเล่นๆๆ เรื่องเป็นแบบน่ะคะ...เอาไว้เจอกันเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นนะคะ เรายังมีโอกาสเจอกันอีกเยอะเลยใช่มั๊ยค่ะ...เอาไว้พู่โอกาสดีๆๆ แล้วโทรมานัด บางทีพู่ว่าง พี่อ๋อยอาจจะไม่ว่างเน้อ แล้วช่วงนี้หนูวางแผนทำอะไรบ้างค่ะ แล้วคนข้างๆๆ ปรับตัวกับการอยู่เมืองไทยได้ดีรึยังเอ่ย??...แต่ก็นั่นแหล่ะนะคะ คนรักและรู้ใจอยู่ที่ไหนเราก็สามารถอยู่ที่นั่นได้อย่างมีความสุขแน่นอน..แล้วลอยกระทงมีโปรแกรมไปเที่ยวที่ไหนรึยังเอ่ย?? ขอให้สนุกนะคะ


ส่วนเรื่องนัดเจอกับพี่แพท..พี่แพทบอกเหมือนกันว่าพู่มากรุงเทพฯ ก็ไม่มีเวลาเจอ อย่างที่พู่บอกค่ะว่าโปรแกรมพู่เต็ม..คริ คริ.....ไว้โอกาสงามๆๆ นะคะ คิดถึงเสมอค่ะ...


โดย: ratchy69 วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:13:43:08 น.  

 
หวัดดีครับคุณพ่อ

วันนี้เพิ่งเข้ามานี่ครับ
ร้อนมากกกกกกกกก

ปรากฏว่าก๋าน้อยไม่ได้ชมหรอกครับ 555
มีแต่ก๋าใหญ่เดินไปเดินมาในหอศิลป์คนเดียว

มาดามหนีไปทำผมที่ร้านสมศักดิ์ ชราภาพ เอ๊ย...ชราชล

ผมเลยเดินดูรูปในหอศิลป์ และแล้ว "ภิกษุสันดานกา"
ก็ไม่ได้มาแสดงที่เชียงใหม่

เสร็จแล้วก็เดินข้ามมาที่ฝั่งหอประชุม มช.
งานสถาปนิก 50 งานเงียบ
ไม่ค่อยมีอะไรที่ผมตื่นเต้น หรือว่าออกจากวงการมานานแล้วก็ไม่รู้ 5555
จบถาปัด แต่สิบกว่าปีที่ผ่านมาไม่ได้อยู่ในวงการ
ก็เหมือนคนนอกไปโดยปริยาย

ผมสนุกของผมคนเดียวตอนที่เดินออกมาจากหอประชุม
ตากแดดถ่ายรูปน้ำพุอย่างสนุกสนานไปประมาณชั่วโมงนึงได้ครับ 5555

เดี๋ยวจะเอารูปชุดนี้มาฝากครับ
รับรองแปลกตาแน่นอนครับ



โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:16:12:44 น.  

 
ชีวิตก็แบบนี้แหละค่ะ


มีความสุขในวันหยุดค่ะ


โดย: < Nuttz-NT_SerapH > วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:17:35:52 น.  

 
ทุกคนเป็นคนเหมือนกัน ไม่มีอะไรแตกต่าง....


โดย: ST.Exsodus วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:17:38:44 น.  

 
นี่แหละครับ ชีวิตคนเราเห็นใจพี่เขาน่ะครับ ที่ต้องจำเป็นไปอยู่ในสภาพและสถานที่แบบนั้น เพื่อการอยู่รอด และเงิน แม้คนอื่นจะมองว่ายังไงก็ต้องทน แต่สงสารตรงข้อความที่กลัวลูกตัวเองคิดน่ะครับ ทรมานใจมากเลย


ไม่ได้มาเยี่ยมนานมาก เพราะผมเองงานบาน สบายดีนะครับ


โดย: เข็มขัดสั้น วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:18:19:57 น.  

 
มาทักทายยามเย็นค่ะพี่พู่



โดย: d_regen วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:20:54:01 น.  

 


ไม่ได้แวะมาทักทายเสียนาน

จนไม่รู้ว่าคุณนิดมาเยือนแถวถิ่น ^^"

ชีวิตสาวๆที่ทำงานบาร์แถบนี้มักเป็นแบบนี้แหละค่ะ

ไม่รู้ทำไม สาเหตุส่วนใหญ่มักมาจากสามีทั้งนั้น เฮ้อ

ชีวิตคนเรา บางคนก็ดิ้นรนหลายแบบ



โดย: jengly วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:21:14:37 น.  

 
ชีวิตมัน Complicate จ้ะ พู่นิด


โดย: ปุ๊กกี้&คิตตี้ (ปุ๊กกี้&คิตตี้ ) วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:21:17:21 น.  

 
เมื่อวานแวะเข้ามาคุย ยังไม่ได้อ่านเรื่องที่บล็อคเลย วันนี้เข้ามาอ่านแล้ว ทำให้นึกถึงหนังสือเกี่ยวกับผู้หญิงที่ทำงานบาร์อยู่เล่มหนึ่งเหมือนกัน ชีวิตที่อยากจะเลือก แต่ในบางครั้งก็เป็นฝ่ายถูกเลือก... สำคัญที่ใจจริงๆค่ะ เห็นด้วยที่พี่แม็คหนักแน่นแบบนี้ บางครั้งก็เกลียดฝรั่งที่สำคัญว่าตัวเองมีเงินมากกว่าเรา เห็นแบบนี้แล้วหงุดหงิดหัวใจชะมัดเลยค่ะ


โดย: นักเดินทางพเนจร (นักเดินทางพเนจร ) วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:23:06:54 น.  

 
แวะมาตอบเรื่องขากางเกง

เป็นแผลเพราะทานยาอ่ะค่ะ
ผิวจะบางไปหน่อย
พอดีเราสะพายกระเป๋าด้วย
เลยยิ่งครูดไปกันใหญ่
ปกติถ้าเป็นยีนส์นุ่ม ๆ หรือกางเกงผ้า
ก็จะไม่เป็นแผลหรอก


โดย: แ ม ง ป อ วันที่: 19 พฤศจิกายน 2550 เวลา:2:16:40 น.  

 





สวัสดีตอนค่ำของ เนเธอร์แลนด์ นะจ้า


มิตรภาพระหว่างใจ
มอบให้ระหว่างเรา
เก็บไว้เวลาเหงา
เราจะได้คิดถึงกัน



** ขอให้มีความสุขและสนุกกับวันแรกของการทำงานนะจ้า **



โดย: จอมแก่นแสนซน วันที่: 19 พฤศจิกายน 2550 เวลา:2:21:14 น.  

 
อ่านแล้วเห็นใจพี่เค้าจังค่ะ

แวะมาบล็อกคุณนิดทีไร ไม่ได้ล็อกอินเสียทีค่ะ
เลยไม่ได้ฝากข้อความไว้

แต่วันนี้แวะมาชวนไปชม ใ บ ไ ม้ แ ถ ว บ้ า น ค่ะ ... แถวบ้านวิวไม่ค่อยสวย คราวนี้เลยพกใบไม้มาฝากจริงๆค่ะ



โดย: SevenDaffodils วันที่: 19 พฤศจิกายน 2550 เวลา:3:27:58 น.  

 
แวะมาทักทายวันอาทิตย์ค่ะ และก็มีความสุขกับ weekday ที่จะมาถึงด้วยน่ะค่ะ นนนี่ก็ชอบไปเที่ยวพัทยาค่ะ เพราะว่าไปซื้อคอนโดอยู่แถวหาดจอมเทียน แต่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ไปเลยค่ะ ไม่ได้กลับเมืองไทยตั้ง 3 ปีแล้วค่ะ คิดถึงเมืองไทยน่าดูเลยค่ะ


โดย: bluecomet วันที่: 19 พฤศจิกายน 2550 เวลา:5:33:10 น.  

 
หวัดดีครับคุณพู่

เมื่อวานน้ำพุได้มา 149 ภาพ
คัดทิ้งไปแล้วเหลือประมาณ 5-60 ภาพครับ
555555

เดี๋ยวใส่กรอบแล้วจะนำมาอวดในโอกาสต่อไป 5555

ผมว่าต้องมีใครว่าผมบ้าแน่ๆ 555 เที่ยงตรง
แดดเปรี้ยงเดินวนอยู่ตรงน้ำพุเป็นชั่วโมง 555

ผมเป็นสถาปนิกแค่เดือนเียวครับ
ยังไม่ทันได้ออกแบบบ้านให้ใครเลย 5555
เรียนมาตั้งหลายปี มาเป็นพ่อค้าซะงั้น

.....................................

อ้าว...จริงเหรอครับ
คุณพู่ กับ คุณพ่อนี่คนละเรื่องเลยนะครับ
55555
ถ้าจะกดพิมพ์สระผิด




โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 19 พฤศจิกายน 2550 เวลา:7:40:32 น.  

 


หายป่วยไวไวนะจ๊ะคุณพู่


โดย: อุ้มสี วันที่: 19 พฤศจิกายน 2550 เวลา:7:53:32 น.  

 
แวะมาสวัสดีเช้าวันทำงานวันแรกค่ะ


โดย: กระจิบหญ้าสีเรียบ วันที่: 19 พฤศจิกายน 2550 เวลา:8:48:29 น.  

 
แห้วเองจ้า
ช่วงนี้งานยุ่งมากๆๆๆ เลยไม่ได้เข้ามาค่ะ
คิดถึงนะคะ


โดย: นกแห้ว วันที่: 19 พฤศจิกายน 2550 เวลา:9:20:03 น.  

 
ภาพบนสวยมากค่ะ

แว้บมาชวนไปกินของอร่อยๆ ที่พัทยาฮะ


โดย: rainwindy (rainwindy ) วันที่: 19 พฤศจิกายน 2550 เวลา:10:15:58 น.  

 
ขึ้นอยู่กับความคิดแต่ละคนค่ะพี่ เรื่องแบบนี้ ต่อให้ไปยืนยันแค่ไหน ถ้าคนเราจะคิดไม่ดี มันก็คิดได้เสมอแหละ
อยู่ที่ว่า คนที่เรารักและรักเรา เค้าเชื่อใจเรามากรึเปล่า ถ้าเราบริสุทธิ์ใจ ก็อย่าไปกลัวอะไร
ชีวิตคนเราก็แบบนี้ บางทีก็ทำให้รู้สึกได้ว่า อย่าคิดว่าตัวเองแย่แล้ว คนที่เค้าแย่กว่า เค้ายังมีกำลังใจเดินต่อได้เลย คิดแล้วก็จะอยากลุกขึ้นมายืนได้บ้างน่ะค่ะ


โดย: juriojung วันที่: 19 พฤศจิกายน 2550 เวลา:10:36:51 น.  

 
เศร้าอ่ะคุณพู่...แต่ซึ้งกับคำว่าแม่เน๊อะ


โดย: marinesnow วันที่: 23 พฤศจิกายน 2550 เวลา:16:09:27 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

JewNid
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 48 คน [?]




[Add JewNid's blog to your web]